- nowość
- promocja
-
W empik go
Rozgrywka - ebook
Rozgrywka - ebook
Jack Carter był szybki. Na boisku baseballowym i poza nim.
Czy znany playboy i gwiazdor sportu jest wart zaufania?
Kiedy Cassie poznaje w college’u Jacka, postanawia omijać go szerokim łukiem. Gwiazdor drużyny baseballowej uosabia wszystko, czego dziewczyna nie znosi w facetach. Jest uwodzicielski, pewny siebie, ma wielkie ego i ogromne grono fanek, które są gotowe zrobić wszystko, żeby się z nim umówić. Sprawy się komplikują, kiedy Jack zaczyna zwracać na Cassie szczególną uwagę. Co tak naprawdę kryje się za jego fascynacją? Czy takiemu chłopakowi warto jakkolwiek zaufać?
Szykuj się na mocną rozgrywkę!
Kategoria: | Young Adult |
Zabezpieczenie: |
Watermark
|
ISBN: | 978-83-8330-733-6 |
Rozmiar pliku: | 681 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
CASSIE
– Cassie, skończyłaś się już szykować? – dobiegł mnie z korytarza głos Melissy, mojej współlokatorki.
– Jedna chwilunia! Zaraz będę gotowa! – odkrzyknęłam.
Po raz ostatni przeczesałam palcami jasne, proste jak druty włosy, na próżno starając się dodać im objętości. Całości dopełniła jeszcze jedna warstwa tuszu do rzęs. Fioletowy top pięknie się komponował z zielenią moich oczu.
– Doskonale – mruknęłam do swego odbicia w lustrze, przyglądając się z podziwem, jak dżinsy biodrówki korzystnie opinają mi pośladki.
– Skoro wyglądasz już doskonale, to idziemy!
– Boże święty, kobieto. Nie wybieramy się przecież na studniówkę. – Wyszłam na korytarz, gdzie czekała na mnie zestresowana przyjaciółka. – To tylko impreza bractwa studenckiego, na której się nie da zjawić za późno, wiesz? – Niespiesznie oparłam się o futrynę.
– Wszyscy porządni faceci będą już zajęci. – Melissa zrobiła nadąsaną minę, którą miała opanowaną do perfekcji, a ja wbrew sobie roześmiałam się.
– To impreza organizowana przez bractwo, Meli. Tam nie ma porządnych facetów.
– Nienawidzę cię. – Marszcząc brwi, nawijała na palec długie do ramion, falujące, brązowe włosy.
Uśmiechnęłam się.
– No i dobrze. Idziemy.
Objęłam szczuplutką przyjaciółkę i razem wyszłyśmy z mieszkania. Z Melissą znałam się od liceum. Przeprowadziła się tutaj zaraz po jego ukończeniu, gdy tymczasem ja musiałam uczęszczać do dwuletniego college’u przygotowującego do studiów. „Przez dwa pierwsze lata i tak się chodzi na te same zajęcia – argumentowała mama. – Za to jest znacznie taniej”. Tak więc ja trafiłam na uczelnię blisko domu, natomiast rodzice Melissy ochoczo opłacali jej naukę na Uniwersytecie Stanowym w Fullton.
Po dwóch latach złożyłam podania na trzy uczelnie wyższe w południowej Kalifornii. Przyjęto mnie na wszystkie, a ja od razu wiedziałam, którą wybiorę. Nie dość, że w Fullton studiowała moja najlepsza przyjaciółka, to jeszcze mieli tam jeden z najlepszych w stanie programów poświęconych fotografii multimedialnej oraz wielokrotnie nagradzaną gazetę studencką. A jako że na specjalizację wybrałam właśnie fotografię, wybór okazał się prosty.
Rodzice Melissy wynajęli dla nas mieszkanie, przy czym nie zgodzili się, aby moi rodzice partycypowali w kosztach. Nie żyliśmy w biedzie, ale daleko nam było do ich zamożności. Oświadczyli moim rodzicom, że czesne za studia to wystarczająco duży wydatek, a potem opłacili czynsz za rok z góry, łącznie z miesiącami letnimi. Pamiętam, jak podczas jednej z wielu rozmów przed moją przeprowadzką tato obiecał, że zwróci im całą kwotę, a wtedy ja i Melissa wymieniłyśmy znaczące spojrzenia, doskonale wiedząc, że nigdy tak się nie stanie.
Jej rodzice od zawsze wykazywali się w stosunku do mnie wręcz przesadną szczodrością. Mieli świadomość tego, jak wiele razy tato coś mi obiecał, a potem nie dotrzymał słowa. Niejeden raz to na ramieniu mamy Melissy się wypłakiwałam i to jej się zwierzałam ze swoich rozczarowań i frustracji. Miałam plan, aby zaraz po ukończeniu studiów i założeniu własnej firmy zajmującej się fotografią zacząć powoli spłacać swój dług.
Od siedziby bractwa dzieliło nas pięć przecznic. Pokonałyśmy tę odległość pieszo, jako że wieczór był przyjemnie ciepły.
– Super wyglądasz w tym topie – oświadczyła Melissa, lekko się uśmiechając.
– Fajny, no nie? – Z uśmiechem popatrzyłam na obcisłą bluzeczkę, podkreślającą moje krągłości i szczupłą talię. – Z ciebie też całkiem niezła laska. – Mrugnęłam i klepnęłam ją w obleczony w czarną spódnicę tyłek.
Melissa była autentycznie piękna. Ciemnobrązowe włosy kontrastowały z błękitem oczu, przez co trudno było oderwać od niej wzrok. Z tą swoją obłędną figurą i nieskazitelną cerą wyglądała jak dziewczyna z okładki. Ja, ze wzrostem metr siedemdziesiąt i nieproporcjonalną sylwetką, stanowiłam jej zupełne przeciwieństwo. Swego czasu żartowałam, że Bóg poskładał mnie jak figurkę Pani Bulwy z Toy Story: dołożył mi tyłek, talię, piersi… a każdą część ciała w innym rozmiarze.
Efekt okazał się jednak wcale nie taki zły. A ja robiłam z tego użytek.
Do naszych uszu dobiegły dźwięki hiphopowej melodii.
– Ooooch, uwielbiam tę piosenkę! Idziemy tańczyć! – Złapałam Melissę za rękę i pociągnęłam za sobą, truchtem pokonując odległość do źródła muzyki.
– Tobie zawsze chce się tańczyć. – Melissa przewróciła oczami. Gdybym tak cholernie jej nie kochała, wsadziłabym palce w te perfekcyjne, błękitne oczy.
– Bo dobra w tym jestem. A ten mój tyłeczek… och, sama wiesz, co potrafi. – Zaczęłam poruszać biodrami na zatłoczonym podjeździe przed siedzibą bractwa.
– O nie. Proszę, przestań.
