MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Samotność – jak wrócić do siebie, kiedy jesteś sama wśród ludzi - ebook
Samotność – jak wrócić do siebie, kiedy jesteś sama wśród ludzi - ebook
Możesz mieć wokół siebie ludzi, a mimo to czuć, że nikt naprawdę nie widzi, co się w Tobie dzieje. Samotność nie zawsze oznacza pusty dom — często ukrywa się w powierzchownych rozmowach, dbaniu o innych i przekonaniu, że ze wszystkim trzeba poradzić sobie samemu. Ta książka pomaga zrozumieć, jaką formę przyjmuje Twoja samotność i dlaczego wycofanie, choć chroni przed zranieniem, z czasem pogłębia odłączenie. W środku: • rozpoznasz różnicę między samotnością emocjonalną a społeczną, • sprawdzisz, czego naprawdę brakuje Ci w relacjach, • nauczysz się być samemu bez opuszczania siebie, • poznasz sposoby łagodnego przełamywania lęku przed odrzuceniem, • otrzymasz zdania ułatwiające rozpoczęcie rozmowy i odnowienie kontaktu. To praktyczny przewodnik z 30‑dniowym planem małych kroków, który pomaga wrócić do siebie i do ludzi we własnym tempie. Nie musisz czekać, aż ktoś Cię odnajdzie. Możesz zacząć od jednego małego kroku.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Psychologia |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 11 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Ważna informacja
© 2026 Maja Rozan. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Ta książka ma charakter edukacyjny i wspierający. Nie zastępuje diagnozy, psychoterapii, konsultacji psychiatrycznej ani interwencji kryzysowej. Jeśli czujesz, że możesz zrobić sobie krzywdę lub Twoje życie jest zagrożone, zadzwoń pod numer 112 albo zgłoś się do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego. Bezpłatne, anonimowe wsparcie dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym jest dostępne pod numerem 116 123 oraz na stronie 116sos.pl.ZANIM ZACZNIEMY
Sięgasz po tę książkę pewnie dlatego, że samotność zaczęła zajmować w Twoim życiu zbyt dużo miejsca.
Najbardziej dotkliwa bywa wieczorem, kiedy milkną obowiązki i nie musisz już udawać, że wszystko jest w porządku. Wraca w weekendy, podczas świąt albo wtedy, gdy wydarzy się coś ważnego, a Ty nie wiesz, do kogo mogłabyś zadzwonić.
A może wcale nie jesteś sama. Masz partnera lub partnerkę, rodzinę, dzieci albo świadomie wybrane życie bez nich, koleżanki z pracy. Codziennie z kimś rozmawiasz, odpowiadasz na wiadomości, robisz zakupy i załatwiasz sprawy. Ludzie widzą, że funkcjonujesz. Nie widzą jednak tego momentu, kiedy zamykasz za sobą drzwi i czujesz, że nikt tak naprawdę nie wie, co się z Tobą dzieje.
Samotność nie zawsze wygląda jak pusty dom i telefon, który od wielu dni milczy. Czasami wygląda jak wspólna kolacja, przy której nie pada ani jedno prawdziwe pytanie. Jak rozmowa, podczas której opowiadasz o wszystkim poza tym, co naprawdę boli. Jak uśmiech, który ma przekonać innych, że sobie radzisz.
_Możesz być otoczona ludźmi i nadal nie mieć przy kim zdjąć codziennej zbroi._
Jeśli właśnie tak się czujesz, chcę Ci powiedzieć coś ważnego: Twoja samotność nie jest dowodem na to, że jesteś niepotrzebna, nieciekawa albo trudna do kochania. Nie oznacza też, że poniosłaś porażkę w budowaniu relacji.
Samotność mówi przede wszystkim o tym, że brakuje Ci więzi, której potrzebujesz. Możliwe, że brakuje Ci osoby, przy której możesz być sobą. Rozmowy, która nie zatrzymuje się na pytaniu: „Co słychać?" Poczucia, że ktoś o Tobie pamięta, zauważa Twoje milczenie i chce wiedzieć, jak naprawdę się masz.
