Silniejsza od mafii - ebook

Ba­sia

Ostrze spo­czy­wa­jące na gar­dle uko­cha­nego męż­czy­zny wy­glą­dało na nie­zwy­kle ostre. Lśniło zło­wiesz­czo w świe­tle ba­ro­wych lamp i tylko na nim po­tra­fi­łam się te­raz sku­pić. Moje bez­pie­czeń­stwo ze­szło na drugi plan. Cho­ciaż nie, to nie było do­kład­nie tak. Po pro­stu w gło­wie sza­lało mi tor­nado zro­dzone z mi­liona my­śli oraz po­ten­cjal­nie nie­bez­piecz­nych sce­na­riu­szy moż­li­wej eska­la­cji pro­blemu. Ner­wowo prze­łknę­łam ślinę, nie bar­dzo wie­dząc, co po­win­nam te­raz zro­bić, po­nie­waż sy­tu­acja wy­glą­dała na nieco ab­sur­dalną. Gro­ził nam nie do końca wy­ro­śnięty smar­kacz, który sam w so­bie nie sta­no­wił tak na­prawdę żad­nego za­gro­że­nia. Nie­stety, miał po swo­jej stro­nie ban­dzio­rów opła­ca­nych przez szem­ra­nego ta­tu­sia, a jak wia­domo, w pew­nych krę­gach pie­nią­dze by­wają bo­giem.

Od za­wsze szybko pod­da­wa­łam się skraj­nym emo­cjom, cho­ciaż zwy­kle po­tra­fi­łam nad tym pa­no­wać. Te­raz jed­nak nie mia­łam po­ję­cia, czy prze­wa­żyć po­wi­nien strach o męż­czy­znę, czy też nie­po­skro­miona fu­ria, która po­woli po­zba­wiała mnie resz­tek umie­jęt­no­ści ra­cjo­nal­nego my­śle­nia. To wła­śnie złość ka­zała mi roz­wa­lić cały ten bar w drobny pył, nie li­cząc się z żad­nymi kon­se­kwen­cjami.

Wzię­łam głę­boki, spo­kojny od­dech, li­cząc przy tym do dzie­się­ciu. Na­pa­wa­łam się ży­cio­daj­nym tle­nem roz­cho­dzą­cym się po ca­łym ciele i przy­no­szą­cym chwi­lową ulgę.

– Chcesz mnie po­bić smar­ka­czu? – spy­ta­łam w końcu dzie­ciaka, któ­remu wąs le­d­wie syp­nął się nie­po­zor­nym mesz­kiem pod no­sem – Pro­szę bar­dzo! Są­dzisz, że bi­jąc ko­bietę, za­ro­bisz ja­kiś su­per punkty w kon­kur­sie na „ma­czo mie­siąca”?

– Ty kurwo – pa­dło w od­po­wie­dzi. – My­ślisz, że się cie­bie boję? Je­steś ni­kim! Ni­kim! Ro­zu­miesz? – Głos z pew­no­ścią miał brzmieć groź­nie i mę­sko, ale chło­pak prze­cho­dził do­piero mu­ta­cję, więc koń­cówka tej ty­rady za­brzmiała jak wy­cią­gnięty pisk ope­ro­wej pri­ma­donny.

– Nie my­ślę – od­po­wie­dzia­łam hardo, cały czas spo­glą­da­jąc na pod­rzęd­nego ban­dziora trzy­ma­ją­cego nóż na gar­dle Se­data. – Ja to wiem. Pew­nego pięk­nego dnia, i to wkrótce, bę­dziesz mnie bła­gał o prze­ba­cze­nie i od­szcze­kasz każdą znie­wagę, ja­kiej się wzglę­dem mnie do­pu­ści­łeś.

Od­po­wie­dział mi śmiech. Tro­chę taki prze­sa­dzony, nieco wy­mu­szony, a po czę­ści rów­nież na­dal dzie­cięcy. Nie znie­chę­ciło mnie to, wręcz prze­ciw­nie, spo­tę­go­wało tylko nie­na­wiść ro­dzącą się wła­śnie w sercu.

– Te­raz odejdę… – za­czę­łam lek­kim to­nem, bo nie mia­łam ochoty do­pro­wa­dzać do dal­szego na­si­le­nia bez­sen­sow­nego kon­fliktu, który nie po­wi­nien w ogóle mieć dziś miej­sca.

– I ni­gdy tu nie wra­caj suko – prze­rwał moją wy­po­wiedź młody chło­pak, syn wła­ści­ciela, wy­da­jący roz­kazy bez­myśl­nym ma­rio­net­kom bę­dą­cym pod­wład­nymi jego ojca.

Nie ode­zwa­łam się już. Po pro­stu uśmiech­nę­łam się lekko, ale w tym uśmie­chu nie było nic sym­pa­tycz­nego. Dawno temu po­dej­rza­łam tę sztuczkę u swo­jej pra­co­daw­czyni Anny i świet­nie zda­wa­łam so­bie sprawę, że po­mimo swo­jej nie­po­zor­no­ści po­tra­fiła zdzia­łać cuda. Lekki ruch ką­ci­ków usta zwia­sto­wał bo­wiem kło­poty, które za­mie­rza­łam do­piero spra­wić.

– Jak so­bie ży­czysz dzie­ciaku – rzu­ci­łam za­czep­nie, spe­cjal­nie pod­kre­śla­jąc, kim dla mnie jest ma­jący się za Bóg wie kogo smar­kacz. – Po­jawi się tu ktoś inny, a wtedy módl się, by był ła­skaw­szy niż ja.

Spoj­rza­łam ostatni raz na Se­data – męż­czy­znę, któ­remu nieco wbrew so­bie od­da­łam serce, po czym lek­kim kro­kiem, wcale się nie śpie­sząc, opu­ści­łam bar, w któ­rym by­łam czę­stym go­ściem w prze­ciągu ostat­nich kilku mie­sięcy. Wciąż nie mo­głam uwie­rzyć, że jedno nie­po­zorne spoj­rze­nie, rzu­cone bez­wied­nie, mo­gło do­pro­wa­dzić do otwar­tego kon­fliktu. Cóż, je­śli tak miało być, to nie za­mie­rza­łam się cof­nąć przed ni­czym.

