Przerwany Rytuał: Gniew Głębi Oceanu - ebook

ROZDZIAŁ 1: SZEPT OCEANU

Podrozdział 1.1: Wieczorny patrol myśli

Biuro opustoszało o szóstej.

Erwin wiedział to bez patrzenia na zegarek — słyszał charakterystyczne odgłosy końca zmiany. Trzask zamykanych szuflad. Stukot obcasów posterunkowej Rodriguez na korytarzu. Cichy brzęk kluczy w ręku Kowalskiego — nie, nie jego kluczy, drugiego Kowalskiego z wydziału ruchu drogowego, choć po trzech latach w tym samym komisariacie ludzie wciąż ich mylili. Drzwi zewnętrzne zamknęły się z głuchym łomotem, zamek zaskoczy z kliknięciem i wtedy nadeszła cisza.

Erwin siedział przy biurku jeszcze czterdzieści minut, wpatrując się w nieukończony raport.

Te same słowa czytane po raz piąty, może szósty: _„Podejrzany zatrzymany o 14:30, przewieziony do aresztu o 15:15, żadnych nieprawidłowości…”_

Litery zlewały się w bezsensowny ciąg znaków. Czarne znaczki na białym papierze, które powinny coś znaczyć, ale w tym momencie, w tej ciszy, w tym zmęczeniu były tylko kształtami. Erwin mrugał, próbując skupić wzrok, ale słowa uciekały, rozmywały się na brzegach.

Odłożył długopis. Plastik stuknął o biurko głośniej niż powinien w pustym pomieszczeniu. Potarł oczy — pieczenie, suchość, skutek gapienia się w ekran komputera przez osiem godzin i nie pamiętał, kiedy ostatnio porządnie spał. Może wczoraj? Może trzy dni temu?

Za oknem — wysokim, wąskim oknem biurowca komisariatu, które nigdy nie dało się otworzyć całkowicie, tylko uchylić o pięć centymetrów dla przepuszczenia zapachu dezodorantu i zatęchłego papieru — widać było ocean.

Zawsze widać było ocean.

Erwin zaprojektował swoje biurko tak, żeby nie siedzieć przodem do okna. Ustawił monitor pod kątem, dokumenty układał po lewej stronie, krzesło przekręcone lekko w bok. Wszystko po to, żeby nie patrzeć. Ale nie pomagało. Bo ocean był tam, nawet jeśli nie patrzył. Czuł go. W wilgoci powietrza. W zapachu soli, który przenikał przez szpary w oknach. W ciągłym, ledwo słyszalnym szumie fal, który stawał się tłem dla wszystkiego — rozmów, telefonów, myśli.

Ten cholerny ocean.

Trzy lata.

Tysiąc dziewięćdziesiąt pięć dni, jeśli liczyć dokładnie. Erwin nie liczył. Przestał po pierwszym roku, kiedy zorientował się, że liczenie nie przynosiło Mariny z powrotem, tylko sprawiało, że każdy dzień ważył więcej, każda noc trwała dłużej. Ale liczba i tak tam była, wypalona gdzieś w tyle głowy jak blizna, odliczająca każdy świt, w którym budził się z pustą ręką wyciągniętą w bok łóżka, gdzie kiedyś spała ona.

Odwrócił się w stronę okna. Nie mógł się powstrzymać. Nigdy nie mógł.

Ocean o zmierzchu był inny niż za dnia.

Spokojniejszy, jakby kładący się spać razem ze słońcem. Ciemniejszy — już nie błękitny, ale granatowy przechodzący w czerń. Fale leniwe, bez energii, jakby zmęczone. Niebo nad nim rozpościerało się w pasmach — pomarańczowy przy horyzoncie, fioletowy wyżej, granatowy nad miastem. Ostatni poblask słońca ginął gdzieś daleko, za linią, gdzie woda i niebo stawały się jednym.

Piękny.

Piękny, kurwa.

Erwin nienawidził tego piękna. Nienawidził tego, jak ocean potrafił być majestatyczny, spokojny, obojętny na to, co zabrał. Nienawidził tego, jak ludzie stali na plaży i robili zdjęcia zachodom słońca, uśmiechnięci, roześmiani, nie wiedząc, że ta sama woda, którą podziwiali, kryła ciała, tajemnice, tych, których już nigdy nie odnaleziono.

_Od dnia, w którym ocean mi ją zabrał, nie potrafię trzymać się od niego z daleka_ — pomyślał, nie po raz pierwszy. To było jak obsesja. Jak uzależnienie. Im bardziej starał się unikać, tym silniejsze stawało się przyciąganie.

Martinez, jego partner — brodaty, o dziesięć lat starszy, o wiele bardziej zrównoważony — powiedział mu rok temu, przy piwie w barze, kiedy Erwin przyznał się, że wciąż chodzi na plażę po nocnych zmianach:

„Może powinieneś się przenieść. Do miasta. Gdziekolwiek bez widoku na wodę. Serio, stary. To nie jest zdrowe.”

Erwin próbował.

Przez dwa tygodnie mieszkał u siostry w głębi kraju, sto pięćdziesiąt kilometrów od wybrzeża. Małe miasteczko otoczone wzgórzami, polami, lasami. Nie słyszał oceanu. Nie czuł słonego wiatru, który przylepiał koszulę do pleców w sierpniowe dni. Nie widział fal. Nie pachniało wodorostami ani rybami. Normalność. Spokój.

I prawie oszalał.

Bo bez oceanu Marina znikała całkowicie. Stawała się tylko wspomnieniem — abstrakcyjnym, odległym, jakby nigdy nie była prawdziwa. Jakby sobie ją wymyślił.

Tutaj — tutaj przynajmniej był kontekst. Miejsce, gdzie ją znalazł cztery lata temu, leżącą na piasku po sztormie, mokrą, zimną, ale żywą. Miejsce, które ją zabrało trzy lata temu, podczas kolejnego sztormu, zostawiając tylko płaszcz. Plaża, która pamiętała jej stopy, jej ciężar, każdy krok, jaki stawiała po piasku, zbierając te przeklęte kamienie.