Roześmiałam się i spełniłam jej prośbę, kiedy dostrzegłam, jak wielu pożera mnie wzrokiem. Nie znosiłam, kiedy ktoś się na mnie gapił. Wiem, wiem. Straszna ze mnie hipokrytka. Rozejrzałam się i nagle natrafiłam na parę przyglądających mi się ślicznych oczu w kolorze czekolady. Dodatkową zaletę tej sytuacji stanowił fakt, że do oczu dołączona była jedna z najprzystojniejszych twarzy, jakie dane mi było dotąd widzieć. Nieznajomy przeczesał palcami czarne włosy, a potem musnął nimi opalone, pokryte lekkim zarostem policzki. Uśmiechnął się leniwie, a mój żołądek fiknął koziołka.
Głupi żołądek.
– Nie. Tylko mi nie mów, że patrzysz na niego, Cassie. – Melissa stanęła przede mną, uniemożliwiając kontakt wzrokowy z nieznajomym.
– Hej, odsuń się. – Bez względu na to, w którą stronę się wychylałam, widok blokowała mi jej zirytowana twarz.
– Zapomnij. Nie wiesz, kto to taki? – Zasłoniła mi dłonią oczy. Szybko ją odsunęłam.
– Jasne, że nie, w przeciwnym razie już bylibyśmy na randce. – Podskoczyłam, żeby zerknąć na niego ponad głową Melissy.
– Jack Carter nie umawia się na randki. On sypia z dziewczynami i ich wszystkimi koleżankami. – Melissa skrzywiła się pogardliwie.
– A więc to jest ten osławiony Jack Carter. – Byłam zaintrygowana. W gazecie studenckiej i internecie widziałam mnóstwo wzmianek na jego temat.
Melissa objęła mnie.
– We własnej osobie.
– Rzeczywiście jest taki dobry, jak twierdzą? – Po zakończeniu sezonu Jack będzie mógł się ubiegać o powołanie do pierwszej ligi baseballowej. Wszyscy mówili, że stanie się to w ciągu maksymalnie pięciu rund. Podobno to nie byle co.
– Na pewno uważa tak jego ego.
– Typowe. – Kogo, jak kogo, ale sportowców to ja już znam. Wszyscy są tacy sami. Przesądni, chojrakujący, niepewni siebie egocentrycy. Tak, wiem, że te określenia stoją w sprzeczności, ale większość sportowców to w miarę normalni faceci. Tyle że ukrywają się za wysokim na trzydzieści metrów murem, wzniesionym w całości przez ego. Przy czym sami w ogóle tego nie dostrzegają. Od zawsze są zawodnikami i nie potrafią być nikim innym.
– Cass, jak to jest, że masz szczęście do dupków? Jack Carter to pierwszorzędny palant i musisz się trzymać od niego z daleka.
– Hej! – Tupnęłam nogą i zdecydowanym gestem oparłam rękę na biodrze. – Pytanie nie brzmi: „Jak to jest, że masz szczęście do dupków?”, ale „Jak to jest, że większość facetów to dupki?”.
– Słuszna uwaga. No ale jednak. Skoro już wiesz, że to gracz, po co zawracać sobie nim głowę? Jak nic skończy się to dla
ciebie lamentami i rwaniem włosów z głowy.
– Nie, jeśli ja zranię go jako pierwsza – mruknęłam.
– Nie dojdzie do tego, uwierz mi. Dziewczyny nie są w stanie zranić Jacka Cartera. Obiecaj mi, że będziesz się trzymać od niego z daleka. – Melissa wbiła we mnie poważne spojrzenie.
– Obiecuję, że będę się trzymać od niego z daleka – zapewniłam nieszczerze, trzepocząc przy tym rzęsami.
– Ech! Tylko nie mów, że cię nie ostrzegałam. – Melissa zaczęła się przeciskać przez tłum, a kiedy mijała Jacka, ten ją zatrzymał. Wyciągnął do niej rękę, ale ona ją odepchnęła, przytupując przy tym jak zawsze, kiedy się irytowała. Przesunął spojrzenie na mnie, a ona podążyła za jego wzrokiem, następnie zamachała rękami i pokręciła przecząco głową. Na jego twarzy wykwitł szeroki uśmiech. Melissa wyrzuciła ręce do góry, a zaraz potem ruszyła gniewnie w stronę drzwi.
Jack podszedł do mnie, a w zasadzie to niespiesznie się zbliżył. Jego sylwetka korzystnie się prezentowała w czarnych, krótkich bojówkach i szarej, obcisłej koszulce sportowej, podkreślającej muskulaturę ramion. Przechylił głowę i zmrużył oczy, patrząc na mnie, tak jakbym była maleńkim, bezbronnym stworzeniem, które nie ma pojęcia, że zaraz pożre je żywcem najpiękniejszy, aczkolwiek najniebezpieczniejszy mieszkaniec dżungli.
Poczułam się niemal zbezczeszczona.
Brudna.
Jakbym musiała wziąć natychmiast prysznic, aby zeskrobać z siebie to spojrzenie.
Dopiero kiedy się do mnie zbliżył, odczytałam napis na jego koszulce. „Bez nakładania nie ma bzykania”. A pośrodku widniał rysunek przedstawiający rękawicę chwytacza.
Co za Świnia. Tak, przez duże Ś.
Każdy kij ma dwa końce. Zewrzyj szyki.
– Więc jesteś współlokatorką Melissy? – Słowa te wydostały się gładko z jego ust, a głos okazał się niski i seksowny.
– Ale z ciebie geniusz – odparłam, przyjmując ton możliwie najbardziej obojętny.
– Hej, nie bądź złośliwa. Chciałem cię po prostu poznać. – Spojrzał na mnie uważnie. – Masz śliczne oczy.
– Fajna koszulka. – Zmierzyłam go drwiącym wzrokiem, starając się ukryć fakt, że chce mi się śmiać. Przekaz był pomysłowy, ale za nic nie powiem tego facetowi jego pokroju.
Zerknął na napis i uśmiechnął się kpiarsko.
– Podoba ci się, co? Nie uważasz, że wysyłam w świat odpowiedzialną wiadomość?
Milczałam, kwestionując prawdziwość każdego słowa, które wydostawało się z jego ust.
– No co? Coś ci odgryzło język? Nie uznajesz bezpiecznego seksu?
Mówił poważnie?
– Czego chcesz? – Zabrzmiało to ostrzej, niż zamierzałam. Zacisnęłam usta.
– Już ci mówiłem, chciałem cię poznać. Jestem Jack Carter. – Wyciągnął rękę, a ja tylko na nią spojrzałam.
– Wiem, kim jesteś. – Udawałam obojętność. Ależ on przystojny. I czarujący. Uganiająca się za spódniczkami świnia. Boże, co się ze mną dzieje?
– Więc słyszałaś o mnie, Kiciu?
Skrzywiłam się z odrazą.
– Nie wierzę, że nazwałeś mnie Kicią. Czy ja wyglądam jak striptizerka?
Zlustrował mnie wzrokiem od góry do dołu, a potem zrobił to raz jeszcze.
– No cóż, skoro już o tym wspomniałaś…
– Ale z ciebie dupek. – Nim zdążyłam odejść, chwycił mnie za ramię. Wyrwałam je z jego uścisku. – Za każdym razem, kiedy mnie dotkniesz, płacisz pięćdziesiąt centów. Więcej tego nie rób.