We­zmę przy­kład z Anny: po­ko­nam swo­ich wro­gów, cho­ciażby i w otwar­tej woj­nie. I tak jak Anna nie po­zwolę, by coś lub ktoś sta­nął na dro­dze do mo­jego za­słu­żo­nego szczę­ścia. Nie te­raz, kiedy zna­la­złam part­nera, z któ­rym mo­głam cie­szyć się ży­ciem oraz zwy­kłą co­dzien­no­ścią.

Do­piero po przej­ściu ja­kichś stu me­trów, po­zwo­li­łam so­bie na oka­za­nie emo­cji. Pa­nika w jed­nej chwili prze­jęła kon­trolę nad moim cia­łem i umy­słem. Za­czę­łam ner­wowo od­dy­chać, ła­piąc każdy ko­lejny urwany od­dech. Kilka łez zło­ści prze­mie­sza­nej z bez­sil­no­ścią spły­nęło po moim po­liczku. Po­li­czy­łam do dwu­dzie­stu i po­sta­no­wi­łam wziąć się w garść. Anna na pewno nie oka­za­łaby ta­kiej sła­bo­ści, więc i ja nie po­win­nam.

Kro­cząc nad­mor­ską pro­me­nadą, oświe­tloną je­dy­nie wą­tłym świa­tłem ulicz­nych la­tarni za­sta­na­wia­łam się, co po­win­nam zro­bić. Sy­tu­acja, w któ­rej się zna­la­złam, nie na­le­żała w końcu do naj­lep­szych, ale prze­cież po­nad dwa lata temu wy­brnę­łam ze znacz­nie po­waż­niej­szych kło­po­tów. Nie każda ko­bieta da­jąca się na­cią­gnąć na duże pie­nią­dze oszu­stowi ma­try­mo­nial­nemu miała szansę na ze­mstę na swoim oprawcy. I to taką, która od­biła się na ca­łym jego ży­ciu. Ja tego do­ko­na­łam, no do­brze, zro­biła to za mnie nie­oce­niona Anna, ale po­tem i ja do­ło­ży­łam do tego nie jedną, a kil­ka­dzie­siąt ce­gie­łek.

Dzięki swo­jej sze­fo­wej udało mi się od­bu­do­wać wiarę w sie­bie i zy­skać pracę, któ­rej dziś, za żadne skarby, nie za­mie­ni­ła­bym na inną. Ow­szem, z bie­giem czasu sta­nę­łam na czele ar­mii pa­nów do to­wa­rzy­stwa dla bo­ga­tych dam, przej­mu­jąc obo­wiązki za­ło­ży­cielki ca­łego tego biz­nesu, ale też by­łam nie­mal pewna, że za­si­li­łam sze­regi cze­goś więk­szego, nie­bez­piecz­niej­szego. Zo­sta­łam za­ufaną asy­stentką sze­fo­wej Ma­fii i to ta­kiej pi­sa­nej przez duże “M”. A przy­naj­mniej tak lu­bi­łam to so­bie wy­obra­żać. Jak bo­wiem ina­czej mo­gła­bym wy­tłu­ma­czyć na­głą prze­pro­wadzkę do Gre­cji, strze­la­ninę na Sy­cy­lii i wszystko to, co działo się tuż po niej? Za­ta­pia­jąc się we wspo­mnie­niach na je­den, krótki mo­ment za­po­mnia­łam o te­raź­niej­szo­ści i ak­tu­al­nie gnę­bią­cym mnie pro­ble­mie.

Bez­wied­nie przy­sia­dłam na krze­sełku mi­ja­nej wła­śnie, a o tej po­rze nie­czyn­nej już re­stau­ra­cji i ro­zej­rza­łam się w koło. Mar­ma­ris zda­wało się po­grą­żone we śnie. Nic dziw­nego, do­cho­dziła trze­cia w nocy. Tylko gdzie­nie­gdzie można było do­strzec po­je­dyn­cze osoby lub nie­wiel­kie grupki tu­ry­stów po­wra­ca­ją­cych do swo­ich ho­teli. Po­win­nam pójść w ich ślady, w końcu o po­ranku mu­sia­łam do­stać się na prom pły­nący na grecką wy­spę Ro­dos. Nie mia­łam jed­nak na to ochoty. Ad­re­na­lina na­dal krą­żyła szybko w moim krwio­biegu, nie po­zwa­la­jąc na ochło­nię­cie. Mu­sia­łam zre­du­ko­wać jej po­ziom, by móc za­znać odro­biny od­po­czynku.

Na­gle po­de­rwa­łam się z miej­sca, my­śląc o Se­da­cie. Po­zna­łam go nie­mal sześć mie­sięcy temu, kiedy spon­ta­nicz­nie przy­pły­nę­łam do Mar­ma­ris na kil­ku­dniowe wa­ka­cje. Spa­ce­ru­jąc nad­mor­ską pro­me­nadą, za­trzy­ma­łam się w jed­nym z ba­rów i wła­śnie wtedy go zo­ba­czy­łam. Wy­soki, po­sturą przy­po­mi­na­jący groź­nego niedź­wie­dzia. Miał krót­kie czarne włosy i gę­stą brodę, dzięki któ­rej wy­glą­dał ni­czym wi­king. Wi­king, który na­gle zna­lazł się wbrew so­bie w XXI wieku. Jego piwne oczy zdra­dzały nad­prze­ciętną in­te­li­gen­cję, a jego uśmiech był w sta­nie sto­pić nie­jedno skute lo­dem serce. Skąd o tym wie­dzia­łam? Wła­śnie to uczy­nił z moim mię­śniem pom­pu­ją­cym krew.

Od razu zo­rien­to­wa­łam się, że był tam kimś waż­nym. Nie ser­wo­wał na­po­jów klien­tom, a je­dy­nie stał przy ka­sie, wy­da­jąc po­le­ce­nia, i cały czas zer­kał na mnie, gdy my­ślał, że tego nie wi­dzę.

