Rouge - ebook

SCENA 1

CZERWONA KAMELIA

Trzy tygodnie wcześniej

Głębokie pchnięcia rozniecają pod moją skórą nieokiełznany ogień, aż muszę wbić palce w uda dziewczyny, by nie upaść pod wpływem rozkoszy. Truskawkowoblond loki rozrzucone są na poduszce, a ich właścicielka spogląda na mnie oczami w kolorze nieba. Wcześniej widziałem je jedynie na ekranie, ale na żywo iskrzą.

To zbyt wspaniałe, żeby działo się naprawdę.

Jej jęki napędzają mnie do zapomnienia o rzeczywistości. W świetle prawa ta dziewczyna jest moja i świadomość, że w końcu ją pochwyciłem, sprawia, iż krew, adrenalina i ekstaza buzują mi w żyłach i spływają aż do kutasa. Jeszcze jedno pchnięcie, a powołam do życia dziedzica McKennonów…

Delikatne wibracje telefonu obok mojej głowy niszczą szansę na szczęśliwe zakończenie, którego pewnie nigdy nie doświadczę za sprawą kobiety marzeń. Ze względu na koszmarny ból głowy nawet spokojny dźwięk atakuje mi uszy.

Ubiegłej nocy poddałem się frustracji i zbyt długo siedziałem z dwójką najlepszych przyjaciół. Merek, oczywiście, wykruszył się wcześniej, bo traktuje poważnie pozycję szefa ochrony McKennonów, co oznacza, że pracuje dwadzieścia cztery godziny na dobę. Natomiast Tolie nocą rozkwita. Dzięki zleceniom w O’Shea Entertainment, największego pracodawcy w Las Vegas, zna podziemny świat Miasta Grzechu niemal lepiej ode mnie, więc wychodzenie z nim zawsze zwiastuje przygodę.

On i jego koledzy z obsady balowali całą noc w ramach przygotowań do Halloween, które będzie obchodzone w ten weekend. Kiedy już się upewniłem, że Tolie nie spróbuje znowu wyruchać jednego z greckich posągów, zaciągnąłem go z resztą towarzystwa do Rouge – burleski i męskiej rewii w Las Vegas, gdzie tańczyli. Ja poszedłem się przespać w garderobie przyjaciela, podczas gdy oni kontynuowali balangę.

Na szczęście Tolie ma zasadę, która zakazuje mu spania z kolegami z ekipy w łóżku w garderobie. Inaczej musiałbym zaciągnąć dupę do mieszkania. Z drugiej strony może należało to zrobić, bo chociaż nie piłem, to dudniące basy przebijające się przez ścianę aż do szóstej rano sprawiły, że teraz czuję się, jakbym jednak miał kaca.

Wieczór przed występem podczas Nocy Diabła miał być spokojny i – według ich standardów – właśnie taki się okazał. Powinienem był się zmyć w momencie, kiedy otworzyli absynt. Zamiast tego nadal jestem ubrany w czarną koszulę i garniak, śmierdzę fajkami, których nie paliłem, oraz alkoholem, którego nie piłem, i cierpię na przypominającą kaca migrenę, na którą niczym sobie nie zasłużyłem.

Telefon podskakuje lekko na drewnie, więc na ślepo macam stolik nocny, aż w końcu wyczuwam irytujące urządzenie. Leżąca pod nim karta do gry spada na podłogę, kiedy biorę komórkę do ręki.

Przesuwam palcem po ekranie i przyciskam aparat do ucha, nawet nie kłopocząc się otwieraniem oczu. Jeśli w tym miejscu panuje cisza, to oznacza, że jest jeszcze wcześnie, więc może dzwonić wyłącznie jedna osoba. Żaden z bezpośrednich kontaktów biznesowych nie budzi się o tej porze. Tylko on.

– Tato, nie powinieneś do mnie dzwonić przed dwunastą.

Mój głos brzmi, jakbym żarł gruz, a z gardłem nie jest lepiej.

– Jezusie, Mario i Józefie, Kianie. Jest dwunasta jeden, a to cholernie pilna sprawa. Masz szczęście, że dostosowałem się do twojej durnej zasady. A ty nie złamałeś wczoraj innych, co?

Zaciskam zęby, żeby mu nie odszczeknąć, i gryzę się w język, bo w głosie taty pobrzmiewa nuta obawy. Z przyzwyczajenia sięgam po żeton do pokera, który trzymam w kieszeni, i przesuwam palcem po wzorze.

– Oczywiście, że nie – odpowiadam. – Zakonnice piją więcej niż ja ubiegłej nocy.

– To dobrze, bo ta fasada imprezowicza jest już zbyt długo z tobą kojarzona. Kianie… czas się przebudzić.

Serce traci rytm, gdy zmęczony umysł próbuje za nim nadążyć. Adrenalina, którą czułem we śnie, w tej chwili rzeczywiście płynie w żyłach, tłumiąc ból głowy.

– Chodzi o Czerwoną Kamelię?

– Tak. Ubiegłej nocy, kiedy ty odgrywałeś rolę, ja ustaliłem przy pokerze szczegóły. Musisz zrujnować Czerwoną Kamelię.

Natychmiast otwieram szeroko zaspane oczy. Od trzech lat czekałem na ten rozkaz.

W momencie gdy z ust taty pada ostatnie słowo, przełączam go na tryb głośnomówiący, żeby wysłać wiadomość do Toliego, który jest ważną częścią szalonego planu – zresztą sam pomógł mi go ułożyć. Mógłbym pójść i poszukać przyjaciela w pokoju nagrań, gdzie go zostawiłem, ale nie mam ochoty oglądać nagich ludzi wykończonych stosunkiem.

Ja:

Trening. Natychmiast. Wieczór, zielone światło.

Pewnie nadal jest pogrążony w półśnie, choć natychmiast odpisuje – tyle że z błędami.

Tolie:

Upwnie sie że wszyko jest perfectionissimo.

Prycham na widok rzędu emotek następujących po jednym z ulubionych słów Toliego, ale wtedy dociera do mnie to, co powiedział ojciec, i ściągam brwi.

…zrujnować Czerwoną Kamelię.

Choć chciałbym natychmiast zaprotestować, z przyzwyczajenia mówię:

– Jak mam to zrobić?

Zawsze zadaję to samo pytanie w przypadku zleceń od Gardy – sekretnej organizacji, wobec której moja rodzina deklaruje lojalność. Dla tych ludzi jestem kartą o niskim nominale, mimo że niegdyś McKennonowie stali u progu władzy.

To Strażnik, Charlie pierdolony O’Shea, nas zniszczył.

Według kontraktu dotyczącego aranżowanego małżeństwa, który nasi ojcowie podpisali lata temu, miałem poślubić Lacey O’Shea, jego córkę. Obydwaj z tatą sądziliśmy, że facet jest jednym z ostatnich porządnych ludzi w Gardzie, lecz gdy bez wyjaśnień wycofał się z umowy, zostałem czarną owcą społeczności, z kolei on uplasował się na pozycji mojego wroga numer jeden. Fakt, że siedzi teraz za kratkami, a to moja rodzina doświadcza ostracyzmu, ukazuje wszystko, co nie działa w tej organizacji.