– Och, a więc nie jesteś striptizerką, lecz dziwką?
– Och, a więc jesteś nie tylko dupkiem, ale i chamem – wyrzuciłam z siebie, po czym zaczęłam się oddalać.
– Podobasz mi się! – zawołał do moich pleców.
– A więc jesteś także idiotą. – Odwróciłam się i spiorunowałam go wzrokiem. – Dodam to do listy twoich zalet.
Usłyszałam jego śmiech. Weszłam do domu, aby poszukać Melissy. Znalazłam ją w końcu w ogrodzie, pijącą coś z czerwonego plastikowego kubka i rozmawiającą z grupką nieznanych mi osób. Podeszłam do niej.
– O mój Boże, Cass, co on ci powiedział? – Zaciągnęła mnie w ustronny kąt.
Poczęstowałam się drinkiem z pobliskiego stołu i przewróciłam oczami.
– Nic. To palant.
– Mówiłam ci. – Uśmiechnęła się znacząco i wzruszyła ramionami. – No cóż, najwyraźniej już cię przebolał. Patrz.
Pokazała na otwarte okno, przez które widać było, jak Jack wpija się w usta skąpo odzianej blondynki. Jedna jego dłoń ściskała jej tyłek. Pokręciłam głową, zniesmaczona tym publicznym pokazem męskiego kurewstwa.
– A potem co? Nigdy więcej się do niej nie odezwie? – zapytałam, próbując go rozgryźć.
Melissa odwróciła się w moją stronę, a w jej niebieskich oczach czaiła się ciekawość.
– Nie. Będą ze sobą rozmawiać. To znaczy do czasu, aż ona się wkurzy na niego za to, że… on to on. Ale Jack już nigdy więcej się z nią nie umówi. Nie spotyka się dwa razy z tą samą dziewczyną.
– A te dziewczyny… one o tym wiedzą? – Byłam zaszokowana. Poważnie, czy one w ogóle nie mają poczucia własnej wartości?
– Wiedzą.
– Żałosne. – Zmarszczyłam brwi i ponownie spojrzałam w okno. Zdążyłam dostrzec, że Jack wychodzi razem z blondynką, a na jej ślicznej twarzy widnieje uśmiech.
Tak wyglądało moje pierwsze spotkanie z Jackiem Carterem.
Jackiem cholernym Carterem.
Przyszłą gwiazdą sportu. Podobno rzucona przez niego piłka osiągała prędkość pomiędzy sto pięćdziesiąt pięć a sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. Nieźle. Naprawdę nieźle. Zwłaszcza jak na mańkuta. A prędkości nie da się przecież wyuczyć. Albo potrafi się rzucać tak szybko, albo nie.
Jack Carter był szybki.
Na boisku baseballowym i poza nim.
Dwa dni później przeczesywałam wzrokiem wnętrze klubu studenckiego, szukając Melissy. Bywał tu cały kampus, bo to jedyne miejsce, w którym można zjeść pizzę. A wyglądało na to, że dla studentów pizza stanowi główny punkt codziennego jadłospisu.
Zauważyła mnie i zaczęła wymachiwać opalonymi rękami. Wyglądała jak obłąkana, roześmiałam się. Odmachałam, wzięłam tacę, kupiłam coś do jedzenia i zaczęłam się przeciskać do jej stolika.
– Kicia.
Zatrzymał mnie głęboki, zmysłowy głos i mój uśmiech zbladł. Z odrazą odwróciłam się w stronę jego właściciela.
– Wiesz, nawet nie lubię kotów. – Uniosłam brew i posłałam Jackowi wściekłe spojrzenie.
W rękach obracał czapkę z daszkiem. Założył ją na głowę i schował pod nią ciemne włosy. Niemal jak urzeczona patrzyłam, kiedy przesuwał palcami po białych inicjałach naszej szkoły. Ciemnoniebieska koszulka opinała mu mięśnie rąk i ramion. Był wręcz obrzydliwie przystojny.
– Prawdę mówiąc, to nie wiedziałem. Ale cieszę się, że już wiem. – Uśmiechnął się i przysięgam, że na widok jego dołeczków fragment mojego serca się roztopił.
Ale ze mnie cienias.
Próbowałam ruszyć w stronę Melissy, która przyglądała mi się z wyraźną ciekawością, tylko że on i to jego głupie, olśniewające ciało stali mi na drodze. Szybko zrobiłam krok w prawo, ale on mnie od razu zblokował. Zrobiłam kolejny krok, tym razem w lewo, i sytuacja się powtórzyła.
– Czego chcesz, Jack? – zapytałam i oboje nas zaskoczył gniew w moim głosie.
– Zawsze zachowujesz się tak nieprzyjaźnie? – Jego uśmiech mi mówił, że tylko się ze mną droczy. Znowu pojawiły się dołeczki, a moje ciało oblała fala gorąca.
– Tylko w stosunku do facetów twojego pokroju.
– Powiedz w takim razie, Kiciu, jaki jest facet mojego pokroju?
– Niewarty mojego czasu. – Natarłam tacą na jego brzuch, a kiedy stęknął, szybko go wyminęłam, starając się nie rozlać napoju.
– Jeszcze do mnie przyjdziesz! – zawołał.
– Nie liczyłabym na to.
Podeszłam do naszego stolika i głośno postawiłam tacę z jedzeniem.
– Niezła scenka. – Melissa miała oczy wielkie jak spodki i z całych sił starała się nie roześmiać.
– Hę?
– Rozejrzyj się. – Machnęła ręką.
Omiotłam spojrzeniem bar i inne stoliki. Oczy wszystkich skierowane były albo na mnie, albo na Jacka. Super. Ostatnie, czego chciałam, to aby cała uczelnia uznała, że jestem najnowszym podbojem Jacka Cartera.
– Czy on zawsze jest taki okropny? – Otworzyłam jogurt malinowy.
– Nie wiem, Cass. Do tej pory nie widziałam, żeby się tak zachowywał, jeśli o to właśnie pytasz.
– Nie wiem, o co pytam. – Poirytowana rozejrzałam się w poszukiwaniu twarzy Jacka. Siedział przy stole w towarzystwie rozbawionych dziewczyn, odrzucających włosy, macających jego mięśnie i śmiejących się z każdej jego wypowiedzi. Nasze spojrzenia na chwilę się skrzyżowały, po czym odwróciłam wzrok. Serce biło mi nieco szybciej.
– Jezu. Jak to możliwe, że dotąd nie zwróciłam uwagi na to widowisko? – zastanowiłam się na głos. Melissa zachichotała.
– Naprawdę nie wiem. Tak się dzieje codziennie.
– Te dziewczyny nie wiedzą, co to wstyd. Ich zachowanie jest żenujące.
– Każda chciałaby stać się tą, w której on się w końcu zakocha. – W głosie Melissy pobrzmiewała nutka współczucia.