Nie, nie po­zna­li­śmy się w trak­cie tam­tego urlopu. Na­sza in­te­rak­cja ogra­ni­czała się do stan­dar­do­wych po­wi­tań, kilku grzecz­no­ścio­wych zdań wy­mie­nia­nych pod­czas re­gu­lo­wa­nia ra­chunku oraz rzu­ca­nych ukrad­kiem spoj­rzeń.

Aby za­mie­nić z nim kilka pry­wat­nych słów, jesz­cze trzy razy przy­pły­nę­łam do Mar­ma­ris. Cza­sami po­ja­wia­łam się rano, wra­ca­jąc do Gre­cji po po­łu­dniu, in­nym ra­zem zo­sta­wa­łam na dzień lub dwa. Tak na­prawdę po­łą­czył nas zu­pełny przy­pa­dek. Wpa­dli­śmy na sie­bie w jed­nym ze skle­pów w cen­trum. Przy­wi­tał się, dla pew­no­ści przy­po­mi­na­jąc mi, skąd się „znamy”, a po­tem nie­śmiało za­py­tał, czy nie na­pi­ła­bym się z nim her­baty w po­bli­skiej ka­wia­rence przy pie­karni. Do dziś pa­mię­tam, jak sze­roko się uśmiech­nął, gdy przy­sta­łam na jego pro­po­zy­cję.

Se­dat ujął mnie swoją nie­śmia­ło­ścią oraz tym, że w miej­scu pracy za­cho­wy­wał się bar­dzo pro­fe­sjo­nal­nie w od­róż­nie­niu od wszyst­kich in­nych męż­czyzn, któ­rzy po­cząt­kowo pró­bo­wali mnie pod­ry­wać. Bio­rąc pod uwagę moje prze­szłe do­świad­cze­nia, to wła­śnie tym peł­nym sza­cunku dy­stan­sem naj­bar­dziej zy­skał w mo­ich oczach, za­pew­nia­jąc so­bie co­raz więk­sze uzna­nie. Na końcu zaś nie­po­strze­że­nie skradł moje serce. I wła­śnie z tego po­wodu nie mo­głam te­raz tak po pro­stu odejść, tra­cąc do­brego męż­czy­znę. Dru­giego ta­kiego pew­nie nie uda­łoby mi się zna­leźć.Se­dat

Ode­tchną­łem głę­boko do­piero wtedy, gdy Em­rah zdjął nóż z mo­jego gar­dła. Nie mo­głem uwie­rzyć w to, że ktoś, kogo uwa­ża­łem za do­brego zna­jo­mego, w oka­mgnie­niu mógł ob­ró­cić się prze­ciwko mnie. I to na czyje po­le­ce­nie? Dzie­ciaka, któ­remu z re­guły wie­czo­rami udzie­la­łem ko­re­pe­ty­cji z ma­te­ma­tyki.

Od­kąd za­czą­łem pra­co­wać w tym ba­rze pięć lat temu, zda­wa­łem so­bie sprawę, że dzia­łam na po­le­ce­nie lu­dzi wpły­wo­wych, ale też po­cho­dzą­cych z ni­zin spo­łecz­nych. Obce im było ele­ganc­kie czy wy­szu­kane słow­nic­two, do­bre ma­niery lub cho­ciażby pod­sta­wowe za­sady funk­cjo­no­wa­nia w spo­łe­czeń­stwie. Jed­nak to, co wła­śnie się wy­da­rzyło, prze­ro­sło moje naj­śmiel­sze wy­obra­że­nie o ich bez­myśl­no­ści oraz cham­stwie.

Tak bar­dzo cie­szy­łem się, że Basi udało się wy­rwać na jedną noc z Ro­dos. Zwłasz­cza że to była ta noc, pod­czas któ­rej wresz­cie mia­łem po­znać ta­jem­nice jej ciała. Pla­no­wa­łem roz­ko­szo­wać się sek­sem, by póź­niej za­snąć, trzy­ma­jąc ją w ra­mio­nach. Nie­stety po raz ko­lejny wy­da­rzyło się coś, co spra­wiło, że moja mę­skość mu­siała obejść się sma­kiem. Wes­tchną­łem ciężko, opa­da­jąc na je­den z ba­ro­wych fo­teli.

Czu­łem strach, bez­sil­ność, ale też obawy o to, co przy­nie­sie przy­szłość. Gdyby cho­dziło tylko o moje ży­cie, to nie wa­hał­bym się na­wet przez se­kundę. Usta­wił­bym tego ma­ło­lata do pionu i nie po­zwo­lił­bym mu od­zy­wać się w ten spo­sób do Basi. Nie­stety, mu­sia­łem my­śleć o młod­szym bra­cie, który miał tylko mnie. Po tra­gicz­nej śmierci na­szych ro­dzi­ców sta­łem się jego praw­nym opie­ku­nem oraz je­dyną szansą na do­bre ży­cie. Nie mia­łem prawa ich roz­cza­ro­wać, za­wsze po­wta­rzali mi, że nie­za­leż­nie od oko­licz­no­ści mu­szę opie­ko­wać się Mu­ra­tem.

Nie chcia­łem też za­wieść sie­bie oraz osoby, która w tak krót­kim cza­sie stała się dla mnie nie­zwy­kle ważna. Do tej pory nie wie­rzy­łem, że można ko­goś po­ko­chać za piękne serce, więc los prze­wrot­nie spra­wił, że tak wła­śnie się stało. No do­brze, przed sobą mogę się przy­znać rów­nież do tego, że jej ciało i krą­głe kształty dzia­łały na mnie od chwili, kiedy pierw­szy raz po­ja­wiła się w ba­rze. Wpły­wała na moje zmy­sły do tego stop­nia, że mó­wiąc jej zwy­kłe „dzień do­bry”, fan­ta­zjo­wa­łem o tym, jak przy­szpi­lam ją do ściany i ca­łuję głę­boko, by za­fun­do­wać za­równo so­bie, jak i jej fan­ta­styczne po­po­łu­dnie. Nie zna­łem wtedy na­wet jej imie­nia, a wy­obra­ża­łem so­bie, jak wpa­truje się we mnie tymi pięk­nymi oczami w mo­men­cie prze­ży­wa­nia eks­tazy.