_Potrzeba rozmowy, czułości, bycia zauważoną i posiadania bezpiecznego miejsca w czyimś życiu nie jest słabością. Jest częścią bycia człowiekiem._
Nie jesteś w tym sama, choć samotność potrafi przekonywać, że jest inaczej. Światowa Organizacja Zdrowia uznała osamotnienie za jedno z istotniejszych zagrożeń dla zdrowia publicznego naszych czasów, a raport amerykańskiego Surgeon General porównał jego długofalowe skutki zdrowotne do wypalania kilkunastu papierosów dziennie (WHO, 2025; Office of the U.S. Surgeon General, 2023 — zob. Bibliografia, poz. 1 i 3). To nie jest Twoja prywatna usterka. To zjawisko, które dotyka miliony ludzi — i które da się łagodzić, krok po kroku.
Do kogo mówię w tej książce
W tej książce zwracam się do Ciebie jako do kobiety i piszę czasem o „partnerze", bo to język najbliższy mojemu własnemu doświadczeniu. Jeśli jesteś w związku z kobietą, żyjesz singlem z wyboru, nie masz rodziny, na której mogłabyś polegać, mieszkasz z dala od kraju, w którym się urodziłaś, albo Twoje zdrowie czy ciało zmieniają to, jak wygląda dla Ciebie kontakt z ludźmi — ten tekst wciąż jest kierowany do Ciebie. Mechanizmy samotności, wstydu i powrotu do bliskości, o których będziemy mówić, nie zależą od tego, kogo kochasz, gdzie mieszkasz ani jak wygląda Twoja rodzina. Tam, gdzie Twoja sytuacja prosi o inny krok niż ten opisany wprost, zaufaj, że potrafisz go dopasować do siebie.
Nie musisz teraz niczego udowadniać
Kiedy człowiek długo czuje się samotny, proste rady zaczynają boleć: „Wyjdź do ludzi", „Znajdź sobie zajęcie", „Musisz bardziej się otworzyć", „Najpierw naucz się kochać siebie". Prawdopodobnie słyszałaś podobne zdania, a może nawet sama powtarzałaś je sobie wiele razy. Tylko że nadal nie wiedziałaś, od czego zacząć.
Bo jak wyjść do ludzi, kiedy ledwo masz siłę wstać z łóżka? Jak się otworzyć, jeżeli poprzednim razem ktoś zlekceważył Twoje uczucia albo odszedł właśnie wtedy, gdy najbardziej go potrzebowałaś? Jak polubić własne towarzystwo, kiedy cisza nie przynosi spokoju, lecz uruchamia myśli, przed którymi uciekasz przez cały dzień?
Nie potrzebujesz kolejnej osoby, która powie Ci, co powinnaś zrobić. Potrzebujesz najpierw zrozumieć, co się z Tobą dzieje.
Dlatego nie zaczniemy od listy miejsc, do których masz pójść. Najpierw zatrzymamy się przy Tobie. Spróbujemy zobaczyć, jaka samotność pojawiła się w Twoim życiu, kiedy stała się tak dotkliwa, czego Ci brakuje i czego się boisz. Nie będziemy szukać winy. Będziemy szukać zrozumienia.
Mały krok nadal jest krokiem
Kryzys odbiera siłę. Nawet niewielkie rzeczy mogą wtedy wydawać się ogromne. Wysłanie wiadomości do dawnej znajomej może wymagać kilku godzin zastanawiania się. Wyjście z domu może stać się zadaniem, do którego trzeba przygotowywać się od rana. Zwykła odmowa spotkania może zaboleć tak mocno, jakby potwierdzała wszystkie najgorsze myśli na Twój temat.
Nie będziemy mierzyć postępów liczbą nowych znajomości. Czasami pierwszym krokiem jest przyznanie przed sobą: „Tak, jestem samotna i jest mi z tym trudno". A jeśli któregoś dnia nie zrobisz nic więcej, nie oznacza to powrotu do początku. Odpoczynek także może być częścią zdrowienia.
Ta książka nie ma być kolejnym zadaniem, które musisz wykonać bezbłędnie. Ma być miejscem, w którym przez chwilę nie musisz niczego udawać.
_Jak wygląda Twoja samotność, kiedy nikt jej nie widzi?_ROZDZIAŁ 1.
MOŻESZ NIE BYĆ SAMA I NADAL CZUĆ SIĘ SAMOTNA
ZABIERZ ZE SOBĄ
Samotność nie jest dowodem, że coś jest z Tobą nie tak. Jest informacją, że potrzebujesz więzi, obecności, zrozumienia albo przynależności.
