MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Samotność po rozstaniu – jak ułożyć życie od nowa, gdy jesteś sama - ebook
Samotność po rozstaniu – jak ułożyć życie od nowa, gdy jesteś sama - ebook
Najtrudniejszy moment po rozstaniu nie zawsze przychodzi na początku. Czasem pojawia się dopiero wtedy, gdy formalności są zakończone, inni przestają pytać, a zwykły wieczór staje się zaskakująco cichy. Ta książka pomaga zrozumieć, dlaczego puste miejsce po wspólnym życiu odzywa się w codziennych sytuacjach — w domu, weekendy, święta, spotkania czy decyzje, które wcześniej podejmowało się we dwoje. Bez oceniania uczuć i obietnic szybkiego końca. Dowiesz się, jak: • rozpoznać rodzaje pustki po rozstaniu, • zrozumieć, czemu trudniejsze emocje pojawiają się po czasie, • odzyskiwać miejsca, rytuały i kontakty, które mogą stać się Twoje, • zastępować dawne nawyki nowymi, • odróżnić pragnienie relacji od potrzeby wypełnienia pustki, • zauważyć moment, gdy warto sięgnąć po wsparcie. Otrzymasz ćwiczenia i 13‑tygodniowy plan, który pomaga krok po kroku odzyskać wpływ i układać codzienność na własnych zasadach.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Psychologia |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 10 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
STRONA REDAKCYJNA
SAMOTNOŚĆ PO ROZSTANIU.
Maja Rozan
© 2026 Maja Rozan. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Żadna część tej książki nie może być zwielokrotniana ani rozpowszechniana bez zgody autorki.
Wydanie pierwsze, 2026. Produkt cyfrowy.
ZASTRZEŻENIE. Ta książka nie jest poradą medyczną ani psychologiczną i nie zastępuje diagnozy, terapii ani konsultacji ze specjalistą. Opisane bohaterki są postaciami zbiorczymi — powstały z powtarzających się sytuacji, nie z historii konkretnych osób. Wszystkie imiona są fikcyjne.
JEŻELI DZIEJE SIĘ COŚ, CO WYKRACZA POZA ZAKRES PORADNIKA — jeżeli od tygodni nie ma sił wstać z łóżka, jeżeli alkohol stał się sposobem na wieczór, jeżeli były partner nachodzi, straszy albo nie odpuszcza, jeżeli wracają myśli o tym, żeby zniknąć — ta książka nie wystarczy i nie ma udawać, że wystarczy.
Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym: 116 123, bezpłatnie i całodobowo.
Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym: 800 70 2222, całodobowo.
Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”: 800 12 00 02, całodobowo.
W sytuacji zagrożenia życia: 112.ZANIM ZACZNIEMY
Najgorsze nie przyszło wtedy, kiedy wszyscy się tego spodziewali. Przyszło pół roku później, w zwykły czwartek, przy zepsutej pralce.
To jest książka o tym, co zostaje, kiedy skończy się to, o czym wszyscy chcą rozmawiać.
Rozstanie ma swój moment i swoją publiczność. Są rozmowy z siostrą do drugiej w nocy, jest zdziwienie znajomych, jest formalność do załatwienia, jest ktoś, kto pyta, jak się trzymasz. To wszystko trwa parę miesięcy i wygasa — bo powinno wygasnąć, bo ludzie mają swoje życie i bo naprawdę już się nie dzieje nic nowego.
A potem zostajesz z czymś, o czym nikt Cię nie uprzedził. Nie z tęsknotą i nie z żalem. Z PUSTYMI MIEJSCAMI.
Co to znaczy „puste miejsca”
Przez lata Twoje życie było urządzone dla dwojga. Nie w sensie uczuciowym — w sensie zupełnie praktycznym.
Ktoś siedział na tamtym krześle. Ktoś odbierał telefon, kiedy było coś do powiedzenia. Ktoś wiedział, jak minął Ci dzień, nawet jeżeli o to nie pytał. Ktoś decydował razem z Tobą, jaki kupić czajnik. Ktoś był w niedzielę.
