MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Serce z lodu - ebook
Gdziekolwiek spojrzysz, magia już tam jest. Wystarczy ją odnaleźć.
„Serce z lodu” to jedna z dwunastu niesamowitych historii zaklętych w zbiorze opowiadań „Magiczny kompas”.
Książka wydana nakładem wydawnictwa Nie powiem, Hm... zajmuje się dystrybucją.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Fantasy |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-68695-92-2 |
| Rozmiar pliku: | 1,8 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Kyle ściągnął kask i szurając nogami, podszedł do ławek. Zatrzymał się przed wściekłym mężczyzną o wyglądzie zbliżonym bardziej do ekscentrycznego naukowca niż trenera.
– Tak, trenerze? – wysapał, ściskając kask pod pachą.
– Tobie się gry pomyliły? – Ten ze złością wyrzucił rękę ponad głową chłopaka. – Dlaczego ty, do cholery, go zaatakowałeś? Był bez piłki!
– Jeszcze chwilę wcześniej ją miał – odpowiedział zawodnik zgodnie z prawdą.
Trener spojrzał na niego w skupieniu, ale zaraz pochylił głowę i wydał polecenie:
– Na bok.
– Ogarnę się – zapewnił gorączkowo chłopak i spróbował ponownie nałożyć kask.
– Jasne – burknął trener, machając dłonią – na ławce. Popatrz sobie z boku, może jakimś cudem zrozumiesz zasady gry.
Kyle zacisnął usta. Prowadzili z mężczyzną bitwę na spojrzenia, lecz w końcu odpuścił.
Nie miał wyjścia, kiedyś mu się postawił i potem utkwił w kantorku, szorując podłogi śmierdzącą szmatą. Usiadł więc na wskazanym miejscu, poluzował taśmy przy rękawicach i spojrzał ze skruchą na Jeffa, którego przed momentem powalił na ziemię. Kolega siedział na trawie i masował łydki, a gdy uniósł wzrok, posłał Kyle’owi uśmiech, jakby chciał powiedzieć, że to przeżyje.
Chłopak niemrawo odwzajemnił grymas. Rzucił się na kogoś, kogo bardzo lubił.
W dodatku to nie był pierwszy raz, kiedy stracił nad sobą kontrolę. I to dosłownie. Uczucie było podobne do letargu, ale nie pamiętał, by zasypiał czy mdlał. Biegł przez boisko, chciał odebrać piłkę, a po chwili mrugał zdezorientowany, nie wiedząc, gdzie podziała się minuta z jego życia.
***
Przed atakiem na Jeffa wcześniejszego wieczoru ocknął się we własnym łóżku, chociaż ostatnie, co zapamiętał, to kuchnia i stojący na wyspie telewizor. Oglądał kanał Szósty, próbując wciągnąć się w pokręcony teleturniej. Sekundę później zaciskał palce na szarym kocu i wtulał twarz w poduszkę, chłonąc przyjemny zapach płynu do płukania. Błogość nie trwała długo. Otworzył szeroko oczy jak w obliczu zagrożenia. Nie powinien tu być, przed chwilą siedział na taborecie w kuchni, przeżuwał kanapkę i patrzył beznamiętnie w telewizor.
Kiedy i jak znalazł się na górze, w łóżku?
Uniósł się i włożył dłoń we włosy. Wyczuł na opuszkach kruszącą się substancję. Spojrzał na rękę i zmarszczył brwi, gdy zauważył pod paznokciami czerń.
Zaschnięta krew.
Obejrzał palce z każdej strony w poszukiwaniu ran, ale wszystko było w porządku. Zerwał więc z siebie koszulkę. Pobiegł do łazienki i niecierpliwymi ruchami pozbył się wszystkiego, by móc przyjrzeć się ciału w lustrze. Jedynymi kropkami na jego śniadej skórze były stałe pieprzyki. Wpatrywał się w kilka na przedramieniu. Może zdrapałem niechcący któreś z tych znamion?, zastanawiał się gorączkowo.
Usłyszał zbliżające się kroki i melodyjny głos nucący coś pod nosem. Drobna brunetka wpadła do pomieszczenia jak jakaś dobra, pocieszna wróżka.
Kyle sięgnął w pośpiechu po pierwszą lepszą koszulkę, ale nie zdążył wsunąć w nią nawet ręki.
– Ups, już wychodzę. – Kobieta zatrzymała się w progu łazienki, trzymała kosz ubrań. Posłała synowi uśmiech, stawiając pranie blisko prysznica, i już odwracała się do wyjścia, gdy chłopak odkręcił kran i zaczął czyścić paznokcie. – Coś się stało, Kyle? – Podeszła do niego powoli, wyciągając z uszu słuchawki. W dotychczasowej ciszy rozbrzmiały szmery Something Corporate – Punk Rock Princess.