Rody muszą wkupywać się w społeczność, a kiedy już do niej dołączą, to samo dzieje się z ich aktywami. Po śmierci rodziców otrzymujemy jedynie połowę spadku. Druga należy nam się dopiero, kiedy wstąpimy w związek małżeński ze spadkobiercą Gardy i narodzi się dziedzic. Jeśli nie spełnimy tych warunków, reszta fortuny pozostaje w rękach organizacji i jest rozdzielana pomiędzy rodami. W ten sposób założyciele upewniają się co do lojalności – ich zasady zdążyły mnie już jednak zniszczyć, więc utracili moją.

Zapracowałem na własne kontakty, pieniądze i interesy bez pomocy Gardy, nie żeby to miało znaczenie. Ponieważ ojciec nadal żyje, nie zgłaszam organizacji bogactwa, którego sam się dorobiłem, w związku z czym sądzą, że nie mam nic. Kiedy Strażnik uznał mnie za niegodnego, większość naszego społeczeństwa przestała ubijać interesy z McKennonami, przez co w ich oczach również stałem się pozbawiony wpływów. W tej chwili żaden z ojców Gardy nie pozwoli swojej córce wziąć ze mną ślubu. Nie żebym pragnął którejś z ich kobiet.

Pragnę tylko mojej.

– W dupie mam jak. – Z każdym pełnym złości słowem irlandzki akcent ojca staje się coraz wyraźniejszy. – Z niewielu szczegółów dotyczących podjętej przez niego decyzji możemy wnioskować, że to jego córka go na to nakierowała. Jeśli musisz, zabij dziewczynę i wrzuć jej ciało do Jeziora Mead albo przeleć ją i zrujnuj, tak żeby już nikt nigdy nie zechciał cennego kwiatuszka O’Shea.

– Mamie nie spodobałoby się, że tak mówisz. – Cmokam zawadiacko, próbując uspokoić tatę.

Matka zmarła na zawał prawie cztery lata temu. Ojciec nie może skończyć tak samo.

To ona wskazywała Lacey jako moją przyszłą żonę, twierdząc, że jeśli dwa najsilniejsze rody się połączą, zaniechamy dalszych podziałów w społeczeństwie. Nigdy nie spotkałem osobiście nikogo z rodziny O’Shea. Gdyby zebrać nas wszystkich w jednym pokoju – zwłaszcza dziedziców – mogłoby to doprowadzić do brutalnych walk albo wzajemnej destrukcji. Jednak mama, po tym, jak spotkała osiemnastoletnią Lacey, uznała, że stanowimy idealną parę.

– Ach, ona znała moje wady, a i tak mnie kochała. Ta kobieta była święta. Sama naprawiłaby ten bałagan, gdyby żyła w momencie, kiedy Charlie naruszył kontrakt.

Może i miała szósty zmysł w kwestii tego, z kim powinien się związać jej syn, ale nie wiem, jak mama – będąc kobietą – mogła przekonać Strażnika do czegokolwiek. Garda ceni wyłącznie piękno dam, nic więcej. Brak szacunku dla mojej zmarłej matki i tego, jaką rolę odgrywała w swataniu, tylko wzmocnił gniew odczuwany przez ojca w związku ze zdradą.

Na szczęście McKennonowie ponownie pną się na szczyt. Mamy wsparcie, które pomoże nam odbić to, co nasze, a czas ku temu nie mógłby być lepszy.

– Synu – kontynuuje tata. – Charlie O’Shea może być moim nemezis, lecz nie może dźgać w plecy całej naszej rodziny i oczekiwać, że nie dokonamy odwetu. To bardziej twoja zemsta niż moja. To twoje prawo, by zrobić z jego cennym skarbem, co tylko ci się spodoba. Koniec końców Czerwona Kamelia miała być twoja.

– Masz co do tego cholerną rację – mruczę pod nosem.

Siadam, zgarniam z podłogi złożoną kartę damy karo i otwieram aplikację mediów społecznościowych, która udowadnia mi, że mimo fałszywego profilu zna mnie lepiej niż ja sam, bo magicznie wyświetla się zdjęcie Lacey O’Shea.

Jej niebieskie niczym niebo oczy są puste, pozbawione jakiejkolwiek pasji. Sprawiają wrażenie, jakby dziewczyna nawet o niczym nie myślała. Różnią się zupełnie od tych, które objawiły mi się we śnie. Lacey się nie uśmiecha, pozując wraz z Roxaną Muñoz, najlepszą przyjaciółką. Tysiące innych influencerek nauczyło się tego układu ciała, który wygląda, jakby nie wymagał żadnego wysiłku. Niedobrze mi na ten widok i jestem niemal gotów uwierzyć w całą tę fasadę… gdyby nie fakt, że Lacey pojawia się też na mniej dopracowanym profilu Roxany.

Dziewczyna uwielbia dzielić się całym swoim chaotycznym życiem, więc co rusz wrzuca tam zdjęcia. Przeglądam jej profil w poszukiwaniu jednego z postów, a jednocześnie próbuję dalej angażować się w rozmowę z ojcem.

– W jaki sposób potwierdziłeś, że wezmę w tym udział? Mój kontakt nie chciał przedstawić konkretnej kolejności zdarzeń na ten tydzień. Chyba trochę się obawiają, co zrobię. Dzięki niewyparzonej gębie Monroe wszyscy w mieście wiedzą, że ten przyjechał na weekend na swoje wesele…

– Wiesz, że teraz mówi się do niego Baron – przypomina tata, rechocząc. – Może i jego ojciec zmarł w „tajemniczy” sposób, ale dzięki temu Monroe stanął na czele rodziny, a według naszych zasad to czyni go głową rodu.

– Sram na takie „tajemnicze okoliczności”. Jedynym niejasnym elementem śmierci starego Barona jest to, dlaczego syn nie wykończył go wcześniej.

– Nie wątpię, że brał w tym udział, ponieważ facet nie był jeszcze aż taki stary. Do tego zdrowy jak ryba. Koroner chciał zrobić sekcję zwłok, ale oczywiście Strażnik na to nie pozwolił. Nigdy nie wolno sugerować innego członka Gardy. Zgonami zajmujemy się wewnętrznie.

– A śmiercią w rodzinach nie zajmujemy się wcale. Tak jak za starych czasów.

Garda próbowała odróżnić się od mafii, która działała kiedyś w Stanach Zjednoczonych. Zamiast jawnie wchodzić na drogę przestępstwa, by zaspokoić głód pieniędzy, handlowali sekretami w celu objęcia stanowisk w rządzie i przedsiębiorstwach o dużych wpływach w całym kraju.

Wystarczyły dwa pokolenia moralnych ustępstw, żeby chciwość zapuściła korzenie. Społeczność chełpi się wzniosłymi ideałami, mimo że w rzeczywistości je zdeprawowała: nagina prawdę, afiszuje się fasadą piękna, daje iluzję wolności i zagarnia dla siebie całą władzę, jaką tylko może. W dzisiejszych czasach Garda jest dokładnie taka jak jej mafijny odpowiednik, lecz dzięki infiltracji rządu członkowie mogą korzystać z wpływów, by uniknąć złapania.

W tej chwili lista wrogów jest dłuższa od listy należących do organizacji osób i po raz pierwszy jeden z naszych został oskarżony. Biorąc pod uwagę okoliczności, obecnie tym bardziej wszyscy powinniśmy się trzymać razem, a jednak oni odwrócili się od mojej rodziny.

– Tak to już jest. Garda ma zasady, a on został głową rodu…

– Ten facet to zdrajca, tato. Prędzej sam zetnę mu głowę, niż przyznam ten zaszczyt.

– Będziesz musiał jeszcze przez jakiś czas dobrze się zachowywać, Kianie, jeśli chcesz wygrać tę potyczkę.