Kiedy ta osoba znika, nie robi się jedna dziura. Robi się kilkadziesiąt małych i każda zgłasza się osobno, we własnym czasie, zwykle w najbardziej banalnym momencie: przy pralce, przy zdjęciu, przy pytaniu „idziecie w sobotę?”.
I dlatego to trwa dłużej, niż wszyscy zakładali. Nie dlatego, że nie umiesz się pozbierać.
Czego ta książka nie robi
Nie leczy rany po nim i nie zajmuje się tym, dlaczego to się skończyło. Nie ma tu etapów żałoby, nie ma odpuszczania i wybaczania, nie ma pytania, czy to była Twoja wina.
Nie namawia, żebyś była szczęśliwa sama. To zdanie zwykle wypowiadają ludzie, którzy sami nie są, i brzmi ono jak zakaz narzekania.
Nie obiecuje, że wróci to, co było. Nie wróci — i nie o to tu chodzi.
Nie zajmuje się prawem, podziałem majątku ani tym, jak rozmawiać z jego rodziną. To są osobne sprawy i osobne książki.
Nie mówi też o samotności po śmierci kogoś bliskiego. Wdowieństwo przebiega inaczej i zasługuje na osobne, uważne omówienie, a nie na akapit w książce poświęconej rozstaniu. Jeżeli tak wygląda Twoja sytuacja, część rzeczy z tych stron będzie Ci pasowała — puste kąty są takie same — ale ta książka nie jest o Twojej stracie i nie chcę udawać, że jest.
Co robi
Nazywa mechanizm: pokazuje, z czego składa się każde puste miejsce i dlaczego zgłasza się właśnie wtedy, kiedy się zgłasza.
Przechodzi po kolei przez wszystkie obszary, w których zrobiło się pusto — mieszkanie, wieczór, weekend, znajomi, rola, decyzje — bo dopiero nazwane przestają być jedną wielką mgłą.
Rozstrzyga rzecz, której nie ma w innych książkach o rozstaniu: NIEKTÓRYCH MIEJSC NIE OBSADZA SIĘ NIKIM. Część z nich się zamyka i to jest wynik, a nie porażka.
I daje plan, który mieści się w Twoim realnym tygodniu — takim, w którym jest praca, dom na głowie i ani jednej dodatkowej godziny.
Jak to czytać
Po kolei, przynajmniej całą pierwszą część — bo czwarty rozdział rozstrzyga, z jakiego rozstania wychodzisz, a to zmienia wszystko, co dalej.
Są tu miejsca, w których proszę Cię, żebyś się zatrzymała i czegoś o sobie zauważyła. To wystarczy, żeby ta książka zadziałała. Nie ma tu testów, punktacji ani zadań domowych.
I nie musisz robić z niej nic od razu. Można przeczytać do końca, odłożyć i wrócić za rok. Ta książka nie ma terminu.ROZDZIAŁ 1.
CISZA, KTÓRA NIE JEST TĘSKNOTĄ ZA NIM
Można nie chcieć go z powrotem i mimo to nie umieć wytrzymać niedzieli. To nie jest sprzeczność i nie znaczy, że coś jest z Tobą nie tak.
Kiedy mówisz komuś, że jest Ci ciężko, słyszysz jedno pytanie: „to może jednak go kochasz?”.
I zwykle nie o to chodzi. Możesz nie chcieć wracać, być pewna swojej decyzji albo pogodzona z cudzą — i mimo to siedzieć w kuchni o dziewiętnastej i nie wiedzieć, co ze sobą zrobić.
Bo straciłaś dwie różne rzeczy naraz, a mówi się o nich jednym słowem.
Człowiek i konstrukcja
Pierwsza strata to człowiek. Druga to konstrukcja, którą przez lata razem zbudowaliście, żeby dało się przez dzień przejść.
Człowiek to on: jego głos, jego zapach, wspólna historia, złość albo żal. Ta strata ma swoją nazwę, swoje książki i swoich słuchaczy. Ludzie potrafią o niej rozmawiać.
Konstrukcja to wszystko inne. Kto wynosi śmieci. O której się je kolację. Komu się mówi „nie uwierzysz, co dziś było”. Gdzie się jedzie w sierpniu. Kto pamięta o urodzinach jego siostry. Czyj to był fotel.