Matka i syn wymienili się spojrzeniami, po czym ta pierwsza wyciągnęła z kieszeni bluzy mp3 i wcisnęła pauzę.
– Chyba rozdrapałem sobie jakiś pieprzyk.
– Co takiego? Gdzie? Pieprzyków nie wolno dotykać.
– Wiem o tym, powtarzasz to, odkąd pojawił się pierwszy. – Uśmiechnął się ciepło, ale matka nadal patrzyła na niego z ogromnym przejęciem. – Możesz sprawdzić mi głowę?
– Jasne – westchnęła, podpierając pięści na biodrach. – Usiądź, bo przecież nie dosięgnę.
Oparł się o krawędź zlewozmywaka i spuścił wzrok, gdy delikatne palce szarpały go za włosy.
– Nie wiem, nic nie widzę, czułeś coś?
– Po prostu sprawdź, czy nie mam jakiegoś zadrapania czy czegoś takiego…
– Ja nic nie widzę. Ciemne masz te włosy, ale raczej krew bym zauważyła.
Zacisnął powieki, a potem przyłożył dłonie do twarzy; czuł, jakby mama wyrywała mu kępki włosów ze skórą.
– Synu, brałeś prysznic po treningu? – Zastygła w bezruchu, a on poczuł dreszcz na plecach.
– Jak zawsze…
– Co ty masz tyle ziemi?
– Co?
– No masz we włosach ziemię, jakbyś się tarzał po tym boisku bez kasku… Może rękawic też nie włożyłeś? Albo któryś za mocno rzucił piłkę. To na pewno sport dla ciebie, Kyle? – Odsunęła się i wbiła w syna spojrzenie pełne pretensji.
– Ale… ja… lubię rugby – odpowiedział, odwracając się i zbliżając twarz do lustra.
– A ja modeling, ale jak widzisz, na wybiegach mnie nie znajdziesz. Nie wyglądasz jak ci twoi koledzy z drużyny, zawsze się boję, że cię połamią. Słyszałam, jak trener po tobie jedzie. – Uniosła palec i zamachała nim przed twarzą.
Chłopak nie potrafił nie uśmiechnąć się pod nosem. Uwielbiał, kiedy używała tych młodzieżowych słów.
– Jestem silny i szybki, to się liczy. I zawsze mogę przypakować – odparł, patrząc w jej odbicie.
– Wolałabym, byś się nie zmieniał. Ani wyglądem, ani charakterem… – Wzruszyła ramionami, a wychodząc z łazienki, dodała: – Umyj się. Tym razem dokładnie.
– Tak, trenerze? – wysapał, ściskając kask pod pachą.
– Tobie się gry pomyliły? – Ten ze złością wyrzucił rękę ponad głową chłopaka. – Dlaczego ty, do cholery, go zaatakowałeś? Był bez piłki!
– Jeszcze chwilę wcześniej ją miał – odpowiedział zawodnik zgodnie z prawdą.
Trener spojrzał na niego w skupieniu, ale zaraz pochylił głowę i wydał polecenie:
– Na bok.
– Ogarnę się – zapewnił gorączkowo chłopak i spróbował ponownie nałożyć kask.
– Jasne – burknął trener, machając dłonią – na ławce. Popatrz sobie z boku, może jakimś cudem zrozumiesz zasady gry.
Kyle zacisnął usta. Prowadzili z mężczyzną bitwę na spojrzenia, lecz w końcu odpuścił.
Nie miał wyjścia, kiedyś mu się postawił i potem utkwił w kantorku, szorując podłogi śmierdzącą szmatą. Usiadł więc na wskazanym miejscu, poluzował taśmy przy rękawicach i spojrzał ze skruchą na Jeffa, którego przed momentem powalił na ziemię. Kolega siedział na trawie i masował łydki, a gdy uniósł wzrok, posłał Kyle’owi uśmiech, jakby chciał powiedzieć, że to przeżyje.
Chłopak niemrawo odwzajemnił grymas. Rzucił się na kogoś, kogo bardzo lubił.
W dodatku to nie był pierwszy raz, kiedy stracił nad sobą kontrolę. I to dosłownie. Uczucie było podobne do letargu, ale nie pamiętał, by zasypiał czy mdlał. Biegł przez boisko, chciał odebrać piłkę, a po chwili mrugał zdezorientowany, nie wiedząc, gdzie podziała się minuta z jego życia.