Do diabła. On ma rację. Nie zamierzam tego jednak komentować, tylko chrząkam, ciągnąc się z frustracji za włosy.

Ojciec wzdycha znacząco, po czym dodaje:

– Cóż, tak się składa, że Baron, jak sam powiedziałeś, przyjechał do miasta na ślub, więc przekonałem jednego ze starych przyjaciół z Gardy, który nadal jest wierny McKennonom, żeby zaprosił go na naszą stałą partyjkę pokera. Oczywiście, że ta gnida nie oparła się możliwości poplotkowania.

– Ale przecież ty jesteś koszmarny w pokera! – jęczę. – Nie przegrałeś tym razem, co? Ostatnio, kiedy przerąbałeś z Baronem…

– Nie przegrałem! – Śmieje się cierpko. – Uwierz, dostałem nauczkę. Nie gram już o nic innego niż pieniądze.

Prycham, kręcąc przy tym głową. Zduszam w sobie chęć naśmiewania się z tego, jak kilka lat temu postawił w grze z Monroe Baronem Seniorem akt własności hotelu przy Las Vegas Strip. Utrata nieruchomości nie była druzgocącym ciosem, bo nadal mamy w Vegas wiele firm, które są sygnowane naszym nazwiskiem, nie wspominając o moich prywatnych akcjach, więc w tej chwili mogę się z tej sytuacji wyłącznie śmiać.

– Powinieneś był mnie zaprosić. Może odbiłbym twój hotel.

– Nie potrzebujemy go. Wystarczy nam jeden. Poza tym dobrze wiesz, że nie mogłem tego zrobić. Tak czy siak, nie zamierzałem grać, tylko obserwować. Na szczęście ten arogancki idiota był już tak zalany, kiedy do nich dołączyłem, że stałem się dla niego jedynie kolejną twarzą w tłumie.

– Gęba mu się rozwiązuje po alkoholu? Jeśli Baron wie, co dla niego dobre, powinien zostać abstynentem, tak jak wcześniej jego ojciec. Nigdy nie znosili dobrze procentów.

– Uważa, że jest odporny na wszystko, łącznie z zalaniem się w trupa. Upewniałem się, żeby jego szklanka była stale napełniana. Po jakimś czasie wystarczyło słuchać, jak marudzi i jęczy.

Powinno mnie ogarnąć poetyckie poczucie sprawiedliwości, jako że ojcu udało się okantować tego sukinsyna, ale na moment przestaję oddychać, gdy widzę jeden z najnowszych postów Roxany.

Na poprzednim zdjęciu w centrum uwagi znajdowała się Lacey w wystudiowanej, pozbawionej ekspresji pozie. Jednak bez publiczności jej występ się kończy.

Na ujęciu, które oglądam teraz, Roxana wystawia język, a przy policzku unosi środkowy palec. Ma tak przybliżoną twarz, że doskonale widzę miejsca, gdzie przestał działać nałożony na ciemnozłocistą skórę filtr usuwający pory. Dziewczyna zajmuje niemal całe zdjęcie, lecz w tle widać Lacey, zafascynowaną dwójką artystów tańczących na chodniku Vegas Strip.

Jej uśmiech to czysta perfekcja. Jest tak nieskazitelny, że niemal czuję tę samą radość, która sprawia, iż porcelanowa skóra dziewczyny promienieje. Lacey wysuwa kosmyk jasnych włosów zza ucha, jakby chciała się odgrodzić od aparatu i w spokoju cieszyć występem. Przypadkowo podczas tego ruchu promień odbija się od wielkiego, iskrzącego kamyka na palcu serdecznym.

Kurwa.

Kręcę głową i chciałbym wyjść z aplikacji, ale nie potrafię odkleić oczu od diamentu Monroe Barona, który miga mi przed oczami niczym światła awaryjne.

– Monroe zrzędzi i marudzi? – parskam. – Przecież ten jełop nie ma na co narzekać! Córka Charliego O’Shea jest właściwie przyszłą królową Gardy. Kiedy Monroe się z nią ożeni, będzie następny w kolejce do przejęcia roli Strażnika. Potem, gdy wystartuje w wyborach, otrzyma dostęp do wszystkich sekretów organizacji i bez wątpienia wykorzysta to, żeby pewnego dnia zostać prezydentem Ameryki.

A Lacey już na zawsze będzie należała do niego.

Dokuczliwy ból w piersi, który nie chce odejść, ponownie się rozpala. Z biegiem lat staje się coraz gorszy. Czekanie w ukryciu na odpowiedni moment, by dokonać zemsty, niemal mnie zabiło.

Ojciec uparł się, abym dorastał w Irlandii, z dala od knowań Gardy planującej wbić nam nóż w plecy, ale powiązania mojej rodziny ze światkiem kryminalnym sprawiły, że wplątałem się w środowisko walk. To było brutalne doświadczenie – nie zliczę, ile razy musiałem sam nastawiać sobie nos – lecz nabyte dzięki temu umiejętności nieraz okazywały się użyteczne, kiedy ojciec zlecał mi zadania w celu ochrony naszych interesów. Przez ostatni rok ratowały mi tyłek, ale nie zaznam spokoju, dopóki się nie zemszczę.

Bawię się trzymaną w dłoni kartą damy, gdy do głowy przychodzi mi pewien pomysł i aż otwieram szeroko oczy. Ojcu się to nie spodoba. Nawet jeśli dla rodziny Finneas McKennon jest miły i czuły, to w przypadku odwetu na kimkolwiek przestrzega zasad niemal biblijnie: ukraść, zabić, zniszczyć. Każdy inny rezultat uznałby za porażkę.

Strategia „wszystko albo nic” sprawiła, że został znakomitym biznesmenem, ale nie potrafi grać w pokera. Umie doskonale ocenić to, co widzi, lecz nie daje rady rozszyfrować innych graczy, jest też znany ze stawiania dużych zakładów przy słabych kartach.

A co, jeśli kradzież damy karo da mi zwycięskie rozdanie?

– Baron nie chce, żeby panna O’Shea udała się dziś na swój wieczór panieński do Rouge, zwłaszcza że dziewczyna odmawia towarzystwa ochroniarzy. Wygląda na to, że czuje się bezpiecznie w swoim mieście rodzinnym – kontynuuje ojciec, przekazując mi tym samym potrzebne informacje na temat ochrony Lacey… czy też jej braku. – Uważa również, że pójście na rewię w noc przed ich prawdziwym ślubem jest jak policzek.

– Czyli rzeczywiście mają jutro wziąć ślub? Mój kontakt nie był w stanie tego potwierdzić.

– Według samego Barona spotkają się jutro rano w sądzie, by mieć za sobą prawną część. Powiedział wręcz pannie O’Shea, żeby go wieczorem nie zawstydziła podczas tego „grzesznego” widowiska, bo wszystko odwoła.

– Niech zgadnę. On sam zachował się jak grzeczny chłopiec i po partyjce pokera wrócił samotnie do domu? – drwię, ponieważ doskonale wiem, że Monroe codziennie ma nową kochankę.