Samotność często kojarzy się z brakiem ludzi. Wyobrażamy sobie osobę, która mieszka sama, rzadko z kimś rozmawia i większość dni spędza w ciszy. Taki rodzaj samotności istnieje. Nie jest jednak jedyny.
Możesz codziennie spotykać ludzi, pracować w dużym zespole, uczestniczyć w rodzinnych spotkaniach, odbierać telefony i odpowiadać na wiadomości — a mimo to czuć się samotna. Sama obecność innych nie daje bliskości, jeśli brakuje relacji, w której możesz być prawdziwa.
Kiedy obecność nie daje bliskości
© 2026 Maja Rozan. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Ta książka ma charakter edukacyjny i wspierający. Nie zastępuje diagnozy, psychoterapii, konsultacji psychiatrycznej ani interwencji kryzysowej. Jeśli czujesz, że możesz zrobić sobie krzywdę lub Twoje życie jest zagrożone, zadzwoń pod numer 112 albo zgłoś się do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego. Bezpłatne, anonimowe wsparcie dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym jest dostępne pod numerem 116 123 oraz na stronie 116sos.pl.ZANIM ZACZNIEMY
Sięgasz po tę książkę pewnie dlatego, że samotność zaczęła zajmować w Twoim życiu zbyt dużo miejsca.
Najbardziej dotkliwa bywa wieczorem, kiedy milkną obowiązki i nie musisz już udawać, że wszystko jest w porządku. Wraca w weekendy, podczas świąt albo wtedy, gdy wydarzy się coś ważnego, a Ty nie wiesz, do kogo mogłabyś zadzwonić.
A może wcale nie jesteś sama. Masz partnera lub partnerkę, rodzinę, dzieci albo świadomie wybrane życie bez nich, koleżanki z pracy. Codziennie z kimś rozmawiasz, odpowiadasz na wiadomości, robisz zakupy i załatwiasz sprawy. Ludzie widzą, że funkcjonujesz. Nie widzą jednak tego momentu, kiedy zamykasz za sobą drzwi i czujesz, że nikt tak naprawdę nie wie, co się z Tobą dzieje.
Samotność nie zawsze wygląda jak pusty dom i telefon, który od wielu dni milczy. Czasami wygląda jak wspólna kolacja, przy której nie pada ani jedno prawdziwe pytanie. Jak rozmowa, podczas której opowiadasz o wszystkim poza tym, co naprawdę boli. Jak uśmiech, który ma przekonać innych, że sobie radzisz.
_Możesz być otoczona ludźmi i nadal nie mieć przy kim zdjąć codziennej zbroi._
Jeśli właśnie tak się czujesz, chcę Ci powiedzieć coś ważnego: Twoja samotność nie jest dowodem na to, że jesteś niepotrzebna, nieciekawa albo trudna do kochania. Nie oznacza też, że poniosłaś porażkę w budowaniu relacji.
Samotność mówi przede wszystkim o tym, że brakuje Ci więzi, której potrzebujesz. Możliwe, że brakuje Ci osoby, przy której możesz być sobą. Rozmowy, która nie zatrzymuje się na pytaniu: „Co słychać?" Poczucia, że ktoś o Tobie pamięta, zauważa Twoje milczenie i chce wiedzieć, jak naprawdę się masz.
_Potrzeba rozmowy, czułości, bycia zauważoną i posiadania bezpiecznego miejsca w czyimś życiu nie jest słabością. Jest częścią bycia człowiekiem._
Nie jesteś w tym sama, choć samotność potrafi przekonywać, że jest inaczej. Światowa Organizacja Zdrowia uznała osamotnienie za jedno z istotniejszych zagrożeń dla zdrowia publicznego naszych czasów, a raport amerykańskiego Surgeon General porównał jego długofalowe skutki zdrowotne do wypalania kilkunastu papierosów dziennie (WHO, 2025; Office of the U.S. Surgeon General, 2023 — zob. Bibliografia, poz. 1 i 3). To nie jest Twoja prywatna usterka. To zjawisko, które dotyka miliony ludzi — i które da się łagodzić, krok po kroku.