Konstrukcji nie widać, dopóki działa. Dlatego nikt jej nie opłakuje i nikt o niej nie pyta.
A to właśnie ona zabiera najwięcej czasu i to ona daje o sobie znać przy pralce.
__Za czym tęsknisz bardziej — za nim, czy za tym, że wieczór miał kształt?__
Ewa i pralka
Ewa, pięćdziesiąt jeden lat, pracuje w sekretariacie szkoły. Odeszła sama, po dwudziestu czterech latach małżeństwa, i do dziś uważa, że dobrze zrobiła.
Przez pierwsze pół roku wszystko szło lepiej, niż się spodziewała. Wynajęła mieszkanie, urządziła je po swojemu, spała dobrze pierwszy raz od dawna. Mówiła siostrze, że czuje ulgę, i nie kłamała.
Potem w listopadzie zepsuła się pralka.
Nie chodziło o pralkę. Ewa umie wezwać serwis, ma na to pieniądze i nie boi się telefonu. Chodziło o to, że stała w łazience z mokrym praniem w rękach i przez sekundę odwróciła się, żeby komuś to powiedzieć.
I nie było komu. Nie „nie było jego” — nie było KOMU.
Usiadła na brzegu wanny i płakała czterdzieści minut nad awarią sprzętu. Potem przez tydzień była pewna, że popełniła błąd, wracając do tego, że odeszła.
Nie popełniła. Zgłosiło się puste miejsce, a ona nie miała na to słowa.
ZABIERZ ZE SOBĄ
Rozstanie zabiera dwie różne rzeczy naraz: człowieka i konstrukcję, którą razem zbudowaliście, żeby dało się przejść przez dzień. Pierwszą wszyscy widzą. Drugiej nie widać, dopóki działa — i to ona daje o sobie znać przy zepsutej pralce.
Dlaczego akurat pralka
Puste miejsca prawie nigdy nie zgłaszają się w rocznicę ślubu.
W rocznicę jesteś przygotowana. Wiesz, że będzie trudno, umawiasz się z koleżanką, masz plan. Rocznica prawie nigdy nie jest najgorszym dniem roku.
Najgorsze są dni, w których byłaś rozbrojona: zwykły czwartek, dobra wiadomość w pracy, ktoś obcy powiedział coś śmiesznego w kolejce, w telewizji poszedł film, który oglądaliście.
Wtedy odruch odwrócenia się do drugiej osoby zdąży się uruchomić, zanim głowa zdąży przypomnieć, że nie ma do kogo. I to jest dokładnie ten moment, w którym boli.
To nie jest cofnięcie się. To jest odruch, który przez lata był Ci potrzebny i teraz nie ma gdzie wylądować.
W następnym rozdziale rozłożę tę drugą stratę na części, bo dopiero wtedy da się z nią cokolwiek zrobić.
SAMOTNOŚĆ PO ROZSTANIU.
Maja Rozan
© 2026 Maja Rozan. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Żadna część tej książki nie może być zwielokrotniana ani rozpowszechniana bez zgody autorki.
Wydanie pierwsze, 2026. Produkt cyfrowy.
ZASTRZEŻENIE. Ta książka nie jest poradą medyczną ani psychologiczną i nie zastępuje diagnozy, terapii ani konsultacji ze specjalistą. Opisane bohaterki są postaciami zbiorczymi — powstały z powtarzających się sytuacji, nie z historii konkretnych osób. Wszystkie imiona są fikcyjne.
JEŻELI DZIEJE SIĘ COŚ, CO WYKRACZA POZA ZAKRES PORADNIKA — jeżeli od tygodni nie ma sił wstać z łóżka, jeżeli alkohol stał się sposobem na wieczór, jeżeli były partner nachodzi, straszy albo nie odpuszcza, jeżeli wracają myśli o tym, żeby zniknąć — ta książka nie wystarczy i nie ma udawać, że wystarczy.
Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym: 116 123, bezpłatnie i całodobowo.
Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym: 800 70 2222, całodobowo.
Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”: 800 12 00 02, całodobowo.
W sytuacji zagrożenia życia: 112.ZANIM ZACZNIEMY
Najgorsze nie przyszło wtedy, kiedy wszyscy się tego spodziewali. Przyszło pół roku później, w zwykły czwartek, przy zepsutej pralce.