Krąg kamieni, który układała, nim zniknęła.

Hag Stones. Kamienie z dziurami. „To okna, Erwin. Przez nie można zobaczyć prawdę.”

Erwin wstał gwałtownie. Krzesło zaskrzypiało na linoleum, ostre i nieprzyjemne, jakby protestowało przeciwko nagłemu ruchowi. Metalowe nogi zazgrzytały po podłodze.

Dość.

Dość myślenia. Dość siedzenia. Dość wpatrywania się w słowa, które nie miały sensu.

Zamknął teczkę — papier trzasnął o papier — zgasił lampkę biurkową. Żarówka zgasła z cichym kliknięciem, zostawiając biuro w półmroku, oświetlone tylko bladym światłem korytarza sączącym się przez szklane drzwi. Wziął kurtkę z oparcia krzesła — skórzaną, starą, z pęknięciem na prawym łokciu — i ruszył do wyjścia.

Komisariat w nocy był prawie pusty. Tylko dyżurni przy recepcji — młody posterunkowy, którego imienia Erwin nie pamiętał, i Kowalski z ruchu drogowego, który zawsze brał nocną zmianę, bo żona wyrzuciła go z domu i nie miał gdzie spać. Trzech innych posterunkowych przygotowywało się do nocnego patrolu w szatni, słychać było ich głosy — przytłumione, męskie, przeplatane śmiechem.

Jeden skinął mu głową, kiedy przechodził. Młody. Erwin nie odpowiedział. Nie był niegrzeczny. Po prostu nie miał energii na gesty.

Na zewnątrz powietrze było chłodne, wilgotne, pachnące solą. Uderzyło go w twarz jak chłodna woda — orzeźwiające, ale nieprzyjemne. Zaostrzyło zmysły. Zabrało resztki zmęczenia, zostawiając tylko pustkę.

Zaparkował samochód cztery ulice stąd — nie pamiętał, dlaczego, pewnie rano chciał przejść się, oczyścić głowę przed zmianą. Ale teraz nie miał ochoty iść po niego. Cztery ulice to dziesięć minut, może piętnaście. Samochód mógł zaczekać do jutra.

Plaża była bliżej. Pięć minut, może mniej, jeśli szedł szybko.

I jak zawsze, kiedy był zmęczony, kiedy dzień ciągnął się za długo, kiedy cisza w mieszkaniu czekała na niego jak otwarta rana gotowa połknąć go w czterech ścianach, gdzie każdy kąt przypominał o niej — szedł tam.

Na plażę. Do oceanu. Do miejsca, które ją wzięło.

Bo czasem — w momentach zmęczenia, gdy opuszczał gardę, gdy przestawał myśleć, przestawał racjonalizować, przestawał być policjantem a stawał się tylko mężczyzną, który stracił żonę — słyszał ją.

Nie tak naprawdę. Niefizycznie. Wiedział to. Rozumiał. Nie był aż tak szalony.

Ale w szumie fal, w tych niekończących się falach rozbijających się o brzeg, w miarowym rytmie oceanu, który nigdy nie spał, nigdy nie przestawał — czasem zdawało mu się, że słyszy głos.

Jej głos.

Szepczący jego imię.

_„Erwin…”_

Cichy. Daleki. Rozciągnięty jak echo dobiegające przez milę wody.

Psychiatra — elegancka kobieta po pięćdziesiątce w okularach, która przyjmowała go w sterylnym gabinecie pachnącym lawendą i fałszywym spokojem — powiedziałaby, że to mechanizm obronny. Że psychika próbuje radzić sobie z traumą. Że mózg wypełnia pustkę po stracie, tworząc iluzję obecności, bo prawdziwa nieobecność jest nie do zniesienia.

Erwin przestał chodzić do psychiatry po czwartej sesji.

Nie potrzebował, żeby ktoś mu tłumaczył, że szaleje.

Wiedział.

Ale szaleństwo było lepsze niż zapomnienie.

PODROZDZIAŁ 1.2: PLAŻA O ZMIERZCHU

Stare molo wyłaniało się z mroku jak szkielet wieloryba — czarne żebra wystające z wody, połamane, pokryte mchem i solą. Kiedyś to była dumna konstrukcja, miejsce, gdzie rybacy cumowali łodzie i turyści kupowali świeże krewetki. Teraz drewno gniło, deski pękały pod stopami, a ocean powoli je pochłaniał, rok po roku, fala po fali.

Erwin zszedł po zniszczonych drewnianych schodach na plażę, ręce głęboko w kieszeniach kurtki. Schody trzeszczały przy każdym kroku — suche, spróchniałe, grożące zawaleniem — ale wiedział, które deski trzymają, a których unikać. Chodził tędy od trzech lat. Od tamtej nocy.

Piasek był zimny, wilgotny, ciągnący za buty jak lepki błoto. Odpływ. Ocean cofnął się o dobre dziesięć metrów, zostawiając szeroką smugę odsłoniętego dna — błyszczącą, ciemną, pokrytą wodorostami i połamanymi muszelkami, które chrzęściły pod stopami. Tu i tam leżały kamienie, gładkie od wody, pokryte śluzem.

Zapach uderzył go natychmiast — ostry, słodkawy, nieprzyjemny. Gnijące wodorosty. Zawsze ten sam zapach w tym miejscu, szczególnie po odpływie, kiedy słońce przez cały dzień grzało to, co ocean zostawił na brzegu. Sól, rozkład, wilgoć, coś jeszcze — coś starego, jakby ocean wyrzucał nie tylko wodorosty, ale swoje tajemnice, swoje zmarłych, swoje grzechy.

Ten zapach zawsze mu przypominał tę noc.

Tę pierwszą noc, kiedy ją znalazł — leżącą na piasku, zimną jak lód, ale żywą. Mokre włosy przyklejone do twarzy. Szare oczy wpatrzone w nicość.