Ro­zej­rza­łem się wkoło, lekko zdez­o­rien­to­wany. Na­dal pró­bo­wa­łem zro­zu­mieć, co tak wła­ści­wie się stało i dla­czego ten na­rwany dzie­ciak wy­wo­łał całą tę awan­turę. Prze­cież Ba­sia sie­działa tak jak zwy­kle przy ba­rze, in­te­re­su­jąc się mną bar­dziej niż czym­kol­wiek in­nym. Cały czas czu­łem na so­bie jej spoj­rze­nie, jej za­chwyt, może na­wet kieł­ku­jącą w jej sercu mi­łość.

Może, ale tylko może raz czy dwa prze­su­nęła wzro­kiem po syl­we­tce cią­gle krę­cą­cego się wo­kół mnie Meh­meta. Zresztą trudno by było nie za­uwa­żyć dzie­ciaka, który za zgodą ojca do­wo­dził ca­łym tym bur­de­lem na kół­kach, po­zwa­la­jąc so­bie na wię­cej niż nie­je­den star­szy od niego chło­pak. I to wła­śnie on na­gle, zu­peł­nie bez przy­czyny urzą­dził awan­turę o to, że moja ko­bieta pa­trzy na niego z nie­na­wi­ścią, i ka­zał jej wy­pier­da­lać, bo ina­czej ją za­bije. Oczy­wi­ście na­tych­miast sko­czy­łem, aby prze­rwać tę ab­sur­dalną sprzeczkę, ale wtedy Em­rah przy­sta­wił mi nóż do gar­dła, czy­niąc ab­so­lut­nie bez­sil­nym.

Bez­wied­nie zer­k­ną­łem na sprawcę dzi­siej­szych pro­ble­mów, a ten jakby na­tych­miast to wy­czuł, po­nie­waż po­pa­trzył na mnie. W jego spoj­rze­niu chyba po raz pierw­szy do­strze­głem po­gardę.

– Pa­mię­taj! Nie pod­ska­kuj mi, bo ina­czej tata zaj­mie się tobą albo tym twoim wy­chu­cha­nym bra­cisz­kiem! – za­gro­ził dzie­ciak, wy­cho­dząc z baru – A te­raz ogar­nij wszystko i za­mknij, w końcu masz klu­cze!

Czu­łem, jak opa­no­wuje mnie fu­ria. Nie­stety, wie­dzia­łem, że nie mogę nic zro­bić. Mu­sia­łem prze­łknąć tę gorzką pi­gułkę za­ser­wo­waną mi przez los, je­śli chcia­łem za­cho­wać ży­cie. Ale tylko te­raz… Od ju­tra za­cznę my­śleć, jak wy­plą­tać się z tej sieci za­leż­no­ści i raz na za­wsze za­koń­czyć pracę dla tych lu­dzi.

#

Za­mkną­łem bar, tak jak ka­zał mi syn wła­ści­ciela, i po­sze­dłem do służ­bo­wego miesz­ka­nia, które dzie­li­łem z młod­szym bra­tem. Na ty­łach bu­dynku znaj­do­wały się drzwi pro­wa­dzące na strych. Przy­sta­ną­łem w nich, uświa­da­mia­jąc so­bie, jak wiele w moim ży­ciu się zmie­niło.

Lo­kum nad ba­rem oraz dnie prze­peł­nione pracą i opieką nad Mu­ra­tem prze­stały mi wy­star­czać. Moja du­sza pra­gnęła cze­goś in­nego, cze­goś więk­szego, cze­goś do­sko­nal­szego. Chcia­łem, aby Ba­sia stała się czę­ścią mo­jej co­dzien­no­ści. Chcia­łem stwo­rzyć z nią wszech­świat, w któ­rym bę­dzie miej­sce dla nas i na­szego szczę­ścia. Nie­stety, aby tego do­ko­nać, będę mu­siał sto­czyć wiele cięż­kich i dłu­gich bi­tew. By­łem jed­nak na to go­towy.

Wcho­dząc po scho­dach, przy­sta­wa­łem co mo­ment, za­sta­na­wia­jąc się, od czego za­cząć. Gdy do­tar­łem na górę, wie­dzia­łem, że po­wi­nie­nem za­dzwo­nić do mo­jej uko­cha­nej. Mu­sia­łem upew­nić się, że bez­piecz­nie do­tarła do ho­telu. Do­piero po­tem za­cznę opra­co­wy­wać pre­cy­zyjny plan wpro­wa­dze­nia zmian w swoim ży­ciu.

– Ba­siu, skar­bie – ode­zwa­łem się, gdy tylko ode­brała. – Czy wszystko w po­rządku?

– Co to było? – usły­sza­łem w od­po­wie­dzi.

– Nie wiem, nie mam po­ję­cia. Ni­gdy do­tąd ten roz­piesz­czony dzie­ciak tak się nie za­cho­wy­wał. Ow­szem so­dówka ude­rzyła mu nieco do głowy, gdy oj­ciec prze­ka­zał mu wła­dzę nad ba­rem, ale to… Sam nic nie ro­zu­miem!

– A ten nóż? Co to? Ja­kiś do­mo­ro­sły gang no­żow­ni­ków? – spy­tała, a w jej to­nie mo­głem usły­szeć re­alny strach.

– Wiesz… – przez chwilę wa­ha­łem się, czy wy­znać jej prawdę, ale zro­zu­mia­łem, że z całą pew­no­ścią na nią za­słu­guje – nóż, pi­sto­let czy kij bejs­bo­lowy, dla nich to bez róż­nicy. Wszel­kie pro­blemy, które po­ja­wiają się na ich dro­dze, za­ła­twiają siłą. W ich ro­zu­mie­niu to je­dyny słuszny ar­gu­ment.

Wes­tchnęła prze­cią­gle, ale ja po­czu­łem, że ją tracę. Nie mo­głem na to po­zwo­lić, nie te­raz, kiedy wresz­cie od­na­la­złem szczę­ście u jej boku i zda­wa­łem so­bie sprawę, że po­wi­nie­nem zmie­nić to i owo.