To jest książka o tym, co zostaje, kiedy skończy się to, o czym wszyscy chcą rozmawiać.
Rozstanie ma swój moment i swoją publiczność. Są rozmowy z siostrą do drugiej w nocy, jest zdziwienie znajomych, jest formalność do załatwienia, jest ktoś, kto pyta, jak się trzymasz. To wszystko trwa parę miesięcy i wygasa — bo powinno wygasnąć, bo ludzie mają swoje życie i bo naprawdę już się nie dzieje nic nowego.
A potem zostajesz z czymś, o czym nikt Cię nie uprzedził. Nie z tęsknotą i nie z żalem. Z PUSTYMI MIEJSCAMI.
Co to znaczy „puste miejsca”
Przez lata Twoje życie było urządzone dla dwojga. Nie w sensie uczuciowym — w sensie zupełnie praktycznym.
Ktoś siedział na tamtym krześle. Ktoś odbierał telefon, kiedy było coś do powiedzenia. Ktoś wiedział, jak minął Ci dzień, nawet jeżeli o to nie pytał. Ktoś decydował razem z Tobą, jaki kupić czajnik. Ktoś był w niedzielę.
Kiedy ta osoba znika, nie robi się jedna dziura. Robi się kilkadziesiąt małych i każda zgłasza się osobno, we własnym czasie, zwykle w najbardziej banalnym momencie: przy pralce, przy zdjęciu, przy pytaniu „idziecie w sobotę?”.
I dlatego to trwa dłużej, niż wszyscy zakładali. Nie dlatego, że nie umiesz się pozbierać.
Czego ta książka nie robi
Nie leczy rany po nim i nie zajmuje się tym, dlaczego to się skończyło. Nie ma tu etapów żałoby, nie ma odpuszczania i wybaczania, nie ma pytania, czy to była Twoja wina.
Nie namawia, żebyś była szczęśliwa sama. To zdanie zwykle wypowiadają ludzie, którzy sami nie są, i brzmi ono jak zakaz narzekania.
Nie obiecuje, że wróci to, co było. Nie wróci — i nie o to tu chodzi.
Nie zajmuje się prawem, podziałem majątku ani tym, jak rozmawiać z jego rodziną. To są osobne sprawy i osobne książki.
Nie mówi też o samotności po śmierci kogoś bliskiego. Wdowieństwo przebiega inaczej i zasługuje na osobne, uważne omówienie, a nie na akapit w książce poświęconej rozstaniu. Jeżeli tak wygląda Twoja sytuacja, część rzeczy z tych stron będzie Ci pasowała — puste kąty są takie same — ale ta książka nie jest o Twojej stracie i nie chcę udawać, że jest.
Co robi
Nazywa mechanizm: pokazuje, z czego składa się każde puste miejsce i dlaczego zgłasza się właśnie wtedy, kiedy się zgłasza.
Przechodzi po kolei przez wszystkie obszary, w których zrobiło się pusto — mieszkanie, wieczór, weekend, znajomi, rola, decyzje — bo dopiero nazwane przestają być jedną wielką mgłą.
Rozstrzyga rzecz, której nie ma w innych książkach o rozstaniu: NIEKTÓRYCH MIEJSC NIE OBSADZA SIĘ NIKIM. Część z nich się zamyka i to jest wynik, a nie porażka.
I daje plan, który mieści się w Twoim realnym tygodniu — takim, w którym jest praca, dom na głowie i ani jednej dodatkowej godziny.
Jak to czytać
Po kolei, przynajmniej całą pierwszą część — bo czwarty rozdział rozstrzyga, z jakiego rozstania wychodzisz, a to zmienia wszystko, co dalej.
Są tu miejsca, w których proszę Cię, żebyś się zatrzymała i czegoś o sobie zauważyła. To wystarczy, żeby ta książka zadziałała. Nie ma tu testów, punktacji ani zadań domowych.
I nie musisz robić z niej nic od razu. Można przeczytać do końca, odłożyć i wrócić za rok. Ta książka nie ma terminu.ROZDZIAŁ 1.