– No to powodzenia, drogie panie! – Udałam, że salutuję wgapionym w Jacka dziewczynom, po czym przypuściłam atak na jogurt. Kiedy usłyszałam okrzyki i odgłos przybijania piątki, górę nade mną wzięła ciekawość. Obejrzałam się na stolik Jacka i zobaczyłam, że obok niego siedzi jakiś chłopak, podobnego wzrostu i postury.
– Kto to? – zapytałam Melissę.
– Ten, który przed chwilą usiadł? To Dean… młodszy brat Jacka. Studiuje na pierwszym roku.
– Skąd, u licha, wiesz to wszystko? Jesteś jak uczelniana książka telefoniczna – przekomarzałam się z nią.
– Chodzimy razem na jedne zajęcia.
– Chwileczkę – rzekłam, unosząc rękę. – Co to znaczy, że chodzisz na zajęcia z pierwszoroczniakiem?
– Zostały mi do zaliczenia dwa przedmioty z pierwszego roku. Dean jest naprawdę miły. Zupełnie nie przypomina Jacka – dodała z uśmiechem i nieobecnym spojrzeniem.
– O mój Boże, on ci się podoba!
– Wcale nie – zaprotestowała Melissa. – Nawet go dobrze nie znam! Mówię jedynie, że jest zupełnie inny niż jego brat.
– W porządku, uspokój się. Nie ma nic złego w lubieniu brata Jacka Cartera. – Obejrzałam się na Deana; choć miał uroczy uśmiech, brakowało mu dołeczków starszego brata. – Przystojny. – Szturchnęłam ją w ramię.
– Prawda? – Też się na niego obejrzała.
– Przynajmniej podoba ci się ten porządny. – Uśmiechnęłam się. Kiedy się odwróciłam, zobaczyłam, że bracia obejmują się za szyję.
– Mówisz tak, jakby mógł mi się podobać ten drugi! Jack jest odrażający. – Udała, że wkłada sobie palec do gardła.
– Skoro tak twierdzisz – rzekłam, racząc się jogurtem.
– Przysięgam, Cassie, jeśli stracisz głowę dla tego gnojka, nie chcę o tym słyszeć. Przyglądam mu się już od dwóch lat i mówię ci: to niepoprawny playboy. – Urwała, biorąc wielki kęs banana.
– Słyszę. Okej? Mam się trzymać z daleka od Jacka Cartera. To nie powinno się okazać trudne, bo przecież wcale nie mam ochoty na bliższą znajomość.
Melissę uspokoiła moja obietnica. Obie się uśmiechnęłyśmy.DWA
Kiedy tylko opuściłam mury trzypiętrowego budynku Wydziału Komunikacji i Sztuki, słońce od razu zaczęło ogrzewać mi ciało. Czując na twarzy lekkie podmuchy wiatru, obserwowałam innych studentów. Część spieszyła się na zajęcia, a część walczyła o najlepszą miejscówkę na trawniku. Minęłam grającego na gitarze długowłosego chłopaka. Codziennie grał pod tym samym drzewem i zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle jest studentem, czy też po prostu lubi przebywać na terenie kampusu. Przechodząc obok uczelnianej biblioteki i sklepików, zanotowałam sobie w myślach, aby odebrać dwa arkusze do zbliżających się testów. Tłumy wchodziły i wychodziły z klubu studenckiego. Przyłączyłam się do tych wkraczających do środka. Moje spojrzenie od razu wychwyciło Jacka i jego harem. Nie mogłam pojąć, jak to możliwe, że wcześniej w ogóle nie zwracałam na nich uwagi, gdy tymczasem teraz byli jedynym, co widziały moje oczy. Jack napiął mięśnie dla dwóch dziewczyn, które z piskiem obmacywały mu biceps.
– Trzymajcie się – powiedział, po czym uniósł je obie.
Zmarszczyłam z niechęcią brwi, kiedy w zwolnionym tempie demonstrował pozycję miotacza, zresztą ku uciesze rozwrzeszczanych dziewcząt.
– Ależ on się lubi popisywać. – Klapnęłam na krześle naprzeciwko Melissy.
– Przestań zwracać na niego uwagę!
– Nieco to trudne, skoro zawsze robi takie przedstawienie. – Machnęłam ręką w stronę grupki dziewczyn śledzących każdy jego ruch.
– Witaj, Melisso. – Moje marudzenie przerwał głęboki, męski głos.
– Och, cześć, Dean – odparła moja przyjaciółka, a jej głos od razu zrobił się łagodny i słodki. Zerknęłam na nią, lekko unosząc kąciki ust.
– Mogę się do was dosiąść? – zapytał, nie odrywając orzechowych oczu od Melissy.
– Jasne. Lepiej siedzieć z nami niż przy stoliku twojego brata – rzuciłam żartobliwie, dając mu kuksańca w żebra.
Spojrzał na Jacka, kręcąc głową.
– Czasem to się już nudzi, wiecie? – Postawił na stole talerz z kawałkiem pizzy i usiadł.
– Cześć, jestem Dean. – Wyciągnął rękę nad stołem.
– A ja Cassie. Współlokatorka Melissy. – Uścisnęłam mu dłoń.
– Miło cię…
– Dean! Co ty tu robisz? – Od ścian odbił się echem głos Jacka, poczułam ściskanie w żołądku. Podniosłam wzrok i przekonałam się, że patrzy na mnie, zacisnęłam więc usta, licząc, że moja irytacja od razu stanie się widoczna. – Och, Kicia, widzę, że już poznałaś mojego młodszego brata. – Jack mrugnął, położył dłoń na ramieniu Deana i je ścisnął.
– Dzięki Bogu w niczym cię nie przypomina. Może nawet uda mi się go tolerować. – Przechyliłam głowę i uśmiechnęłam się zimno, by chwilę później wgryźć się w kanapkę z indykiem. Dostrzegłam, że Melissa i Jack wymieniają rozbawione spojrzenia i zapragnęłam kopnąć ją pod stołem. Ostatnim razem, kiedy to zrobiłam, miała siniaka na piszczeli i przez kilka dni się do mnie nie odzywała, więc jakoś się powstrzymałam.
– Chcesz, żebym pomógł ci się pozbyć tej agresji? – zapytał Jack z seksownym uśmiechem.
Usta miałam pełne jedzenia, ale to mnie nie powstrzymało.
– Wolałabym zjeść dżdżownicę.
– Niemal mam ochotę to zobaczyć. – Jack zaśmiał się i na jego policzku pojawił się jeden dołeczek.
– Idź dręczyć kogoś innego – rzuciłam, skubiąc kanapkę. Odwróciłam wzrok.
– Ale ja lubię dręczyć ciebie. – Wyszczerzył się i zrobił krok w moją stronę.
– Nie! – zawołałam i rzuciłam torbę na miejsce obok siebie, na którym już-już miał posadzić swój perfekcyjny tyłek. Znieruchomiał i wyprostował się.
– Czemu jesteś taka zagniewana, Kiciu?
– Czemu jesteś taki irytujący, palancie? – zapytałam, naśladując jego ton.
Zdążyłam ugryźć korniszona, kiedy ciepły oddech Jacka przy moim uchu sprawił, że znieruchomiałam.