– Odejdź z tego baru, bła­gam – szep­nęła, a ból w jej gło­sie spra­wił, że po­czu­łem go nie­mal fi­zycz­nie.

Gdyby to wszystko było ta­kie pro­ste… Nie­stety nie było!

– Askım – na­zwa­łem ją piesz­czo­tli­wie tu­rec­kim zwro­tem, ozna­cza­ją­cym „moja mi­ło­ści” – ty nie ro­zu­miesz! Ja nie mogę tak po pro­stu opu­ścić tego miej­sca i tych lu­dzi. To nie jest tak kul­tu­ralne to­wa­rzy­stwo, do ja­kiego przy­wy­kłaś. Da­leko im do kółka wza­jem­nej ad­o­ra­cji stwo­rzo­nego z ele­ganc­kich oraz wy­kształ­co­nych wła­ści­cieli pię­cio­gwiazd­ko­wych ku­ror­tów w Gre­cji. Wiem i wi­dzia­łem zbyt wiele rze­czy; rze­czy, które ni­gdy nie po­winny wy­pły­nąć na świa­tło dzienne.

– Czy ty twier­dzisz, że ci lu­dzie to ma­fia?

Nie są­dzi­łem, że za­pyta wprost. Cho­lera! I co ja mo­głem jej na to od­po­wie­dzieć? Tak? Prze­cież, na­wet je­śli to po­twier­dzę, to z pew­no­ścią nie zro­zu­mie po­wagi sy­tu­acji, w ja­kiej się zna­la­złem. Po pro­stu prze­stra­szy się i już ni­gdy jej nie zo­ba­czę. Nie? Wtedy będę mi­jał się z prawdą tak bar­dzo, że za­ha­czę o kłam­stwo, a tego ro­bić z całą pew­no­ścią nie chcia­łem.

– Ma­fia to chyba jed­nak zbyt duże słowo – za­czą­łem dy­plo­ma­tycz­nie, pró­bu­jąc oględ­nie ująć to, czym była struk­tura pod­wład­nych Ar­slana. – Ow­szem, zda­rza mu się zło­żyć ko­muś pro­po­zy­cje nie do od­rzu­ce­nia, cza­sami wy­mu­sić ja­kieś dzia­ła­nie si­łowo bądź sku­tecz­nie uci­szyć nie­wy­god­nego dla sie­bie czło­wieka, ale nie ma pod­staw, by po­rów­ny­wać go do bos­sów z hol­ly­wo­odz­kich fil­mów. Nie ma do tego ani pre­dys­po­zy­cji, ani apa­ry­cji.

– To, co opi­su­jesz, brzmi jak ty­powe dzia­ła­nia ma­fii. – Ba­sia upar­cie ob­sta­wała przy uży­wa­niu aku­rat tego okre­śle­nia, do­da­jąc ca­łej sy­tu­acji więk­szego dra­ma­ty­zmu.

– Je­śli na­wet, to tylko na małą skalę.

Wsłu­chu­jąc się w jej spo­wal­nia­jący od­dech, do­sze­dłem do wnio­sku, że chyba udało mi się nieco ją uspo­koić. Po ci­chu na­wet za­czą­łem gra­tu­lo­wać so­bie suk­cesu, gdy prze­rwał mi jej przy­tłu­miony głos.

– Czy w Mar­ma­ris jest ktoś sil­niej­szy od niego, przed kim mu­siałby czuć re­spekt?

Cho­lera! Znowu nie­wy­godne py­ta­nie, a od­po­wiedź na nie z pew­no­ścią nie przy­pad­nie jej do gu­stu. Zresztą jak tak te­raz my­śla­łem o tym wszyst­kim, co wi­dzia­łem i sły­sza­łem, to za­czą­łem do­cho­dzić do wnio­sku, że od­po­wie­dzi na jej py­ta­nia nie po­do­bają się rów­nież mnie. Nie o ta­kim ży­ciu ma­rzy­łem, koń­cząc stu­dia.

– Ra­czej nie… – od­rze­kłem szcze­rze, pro­sząc Boga o to, aby nie drą­żyła da­lej.

– A je­śli po­jadę, dajmy na to sto ki­lo­me­trów da­lej, to czy tam twój szef na­dal bę­dzie szy­chą?

Uff, na to py­ta­nie od­po­wiedź była pro­sta i czu­łem, że z pew­no­ścią przy­pad­nie jej do gu­stu!

– Zde­cy­do­wa­nie nie.

Ci­sza. To za­ska­ku­jące, ile emo­cji kryje się w chwili, gdy ża­den dźwięk nie jest w sta­nie pod­po­wie­dzieć, ja­kie pro­cesy my­ślowe za­cho­dzą w gło­wie two­jego roz­mówcy. A prze­cież może tam dziać się do­słow­nie wszystko, od po­go­dze­nia się z fak­tami, po chęć za­koń­cze­nia kło­po­tli­wej i tylko z po­zoru źle ro­ku­ją­cej re­la­cji.

– Co za­mie­rzasz te­raz zro­bić? – pa­dło py­ta­nie, które na­dal po­zo­sta­wiało zbyt sze­ro­kie spek­trum moż­li­wo­ści in­ter­pre­ta­cyj­nych.

Ba­łem się, czy będę w sta­nie udzie­lić na nie ocze­ki­wa­nej od­po­wie­dzi.

– Nie chce cię stra­cić, to na pewno – wy­zna­łem szcze­rze w na­dziei, że po­trak­tuje moje słowa se­rio. – Po­sta­ram się stam­tąd odejść, ale nie wiem, ile to po­trwa. Może mie­siąc, a może rok…

– A może nie uda ci się tego zro­bić ni­gdy – we­szła mi w słowo, do­syć smut­nym to­nem. – Wiesz, oglą­da­łam Ojca chrzest­nego, Ro­dzinę So­prano i kilka in­nych pro­duk­cji na te­mat ma­fii – do­dała, si­ląc się na do­syć czarny hu­mor.

– Ba­siu…

Na­wet nie wie­dzia­łem, czy mam prawo bła­gać ją o co­kol­wiek, zresztą, o co w ta­kiej sy­tu­acji po­wi­nie­nem pro­sić? Zda­wa­łem so­bie sprawę, że je­ste­śmy na sa­mym po­czątku wspól­nej drogi, a ona miała pełne prawo wy­co­fać się w ob­li­czu tego, co wy­da­rzyło się dziś wie­czo­rem w ba­rze.