I tę ostatnią, kiedy ją stracił — sztorm, krzyk, pusty płaszcz rozłożony na piasku jak porzucona skorupa.

Erwin przystanął, zamknął oczy, wziął głęboki oddech. Nie pomagało. Nigdy nie pomagało. Ale robił to za każdym razem, jakby kiedyś miało zadziałać, jakby kiedyś zapach przestał boleć.

Ruszył dalej, stopy zanurzone w piasku po kostki.

Niedaleko mola, tam, gdzie brzeg tworzy niewielkie zagłębienie — jego miejsce. Nikt tu nie przychodził o tej porze. Turyści trzymali się głównej plaży przy promenadzie, gdzie były światła, restauracje, ratownicy w sezonie. Miejscowi unikali tego miejsca po zmroku.

Mówili, że tutaj topielcy chodzą. Że duchy wychodziły z wody o zmierzchu i stały na brzegu, patrząc na miasto, tęskniąc za życiem, którego już nie miały.

Erwin uśmiechnął się gorzko, bez humoru.

Gdyby wiedzieli. Gdyby wiedzieli, że mają rację.

Krąg kamieni był dokładnie tam, gdzie go zostawił tydzień temu — niewielkie zagłębienie w piasku, chronione od przypływu przez naturalny uskok terenu. Dwanaście Hag Stones, ułożonych w idealny okrąg, każdy z dziurą skierowaną ku morzu. Niektóre były wielkości pięści, inne mniejsze, ale wszystkie miały tę samą cechę — naturalne otwory wydłużone przez wodę, czas, cierpliwość oceanu.

Trzy lata i nikt ich nie ruszył. Nikt poza nim.

Może miejscowi faktycznie się bali. Może czuli to samo, co on, kiedy tu przychodził — coś w powietrzu, coś nie tak, coś obserwującego.

Erwin ukląkł przy kręgu, poprawił jeden kamień, który przesunęła fala. Powierzchnia była gładka, zimna, wilgotna od bryzy. Przesunął palcem po krawędzi dziury — idealnie okrągła, wypolerowana przez miliony fal, miliony ziarenek piasku.

„To okna” — usłyszał jej głos w pamięci, wyraźny jakby stała obok. — „Przez nie można zobaczyć prawdę.”

Marina. Jego Marina. Zbierała te kamienie obsesyjnie, układała je na parapecie w ich mieszkaniu, na plaży, wszędzie, gdzie byli. A kiedy pytał, dlaczego, odpowiadała zawsze tym samym dziwnym, odległym tonem:

„Bo granica jest cienka. A kamienie z dziurami są oknem.”

Nigdy nie patrzył przez nie po jej zniknięciu. Ani razu. Nie podnosił do oka, nie oglądał oceanu przez ich dziury.

Bał się, co zobaczy.

Albo czego nie zobaczy.

Wstał, otrzepał kolana z piasku, choć piasek i tak przylepiał się do spodni, wilgotny i uporczywy. Ocean ciemniał z każdą minutą — już nie pomarańczowy, ale granatowy, prawie czarny. Linia horyzontu zacierała się, niebo i woda zlewały się w jedno. Pierwsze gwiazdy pojawiały się nad horyzontem, blade, odległe, obojętne.

Cicho.

Tak cholernie cicho.

Erwin nasłuchiwał, nieświadomie wstrzymując oddech. Gdzie były mewy? Zazwyczaj o tej porze latały nad brzegiem, krzycząc, szukając resztek jedzenia zostawionych przez turystów. Ale dziś nic. Ani jedna. Jakby wiedziały, że to miejsce należało do czegoś innego.

Nawet fale były wyciszone dziś — nie ich zwykły rytmiczny grzmot, ale leniwe pluskanie, jakby woda była zmęczona. Jakby ocean nie miał siły rozbijać się o brzeg, tylko lizał go sennie, ospale, jak chore zwierzę. Wiatr słaby, ledwo wyczuwalny, nie niósł nawet zapachu soli, tylko wilgoć.

Idealnie spokojny wieczór.

Ale Erwin czuł coś innego.

Niepokój. Nie, nie niepokój — to było zbyt proste słowo. Oczekiwanie. Napięcie w powietrzu, jak przed burzą, kiedy chmury jeszcze nie nadeszły, ale wszystko wokół — zwierzęta, drzewa, ludzie — wie, że coś nadchodzi.

Jakby powietrze było naładowane elektrycznością, jakby coś miało się wydarzyć, a on był jedyną osobą, która o tym nie wiedziała. Jedynym, kto nie dostał zaproszenia na wydarzenie, które odbywało się tuż przed jego nosem.

Spojrzał na ocean. Ciemny. Płaski. Spokojny. Ale coś w nim było nie tak. Może sposób, w jaki światło odbijało się od powierzchni — zbyt metaliczny, zbyt zimny. Może sposób, w jaki cisza ciążyła nad wodą, gęsta i duszna.

„Paranoja” — powiedział do siebie w myślach. — „Zmęczenie. Rocznica zbliża się.”

Rocznica jej zniknięcia była za dziesięć dni. Dwunastego października. Trzy lata temu Marina wyszła z ich mieszkania w środku nocy, podczas sztormu i nigdy nie wróciła. Zostawił tylko płaszcz i krąg kamieni.

Może dlatego czuł się tak… rozchwiany. Może dlatego widzenia, szepty, wrażenie, że coś go obserwuje z wody, wracały teraz silniej niż kiedykolwiek.

Mózg przygotowywał go na rocznicę traumy.

Przynajmniej tak mówiła psychiatra, którą widywał przez pierwsze pół roku po zniknięciu Mariny.

Ale Erwin wiedział co innego.

To nie był mózg. To nie była trauma.

Coś tam było. W wodzie. W ciemności. Czekające.

I zbliżało się.