CISZA, KTÓRA NIE JEST TĘSKNOTĄ ZA NIM
Można nie chcieć go z powrotem i mimo to nie umieć wytrzymać niedzieli. To nie jest sprzeczność i nie znaczy, że coś jest z Tobą nie tak.
Kiedy mówisz komuś, że jest Ci ciężko, słyszysz jedno pytanie: „to może jednak go kochasz?”.
I zwykle nie o to chodzi. Możesz nie chcieć wracać, być pewna swojej decyzji albo pogodzona z cudzą — i mimo to siedzieć w kuchni o dziewiętnastej i nie wiedzieć, co ze sobą zrobić.
Bo straciłaś dwie różne rzeczy naraz, a mówi się o nich jednym słowem.
Człowiek i konstrukcja
Pierwsza strata to człowiek. Druga to konstrukcja, którą przez lata razem zbudowaliście, żeby dało się przez dzień przejść.
Człowiek to on: jego głos, jego zapach, wspólna historia, złość albo żal. Ta strata ma swoją nazwę, swoje książki i swoich słuchaczy. Ludzie potrafią o niej rozmawiać.
Konstrukcja to wszystko inne. Kto wynosi śmieci. O której się je kolację. Komu się mówi „nie uwierzysz, co dziś było”. Gdzie się jedzie w sierpniu. Kto pamięta o urodzinach jego siostry. Czyj to był fotel.
Konstrukcji nie widać, dopóki działa. Dlatego nikt jej nie opłakuje i nikt o niej nie pyta.
A to właśnie ona zabiera najwięcej czasu i to ona daje o sobie znać przy pralce.
__Za czym tęsknisz bardziej — za nim, czy za tym, że wieczór miał kształt?__
Ewa i pralka
Ewa, pięćdziesiąt jeden lat, pracuje w sekretariacie szkoły. Odeszła sama, po dwudziestu czterech latach małżeństwa, i do dziś uważa, że dobrze zrobiła.
Przez pierwsze pół roku wszystko szło lepiej, niż się spodziewała. Wynajęła mieszkanie, urządziła je po swojemu, spała dobrze pierwszy raz od dawna. Mówiła siostrze, że czuje ulgę, i nie kłamała.
Potem w listopadzie zepsuła się pralka.
Nie chodziło o pralkę. Ewa umie wezwać serwis, ma na to pieniądze i nie boi się telefonu. Chodziło o to, że stała w łazience z mokrym praniem w rękach i przez sekundę odwróciła się, żeby komuś to powiedzieć.
I nie było komu. Nie „nie było jego” — nie było KOMU.
Usiadła na brzegu wanny i płakała czterdzieści minut nad awarią sprzętu. Potem przez tydzień była pewna, że popełniła błąd, wracając do tego, że odeszła.
Nie popełniła. Zgłosiło się puste miejsce, a ona nie miała na to słowa.
ZABIERZ ZE SOBĄ
Rozstanie zabiera dwie różne rzeczy naraz: człowieka i konstrukcję, którą razem zbudowaliście, żeby dało się przejść przez dzień. Pierwszą wszyscy widzą. Drugiej nie widać, dopóki działa — i to ona daje o sobie znać przy zepsutej pralce.
Dlaczego akurat pralka
Puste miejsca prawie nigdy nie zgłaszają się w rocznicę ślubu.
W rocznicę jesteś przygotowana. Wiesz, że będzie trudno, umawiasz się z koleżanką, masz plan. Rocznica prawie nigdy nie jest najgorszym dniem roku.
Najgorsze są dni, w których byłaś rozbrojona: zwykły czwartek, dobra wiadomość w pracy, ktoś obcy powiedział coś śmiesznego w kolejce, w telewizji poszedł film, który oglądaliście.
Wtedy odruch odwrócenia się do drugiej osoby zdąży się uruchomić, zanim głowa zdąży przypomnieć, że nie ma do kogo. I to jest dokładnie ten moment, w którym boli.
To nie jest cofnięcie się. To jest odruch, który przez lata był Ci potrzebny i teraz nie ma gdzie wylądować.
W następnym rozdziale rozłożę tę drugą stratę na części, bo dopiero wtedy da się z nią cokolwiek zrobić.
więcej..