– Wróci ci rozum. Zobaczysz. Nie możesz bez końca mi się opierać.
Nagle miałam ochotę plunąć na wpół pogryzionym jedzeniem prosto w jego arogancką twarz. Na tę myśl zaczęłam się śmiać i mały kawałek korniszona wpadł mi do tchawicy. Kiedy krztusząc się, walczyłam o oddech, on odszedł z uśmiechem.
– Przepraszam za brata. W gruncie rzeczy wcale nie jest takim idiotą. – Dean uśmiechnął się i przechylił głowę.
Jeszcze raz zakaszlałam i wzięłam ze stołu serwetkę.
– Tylko go udaje?
– Coś w tym rodzaju. Nie bierz go za bardzo na poważnie. On się po prostu z tobą bawi.
Uśmiechnęłam się półgębkiem.
– Tyle że dla mnie to nie jest zabawa.
– Ależ jest. I on o tym wie – dodał Dean, a na jego twarzy malowała się pewność siebie.
Nie odpowiedziałam, nie chcąc udowadniać, że ma rację… albo że się myli. Ugryzłam spory kęs kanapki i w tym momencie Jack wrócił do naszego stolika. Znowu przyłapana z ustami pełnymi jedzenia nie mogłam mówić, więc jedynie spiorunowałam go wzrokiem.
Wcisnął mi w dłoń serwetkę i odszedł bez słowa. Zaczęłam ją rozkładać i wtedy zobaczyłam na niej napis: „#23 na boisku, #1 w twoim sercu”, a dalej rząd cyferek. Szybko ją zwinęłam i wrzuciłam do torby.
– Co to było? – Przez kłębiące się w mojej głowie myśli przebił się głos Melissy.
Przełknęłam ślinę.
– Chyba jego numer telefonu. Tak naprawdę się nie przyjrzałam.
– Dał ci swój numer? – Na twarzy Deana malowała się konsternacja.
– Tak mi się wydaje. Może się mylę. Później sprawdzę. – Nagle poczułam się skrępowana założeniem, że Jack dał mi swój numer, gdy tymczasem mogło to być coś zupełnie innego.
– Co to za mina? – Melissa zwróciła się do Deana.
– On nikomu nie daje swojego numeru. – Spojrzenie Deana
przeskoczyło ze mnie na Jacka, siedzącego kilka stolików dalej.
– Ma komórkę, tak? – zapytała Melissa.
– Taaak… – odparł Dean, przeciągając to słowo tak, że zabrzmiało jak pytanie.
– No a identyfikacja rozmówcy? – Przewróciła oczami.
– Jego numer jest zastrzeżony. Nie wyświetla się.
– Naprawdę? Kto tak robi? – Zmarszczyła brwi.
– Ktoś, kto w liceum musiał piętnaście razy zmieniać numer, bo jego telefon na okrągło dzwonił albo pikał od esemesów.
– Piętnaście razy? – zapytałam znacznie głośniej, niż zamierzałam. Przygarbiłam się, kiedy kilka osób siedzących przy sąsiednich stolikach zaczęło mi się przyglądać z ciekawością.
– Może i więcej, to było prawdziwe szaleństwo. Dziewczyny zamieszczały w necie jego numer i w ciągu jednego dnia zapełniała mu się poczta głosowa. A kiedy nie odbierał, wszyscy zaczynali dzwonić do mnie.
– A niech mnie, niezła szopka! – Zaśmiała się Melissa.
– Dlatego to takie dziwne, że dał ci swój numer. Nikomu go nie daje. – Dean pokręcił głową.
– No cóż, jak już mówiłam, mogę się mylić – powiedziałam szybko.
Melissa pokazała na moją torbę.
– Więc wyjmij to i przeczytaj.
Rumieniec wypełzł mi na policzki, rozlewając się na szyję i dekolt.
– Nie. Nie w cholernym klubie studenckim, kilka metrów od niego. Później.
Wstałam od stołu, zabrałam torbę i śmieci, po czym nonszalanckim krokiem przeszłam obok Jacka i jego groupies. Usłyszałam zbiorowy jęk, kiedy Jack szybko mnie dogonił.
– Spodziewam się, że do mnie zadzwonisz, Kiciu.
– Jestem pewna, że spodziewasz się wielu rzeczy – rzuciłam niegrzecznie, w ogóle na niego nie patrząc. W końcu zwolnił i pozwolił mi odejść.
– Przyjdź dzisiaj na mój mecz! – zawołał, kiedy otworzyłam szklane drzwi.
Nim wyszłam, odwróciłam się w jego stronę.
– Nie sądzę.
– Nie chcesz zobaczyć, jak rzucam? – Uniósł brew, a jego głos ociekał pewnością siebie.
Przechyliłam głowę, jedną ręką przytrzymując drzwi.
– Widziałam już, jak to robisz. W zwolnionym tempie, pamiętasz? Chyba mi to wystarczy.
Szklane drzwi trzasnęły za mną głośno, a ja poszłam na następne zajęcia, zastanawiając się, jak długo będę potrafiła mu się oprzeć.
Otworzyłam drzwi naszego mieszkania. W powietrzu unosił się jeszcze zapach bekonu z rana. Na stole leżała poczta i podręczniki, a ja dorzuciłam do tego swoją torbę. Melissa siedziała na sofie w kształcie litery L i oglądała telewizję, racząc się przy tym serkiem wiejskim i zielonymi winogronami. Uśmiechnęłam się na widok tego dziwnego połączenia i poszłam do kuchni. Z lodówki wyjęłam wodę, a z szafki chipsy. Napiłam się, by uzupełnić wilgoć w moim odwodnionym ciele.
– Idziemy dzisiaj na mecz baseballowy – poinformowała mnie Melissa, a woda, którą miałam w ustach, wylądowała na dywanie.
– Cholera. – Ze śmiechem chwyciłam ścierkę i przykucnęłam, aby posprzątać. – Ty może i tak, ja zostaję w domu.
– Cassie, cała uczelnia bywa na tych meczach. Tutaj baseball jest tym, czym dla Teksasu futbol. – Kiedy spojrzałam na nią z konsternacją, dodała: – Światła stadionów, hello? Czy ty w ogóle nie oglądasz telewizji? – Rozśmieszyła mnie jej frustracja. – Zresztą wszyscy chodzą na mecze – kontynuowała. – Zwłaszcza kiedy gra Jack. To naprawdę niezłe widowisko.
– Jak to? – zapytałam. Wrzuciłam do zlewu mokrą ścierkę i oparłam się o ścianę.
Melissa wbiła wzrok w sufit i zasznurowała usta. Ponownie spojrzała na mnie.
– No cóż, po pierwsze, jest tam masa skautów, czyli łowców talentów. I dziennikarzy ze wszystkich lokalnych gazet i stacji telewizyjnych. Musisz to zobaczyć. Gdybyś miała pójść tylko na jeden mecz, Cassie, to koniecznie na taki, w którym miota Jack. Poza tym możesz zrobić naprawdę fajne zdjęcia dla tej gazety, „Tuck” czy jak tam się ona nazywa.