PODROZDZIAŁ 1.3: COŚ W WODZIE

—

— Ruch.

Erwin zamarł w pół kroku. Nie wiedział, co go zatrzymało — nie wzrok, nie dźwięk. Instynkt. Coś pierwotnego, zwierzęcego w tyle głowy, co krzyczało: _Nie ruszaj się. Nie oddychaj. Czegoś tu nie ma być._

Tam. Jakieś dwadzieścia metrów od brzegu, w wodzie. Coś się poruszyło.

Zmrużył oczy, próbując dostrzec w słabnącym świetle. Serce zaczęło bić mocniej — nie gwałtownie, ale głośno. Słyszał je w uszach, w gardle, w klatce piersiowej. Jakby ocean nagle zamilkł, a jedynym dźwiękiem na świecie było jego własne tętno, miarowe i głuche.

Głowa.

Nie — coś jak głowa. Ciemny kształt wystający z wody, okrągły, wielkości ludzkiej głowy. Może mniejszy. Może większy. Trudno powiedzieć w tym mroku.

Pływak?

O tej porze? W tym miejscu?

„Nie bądź idiotą” — pomyślał. — „Woda jest lodowata. Nikt nie pływa tu w październiku o zmierzchu.”

Ale kształt był tam. Nieruchomy. Całkowicie nieruchomy. Nie kołysany falami. Nie dryfujący. Po prostu… tam. Jakby ktoś stał w wodzie po szyję, zatrzymany w miejscu, patrząc w jego stronę.

Dreszcz przeszedł mu po karku — zimny, ostry, jak palce lodu przesuwające się po kręgosłupie.

Erwin zrobił krok w stronę brzegu. Piasek zaskrzypiał pod stopą, zbyt głośny w ciszy. Jakby ocean słyszał. Jakby cokolwiek tam było, w wodzie, słyszało.

Kształt zniknął.

Żadnego plusku. Żadnego szumu wody opadającej. Po prostu zniknął, jak wymazany z rzeczywistości.

Serce zabiło mu raz — mocno, boleśnie, jakby pięść uderzyła w pierś od środka.

„To nic” — powiedział do siebie na głos, bo czasem to pomagało. — „Foka. Albo boja. Cokolwiek.”

Ale głos brzmiał dziwnie w tej ciszy. Zbyt cicho. Jakby powietrze było gęste, jakby pochłaniało dźwięk. Foki robią plusk, kiedy nurkują. A boje nie znikają.

Patrzył na wodę przez długą minutę, oddech płytki i rwany. Starał się oddychać cicho, choć nie wiedział, dlaczego. Nic. Tylko fale, ocean, ciemność.

Ale ocean też był dziwny. Zbyt spokojny. Fale nadchodziły leniwie, regularnie, jakby nie z horyzontu, ale z jakiegoś jednego punktu. Szum był miarowy, rytmiczny, jak oddech. Wdech i wydech, wdech i wydech. Erwin poczuł, jak jego własny oddech synchronizuje się z tym rytmem i musiał się powstrzymać, żeby nie oddychać razem z oceanem.

A potem — tak szybko, że niemal to przegapił — kształt pojawił się znowu.

Bliżej.

Jakieś dziesięć metrów od brzegu.

Zimny pot przebił się na czoło Erwina, mimo że wieczór był chłodny. Kropelki wilgoci, lepkie i nieprzyjemne, spływały po skroniach.

I tym razem wiedział. To nie była foka. To nie była boja. To była osoba.

Ale sposób, w jaki się poruszała — płynny, za płynny, jakby woda nie stawiała oporu. Jakby była częścią wody. Kształt był tam, wyraźny teraz w odległości dziesięciu metrów — ciemny, mokry, z czymś długim rozwianym wokół ramion. Włosy? Wodorosty?

I oczy. Erwin nie widział ich wyraźnie, ale czuł. Czuł wzrok. Ciężki. Zimny. Wbijający się w niego jak lodowate szpilki.

„Pomocy” — pomyślał automatycznie, instynkt policjanta. — „Ktoś tonie. Potrzebuje pomocy.”

Otworzył usta, żeby zawołać. Żeby krzyknąć „Trzymaj się! Idę po ratunek!”

Ale dźwięk, który usłyszał, nie był jego głosem.

„Pomocy!”

Krzyk przerwał ciszę jak nóż.

Wysoki, przeszywający, kobiecy. Ale dziwny. Zbyt długi. Jakby gardło, które go wydawało, nie potrzebowało powietrza. Ciągnął się, falował, łamał na końcu jak wycie, jak płacz dziecka, jak drapieżnik wabiący ofiarę.

Erwin zamarł. Oddech zaciął się w gardle.

„Pomocy” — pomyślał znowu, ale tym razem coś pierwotnego, starszego niż logika, coś zwierzęcego i prawdziwego krzyczało w jego głowie: _Nie. To nie jest człowiek. Nie podchodź._

Serce waliło teraz jak szalone, tak szybko, że dźwięki zlewały się w jeden ciągły wibrujący łomot w klatce piersiowej.

Kształt w wodzie poruszył się. Nie płynął. Nie maszerował. Sunął. Płynnie. Bezszelestnie. Bliżej.

Pięć metrów od brzegu.

I Erwin usłyszał drugą warstwę dźwięku, ukrytą pod krzykiem, pod szumem oceanu. Syczenie. Ciche, ale wyraźne. Jak wąż na piasku. Jak powietrze uciekające z balonu. Jak coś wilgotnego ślizgającego się po kamieniach.

I coś jeszcze — rytmiczny plusk. Nie fale. Nie dłonie bijące wodę. Coś cięższego. Większego. Jakby coś pod wodą pchało ten kształt naprzód.

Trzy metry.

Erwin cofnął się o krok. Piasek zgrzytał pod stopą. Ręce zacisnęły się w pięści, paznokcie wbiły się w dłonie — ostry ból, ale nieważny. Ważne było nie uciec. Nie odwrócić się. Nie dać znać, że się boi.