Do kogo mówię w tej książce
W tej książce zwracam się do Ciebie jako do kobiety i piszę czasem o „partnerze", bo to język najbliższy mojemu własnemu doświadczeniu. Jeśli jesteś w związku z kobietą, żyjesz singlem z wyboru, nie masz rodziny, na której mogłabyś polegać, mieszkasz z dala od kraju, w którym się urodziłaś, albo Twoje zdrowie czy ciało zmieniają to, jak wygląda dla Ciebie kontakt z ludźmi — ten tekst wciąż jest kierowany do Ciebie. Mechanizmy samotności, wstydu i powrotu do bliskości, o których będziemy mówić, nie zależą od tego, kogo kochasz, gdzie mieszkasz ani jak wygląda Twoja rodzina. Tam, gdzie Twoja sytuacja prosi o inny krok niż ten opisany wprost, zaufaj, że potrafisz go dopasować do siebie.
Nie musisz teraz niczego udowadniać
Kiedy człowiek długo czuje się samotny, proste rady zaczynają boleć: „Wyjdź do ludzi", „Znajdź sobie zajęcie", „Musisz bardziej się otworzyć", „Najpierw naucz się kochać siebie". Prawdopodobnie słyszałaś podobne zdania, a może nawet sama powtarzałaś je sobie wiele razy. Tylko że nadal nie wiedziałaś, od czego zacząć.
Bo jak wyjść do ludzi, kiedy ledwo masz siłę wstać z łóżka? Jak się otworzyć, jeżeli poprzednim razem ktoś zlekceważył Twoje uczucia albo odszedł właśnie wtedy, gdy najbardziej go potrzebowałaś? Jak polubić własne towarzystwo, kiedy cisza nie przynosi spokoju, lecz uruchamia myśli, przed którymi uciekasz przez cały dzień?
Nie potrzebujesz kolejnej osoby, która powie Ci, co powinnaś zrobić. Potrzebujesz najpierw zrozumieć, co się z Tobą dzieje.
Dlatego nie zaczniemy od listy miejsc, do których masz pójść. Najpierw zatrzymamy się przy Tobie. Spróbujemy zobaczyć, jaka samotność pojawiła się w Twoim życiu, kiedy stała się tak dotkliwa, czego Ci brakuje i czego się boisz. Nie będziemy szukać winy. Będziemy szukać zrozumienia.
Mały krok nadal jest krokiem
Kryzys odbiera siłę. Nawet niewielkie rzeczy mogą wtedy wydawać się ogromne. Wysłanie wiadomości do dawnej znajomej może wymagać kilku godzin zastanawiania się. Wyjście z domu może stać się zadaniem, do którego trzeba przygotowywać się od rana. Zwykła odmowa spotkania może zaboleć tak mocno, jakby potwierdzała wszystkie najgorsze myśli na Twój temat.
Nie będziemy mierzyć postępów liczbą nowych znajomości. Czasami pierwszym krokiem jest przyznanie przed sobą: „Tak, jestem samotna i jest mi z tym trudno". A jeśli któregoś dnia nie zrobisz nic więcej, nie oznacza to powrotu do początku. Odpoczynek także może być częścią zdrowienia.
Ta książka nie ma być kolejnym zadaniem, które musisz wykonać bezbłędnie. Ma być miejscem, w którym przez chwilę nie musisz niczego udawać.
_Jak wygląda Twoja samotność, kiedy nikt jej nie widzi?_ROZDZIAŁ 1.
MOŻESZ NIE BYĆ SAMA I NADAL CZUĆ SIĘ SAMOTNA
ZABIERZ ZE SOBĄ
Samotność nie jest dowodem, że coś jest z Tobą nie tak. Jest informacją, że potrzebujesz więzi, obecności, zrozumienia albo przynależności.
Samotność często kojarzy się z brakiem ludzi. Wyobrażamy sobie osobę, która mieszka sama, rzadko z kimś rozmawia i większość dni spędza w ciszy. Taki rodzaj samotności istnieje. Nie jest jednak jedyny.
Możesz codziennie spotykać ludzi, pracować w dużym zespole, uczestniczyć w rodzinnych spotkaniach, odbierać telefony i odpowiadać na wiadomości — a mimo to czuć się samotna. Sama obecność innych nie daje bliskości, jeśli brakuje relacji, w której możesz być prawdziwa.
Kiedy obecność nie daje bliskości
więcej..