Uniosłam brwi na myśl o sfotografowaniu nowego uczelnianego stadionu i fanów.
– „Trunk” – przypomniałam jej tytuł studenckiej gazety, z którą współpracowałam. – I ktoś jest już przypisany do baseballu. Ale rzeczywiście powinnam popracować nad fotografią nocną.
Odkleiłam się od ściany i wbiłam wzrok w torbę z aparatem, analizując ten pomysł.
– Możesz też popracować nad ujęciami postaci w ruchu – dodała z przebiegłym uśmiechem. Przewróciłam oczami.
– Trzy godziny temu nienawidziłaś tego faceta, a teraz się zachowujesz jak jego największa fanka.
– Chwileczkę! – W jej głosie słychać było ożywienie, uniosła jeden palec. – Jack Carter jako facet jest do bani i za wszelką cenę powinno się go unikać. Jack Carter jako baseballista jest absolutnie niesamowity i powinno się go oglądać tak często, jak to możliwe. Widzisz różnicę?
Pokręcona logika, pomyślałam.
– To jeden i ten sam koleś. Chcę, żeby to było jasne, zanim zgodzę się pójść na ten mecz.
Oczy jej rozbłysły, a na twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
– No to jeszcze zobaczysz. W każdym razie idziesz, tak?
Zamknęłam oczy.
– Tak. Pójdę z tobą – obiecałam, starając się, aby w moim głosie dało się słyszeć rozczarowanie.
W pokoju rozbrzmiały głośne piski, a ja wbrew sobie poczułam, że nie mogę się doczekać wieczoru. Nie chciałam czuć ekscytacji na myśl o zobaczeniu Jacka w jego żywiole… ale czułam. Jednak za nic w świecie bym się do tego nie przyznała.TRZY
Nasze mieszkanie dzieliło od kampusu tylko kilka przecznic, więc wszędzie, gdzie się dało, chodziłyśmy pieszo. Tak było zresztą nawet prościej niż martwić się o ewentualny parking. Mieliśmy zbyt wiele samochodów, a za mało miejsc parkingowych. Nie wspominając o tym, że abonament semestralny kosztował więcej niż mój pierwszy aparat fotograficzny. Częściowo dlatego rodzice się nie zgodzili, żebym zabrała ze sobą na studia auto. Ja zostałam bez samochodu, a mój samochód bez kierowcy.
Pierwsze, co zwróciło moją uwagę, to światła stadionu. Wysokie konstrukcje zapewniały oświetlenie we wszystkich kierunkach. Zatrzymałam się w pół kroku i przyklękłam, odwijając z nadgarstka gruby pasek od aparatu. Zdjęłam blendę i schowałam ją do tylnej kieszeni dżinsów. Melissa, przyzwyczajona do mojego zachowania, dostrzegła już moją nieobecność i w milczeniu czekała kawałek dalej.
Przyłożyłam wizjer do prawego oka, a lewe zamknęłam. Przeszkadzały mi zachodzące na obiektyw włosy. Westchnęłam z irytacją, po czym delikatnie postawiłam aparat między stopami, a moje długie, jasne włosy zwinęłam w węzeł na karku. Wycelowałam obiektyw, tak że widać było tylko górną część stadionu, a ogniskową nastawiłam na reflektory i rozświetlone niebo. Ręcznie ustawiłam ostrość i migawkę, po czym nacisnęłam spust, rozległo się znajome kliknięcie, które tak bardzo kochałam. Zadowolona z tego, co zobaczyłam na wyświetlaczu, wstałam i podeszłam do Melissy.
– Dobre ujęcie?
Wzruszyłam ramionami.
– Zobaczymy – odparłam, sięgając do kieszeni po blendę.
Wciąż się uczyłam, jak korzystać z nowego aparatu cyfrowego. Dwa lata na niego oszczędzałam, odkładając wszystkie pieniądze, jakie dostawałam na urodziny i Gwiazdkę. Wykonywałam także drobne zlecenia fotograficzne dla lokalnych firm i uczniów ostatniej klasy liceum. Często zdjęcie widziane na niewielkim wyświetlaczu w aparacie wydawało mi się fantastyczne, a po zgraniu na komputer okazywało się, że jest zamazane i ani w połowie tak ładne, jak się spodziewałam. Ale się uczyłam.
Szłyśmy ramię w ramię w stronę wejścia na stadion. Melissa nie żartowała, kiedy mówiła, że to prawdziwe widowisko. Kolejka była dłuższa niż sam stadion i zahaczała aż o parking. Stanęłyśmy na końcu i ponownie zdjęłam blendę, oczarowana otaczającym nas morzem pomarańczu i granatu. Wszyscy ubrali się w barwy naszej uczelni, niektórzy mieli na sobie imitacje bluz noszonych przez zawodników z ich nazwiskami na plecach. Zaśmiałam się pod nosem na widok ilości bluz z napisem „Carter 23” i kilka nawet sfotografowałam.
– Cassie, chodź! Możesz się tym zająć, kiedy już siądziemy! – popędziła mnie Melissa, zerkając na bilety.
Podeszłam do niej posłusznie.
– Nie jest tak, że większość studentów siedzi na odkrytych trybunach? – Pokazałam na miejsca po lewej stronie boiska.
– Zależy od tego, co się chce zobaczyć. – Melissa zatrzepotała długimi, czarnymi rzęsami.
– O nie. Co ty zrobiłaś?
Na trzęsących się nogach zeszłam za nią po schodach do pierwszego rzędu, najbliżej boiska.
Odwróciła się, na ustach miała szeroki uśmiech.
– Oto i nasze miejsca – oświadczyła. Usiadła i popatrzyła w lewo, na ławkę rezerwowych.
Podążyłam za jej spojrzeniem i dotarło do mnie, że praktycznie siedzimy na tej cholernej ławce. Nachyliłam się ku Melissie, mało nie wylewając jakiemuś biedakowi napoju na kolana.
– Sorki – przeprosiłam szybko i kucnęłam obok niej. – Ja tu nie będę siedziała!
– Ależ będziesz. To są nasze miejsca, a wszystkie inne się wyprzedały. – Uśmiechnęła się niewinnie i poklepała miejsce obok siebie. Skrzywiłam się.
– Przynajmniej zamień się ze mną. Nie chcę być pierwszą osobą obok ławki rezerwowych.
– W porządku. – Podskoczyła i przerzuciła włosy przez ramię.
Usiadłam niechętnie i przygarbiłam się, próbując się ukryć za drobną sylwetką Melissy.
– Nie chciałam, aby Jack się dowiedział, że tu jestem. Teraz nie ma takiej opcji, żeby mnie nie zobaczył.
– Za dużo myślisz – rzuciła, machając ręką.
– Obyś miała rację – westchnęłam, zastanawiając się, jak długo muszę tu zostać. Uparcie nie patrzyłam na ławkę rezerwowych, bojąc się, na czyje spojrzenie mogę się natknąć.
– On cię nie zobaczy, Cass. Możesz spokojnie patrzeć. Ba, możesz nawet robić zdjęcia. On się o tym nie dowie – poinformowała mnie z powagą.