– Oczywiście, że nie. Wyszedł, obściskując się z dwiema kelnerkami z kasyna. Baronowie nie są tak lojalni jak McKennonowie. Właśnie to nie działa w Gardzie. Aranżowane małżeństwa nie muszą oznaczać wyłącznie kontraktów biznesowych, zwłaszcza jeśli ludzie zostaną dobrze dobrani. Pomimo różnic między naszymi rodami ty i Lacey świetnie do siebie pasowaliście, zanim została głupiutką lalusią z wyższych sfer. Twoja mama nigdy się nie myliła. Szantaże i władza finansowa mogą być najważniejszymi elementami w organizacji, ale nic nie daje mężczyźnie więcej siły niż ktoś, kogo kocha, u jego boku. Wystarczy, że spojrzysz na mamę i mnie. Popatrzyłem na nią tylko raz i nie widziałem już nikogo innego. Niestety, członkowie Gardy tego nie pojmują. Potrzeba ciebie jako Strażnika, by zmienić wszystko na lepsze, dlatego O’Shea się upewnił, że nim nie zostaniesz.

– Ostrożnie, tato. Nie pozwól, żebyś z wiekiem stał się cholernym romantykiem.

– Och, nie bój się, nadal jestem wystarczająco bezwzględny, by załatwiać, co trzeba. A skoro już o tym mówimy, Baron nie obawiał się wyłącznie o zachowanie nieskazitelnego obrazu panny O’Shea. Jest przekonany, że ta wpadnie w kłopoty, kiedy uda się dziś wieczorem do Rouge.

– Przecież to miejsce należy do jej rodziny. W jakie niby może wpaść kłopoty?

– Zabawne, że pytasz. Mam nadzieję, że planowany przez ciebie na dziś podstęp właśnie do tego doprowadzi. Musisz zrujnować nazwisko O’Shea, Kianie. Jeśli dobrze to rozegrasz, może Garda pójdzie po rozum do głowy i zda sobie sprawę, że jesteś przywódcą i musimy obalić tego pozbawionego kręgosłupa zdrajcę, dopóki siedzi za kratkami. Liczę na ciebie, podobnie jak wszystkie rody, które nas wspierały, gdy zostaliśmy wykluczeni. Tylko w ten sposób za jednym razem odegramy się na Baronie i O’Shea. Zniszcz ich i nie oglądaj się za siebie.

Przesuwam kciukiem po zdjęciu Lacey na ekranie, aż zasłaniam pierścionek z diamentem, a na moje usta wypływa leniwy uśmiech.

– Tak zrobię.SCENA 2

ZIELONA WRÓŻKA

– Lacey, kochanie, czy nie uważasz, że ta sukienka… nieco za dużo odsłania?

Komentarz przyszłej szwagierki sprawia, że mam ochotę zrobić jej na złość i rozebrać się do naga, ale decyduję się udawać grzeczną „dziewczynkę Gardy” i uśmiecham się do Maeve. Chwytam tiulowy rąbek białego materiału, by go obciągnąć, mimo że drugą dłoń zaciskam w pięść.

Nie przeczę, ten strój jest idiotyczny, ale nawet nie drgnęła mi powieka, kiedy moja najlepsza przyjaciółka Roxy nalegała, żebym go włożyła. To przesadzona, wysadzana diamentami sukienka koktajlowa z koronek w stylu uciekającej panny młodej, do kompletu z tenisówkami. Będzie świetna do tańca, ale połyskująca kreacja i ogromny kwadratowy kamień na palcu serdecznym sprawiają, że wyglądam jak chodząca kula dyskotekowa.

– Spróbuj nie być zazdrosna, Mimi. – Cmoka Roxy, która staje w mojej obronie. Nalewa nam przy tym szoty, ostrożnie, by nie rozlać w limuzynie.

– Tylko mojemu bratu wolno mnie tak nazywać.

– Ale imię Maeve jest takie… sztywne.

– Lacey, spraw, żeby Roxy przestała! Kpi sobie ze mnie, odkąd wsiadłyśmy do samochodu.

Przyjaciółka uśmiecha się szyderczo, co widać jeszcze wyraźniej dzięki krwistoczerwonej szmince. Ciemnobrązowe oczy podkreśliła mocnym cieniem do powiek, a hiperrealistyczne kły sprawiają, że jest nawet bardziej onieśmielająca niż zwykle, nie wspominając o tym, że ma na sobie całkowicie czarny, skórzany kombinezon, który balansuje na granicy między seksowną wampirzycą a dominą.

– Roxy… Maeve… – ostrzegam, bo zależy mi, żeby obie się uspokoiły. – Odkąd się spotkałyśmy, syczycie na siebie jak dwie kocice, a to dopiero początek. Chcę się tylko zabawić.

– Dobra, koniec żartów. Maeve, to są urodziny mojej bestie i jej wieczór panieński. Zasługuje na to, żeby wyglądać zajebiście seksownie, jasne? W sumie jej strój jest dość grzeczny jak na Noc Diabła. Poza tym na Halloween każda ubiera się jak dziwka.

– Po prostu… ta sukienka jest taka krótka, zwłaszcza kiedy ciągle się nią bawisz. No i ma strasznie głęboki dekolt – kontruje Maeve. – Nie wspominając o tym, że mój brat może błędnie odebrać koncept „uciekającej panny młodej”. Na szali jest zbyt wiele, żeby sobie żartować na ten temat.

Nachyla się, by podciągnąć lekko mój dekolt w kształcie litery V, ale odsuwam się do tyłu i otwieram uprzednio zwiniętą w pięść dłoń, ledwie się powstrzymując przed spoliczkowaniem Maeve.

– Mnie się podoba. – Mrużę oczy, po czym pochylam się w jej stronę, tak żeby wyraźnie pijana przyjaciółka niczego nie usłyszała, i szepczę: – Poza tym nie musisz mi przypominać, jak wiele jest do stracenia.

Roxy przerywa nam, podając mi kieliszek wypełniony po brzegi wódką Belvedere. Natychmiast nieco upijam, w razie gdyby kierowca gwałtownie zahamował, aby uniknąć potrącenia pijanego przechodnia. Czysty alkohol powinien wchodzić gładko, a mimo to wzdrygam się przez ten smak.

Maeve wytrzeszcza oczy.

– Panny młode nie powinny pić szotów! To obciach!

Sięga po kieliszek, więc odchylam się i pociągam duży łyk, mimo że trunek pali mnie w przełyk.

Roxy parska.

– Powinnaś była widzieć, jak ta dziewczyna wypiła całe piwo na raz podczas meczu Saintsów w Nowym Orleanie. Przysięgam, kolesie ustawiali się w kolejce, by paść przed nią na kolano. Może i mamy obok siebie czerwony kwiatuszek Strażnika, ale twój brat na pewno nie dostanie szarej myszki.

Aż mnie skręca na dźwięk odniesienia do pretensjonalnego przydomka Gardy, Czerwonej Kamelii. Kiedy byłam dzieckiem, uważałam, że jest uroczy – tata nadał mi go, bo uwielbiałam ten śliczny kwiat. Dopiero przy okazji rozmów dotyczących małżeństwa odkryłam, że członkowie organizacji nazywają tak jedyną córkę Strażnika i że ten piękny kwiat ma zostać zerwany dla przyjemności Gardy.

Żadna z dziewczyn nie zauważa mojego dyskomfortu. Maeve, zbyt przerażona historią opowiedzianą przez Roxy, siedzi z otwartą gębą i nawet nie jest w stanie zrugać mnie za to, że się wiercę. Kiedy przyszła szwagierka zdaje się w końcu opamiętać, gładzi czarną sukienkę służącą jej jako kostium zakonnicy, i odchrząkuje, by następnie posłać mi pełne pogardy spojrzenie.

Po co tak jej zależało, żeby z nami pójść, skoro zamierzała przez cały wieczór mnie krytykować?