– Zrób, co mo­żesz, aby się stam­tąd uwol­nić – po­pro­siła ci­chym, nie­mal nie­sły­szal­nym to­nem. – Ode­zwę się za kilka dni, kiedy prze­my­ślę so­bie to i owo.

– Nie spo­tkamy się dziś w nocy? – spy­ta­łem jak ostatni idiota, wie­dząc, że mi­nęła czwarta nad ra­nem, a ona o ósmej musi być w por­cie.

Jed­nego by­łem pe­wien – czu­łem, że mu­szę ją zo­ba­czyć, cho­ciażby na se­kundę. Przy­tu­lić, po­ca­ło­wać, za­pew­nić, że wszystko bę­dzie do­brze!

– A czy ma to sens? – wes­tchnęła zmę­czo­nym to­nem, ale wy­czu­łem w nim po­je­dyn­czą nutkę na­dziei.

– Za dzie­sięć mi­nut będę pod twoim ho­te­lem – obie­ca­łem, ma­jąc na­dzieję, że uda mi się zła­pać tak­sówkę o tej skan­da­licz­nej po­rze. – Zdaje so­bie sprawę, że je­steś wy­cień­czona, ale chcę po­czuć cię w swo­ich ra­mio­nach, uca­ło­wać twoje usta i po­czuć za­pach two­jej skóry. Nie mam prze­cież po­ję­cia, kiedy na­stęp­nym ra­zem będę mieć szansę zro­bić to po­now­nie. Nie­chaj więc moja tę­sk­nota za tobą karmi się tymi ską­pymi wspo­mnie­niami.

– Będę cze­kać przed re­cep­cją – za­pew­niła, po czym prze­rwała po­łą­cze­nie.

Na­dzieja na nowo wstą­piła w moje serce. Zbie­ga­jąc po scho­dach, obie­ca­łem so­bie, że zro­bię wszystko, by jej nie stra­cić. Ba, przy naj­bliż­szej oka­zji po­sta­ram się, by za­cie­śnić łą­czącą nas więź i po­znać jej ciało. W końcu ta ko­bieta była naj­cu­dow­niej­szą rze­czą, jaką po­da­ro­wał mi los, i mu­sia­łem upew­nić się, że po­zo­sta­nie w moim ży­ciu na za­wsze.

Uj­rza­łem ją z okna tak­sówki, kiedy stała lekko zgar­biona przed ho­te­lem. Wy­glą­dała na zmę­czoną, ale też kru­chą jak por­ce­lana. Rzu­ci­łem kie­rowcy dwie­ście li­rów i szybko wy­sia­dłem z auta, aby nie mu­siała cze­kać na mnie dłu­żej, niż to było nie­zbędne. Wy­pro­sto­wała się na mój wi­dok, a ja szybko za­mkną­łem ją w swo­ich ra­mio­nach. Przy­mkną­łem oczy, roz­ko­szu­jąc się cie­płem jej ciała, jej mięk­ko­ścią oraz ko­bie­co­ścią, która tak bar­dzo na mnie dzia­łała. Naj­chęt­niej po­rwał­bym ją do naj­bliż­szego wol­nego po­koju i spra­wił, aby­śmy oboje za­po­mnieli o wy­da­rze­niach dzi­siej­szej nocy. Wie­dzia­łem jed­nak, że nie tego po mnie ocze­ki­wała, a ja nie chcia­łem jesz­cze bar­dziej za­wieść jej ocze­ki­wań.

Po­czu­łem, że lekko się trzę­sie. Po­cząt­kowo wzią­łem to za ob­jaw zimna, w końcu noce o tej po­rze roku na­dal były bar­dzo chłodne, ale po chwili zro­zu­mia­łem, że ona pła­cze! De­li­kat­nie wy­swo­bo­dzi­łem ją ze swo­ich ob­jęć, by móc po raz pierw­szy od in­cy­dentu w ba­rze spoj­rzeć jej w oczy. Jej piękne błę­kitne tę­czówki za­snute były smut­kiem, któ­rego nie­stety nie po­tra­fi­łem ukoić, a to spra­wiało, że czu­łem jesz­cze więk­szość wście­kłość nie tylko na Meh­meta, ale też na sa­mego sie­bie.

– Prze­pra­szam – szep­ną­łem, nie bar­dzo wie­dząc, co jesz­cze mógł­bym po­wie­dzieć. – To wszystko moja wina, ale uwierz mi, zro­bię wszystko, aby to od­krę­cić.

Nic nie od­po­wie­działa. Po pro­stu chwy­ciła za ma­te­riał mo­jej bluzy i sta­jąc na pal­cach, się­gnęła ust. Onie­mia­łem. Moja słodka, nie­winna Ba­sia wła­śnie nie tylko za­ini­cjo­wała po­ca­łu­nek, ale też po­ka­zała po­przez niego, że na­dal jej na mnie za­leży!

Jej cie­płe wargi de­li­kat­nie mu­skały moje, jakby oba­wia­jąc się od­rzu­ce­nia. Nie­pew­nie ba­dała, ku­siła i za­chę­cała. Nie mo­głem więc po­zwo­lić, aby po­zo­sta­wała dłu­żej w nie­pew­no­ści co do mo­ich uczuć lub pra­gnień. Od­po­wie­dzia­łem dużo bar­dziej na­mięt­nie i nieco bar­dziej na­tar­czy­wie. Nie po­tra­fi­łem się po­wstrzy­mać ani tym bar­dziej cze­kać dłu­żej. Chcia­łem nie tylko brać, ale i da­wać. Mu­sia­łem wy­pa­lić na jej du­szy piętno, aby nie zde­cy­do­wała się po­rzu­cić mnie dla ko­goś in­nego. Za­ata­ko­wa­łem jej usta ję­zy­kiem, zmu­sza­jąc do ule­gło­ści. Wtar­gną­łem do ich wnę­trza, pra­gnąc ode­brać jej od­dech i wy­wo­łać za­wroty głowy.