Bo jakaś część niego — stara, prymitywna — wiedziała: _Jeśli uciekniesz, ono cię dopadnie._

Kształt zatrzymał się. Dwa metry od brzegu. Woda sięgała mu — jej? — do piersi. Ramiona pod powierzchnią. Głowa pochylona, włosy tak długie, tak mokre zasłaniały twarz.

I wtedy ona uniosła wzrok.

Erwin nie widział twarzy — zbyt ciemno, zbyt daleko — ale poczuł spojrzenie. Fizycznie. Jak zimny powiew wiatru prosto w oczy. Jak palce dotykające jego twarzy.

I usłyszał szept. Nie głośny. Nie wyraźny. Ale w głowie. W środku głowy.

_Erwin…_

Jego imię. Zniekształcone. Rozwleczone. Jakby wymawiane przez usta pełne wody.

Żołądek skręcił się w węzeł. Kwaśny smak strachu wypełnił usta — metal, sól, coś gorzkiego.

A potem krzyk się urwał. Nie cichnął stopniowo — urwał się jak odcięty nożem. Żadnego echa. Żadnego rezonansu. Jakby ocean pochłonął dźwięk razem z osobą.

Kształt w wodzie cofnął się. Powoli. Płynnie. Bez plusku. Jeden metr. Dwa. Pięć. Dziesięć.

I zniknął.

Nie zanurzył się. Nie obrócił. Po prostu rozpłynął się w ciemności.

Woda nagle — absolutnie nagle — stała się zbyt ciemna. Zbyt czarna. Jakby światło umierało szybciej niż powinno. Jakby ocean ssał blask z nieba.

Erwin stał tam przez długą chwilę, nogi jak z ołowiu, oddech rwany. Serce zwalniało, powracało do normy. Ale dłonie wciąż drżały.

A w uszach — gdzieś głęboko, pod szumem oceanu — wciąż słyszał ten szept.

_Erwin…_

I wiedział, choć nie potrafił tego wyjaśnić, że to nie było ostatnie spotkanie. Że ona — cokolwiek to było — wiedziała, kim jest.

I wróci.

Podrozdział 1.4: Spontaniczny skok

_„Oczyść głowę”_ — powiedział do siebie Erwin. — _„Po prostu… oczyść głowę.”_

Nie planował tego. Ale nagle wydawało mu się, że jedynym sposobem na pozbycie się tego dziwnego, duszącego uczucia jest zanurzyć się. Spłukać dzień. Zmyć myśli.

Zdjął kurtkę, rzucił na piasek. Buty. Skarpetki. Koszulę.

Wiatr musnął jego gołą skórę, zimny, ale nie nieprzyjemny.

Wszedł do wody.

Lodowata. Cholera, lodowata. Oddech zaciął się w gardle przez pierwszą sekundę, ale potem ciało przyzwyczaiło się. Brodził dalej — po kostki, po kolana, po uda.

Woda była dziwnie gęsta dziś. Jakby cięższa. Stawiała opór, jakby nie chciała go wpuścić.

Albo jakby nie chciała go wypuścić.

_„Przestań”_ — warknął do siebie w myślach.

Zanurzył się.

Ciemność.

Zimno przeszywające do kości. Szum wody w uszach — głęboki, pulsujący, jakby ocean miał tętno.

Otworzył oczy pod wodą. Nic nie widział. Tylko czerń, może blade smugi piany gdzieś nad głową.

I wtedy coś musnęło jego stopę.

Nie dotknęło. _Musnęło_. Jak palce. Jak włosy.

Erwin wypłynął, łapiąc powietrze, serce waliło jak młot.

_„Wodorost”_ — pomyślał. — _„To tylko wodorost.”_

Ale wiedział, jak wodorosty wyglądają. Wiedział, jak się czują.

To nie był wodorost.

Zanurzył się znowu, tym razem otworzył oczy natychmiast, rozglądając się.

I zobaczył.

Sylwetkę.

Pod nim. W głębinie. Jakieś pięć metrów w dół, może mniej.

Ludzki kształt. Poruszający się powoli, kołysający się w prądach.

Płynący w jego stronę.

Podrozdział 1.5: Instynkt ucieczki

Czas zwolnił.

Erwin widział każdy szczegół w tej niemożliwej ciemności — długie włosy unoszące się wokół głowy jak wodorosty, blade ramiona, ciało owiane czarnym materiałem albo…

Albo niczym. Może to była skóra. Może coś innego.

Płynęło w górę.

Do niego.

I wtedy — w ułamku sekundy — głos.

Nie głos w wodzie. Nie dźwięk w uszach.

Głos _w głowie_.

Kobiecy. Znajomy. Rozdzierający.

„UCIEKAJ!”

„NIE TERAZ!”

„NIE TUTAJ!”

Marina.

To był głos Mariny.

Krzyczący. Rozpaczliwy. Zniekształcony, jakby przeszedł przez kilometry wody, przez granicę niemożliwego, ale _jej_.

Ciało Erwina zareagowało przed umysłem.

Kopnął w wodę, wypłynął, machał rękami jakby ich życie zależało, płynął do brzegu, nie patrząc za siebie, nie myśląc, tylko _uciekając_.

Stopy dotknęły piasku. Wypadł z wody, potknął się, upadł na kolana, zerwał się, biegł dalej, boso, mokry, dysząc, aż dotarł do swoich rzeczy.

Chwycił kurtkę, ubranie, buty w ramiona i biegł dalej — nie zakładając, nie zakrywając się, po prostu uciekając.

Dopiero przy schodach prowadzących w górę, przy barierze parkingu, zatrzymał się.

Odwrócił.

Plaża była pusta.

Ocean spokojny.

Krąg kamieni nietknięty.

Jakby nic się nie stało.

Ale serce waliło mu tak mocno, że słyszał je w uszach. Ręce drżały. Oddech rwany, palący w płucach.

I gdzieś w tyle głowy — ten głos.