– Dorastałaś w Mieście Grzechu, więc może nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale powinnaś zostawić takie zachowanie za sobą, kiedy skończyłaś college, tak jak ja. Choć uczęszczanie do szkoły artystycznej w Nowym Orleanie z pewnością obfitowało w pokusy, mam nadzieję, że trzymałaś nogi złączone, a nie tak, jak robisz to teraz. – Tak szybko przyciska jedno moje kolano do drugiego, że nie zdążam jej powstrzymać. – Wiesz, że mój brat oraz Garda mają pewne oczekiwania, choć jestem pewna, że Monroe będzie w stanie cię ujarzmić.

Cała się jeżę, gdy lekceważąco lustruje moją sukienkę z góry do dołu.

– Nie jestem zwierzęciem, które można ujarzmiać. Ale nie martw się, wiem, czego się ode mnie oczekuje.

Wypijam resztę alkoholu z kieliszka, bez czekania na to, czy Roxy wzniesie toast.

Może i Garda ma kontrolę nad moim życiem, ciałem i przyszłością, lecz dzięki tym krótkim chwilom buntu jestem w stanie przetrwać różne beznadziejne momenty.

– Hej! Powinnyśmy przynajmniej powiedzieć „na zdrowie” czy coś – bełkocze Roxy, więc podaję jej pusty kieliszek.

– To polej.

Będę potrzebowała tyle odwagi w płynie, ile uda mi się zmieścić, jeśli zamierzam przetrwać ostatni akt rebelii w sposób, w jaki zaplanowałam. W czasie pokazu burleski będzie miała miejsce część dla amatorów. Mój przyjaciel Tolie pracuje w naszej rodzinnej firmie rozrywkowej i zaplanował numer, w którym jeden z tancerzy wybiera mnie do udziału w występie. Minęło dużo czasu, odkąd po raz ostatni pojawiłam się na scenie, i nie mogę się już doczekać.

Roxy wzrusza ramionami i napełnia kieliszek, po czym nalewa jeszcze do dwóch.

– Proszę, Maeve, kochana, może się trochę zabawisz? Zapowiada się długa noc.

Krwistoczerwony uśmiech przyjaciółki ocieka słodyczą, gdy podaje szota Maeve, której blada cera jest niemal przezroczysta w ledowych światłach limuzyny. Przechylając się nade mną, żeby odebrać szkło, nie ukrywa grymasu.

– No już, bądź grzeczna. – Roxy wydyma pełną dolną wargę. Jeszcze w szkole podstawowej opanowała ten ruch do perfekcji i używa go zawsze, gdy czegoś chce. – Jestem jej druhną, a Lacey nalegała, żebym cię zaprosiła, mimo że siostry panów młodych to zawsze kapusie na wieczorach panieńskich. Dasz się ponieść i zabawisz z nami, by mi udowodnić, że się mylę?

Unosi pytająco wystylizowaną czarną brew, przez co Maeve rumieni się do tego stopnia, że jej policzki przybierają niemal fioletowy odcień.

– Nie jestem kapusiem. – Podniosła kieliszek. – Za pannę młodą, najpiękniejszy kwiat Gardy. Niech Bóg cię błogosławi wieloma dziećmi Baronów.

Krzywię się, ale ona nie widzi mojej miny, bo się odchyla, wypija wódkę jednym haustem i z impetem odkłada naczynie na podłokietnik.

– Dziewczyny, przestańcie kraść mi show! – jęczy Roxy. – To ja powinnam wznosić toasty. Musicie wypić jeszcze raz.

W odpowiedzi Maeve kaszle i wpatruje się w nią zmrużonymi jasnobrązowymi oczami, a jej krzywa mina jest niemal zabawna. Mimo że przez cały wieczór zachowuje się wyniośle, mam ochotę nieco odpuścić.

– Maeve, nie musisz nic pić. Ona się tylko z tobą droczy.

Przyszła szwagierka przenosi na mnie pogardliwe spojrzenie. Z tymi swoimi brudnoblond prostymi włosami, zaczesanymi do tyłu za pomocą designerskiej opaski, oraz wypisanym na twarzy rozczarowaniem wygląda kropka w kropkę jak mój narzeczony. Brakuje jej tylko koziej bródki.

– Nie pozwolę się nazywać kapusiem. Garda szczyci się dotrzymywaniem tajemnic i ja też swoich dochowuję.

Marszczę czoło pod wpływem jej ostrego spojrzenia. Nie mam pojęcia, o czym ona, do diabła, gada. Czyżby wiedziała, że razem z Roxy szalałyśmy w Nowym Orleanie na Bourbon Street i Frenchmen Street? Chyba nie? Skąd by się miała o tym dowiedzieć? Uważałyśmy, żeby nie dać się złapać.

Zanim zdążę poprosić o rozwinięcie tematu, przyjaciółka znowu polewa i wciska Maeve szota do ręki.

– Udowodnij to. Pij.

Roxy wpatruje się w nią beznamiętnie, a ja ściągam nieco brwi za krawędzią kieliszka. One coś knują, ale wątpię, by znały wzajemnie swoje plany. O cokolwiek chodzi, niech same się tym zajmą, jestem zbyt podenerwowana, żeby osobiście radzić sobie z protekcjonalizmem Maeve. Miło mieć przyjaciółkę, która mnie broni, nawet jeśli ona także przejawia pewne toksyczne skłonności.

– Nie, najpierw ty i Lacey. Ja dopiero co wypiłam, a wy nie skończyłyście!

– Jezu, Maeve, przecież nie wciskam ci na siłę wódki ani Dom Pérignon. Zamierzałam wznieść toast, a ty ściągnęłaś na siebie całą uwagę. Dlatego teraz musisz wypić karniaka, żebym w końcu mogła powiedzieć to, co chciałam, i żebyśmy nie miały pecha.

Przyszła szwagierka wykrzywia usta, ale zaskakuje mnie, biorąc od Roxy kieliszek. Nie wiem, co planuje. Ja też sądziłam – tak jak przyjaciółka – że chciała tutaj przyjść tylko dlatego, iż brat kazał jej mnie szpiegować. Nie podoba mu się, że w dniu poprzedzającym podpisanie dokumentu, na mocy którego zostanę oddana w ręce Gardy, spędzam czas na własnym wieczorze panieńskim, nie wspominając już o udziale w występie burleski.

To dla taty.

Ta myśl mnie uspokaja. To on jest powodem, dla którego w ogóle zdecydowałam się na ten układ, więc przyklejam na twarz fałszywy uśmiech i próbuję wyciągnąć z tego, co najlepsze.

– Wypiję tyle, ile będziesz chciała, Roxy.

– To lubię!

– Nie, nie, nie. Nie chcemy, żeby panna młoda upiła się w swój wieczór panieński!

– Mów za siebie – prycha przyjaciółka. – Z niecierpliwością czekam, aż moja dziewczyna będzie wstawiona.

– Ona żartuje, Maeve. Nie zamierzam się upić, przysięgam.

Nie mogę, jeśli chcę dzisiaj tańczyć. Tyle że przyszła szwagierka nie wie, co zaplanowałam.

– Dobrze. – Kiwa głową. – Jutro masz ważny dzień.

– Dlaczego? Co będzie się działo jutro? – pyta Roxy, a moje serce traci rytm. – Masz już wydepilowaną papaję, jej matka zajmuje się próbną kolacją i planowaniem ceremonii, a samo wydarzenie odbędzie się w sobotę. Myślałam, że jutro masz wolne?