– Jak to możliwe? – Spojrzałam na nią z powątpiewaniem.
– Tutaj Jack zachowuje się jak rasowy sportowiec. Nie patrzy na trybuny. Nigdy. Mówię poważnie. W zeszłym roku jedna dziewczyna zdjęła koszulkę i za każdym razem, kiedy brał zamach, krzyczała jak wariatka jego imię. Nawet nie spojrzał w jej stronę. Mogłabym podpalić ci dupsko i też by o tym nie wiedział.
– Błagam, nie sprawdzaj tej teorii. – Zaśmiałam się głośno.
– Rozejrzyj się, Cassie. Jestem przekonana, że to jedyne, co traktuje w życiu poważnie. – Melissa pociągnęła łyk napoju, który kupiła przed chwilą od krążącego między rzędami sprzedawcy.
Przeczesałam spojrzeniem tłum i zauważyłam, że jesteśmy otoczone osobami, które wyglądają mi na pierwszoligowych łowców talentów. Każdy z nich miał własny radar do mierzenia prędkości rzutów oraz notes do zapisywania wyników. Za bazą-metą znajdował się cały las należących do stacji telewizyjnych kamer na trójnogach. Nigdy dotąd nie widziałam takiego medialnego cyrku. Ja także trzymałam słusznych rozmiarów aparat, dzięki czemu doskonale się wpasowałyśmy w to całe szaleństwo.
– Panie i panowie, witamy na boisku Fullton! – zadudniło z głośników. – Hymn państwowy zaśpiewa nasza studentka, Laura Malloy!
Rozległy się głośne okrzyki rozgrzewające atmosferę. Laura uśmiechnęła się nerwowo, po czym zacisnęła powieki i zaśpiewała pierwsze słowa hymnu. Odruchowo wycelowałam w nią aparat, skupiając się na widocznych na jej twarzy emocjach, i pstryknęłam całą serię zdjęć. Kiedy skończyła śpiewać, przyglądałam się, jak idzie w stronę zawodników ustawionych wzdłuż linii trzeciej bazy i spogląda z nadzieją na Jacka. W duchu się ucieszyłam, kiedy w ogóle nie zwrócił na nią uwagi.
– Na dzisiejszy mecz sprzedały się wszystkie bilety i doskonale wiemy dlaczego! Z naszymi rywalami z Florydy walczyć będzie nie kto inny, a Jack Carter! – Komentator wypowiedział imię Jacka, tak jakby był zbawcą wolnego świata, leczył raka albo wyczarowywał tęczę na niebie.
Nie, cofam.
Wypowiedział jego imię, tak jakby Jack był bohaterem.
I myślę, że na swój sposób nim był. Dzięki niemu media zainteresowały się uczelnią, a jej drużyna zdobyła uznanie. Już samo to przekładało się na środki finansowe dla uniwerku i doskonałe perspektywy dla wszystkich, którzy chcieli grać w jego barwach. Jack był machiną marketingową tego uniwersytetu. Uczelnia go czciła. Nie tylko dziewczyny z kampusu, ale wszyscy. Do dzisiejszego wieczoru nie zdawałam sobie sprawy ze stopnia jego popularności.
– Na boisko wychodzi wasza drużyna Fullton State Outlaws! – Komentator uczynił pauzę, po czym dodał: – A górkę miotacza zajmuje Jack Car-terrrr! – Nazwisko Jacka przeciągnął, jak robią to konferansjerzy podczas zapasów.
Wszędzie było słychać świdrujące krzyki, wycie, wrzaski i wołania. Spojrzałam na Melissę. Na mojej twarzy musiał się malować szok, bo głośno się roześmiała. Dla niej to wszystko nie stanowiło nowości.
Jack ruszył pewnie na swoją pozycję, a spodnie w biało-niebieskie paski obciskały mu ciało we wszystkich odpowiednich miejscach. Patrzyłam, jak przy każdym kroku mięśnie ud napinają mu się pod materiałem, i podziwiałam jego tyłek. Górną część ciała miał niestety schowaną pod luźną, granatową bluzą z pomarańczowymi i białymi literami. Jego twarz wyglądała inaczej, malował się na niej wyraz skupienia. To nie był ten żartowniś z klubu studenckiego, lecz pewny siebie, poważny baseballista.
– Co się tak szczerzysz? – Głos Melissy przerwał mój wewnętrzny dialog. Szybko pozbyłam się z twarzy uśmiechu.
– Wcale nie – warknęłam i skrępowana odwróciłam wzrok.
– Strasznie irytuje to, jak dobrze wygląda w stroju sportowym, no nie?
Ponownie spojrzałam w jej stronę.
– Strasznie. Czemu on musi być taki seksowny?
– Bo to palant. A tacy są zawsze seksowni. – Melissa pokiwała głową.
Jack zajął swoją pozycję i lewą stopą kopnął w piach. Czubkami butów dotknął białej linii, dłoń w rękawicy opuścił na kolano, a drugą zacisnął na piłce. Jego spojrzenie skupiało się wyłącznie na kucającym osiemnaście metrów dalej łapaczu. Kiwnął lekko głową, odchylił się. Wszystko wykonał tak płynnym ruchem, że wyglądał, jakby został do tego stworzony. Kiedy jego lewa dłoń wypuściła piłkę, ta poleciała z taką prędkością, że widziałam jedynie białą, niewyraźną plamę, za to jej odgłos, gdy uderzyła w rękawicę łapacza, był tak głośny, że aż się odbił echem od siatki. Pałkarz wyszedł ze swojego stanowiska i spojrzał nerwowo na trenera, po czym ponownie się cofnął. Piłka przeleciała jeszcze dwa razy i tak rozegrał się aut numer jeden dzisiejszego wieczoru.
– Potrójny aut! – zawołał entuzjastycznie sędzia, a tłum na trybunach zaczął szaleć.
Skauci porównywali między sobą cyfrowy odczyt swoich radarów. Sto sześćdziesiąt.
– Jasny gwint, to było sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę – powiedziałam głośno.
– Mówiłam ci, że jest dobry.
Nakierowałam aparat na górkę miotacza, w wizjerze zobaczyłam tylko stopy Jacka i dolną część rękawicy. Klik. Przesunęłam obiektyw ku lewej dłoni, ściskającej piłkę trzema palcami. Klik. Zbliżył rękawicę do twarzy, tak że widać było zza niej tylko brązowe oczy. Klik. Jego twarz wykrzywiła się, kiedy z maksymalną siłą wypuścił piłkę, nie spuszczając wzroku z celu. Klik. Wilgotne, ciemne włosy na chwilę oblało światło, kiedy Jack zdjął czapkę i rękawem otarł spocone czoło. Klik.
Gdy druga runda dobiegła końca, przyglądałam się, jak Jack zbiega z boiska, ani razu nie patrząc w stronę trybun. Chwilę później wrócił, z granatowym kaskiem na głowie i dwoma kijami. Wymachiwał nimi, robiąc wiatrak, by rozciągnąć mięśnie ramion. A kiedy się nachylił, żeby rozciągnąć ścięgna podkolanowe, stadion rozbrzmiał piskami dziewcząt, zaczęły błyskać flesze.