_„Uciekaj. Nie teraz. Nie tutaj.”_

Jej głos.

Jej.

_„Żyje”_ — pomyślał, a świat zakołysał się wokół niego. — _„Ona żyje. Gdzieś. Jakoś.”_

Albo oszalał.

Jedno z dwojga coś w tym musi być. W Szaleństwie jest nadzieja.

Erwin włożył ubranie drżącymi rękami, nie patrząc już na ocean. Założył buty na mokre stopy. Kurtkę na mokre ramiona.

I poszedł.

Szybkim krokiem. Nie biegiem. Ale niemal.

Bo coś w środku krzyczało, że jeśli się odwróci, jeśli spojrzy jeszcze raz…

Zobaczy coś, czego nie powinien zobaczyć.ROZDZIAŁ 5: OFICJALNE ŚLEDZTWO

PODROZDZIAŁ 5.1: KOMISARIAT — RAPORT

Komisariat był głośny o ósmej rano, głośny w sposób, który był jednocześnie znajomy i przytłaczający, szczególnie dla kogoś, kto spędził bezsenną noc ścigany przez niemożliwe rzeczy.

Telefony dzwoniły bez przerwy — ostre, przenikliwe dzwonki starych aparatów stacjonarnych, które nikt nie zawracał sobie głowy wymienić na nowsze modele, mieszające się z melodyjnymi sygnałami komórek. Ludzie krzyczeli przez całe biuro — mundurowi policjanci wykrzykujący nazwiska i numery spraw, detektywi przekazujący sobie informacje ponad rzędami biurek, ktoś próbujący uspokoić histerycznego świadka w kącie. Przy wejściu do celi tymczasowych aresztowań dwóch funkcjonariuszy prowadziło pijanego mężczyznę, który wymachiwał rękami i śpiewał coś niewyraźnego, potykając się co kilka kroków. Zmiana nocna przekazywała obowiązki zmianie porannej przy dystrybutorze kawy, męskie głosy zmęczone, ale żywe, opowiadające o tym, co wydarzyło się w ciągu ostatnich ośmiu godzin.

Normalna, chaotyczna, poniedziałkowa rutyna. Życie komisariatu policyjnego w średniej wielkości nadmorskim mieście, gdzie przestępstwa były przeważnie drobne — kradzieże, awantury domowe, jazda po pijanemu, okazjonalne włamania. Miejsce, które było hałaśliwe i frustrujące i całkowicie, błogosławienie normalne.

Erwin przeszedł przez recepcję prosto do sali detektywów na piętrze, ignorując spojrzenia, które rzucano mu podczas przemarszu. Czuł je — te szybkie, oceniające spojrzenia, które koleżanki i koledzy po fachu rzucali, potem szybko odwracali wzrok, udając, że nie patrzyli. Wiedział, jak wygląda, nie musiał patrzeć w lustro, by to potwierdzić. Pomięta koszula, w której spał zwinięty na barze w pubie, materiał pognieciony i wilgotny od potu. Świeże rozcięcie na policzku, które musiał zrobić sobie uciekając przez las poprzedniej nocy, cienka różowa linia otoczona sinym siniakiem. Głębokie, sine cienie pod oczami, tak ciemne, że wyglądały jak siniaki. Włosy w nieładzie, zarost gęsty i nierówny. Wygląd człowieka, który albo spędził noc w rynsztoku, albo przeżył traumatyczne doświadczenie, albo oboje.

Wszedł do sali detektywów — dużego, otwartego pomieszczenia z rzędami biurek ustawionych naprzeciwko siebie, tworzących pary partnerów pracujących razem. Oświetlenie jarzeniowe było ostre i bezlitośnie, odbijające się od białych ścian i linoleum, sprawiając, że wszystko wyglądało lekko wyblakłe, jakby widziane przez brudny filtr. Tablice korkowe wisiały na ścianach, pokryte zdjęciami, mapami, notatkami ze spraw. Dystrybutor wody burczał w rogu. Ktoś zostawił radio włączone, cicho grająca stacja z muzyką country.

Martinez siedział już przy swoim biurku naprzeciwko biurka Erwina — ich para stołów stykała się bokami, pozwalając im pracować twarzą w twarz, co ułatwiało komunikację podczas spraw. Popijał kawę z wielkiego kubka ceramicznego z napisem „Najlepszy Partner”, który Erwin kupił mu na żart dwa lata temu na urodziny, a który Martinez używał codziennie z nieironiczną dumą. Czytał raport na ekranie komputera, okulary do czytania przesunięte nisko na nos.

Podniósł wzrok, gdy Erwin się zbliżał. Jego oczy rozszerzyły się minimalnie, brwi uniosły. Odstawił kawę, gwizdnął cicho — długi, niski dźwięk pełen niedowierzania.

„Chryste, Erwin. Wyglądasz, jakbyś spędził noc w rynsztoku. Albo w grobie. Może w obu.”

Głos był lekki, żartobliwy na powierzchni, ale pod tym była prawdziwa troska. Martinez był jego partnerem od pięciu lat — znali się wystarczająco dobrze, by czytać między wierszami, by wiedzieć, kiedy żart był tarczą przed czymś poważniejszym.

_Erwin zdobył odznakę detektywa w trzecim roku służby — za wcześnie, zdaniem przełożonych, w sam raz, zdaniem Martineza._

„Coś w tym stylu.”

Erwin mruknął odpowiedź, opadając na swoje krzesło biurowe, które skrzypnęło pod jego ciężarem w znajomy, denerwujący sposób. Już od miesiąca planował poprosić o wymianę, ale nigdy nie było czasu, nigdy nie było priorytetem. Teraz skrzypienie było dziwnie uspokajające — normalne, przewidywalne, ludzkie.

Martinez pochylił się do przodu, łokcie na biurku, obniżył głos do poziomu, który nie niósł się poza ich parę stołów. Wokół nich sala wypełniała się innymi detektywami rozpoczynającymi dzień, ale nikt nie zwracał specjalnej uwagi — każdy zajęty własnymi sprawami, własnymi problemami.