***
Przed atakiem na Jeffa wcześniejszego wieczoru ocknął się we własnym łóżku, chociaż ostatnie, co zapamiętał, to kuchnia i stojący na wyspie telewizor. Oglądał kanał Szósty, próbując wciągnąć się w pokręcony teleturniej. Sekundę później zaciskał palce na szarym kocu i wtulał twarz w poduszkę, chłonąc przyjemny zapach płynu do płukania. Błogość nie trwała długo. Otworzył szeroko oczy jak w obliczu zagrożenia. Nie powinien tu być, przed chwilą siedział na taborecie w kuchni, przeżuwał kanapkę i patrzył beznamiętnie w telewizor.
Kiedy i jak znalazł się na górze, w łóżku?
Uniósł się i włożył dłoń we włosy. Wyczuł na opuszkach kruszącą się substancję. Spojrzał na rękę i zmarszczył brwi, gdy zauważył pod paznokciami czerń.
Zaschnięta krew.
Obejrzał palce z każdej strony w poszukiwaniu ran, ale wszystko było w porządku. Zerwał więc z siebie koszulkę. Pobiegł do łazienki i niecierpliwymi ruchami pozbył się wszystkiego, by móc przyjrzeć się ciału w lustrze. Jedynymi kropkami na jego śniadej skórze były stałe pieprzyki. Wpatrywał się w kilka na przedramieniu. Może zdrapałem niechcący któreś z tych znamion?, zastanawiał się gorączkowo.
Usłyszał zbliżające się kroki i melodyjny głos nucący coś pod nosem. Drobna brunetka wpadła do pomieszczenia jak jakaś dobra, pocieszna wróżka.
Kyle sięgnął w pośpiechu po pierwszą lepszą koszulkę, ale nie zdążył wsunąć w nią nawet ręki.
– Ups, już wychodzę. – Kobieta zatrzymała się w progu łazienki, trzymała kosz ubrań. Posłała synowi uśmiech, stawiając pranie blisko prysznica, i już odwracała się do wyjścia, gdy chłopak odkręcił kran i zaczął czyścić paznokcie. – Coś się stało, Kyle? – Podeszła do niego powoli, wyciągając z uszu słuchawki. W dotychczasowej ciszy rozbrzmiały szmery Something Corporate – Punk Rock Princess.
Matka i syn wymienili się spojrzeniami, po czym ta pierwsza wyciągnęła z kieszeni bluzy mp3 i wcisnęła pauzę.
– Chyba rozdrapałem sobie jakiś pieprzyk.
– Co takiego? Gdzie? Pieprzyków nie wolno dotykać.
– Wiem o tym, powtarzasz to, odkąd pojawił się pierwszy. – Uśmiechnął się ciepło, ale matka nadal patrzyła na niego z ogromnym przejęciem. – Możesz sprawdzić mi głowę?
– Jasne – westchnęła, podpierając pięści na biodrach. – Usiądź, bo przecież nie dosięgnę.
Oparł się o krawędź zlewozmywaka i spuścił wzrok, gdy delikatne palce szarpały go za włosy.
– Nie wiem, nic nie widzę, czułeś coś?
– Po prostu sprawdź, czy nie mam jakiegoś zadrapania czy czegoś takiego…
– Ja nic nie widzę. Ciemne masz te włosy, ale raczej krew bym zauważyła.
Zacisnął powieki, a potem przyłożył dłonie do twarzy; czuł, jakby mama wyrywała mu kępki włosów ze skórą.
– Synu, brałeś prysznic po treningu? – Zastygła w bezruchu, a on poczuł dreszcz na plecach.
– Jak zawsze…
– Co ty masz tyle ziemi?
– Co?
– No masz we włosach ziemię, jakbyś się tarzał po tym boisku bez kasku… Może rękawic też nie włożyłeś? Albo któryś za mocno rzucił piłkę. To na pewno sport dla ciebie, Kyle? – Odsunęła się i wbiła w syna spojrzenie pełne pretensji.
– Ale… ja… lubię rugby – odpowiedział, odwracając się i zbliżając twarz do lustra.
– A ja modeling, ale jak widzisz, na wybiegach mnie nie znajdziesz. Nie wyglądasz jak ci twoi koledzy z drużyny, zawsze się boję, że cię połamią. Słyszałam, jak trener po tobie jedzie. – Uniosła palec i zamachała nim przed twarzą.
Chłopak nie potrafił nie uśmiechnąć się pod nosem. Uwielbiał, kiedy używała tych młodzieżowych słów.
– Jestem silny i szybki, to się liczy. I zawsze mogę przypakować – odparł, patrząc w jej odbicie.
– Wolałabym, byś się nie zmieniał. Ani wyglądem, ani charakterem… – Wzruszyła ramionami, a wychodząc z łazienki, dodała: – Umyj się. Tym razem dokładnie.
więcej..