Jęk­nęła ci­chutko, wtu­la­jąc się we mnie moc­niej. Do­ma­gała się bli­sko­ści gwa­ran­tu­ją­cej jej chwilę wy­tchnie­nia od pro­ble­mów, ale też obiet­nicy szczę­śli­wego za­koń­cze­nia. Boże! Gdyby tylko zda­wała so­bie sprawę, jak bar­dzo na mnie dzia­łała! To nie był ani od­po­wiedni czas, ani miej­sce, ale prze­cież mo­głem dać jej cho­ciaż przed­smak tego, czego mo­gli­śmy ra­zem do­świad­czyć.

Chwy­ci­łem ją dłońmi za po­śladki, zmu­sza­jąc, by ob­jęła mnie no­gami w pa­sie, co po chwili zwłoki uczy­niła. Przy­mkną­łem na mo­ment po­wieki, czu­jąc mięk­kość jej ciała. Ow­szem, ca­ło­wa­li­śmy się już wcze­śniej, ale ni­gdy nie za­tra­ci­li­śmy się w na­szej na­mięt­no­ści tak da­leko. Nieco po omacku prze­sze­dłem kilka me­trów, by do­słow­nie przy­szpi­lić ją do bocz­nej ścianę ho­telu. Obej­mo­wała mnie mocno za szyję, nie prze­ry­wa­jąc po­ca­łun­ków. Ści­skała mocno udami, sam już nie wi­dzia­łem czy po to, aby nie upaść, czy by zin­ten­sy­fi­ko­wać do­zna­nia pły­nące z bli­sko­ści na­szych ciał. To był czy­sty szał, ja­kiego jesz­cze chyba ni­gdy nie do­świad­czy­łem. Tra­ci­łem pa­no­wa­nie nad sobą, pra­gnąc za­głę­bić się w jej wnę­trzu tu i te­raz, bez zbęd­nego cze­ka­nia.

– Co wy tu ro­bi­cie?! – krzyk­nął głos do­cho­dzący z od­dali. – Wy­no­cha stąd! Wstydu nie ma­cie?

Nie­chęt­nie wy­pu­ści­łem Ba­się z ob­jęć i spoj­rza­łem w stronę, skąd pa­dły pełne zło­ści słowa. Star­szy męż­czy­zna w służ­bo­wym uni­for­mie nie wy­glą­dał, jakby po­tra­fił zro­zu­mieć na­gły po­ryw na­mięt­no­ści dwójki za­fa­scy­no­wa­nych sobą osób.

– To po­rządny ho­tel, a nie ja­kaś ru­dera z po­ko­jami na go­dziny – do­dał w tym cza­sie nie­zna­jomy, ro­biąc ko­lejne kilka kro­ków w ich stronę.

– Abi – za­czą­łem tu­rec­kim zwro­tem „bra­cie”, uży­wa­nym wzglę­dem star­szych męż­czyzn, jako oznaka sza­cunku – prze­pra­szamy bar­dzo za to chwi­lowe unie­sie­nie. To już się nie po­wtó­rzy – za­pew­ni­łem.

– A pew­nie, że nie! – Ochro­niarz nie dał się tak ła­two udo­bru­chać. – Miesz­ka­cie tu? To do po­koju! Nie miesz­ka­cie? To won! – do­dał ostro, dziel­nie wal­cząc o do­brą opi­nię miej­sca, w któ­rym pra­co­wał.

Wes­tchną­łem lekko, tę­sk­nie zer­ka­jąc na zdez­o­rien­to­waną i za­kło­po­taną Ba­się. Mimo wą­tłego świa­tła la­tarni by­łem w sta­nie do­strzec, jak bar­dzo się za­czer­wie­niła. Do­tkną­łem dło­nią jej ra­mie­nia, aby do­dać jej otu­chy, co tylko spo­tę­go­wało fu­rię męż­czy­zny.

– Nie ro­zu­mie­cie, jak się do was mówi? To wzy­wam po­li­cję i przed nimi się tłu­macz­cie!

– Nie ma po­trzeby – za­pew­ni­łem – po­wiem jej tylko do­bra­noc i zni­kam. Może pan nam dać do­słow­nie mi­nutę na po­że­gna­nie?

Ku memu za­sko­cze­niu ski­nął głową, po czym tak­tow­nie od­da­lił się na kil­ka­na­ście me­trów, bacz­nie ob­ser­wu­jąc nas z dy­stansu.

– Uwierz mi, zro­bię wszystko, by jak naj­szyb­ciej wy­do­stać się z tego baru, tylko pro­szę: po­cze­kaj na mnie!

Chciała rzu­cić mi się w ra­miona, ale po­wstrzy­ma­łem ją. I tylko Bóg mógł za­świad­czyć, ile wy­siłku mnie to kosz­to­wało. Nie­stety, nie mo­głem ry­zy­ko­wać no­wej utarczki z ochro­nia­rzem ani roz­sta­nia bez po­wie­dze­nia „do zo­ba­cze­nia”.

Spu­ściła wzrok, ro­zu­mie­jąc, że na inne za­koń­cze­nie wie­czoru nie mamy szansy. Ode­szła o krok, póź­niej drugi, jakby sama nie wie­działa, co po­winna zro­bić lub po­wie­dzieć. Do­piero po chwili unio­sła lekko głowę i spoj­rzała mi pro­sto w oczy.

– Uwa­żaj na sie­bie – szep­nęła le­dwo sły­szal­nym gło­sem – i… miejmy na­dzieję do zo­ba­cze­nia wkrótce!