„Gdzie byłeś? Dzwoniłem do ciebie trzy razy wczoraj wieczorem, zostawiłem dwie wiadomości. Kiedy nie odebrałeś, zacząłem się martwić. Myślałem, że coś się stało. Miałem zamiar przejechać do twojego mieszkania, ale Carla powiedziała, że przesadzam.”

W głosie Martineza była szczera ulga zmieszana z frustracją — ulga, że Erwin żyje, frustracja, że nie odpowiadał na telefon, że sprawił, że partner się martwił.

„Stało się.”

Dwa słowa, ciężkie, definitywne. Erwin nie patrzył na Martineza, wpatrując się w powierzchnię swojego biurka — zawalona papierami, foldery, kubek z długopisami, stara fotografia jego i Mariny na plaży, którą powinien był już dawno schować, ale nie mógł się zmusić.

Martinez zamarł, kubek w połowie drogi do ust.

„Co? Co się stało? Erwin, jesteś ranny? Potrzebujesz —”

„Nie.” Erwin w końcu podniósł wzrok, spojrzał partnerowi prosto w oczy. „Nie jestem ranny. Nie w ten sposób. Ale coś się stało. Coś, o czym muszę ci powiedzieć, chociaż będzie brzmiało… będzie brzmiało szalenie.”

Martinez odstawił kawę powoli, ostrożnie, jak gdyby nagły ruch mógł przestraszyć Erwina do milczenia. Jego twarz przeszła w tryb profesjonalny — detektyw słuchający świadka, oceniający wiarygodność, szukający szczegółów. Sięgnął po notes leżący zawsze po prawej stronie biurka, otworzył na czystej stronie, wyjął długopis.

„Opowiadaj.”

Erwin otworzył szufladę swojego biurka, wyjął pustą teczkę — chciał mieć coś do trzymania, coś, co sprawiłoby, że to wszystko wydawało się bardziej oficjalne, bardziej prawdziwe, mniej jak spowiedź szaleńca. Przez długą chwilę tylko siedział, teczkę w rękach, zastanawiając się, jak to ująć, jak sformułować słowa w sposób, który nie zabrzmi jak brednie wariata, jak urojenia człowieka złamanego przez żałobę i stres.

A potem pomyślał: Do diabła z tym. Jeśli nie mogę powiedzieć prawdy własnemu partnerowi, komu mogę?

„Wczoraj wieczorem pojechałem na klif. Punkt widokowy przy Nadmorskiej Drodze.”

Głos wyszedł cicho, kontrolowany, jak gdyby czytał raport, jak gdyby opisywał coś zwyczajnego.

„Czemu tam pojechałeś?” Martinez zadał pytanie łagodnie, bez osądu, długopis gotowy do notowania.

„Nie wiem. Chciałem… chciałem być przy oceanie. Pomyśleć. Zbliża się rocznica.” Erwin przełknął, kontynuował. „Zaparkowany. Wyszedłem z samochodu. Było ciemno, koło dziesiątej. Podszedłem do krawędzi klifu, do punktu widokowego.”

„Sam?”

„Sam. Nie było nikogo innego. Parking był pusty.”

„Dobra. Kontynuuj.”

Erwin wziął głęboki oddech, czując jak powietrze nie całkowicie wypełnia płuca, jakby coś wciąż tam było, jakiś pozostały lęk zajmujący przestrzeń.

„Patrzyłem na ocean. I wtedy usłyszałem plusk. Głośny, jak gdyby coś dużego wpadło do wody. Spojrzałem w dół, w stronę podstawy klifu. I zobaczyłem…” — zawahał się, szukając właściwych słów — „zobaczyłem mężczyznę w wodzie. Walczył.”

Martinez pochylił się bliżej, długopis poruszający się po papierze.

„Walczył? Z czym?”

„Z kimś. Z czymś.” Erwin zamknął oczy, przywołując obraz, który nawiedzał go przez całą noc. „Kobieta. Przynajmniej wyglądała jak kobieta. Długie włosy, ciemne, rozpuszczone w wodzie. Ale sposób, w jaki się poruszała… to nie było normalne. Owinęła się wokół niego jak…” — słowa utknęły w gardle, brzmiały zbyt dramatycznie, zbyt niemożliwie — „…jak drapieżnik. Jak wąż. Albo ośmiornica. Widziałem jej ręce — albo to, co wyglądało jak ręce — chwytające go, ciągnące w dół.”

„Jak daleko byłeś?”

„Może dwadzieścia metrów od krawędzi. Może trzydzieści od wody. Było ciemno, ale latarnia na molo rzucała światło. Widziałem. Widziałem wyraźnie.”

„Co się stało potem?”

Erwin otworzył oczy, spojrzał na Martineza, szukając jakiegokolwiek znaku niedowierzania, sceptycyzmu. Ale twarz partnera była neutralna, profesjonalna, tylko słuchająca.

„Krzyczałem. Próbowałem znaleźć ścieżkę w dół. Ale zanim mogłem… on zniknął. Po prostu zniknął pod wodę. Całkowicie. Jeden moment był tam, walczył, krzyczał — słyszałem jego krzyk. Następny moment nic. Tylko spokój. Żadnych fal. Żadnych śladów walki. Jakby ocean go połknął.”

„Wezwałeś pomoc?”

„Próbowałem. Wyciągnąłem telefon. Ale zanim zdążyłem wykręcić numer…” — Erwin zawahał się, bo ta część była najtrudniejsza, najbardziej niemożliwa do uwierzenia — „zobaczyłem je.”

„Je?” Brew Martineza uniosła się minimalnie. „Więcej niż jedną?”