Maeve może nie jest kapusiem, ale na pewno nie potrafi dochować tajemnicy tak dobrze, jak twierdzi. Tylko nasze rody są świadome, że Monroe i ja podpisujemy rano akt ślubu. Nie chcemy, żeby ktokolwiek mieszał się w formalności związane z samym zawarciem małżeństwa, a wielka wizja Barona dotycząca wystawnej kolacji przedślubnej i zaskakującego, ekstrawaganckiego wesela – przy którego organizacji moja mama niemal wyrwała sobie włosy, próbując doprowadzić wszystko do perfekcji – jest wyraźnym znakiem ostrzegawczym dla każdego, kto mógłby chcieć pokrzyżować nam plany, by zyskać przewagę w naszej społeczności.

– Przepraszam, chodziło mi o sobotę… – bredzi dalej Maeve, rzucając kolejnymi tajemnicami jak przez sitko. – Sobota jest ważna. O ile do tego czasu Lacey nie wprawi mojej rodziny w zażenowanie, jedyne, czym w najbliższej przyszłości będzie się musiała martwić, to stworzenie dziedzica.

Jej słowa uderzają mnie obuchem w pierś i lądują między nami niczym cegła.

Nie jest tajemnicą, jak Garda traktuje kobiety: przed ślubem to są ozdóbki, a potem klacze rozpłodowe. Jednak fakt, że inna kobieta potrafi przyjąć to z takim spokojem, sprawia, że zaczynam się obawiać o przyszłość tej organizacji.

– Wiesz co, nie zamierzam siedzieć bezczynnie, kiedy mój mąż będzie rządził. Nie musimy być tylko żonami na pokaz, jeśli tego nie chcemy. Wystarczy, że spojrzysz na moją mamę. W czasie gdy ojciec siedział w więzieniu, ona bez problemu zarządzała jego interesami.

Maeve prycha.

– Tylko tymi, co do których rząd nie wszczął śledztwa. Dobrze, że mój brat uratuje sytuację.

Uważam, by nie zareagować w sposób, przez który przyjaciółka mogłaby zauważyć, że Maeve w dalszym ciągu zdradza tajemnice podczas swoich pijackich wyznań w limuzynie. Kocham Roxy, ale jest lojalna wobec własnej rodziny, a w zeszłym roku Muñoz byli nieprzewidywalni w podejmowanych działaniach. Ludzie z Gardy, tacy jak jej ojciec, chętnie handlują – a nawet zabijają – dla władzy, kiedy tylko wyczują czyjąś słabość. Monroe z kolei jest jednym z managerów finansowych mojego taty, więc zeznania chłopaka będą kluczowe, aby udowodnić jego niewinność. Nasze rody utrzymywały w tajemnicy fakt, że ma wystąpić przed sądem, bo nie chcemy, by inne rodziny, takie jak Muñoz, dowiedziały się, jak ważny jest Monroe w kwestii wolności ojca.

Po pierwszym aresztowaniu taty nagły brak pochlebstw i lizania po dupach był ogromną zmianą w porównaniu do tego, do czego byłam przyzwyczajona. Dwa lata później ojca znowu zatrzymano, tym razem z innych powodów, a sędzia odesłał go do więzienia, gdzie jest zmuszony siedzieć aż do rozprawy – która się odbędzie nie wiadomo kiedy, przez cholernie powolny system sądowniczy.

Gdy zniknął, zrodziło się pytanie, czy Garda zdecyduje się go obalić, co dla mamy i mnie mogłoby oznaczać, że nawet nie dożyjemy rozprawy. Jeśli patriarcha umiera, nie pozostawiwszy po sobie syna lub brata, który zająłby jego pozycję, niedługo potem reszta jego krewnych umiera w „tajemniczych okolicznościach”, a fortuna zostaje przekazana Gardzie i rozprowadzona pośród pozostałych rodów.

Jednak zgodnie z precedensem jedyny sposób, by rola Strażnika przeszła na kogoś innego, to śmierć pełniącej ją osoby. Więc mimo że ojciec siedzi za kratkami, nadal ma całkowitą kontrolę nad Gardą. Funkcjonariusze odwracają głowy, gdy używa przeszmuglowanego telefonu, aby negocjować sojusze, a tajemnice, których wciąż dochowuje, jednocześnie zabezpieczają mnie i mamę. Nasza społeczność świetnie prosperuje pod jego ręką.

Do tej pory jedyny problem stanowili McKennonowie, ale ich nic nie potrafi utrzymać w ryzach.

Pomimo tego, że nigdy nie spotkałam członków tej rodziny, kiedyś pojawił się pomysł, bym poślubiła ich dziedzica. Zaniepokoił mnie ten układ, jednak po tym, jak lata temu poznałam matkę chłopaka – słodką kobietę – nawet się ucieszyłam, że wezmę z nim ślub. Gdy zerwał kontrakt, byłam zdruzgotana… na początku. Niedługo potem dowiedziałam się, że jest taki sam jak inni w naszym światku. Wszyscy uważają, że to moja rodzina wycofała się z umowy, lecz ojciec wyjawił mi prawdę.

Kian McKennon mnie nie chciał. Pragnął władzy. A to sprawiło, że poczułam wściekłość.

Nie obeszło go, że mojego ojca wrobiono, a kiedy zostałam odrzucona, w końcu zrozumiałam, dlaczego mój ród zawsze nienawidził McKennonów.

Na szczęście Monroe Baron stanął na wysokości zadania i poprosił mnie o rękę. Garda nie jest świadoma, że mężczyzna wierzy w niewinność taty, więc uważają go za świętego, bo poniża się dla mnie – córki domniemanego przestępcy.

Tak jednak sądzi organizacja, tymczasem Maeve zna prawdę, dlatego jej długi język doprowadza mnie do wrzenia.

– Nie zrobiłam nic, czym mogłabym zawstydzić twoją rodzinę.

– Nie ma znaczenia, czy to ty przynosisz wstyd, czy twój ojciec. Kiedy mój brat zostanie Strażnikiem, wszyscy zapomną o zhańbionym rodzie O’Shea, tak jak się to stało w przypadku McKennonów.

– O’Shea zostaną zapomniani? – Roxy otwiera oczy tak szeroko, że przypominają piłeczki golfowe. – Może jesteś siostrą następnego Strażnika, ale Lacey to nadal przyszła królowa Gardy.

– Nie, nie, nie o to mi chodziło. – Maeve kręci szybko głową. – Mówię, że zapomni się o hańbie rodu O’Shea.

– Przecież powiedziałaś „o zhańbionym rodzie O’Shea” – przypominam.

– Och, nie, źle mnie usłyszałyście, głupiutkie. Nie powiedziałabym czegoś takiego. – Zbywa tę myśl machnięciem ręki, jakbym to ja popełniła błąd.

Kiedy razem z przyjaciółką nadal patrzymy na nią srogo, Maeve śmieje się podenerwowana i zaczyna grzebać w torebce, z której wyciąga buteleczkę leków bez etykiety.

– Co ty robisz? – pyta Roxy. – Czy to jest Valium?

– To tylko tabletka na ukojenie nerwów. – Dziewczyna wyuczonym ruchem ręki podważa nakrętkę.

– Zaczekaj – wtrącam. – Piałaś alkohol. To na pewno dobry pomysł?

– Nic mi nie będzie. Już tak robiłam.