– To chyba jakiś żart. – Pokręciłam głową, patrząc na ludzi robiących zdjęcia.
– Widowisko – rzuciła Melissa ze śmiechem.
Jack obszedł bazę-metę i zajął stanowisko pałkarza. Sprawiał wrażenie zupełnie rozluźnionego. Jako że był leworęczny, widać było przednią część jego ciała. Zaczęłam unosić aparat, ale jednak położyłam go z powrotem na kolanach. Miałam już wystarczająco dużo zdjęć Jacka jak na jeden wieczór.
Miotacz drużyny przeciwnej wziął zamach i wypuścił piłkę. Jack zrobił niewielki krok w przód, po czym jego biodra wykręciły się podczas uderzenia. Odgłos odbijającej się od metalowego kija piłki szybko został zagłuszony okrzykami. Jack bez wysiłku okrążył pierwszą bazę i z jeszcze większą prędkością ruszył w stronę drugiej. Zapolowy podał piłkę do łącznika i w tym samym momencie Jack ślizgiem zdobył bazę, wzbijając przy tym tuman kurzu.
– Safe! – zawołał sędzia, wysuwając obie ręce w bok.
Jack postawił obie stopy na zakurzonej bazie, otrzepał kurz z klatki piersiowej, następnie poluźnił pasek spodni, pozwalając, aby grudki ziemi wypadły nogawkami. Ależ mnie to podnieciło.
Idiotka, idiotka, idiotka.
Usłyszałam, jak jeden skaut pyta drugiego:
– Jaki czas do pierwszej? – Chodziło mu o czas, w jakim Jack dobiegł do pierwszej bazy. Drugi skaut spojrzał na stoper.
– Cztery przecinek jeden. – Pierwszy kiwnął głową i zapisał coś w notatniku.
Drzemiący we mnie fotograf nie był w stanie dłużej się powstrzymywać. Zrobiłam zbliżenie na dłonie Jacka, tym razem odziane w rękawice pałkarza. Trzema długimi krokami odsunął się od drugiej bazy. Klik. Ciemne oczy nadawały mu niemal złowieszczy wyraz. Klik.
– Zamierzasz zrobić sobie album ze zdjęciami Jacka? – Melissa dała mi prztyczka w ramię.
– To ty mówiłaś, że powinnam popracować nad ujęciami w ruchu! – odkrzyknęłam.
– Nie mówiłam, że na wszystkich zdjęciach musi się znaleźć Jack.
– Cholera. – Nałożyłam blendę, szybko wyłączyłam aparat. I tak już zostało do końca meczu.
Jack rzucał we wszystkich dziewięciu rundach i nie powiodło mu się tylko z jedną bazą i trzema trafieniami. Ostateczny wynik to osiem do jednego dla nas. Schowałam aparat do torby. Popatrzyłam na świętującą na boisku drużynę. Trener odciągnął Jacka i zaprowadził go do miejsca dla prasy, gdzie natychmiast otoczyli go dziennikarze, skauci i fani.
Uniósł głowę i spojrzał prosto w moje oczy. To jedno spojrzenie sprawiło, że zatrzymałam się w pół kroku i wpadł na mnie jakiś facet. Jack uśmiechnął się i z powrotem skupił się na kamerach i dziennikarzach.PODZIĘKOWANIA
Ta książka nigdy by nie powstała, a przynajmniej nie w takiej formie, gdybym nie miała takiego życia, jakie miałam… nie doświadczyła tego, co doświadczyłam… i nie kochała ludzi, których kochałam. Historia ta (jak to na ogół bywa) została zainspirowana wieloma prawdziwymi wydarzeniami i osobami z mojej przeszłości. Prawdziwemu Jackowi Carterowi dziękuję za to, że w czasie studiów okazał się takim pewnym siebie dupkiem, bo dzięki temu miałam do tej książki mnóstwo dobrego materiału. Tak się cieszę, że nadal jesteśmy przyjaciółmi.
Meli, co ja bym zrobiła bez swojej bratniej duszy i naszych wszystkich studenckich wspomnień? Nie wiem i nie chcę wiedzieć. Kocham cię.
Chciałabym podziękować wszystkim dziewczynom i autorom w BA – zwłaszcza tym, którzy pozwolili mi „pożyczyć” swoje imiona i wykorzystać w tej książce. Wasze wsparcie i podekscytowanie zmieniły moje życie na lepsze. Nie wiem, jak się wam wszystkim odwdzięczę. Wiedzcie jednak, że bardzo to doceniam – i was także. Jak było w Chicago?! :)
Na specjalne podziękowania zasługuje kilka blogerek: Gitte & Jenny z Totally Booked, Maryse z Maryse.net, Lori z Lori’s Book Blog, Ana z Ana’s Sexy Attic i Mollie Harper z Tough Critic Reviews. Te kobiety zachęcają tysiące czytelników, aby zaglądali nie tylko do tych książek, które można znaleźć na księgarskich półkach, lecz poznawali także prace autorów publikujących własnym nakładem. Drogie panie, każdego dnia zmieniacie życie czytelników i autorów. Branża wydawnicza się przeobraża i macie w tym swój spory udział. Bardzo wam za to dziękuję. <3
Rebecco Donovan, Michelle Warren, Shannon Stephens, Colleen Hoover, Jillian Dodd, Tarryn Fisher, Tammaro Webber i Jessiko Park… dziękuję wam za przypominanie mi o tym, dlaczego tak bardzo kocham koleżanki po piórze. Mam szczęście, że towarzyszycie mi w tym nowym, wspaniałym świecie.
Jenny Aspinall, dziękuję za twoje opinie, pomoc, sugestie, genialne pomysły, talent, miłość i przyjaźń. Słowa nie są w stanie wyrazić, jak bardzo jestem ci wdzięczna za wsparcie i wiarę w to, co robię. Dziękuję, że jesteś.
Lori & Sam – dziękuję za to, że zawsze mogę do was wracać. Kocham was.
Melisso Mosloski – jesteś niesamowita! Dzięki za twoje wszystkie haczyki i wskazanie kilku oczywistości, o których zapomniałam. Dzięki tobie ta książka wygląda lepiej i bardzo to doceniam. :)
Dziękuję rodzinie i najlepszym przyjaciołom za nieustanne wsparcie i wiarę we mnie.
Dziękuję mojemu wydawcy, Pam, która sprawia, że moja historia staje się jeszcze FANTASTYCZNIEJSZA! Bez ciebie moje książki byłyby beznadziejne.
Wdzięczna jestem także Ryanowi S., Domowi P. i Chrisowi B. za uwagi i pomoc w kwestiach związanych z baseballem. Potrzebowałam waszej pomocy, a wy mi ją zapewniliście (kiedy nie byliście zajęci udzielaniem lipnych porad).
Zawodnik baseballowy i drużyna baseballowa to dynamika w najczystszej postaci. Mam szczerą nadzieję, że właściwie to przedstawiłam. Bóg jeden wie, że bardzo się starałam.