„Tak. Trzy. Może cztery. Wyszły z wody, wspięły się na skały przy podstawie klifu. Wszystkie kobiety. Wszystkie z długimi włosami. Wszystkie mokre, kroplący wodą. I patrzyły na mnie. Prosto na mnie. Jakby wiedziały, że tam jestem, jakby mnie widziały mimo ciemności, mimo odległości.”

Martinez przestał pisać. Położył długopis na biurku bardzo ostrożnie, bardzo powoli. Spojrzał na Erwina długo, wyraz na twarzy niemożliwy do odczytania.

„Erwin…” — zaczął, głos ostrożny, jak człowiek próbujący uspokoić przestraszone zwierzę.

„Wiem, jak to brzmi.” Erwin przerwał, głos twardszy teraz, defensywny. „Wiem, że brzmi jak halucynacja. Jak iluzja. Ale to nie było. Były tam. Rzeczywiste. Fizyczne.”

„Widziałeś to na własne oczy? Bez żadnych substancji, bez alkoholu —”

„Byłem trzeźwy. Całkowicie trzeźwy. Nie piłem, nie brałem niczego. Widziałem je tak wyraźnie, jak widzę ciebie teraz.”

Martinez wziął swoją kawę, wypił długi łyk, jakby potrzebował chwili, by przetworzyć informację. Odstawił kubek, westchnął głęboko.

„Dobra. Zgłoszę to straży przybrzeżnej. Dasz mi dokładną lokalizację? Współrzędne albo opis miejsca?”

„Punkt widokowy cztery kilometry na północ od miasta. Pierwszy parking po wyjechaniu z centrum. Podstawa klifu bezpośrednio poniżej.”

Martinez notował, ale jego ruchy były mechaniczne, jakby robił to z obowiązku, nie z przekonania.

„Martinez…” Erwin nachylił się do przodu, głos cichszy, bardziej intensywny. „To nie pierwszy raz.”

Partner podniósł wzrok, marszcząc brwi.

„Co masz na myśli?”

„Zaginięcia pływaków. Ile ich było w tym sezonie? W ciągu ostatnich trzech miesięcy?”

Martinez oparł się o krzesło, które skrzypnęło, patrząc w sufit, licząc w pamięci.

„Pięć. Może sześć, jeśli to, co widziałeś wczoraj, się potwierdzi i znajdą ciało.”

„Wszyscy mężczyźni?”

„Tak.” Martinez spojrzał z powrotem na Erwina, oczy zaciekawiające. „Czemu pytasz?”

„Bo widziałem ją wcześniej. Tę kobietę. Albo coś podobnego do niej. Więcej niż jedną. Nie tylko wczoraj.”

Słowa zawisły między nimi. Martinez otworzył usta, zamknął je, jakby nie wiedząc, co powiedzieć. W końcu wypowiedział jedno słowo, ostrożnie:

„Kiedy?”

„Dwa dni temu. Na plaży. Stała w wodzie o świcie, patrzyła na brzeg. Zniknęła, kiedy się zbliżyłem. I wczoraj w nocy, nie tylko przy klifie. Widziałem je przy pubie na nabrzeżu. Całą grupę. Krążyły wokół budynku przez godziny. Obserwowały mnie przez okno.”

Martinez milczał, twarz przechodzący przez spektrum wyrażeń — zaniepokojenie, wątpliwość, coś, co mogło być strachem.

Erwin sięgnął do kieszeni kurtki, wyjął fragment czarnego materiału, który znalazł na klifie dziś rano, położył go na biurku między nimi jak karcianą kartę w grze o wysoką stawkę.

„I znalazłem to. Dziś rano. Wróciłem na klif po świcie. Śledziłem mokre ślady prowadzące z krawędzi do lasu. I znalazłem to zaczepione o kamień.”

Martinez wyciągnął rękę, podniósł materiał, obracając go w palcach, badając wzrokiem. Zbliżył do nosa, powąchał, zmarszczył brwi.

„Neopren? Jak z pianka?”

„Nie wiem. Może. Ale dotyk jest niewłaściwy. Za gładki. Za zimny. I pachnie jak ocean — sól, wodorosty, coś głębszego. I było mokre, mimo że słońce świeciło od dwóch godzin, mimo że wszystko wokół było suche.”

Martinez patrzył na materiał długo, potem na Erwina, potem z powrotem na materiał. Położył go na biurku, cofnął rękę, jakby nie chciał go dłużej dotykać.

„Erwin” — powiedział w końcu, głos bardzo cichy, bardzo ostrożny — „wiem, co przeszedłeś. Wiem, że zbliża się rocznica zniknięcia Mariny. Wiem, jak ciężka była ta strata. Ale musisz uważać, żeby żałoba nie —”

„To nie żałoba.”

Erwin przerwał ostrzej, niż zamierzał, głos podniesiony na tyle, że kilka osób w pobliżu odwróciło głowy, spojrzało w ich stronę. Obniżył głos, ale intensywność pozostała.

„To nie halucynacja. To nie wyobraźnia. To nie mój umysł tworzący obrazy Mariny, bo tęsknię za nią. Coś tam jest, Martinez. Coś w wodzie. I zabija ludzi. Mężczyzn. Systematycznie. Co kilka tygodni kolejny znika. Zawsze w nocy. Zawsze przy wodzie. I nikt nie znajduje ciał, albo znajdują je później wypłukane na brzeg, ale żadnych śladów przemocy, żadnych wyjaśnień.”

Martinez westchnął głęboko, przesunął dłonią po twarzy, gest zmęczenia i frustracji.

„Słyszysz siebie? Słyszysz, jak to brzmi?”

„Wiem, jak brzmi. Brzmi jak szaleństwo. Brzmi jak legendy, które starzy rybacy opowiadają po pijanemu. Ale dowody są tam. Ślady. Materiał. Zaginięcia. Wzór.”

„Wzór może być przypadkiem. Zbiegi okoliczności. Ludzie toną, Erwin. Szczególnie mężczyźni, którzy przesadzają z alkoholem, którzy pływają sami w nocy, którzy nie oceniają prądów.”