– To nie do końca taka sama sytuacja…

Jednak ona mnie ignoruje i odchyla głowę, tak jak wcześniej, gdy piła wódkę. Widzimy, jak tabletki się zsuwają w plastikowym, pomarańczowym, opakowaniu. Moment później Maeve bierze kilka łyków alkoholu i połyka wszystko naraz.

Nie jestem w stanie określić, ile wzięła, ale po chwili chowa buteleczkę z powrotem do luksusowej torebki i uśmiecha się do mnie, jakby wcale nie obraziła mojej rodziny, nie połknęła tabletek niewiadomego pochodzenia i nie popiła ich drogą wódką, i to w tak krótkim czasie.

Roxy dochodzi do siebie szybciej niż ja i powoli unosi trzy kolejne kieliszki, czym niweczy możliwość dalszego przepytywania przyszłej szwagierki.

– Tak więc w tej nieprzyjemnej sytuacji… za jednego kutasa na resztę życia! I za miliony dolarów, które, miejmy nadzieję, pozwolą ci zapomnieć o tej części z jednym kutasem. Na zdrowie!

Przyjaciółka stuka wszystkimi kieliszkami, ja chichoczę, a Maeve wygląda na głęboko zbulwersowaną, co nie przeszkadza jej w wypiciu wódki niczym profesjonalistka.

W momencie gdy napój prześlizguje się po kubkach smakowych, zaciskam oczy i potrząsam głową w reakcji na nieprzyjemne pieczenie.

– Jezu, to dociera prosto do jajników – mamroczę, ignorując nieustępliwy wyraz dezaprobaty na twarzy Maeve.

– Och, zapomniałam! – Roxy grzebie w torebce, z której po chwili wyjmuje niewielki plik karteczek wielkości wizytówek połączonych srebrnym kółkiem i mi go podaje. – To dla ciebie.

Marszczę brwi, lecz wtedy dostrzegam na wierzchu pismo przyjaciółki. Różowe litery i ozdobione wieloma zawijasami słowa. „Porwanie suczki wieczoru”. „Depilowanie papai i pedicure”. Na kolejnych karteczkach widzę: „Głupia komedia romantyczna, wybrana przez pannę młodą”, „Wieczór zalanych w sztok jajników” oraz „Chciałabym nadal być singielką”. Po nich następuje jeszcze wiele, wiele innych.

– Sama to dla mnie zrobiłaś?

Czuję ucisk w piersi, kiedy widzę, ile serca włożyła w ten prezent.

Roxy wzrusza ramionami, starając się zachować najbardziej nonszalancką minę osoby należącej do Gardy.

– Wspominałaś o swoich obawach, że nie będziesz w stanie się ze mną spotykać. Za każdym razem, kiedy zechcesz użyć jednej z karteczek, wyślij mi zdjęcie, a ja, nie zadając zbędnych pytań, przybędę, by cię porwać.

– Roxy… – Oczy wypełniają mi się łzami. – To przeurocze…

Maeve wyrywa mi kartki z ręki i odrywa jedną z nich.

– „Chciałabym nadal być singielką”? Serio? Tej raczej nie będziesz potrzebować. Nigdy.

Przyjaciółka szybko odbiera jej kupony i wciska je pod ciasny kombinezon, by następnie zamachać porwaną kartką w powietrzu.

– Wiesz co, Maeve? Uważam, że ta będzie świetnie pasować do dzisiejszego babskiego wyjścia. W końcu nie ma to jak wieczór panieński, podczas którego czujesz, że chcesz znowu być singielką.

– Nie. Dni singielstwa Lacey skończyły się, gdy mój brat zaaranżował ich małżeństwo i długo czekał, zanim jej rodzina zgodzi się przyjąć ofertę. Nie powinna chcieć mieć kaca ani robić niczego głupiego tak blisko ślubu.

Chciałabym się z nią pokłócić z czystej złośliwości, ale niestety ma rację. Minęło dużo czasu, a właściwie to lat, lecz właśnie tak działa Garda. Nie powinniśmy wchodzić w związek małżeński do czasu urodzin wypadających po ukończeniu college’u. Ani dnia wcześniej.

Jedna noc. Tyle mi zostało z życia singielki.

W naszym świecie czekanie na ślub uważa się za dar z niebios, który ofiaruje nam odrobinę wolności przed tym, jak odpowiedzialność założy nam łańcuchy. Świadomość, że mam porzucić swoją pasję i stanąć u boku mężczyzny, który realizuje własną, rozrywa mi duszę. Monroe nie omieszkał podkreślić, że chce mnie wyłącznie ze względu na nazwisko ojca i zajmowaną przez niego pozycję. W momencie gdy powiję dziedzica Baronów, odziedziczy spadek i zapewni sobie wsparcie społeczeństwa w ambicjach politycznych.

Kobiety w Gardzie są przekazywane z rąk do rąk w zamian za władzę, niczym karty do gry, aby podtrzymać dynastie i fortuny. Bez uznanej przez organizację żony oraz potomka połowa spadku Monroe przeszłaby na Maeve – o ile ona sama wzięłaby ślub i urodziła dziecko – lub została oddana Gardzie. System „płać, by grać” to bezlitosna i przestarzała praktyka, ale tak można podsumować całą naszą organizację. Jako bezwzględną i archaiczną.

A ja nic nie mogę z tym zrobić.

Jeszcze.

Ta myśl prześlizguje mi się przez głowę, jednak szybko ją od siebie odpycham. Taniec to jedno, lecz bunt przypominający zamach stanu nie jest najmądrzejszą rzeczą, o której powinno się myśleć podczas picia alkoholu w towarzystwie spiętej przyszłej szwagierki.

Limuzyna zwalnia, a moment później staje, co sprawia, że Roxy z podekscytowania wierci się na siedzeniu. Gdyby robił to ktokolwiek inny, wyglądałby zabawnie, ale dziewczyna była jedną z najlepszych tancerek w Konserwatorium Bordeaux – szkole artystycznej, do której uczęszczałyśmy w Nowym Orleanie. Każdy wykonywany przez nią ruch zawsze jest idealny i płynny, choćby nie wiadomo co.

– Jesteśmy na miejscu! – fałszuje i wypija duszkiem trunek prosto z butelki. Zasysa powietrze i prycha, po czym podaje alkohol Maeve.

– Pij, Mimi. Trzeba ci wyciągnąć ten kij z tyłka.

Dziewczyna marszczy czoło, ale pociąga łyk. Lata treningów, żeby kobiety robiły to, co się im mówi, sprawiły, że większość z nich jest uległa. Biorąc pod uwagę to, jak bardzo Baron nalegał na kontrolowanie mojego życia jeszcze przed małżeństwem, nie zdziwiłabym się, gdyby Maeve wyskoczyła przez szklaną ścianę pobliskiego baru na dachu, jeśli kazałby jej to zrobić ktoś bogatszy od niej.

– Ty też, przyszła Pani Kij W Dupie.

Roxy puszcza mi oczko, wyjmując z chłodziarki jeszcze jedną butelkę Dom Pérignon, którą następnie wyciąga w moją stronę.

Odbieram ją i chichocząc, unoszę do ust. Nie mogę się doczekać, aż słodki napój ukoi nerwy, ale wtedy w kieszeni sukienki rozlega się dźwięk telefonu.

– Szlag.

Przekazuję szampana Roxy, czym przeszkadzam jej w droczeniu się z Maeve. Mogłabym przysiąc, że specjalnie próbuje ją upić, a jako że przyjaciółka często pije tak długo, aż urwie jej się film, z kolei Maeve wcześniej zażyła Valium, nie będę zdziwiona, jeśli się okaże, że muszę się zająć nimi obiema podczas własnego wieczoru panieńskiego.

Wyjmuję komórkę z kieszeni i zerkam szybko na ekran przed przyłożeniem jej do ucha.

– Monroe? Zaraz wejdziemy do klubu. Mogę do ciebie zadzwonić później?

Narzeczony prycha. Od początku, kiedy Roxy i Tolie to wymyślili, był wkurzony, że wybieram się na męską rewię. Ponieważ jego siostra popatruje na mnie zamglonym alkoholem, lecz pełnym zainteresowania wzrokiem, powstrzymuję się od przewrócenia oczami. Pewnie nie będzie niczego pamiętała z tej nocy, ale lepiej się zabezpieczyć, niż później paść ofiarą szantażu.

Roxy wygląda na zadowoloną z siebie, więc dociera do mnie, że rzeczywiście próbuje ją upić. Może chce się w ten sposób upewnić, że nie wygada bratu o moim tańcu? Liczyłam na sytuację pod tytułem „najpierw ślub, potem błaganie o wybaczenie”, ale gdyby Maeve niczego nie zapamiętała z tego wieczoru, byłoby jeszcze lepiej.

– Nie rozumiem, po co w ogóle musisz iść na to idiotyczne przedstawienie. Na litość boską, przecież to znany klub ze striptizem! To żenujące, że moja przyszła żona się do niego wybiera.

– A niby gdzie ma się odbyć twój wieczór kawalerski, co? W klasztorze?

Monroe sapie z rozdrażnieniem.

– Oczywiście, że nie, ale mężczyźni to co innego. Nie powinnaś włóczyć się po mieście w takiej sukience.

Spoglądam w dół.

– Skąd wiesz, co mam na sobie?

Kiedy podnoszę wzrok, widzę, że Maeve patrzy wszędzie, byle nie w moją stronę.

Oczywiście, że mnie przed nim wsypała. Pewnie wysłała mu wspólne zdjęcie naszej trójki zaraz po tym, jak je zrobiłyśmy. Nie powinnam się po niej spodziewać niczego innego, ale szczerze mówiąc, nie sądziłam, że zrobi to tak szybko.

– Tylko sobie zapamiętaj, że nie mam problemu, żeby przesunąć ten ślub w ramach kary. Może nawet… aż na termin po rozprawie twojego ojca? Co by się wtedy stało? Dużo trudniej jest uzyskać oczyszczenie z zarzutów niż werdykt o niewinności. Nie przynieś mi dzisiaj wstydu, Lacey.

Od jego chłodnej groźby oddech zamarza mi w płucach. Część mnie pochodząca z rodu O’Shea ma ochotę się sprzeciwić Monroe – jak on śmie próbować zastraszania i używać do tego wolności ojca?

Niestety, sytuacja, w jakiej się znajduję, każe mi nałożyć błyszczącą maskę zarezerwowaną dla świata, który chce patrzeć wyłącznie na ładne rzeczy. Świata, w którym jestem widziana, ale nie słyszana. Ta część mojej osobowości ma ochotę schować się gdzieś w kącie.

Niewyparzona gęba decyduje się posłuchać obu stron i zanim logika zaczyna działać, mówię:

– Monroe, to mój wieczór panieński. Zamierzam dobrze się bawić. Rouge należy do Gardy. Do rodu O’Shea. Nie napadną mnie tam paparazzi. Ludzie ojca są mu lojalni i obiecuję, że po wszystkim do ciebie zadzwonię. Tak, jak ustaliliśmy.

Mężczyzna złorzeczy, ale nie mogę dojść do tego, co mówi. Kiedy w końcu wypowiada słowa wyraźniej, cała się jeżę na jego ton.

– Kurwa, Lacey, nawet się nie kłopocz. Próbowałem cię ostrzec. Szkoda by było, gdyby wszystko się rozpadło przez to, że upijesz się jak jakaś dziwka z baru. Co zrobi twój ojciec w więzieniu, jeśli nie będzie mógł cię użyć jako karty przetargowej? Lojalność Gardy nie trwa wiecznie.

Otwieram usta, żeby odpowiedzieć, ale się rozłącza. Serce łomocze mi w piersi, więc oglądam się na Roxy, gotowa błagać, aby zabrała mnie do domu i żebyśmy zakończyły wcześniej tę noc.

– Może zamiast tego obejrzymy jakąś komedię romantyczną czy coś…

– Nie. Masz. – Podaje mi kieliszek z zielonym płynem. – Wypij to. Prezent od Toliego.

Przyglądam się z podejrzliwością napojowi. Jeszcze zanim go powącham, wyczuwam lukrecję.

– O rany, co to jest?

Roxy prycha.

– Zielona wróżka. Poczujesz się po niej świetnie, skarbie. O nic się dzisiaj nie martw. Tolie i ja wszystkim się zajmiemy. – Wskazuje głową czkającą Maeve, czym potwierdza moje podejrzenia. – Co się dzieje w Rouge, zostaje w Rouge.

Puszcza mi oczko, a ja odnoszę wrażenie, jakby kamień, który przygniatał klatkę piersiową, został uniesiony. Uśmiecham się nieśmiało i wypijam zawartość kieliszka. Natychmiast czuję pieczenie i jeszcze nawet przed przełknięciem ostry smak lukrecji. Drżę i walczę, żeby nie zwrócić płynu.

– Uff! To było mocne.

Przyjaciółka chichocze.

– Robi robotę. A teraz chodźmy porzucać absurdalną ilością pieniędzy w zachwycających półnagich ludzi.

Jak na zawołanie jeden z ochroniarzy Roxy otwiera drzwi limuzyny. Zgiełk Fremont Street rozbrzmiewa echem po obu stronach podziemnego parkingu, odbija się od ścian i wysokiego, betonowego sufitu. Znajdujemy się w samym centrum Las Vegas, w Hotelu i Kasynie Montmartre – które należą do mojej rodziny – a biegnące wzdłuż sufitu jasnoczerwone LED-y są jedynym źródłem światła.

Minęły wieki, odkąd ostatnim razem odwiedziłam tę część miasta. Tak długo siedziałam w Nowym Orleanie, że niemal zapomniałam, jak to tutaj wygląda.

Zaraz po opuszczeniu samochodu krzyżuję wzrok z przedstawionym w formie ogromnego, trójwymiarowego murala diabłem – a raczej jego głową – rozciągającym się na ścianie od podłogi aż do sufitu. Trzyma obracające się łopaty zrujnowanego czerwonego wiatraka, jakby właśnie był w trakcie dziesiątkowania ludności zamieszkującej idylliczną francuską wieś namalowaną za nim. Obraz składa hołd zarówno światowi przestępczemu, jak i oryginalnemu kabaretowi Moulin Rouge w Paryżu. Drzwi do klubu znajdują się w ogromnej, szeroko otwartej paszczy diabła, z której, niczym język, rozwija się długi, czerwony dywan. W lokalu dudni muzyka, a mnie przechodzi dreszcz ekscytacji.

– Nie martw się – szepcze Roxy po tym, jak również wysiada z limuzyny. – Upewnię się, że ta karta zostanie odpowiednio wykorzystana.

Bierze mnie pod ramię i z szerokim uśmiechem wskazuje czerwony, neonowy znak nad powoli obracającymi się łopatami wiatraka.

– Witaj w Rouge, Lacey.