Nie zdą­ży­łem jej na­wet od­po­wie­dzieć, po­nie­waż nie­mal bie­giem ru­szyła w kie­runku wej­ścia do ho­telu, zo­sta­wia­jąc mnie sa­mego na ulicy. Ja­kaś część mnie po­czuła strach, strach, że już ni­gdy wię­cej jej nie zo­ba­czę.Anna

Po­ranna kawa w to­wa­rzy­stwie Ales­san­dra od pra­wie dwóch lat sta­no­wiła stały, nie­zmienny punkt pro­gramu w moim upo­rząd­ko­wa­nym i nieco nud­nym sche­ma­cie dnia. Dla­tego za­sia­da­jąc w ulu­bio­nym fo­telu, by­łam pewna, że nikt przy zdro­wych zmy­słach, oczy­wi­ście bez ra­cjo­nal­nego po­wodu, nie ośmie­liłby się za­kłó­cać mi tej wy­cze­ki­wa­nej chwili spo­koju. Kie­ru­jąc dzia­ła­niami ca­łej ro­dziny, mu­sia­łam zna­leźć spo­sób, by zre­ge­ne­ro­wać nie tylko siły, ale rów­nież za­cho­wać ba­lans psy­chiczny.

Po­ja­wie­nie się Sta­vrosa w drzwiach ga­bi­netu mo­gło i z pew­no­ścią zwia­sto­wało kło­poty, ja na­to­miast wstrzy­ma­łam od­dech, za­sta­na­wia­jąc się, jak po­ważne one będą. Wy­raz twa­rzy nowo przy­by­łego utwier­dził mnie w tym czar­no­widz­twie. Na­zna­czone już zmarszcz­kami, ale na­dal przy­stojne ob­li­cze zdra­dzało zde­ner­wo­wa­nie, co było nie­po­do­bne do Greka, który sta­nął przed nami. Mocno za­ci­śnięta szczęka oraz po­ważne spoj­rze­nie wska­zy­wały na to, że i jemu nie po­doba się to, co za­mie­rzał mi ob­wie­ścić.

Od­sta­wi­łam fi­li­żankę z kawą na sto­lik.

– Mamy pro­blem? – spy­ta­łam, chcąc jak naj­szyb­ciej przejść do kon­kre­tów.

Lu­bi­łam, gdy wszystko sta­wało się ja­sne od pierw­szego mo­mentu. Owi­ja­nie w przy­sło­wiową ba­wełnę tylko nie­po­trzeb­nie mnie iry­to­wało, a tego chcia­łam unik­nąć za wszelką cenę.

– Mamy – przy­tak­nął i ku memu za­sko­cze­niu na tym po­prze­stał.

Cze­ka­łam, aż roz­wi­nie nieco to do­syć la­ko­niczne stwier­dze­nie, ale nie­stety się za­wio­dłam. Naj­wy­raź­niej za­ufany współ­pra­cow­nik mo­jego świę­tej pa­mięci dziadka sam nie wie­dział, w jaki spo­sób prze­ka­zać mi złe wie­ści i zwle­kał, li­cząc na ja­kiś bli­żej nie­okre­ślony cud. At­mos­fera pa­nu­jąca w po­miesz­cze­niu po­woli za­częła się za­gęsz­czać, je­dy­nie po­tę­gu­jąc nie­po­kój chwili.

Ales­san­dro, nie­śpiesz­nie wo­dził wzro­kiem mię­dzy mną a moim pod­wład­nym. Zu­peł­nie jak­by­śmy roz­gry­wali ja­kiś nie­wer­balny mecz te­ni­sowy, na ko­niec zaś ner­wowo kaszl­nął, chcąc spro­wo­ko­wać któ­reś z nas do ja­kiej­kol­wiek re­ak­cji.

– Po­wiesz mi w końcu, o co cho­dzi? Albo cho­ciaż zdra­dzisz, co jest istotą pro­blemu? – spy­ta­łam, nie mo­gąc znieść na­pię­cia wy­peł­nia­ją­cego mój cał­kiem spo­rych roz­mia­rów ga­bi­net.

– Ba­sia – pa­dło w od­po­wie­dzi.

Ow­szem, by­łam przy­zwy­cza­jona do tego, że Sta­vros ni­gdy nie był zbyt­nio wy­lewny, w tym wła­śnie za­wie­rał się jego urok, ale jego milcz­ko­wa­tość za­częła mnie iry­to­wać i to bar­dzo. Gdy­bym była bar­dziej ner­wowa lub grała w ja­kimś se­rialu o ma­fii, to w tym mo­men­cie po­win­nam za­cząć strze­lać.

– Ba­sia? – po­wtó­rzy­łam za nim, po czę­ści nie wie­rząc w to, co sły­szę, po czę­ści za­sta­na­wia­jąc się, co to słod­kie dziew­czę mo­gło zdzia­łać, że wy­wo­łało tak nie­ty­pową re­ak­cję u czło­wieka z re­guły tak bar­dzo opa­no­wa­nego, jak sto­jący przede mną Grek.

– Nie wiem do­kład­nie, co się stało – przy­znał nie­chęt­nie, jakby wsty­dząc się, że nie udało mu się do­trzeć do istoty rze­czy – ale wró­ciła z tej Tur­cji bar­dzo wzbu­rzona. Roz­sta­wiała po ką­tach chło­pa­ków, na­krzy­czała na nową re­cep­cjo­nistkę, po czym stwier­dziła, że za­bi­ja­nie nie­kiedy bywa spo­so­bem na uwol­nie­nie spo­łe­czeń­stwa od nie­bez­piecz­nych jed­no­stek. Nie to jed­nak naj­bar­dziej mnie mar­twi. Oba­wiam się, że może ze­chcieć wcie­lić w ży­cie te nowe, do­syć ra­dy­kalne po­glądy, po­nie­waż sły­sza­łem, cho­ciaż na­dal mam na­dzieję, że coś źle zro­zu­mia­łem, jak pro­siła jed­nego z chło­pa­ków, by w wol­nym cza­sie za­czął ją uczyć, jak po­słu­gi­wać się bro­nią. I nie mó­wię tu o ja­kimś żeń­skim, ma­łym pi­sto­le­ciku, który zmie­ści się do wie­czo­ro­wej to­rebki. Wy­mie­niała Glocka, a także Uzi!

– Uzi? – po­wtó­rzył za nim były wło­ski po­li­cjant, bę­dący ak­tu­al­nie moim ży­cio­wym part­ne­rem. – W co ta dziew­czyna się wpa­ko­wała?

Sły­sząc to py­ta­nie z jego ust, ner­wo­wym ge­stem od­gar­nę­łam z twa­rzy nie­sforny ko­smyk zło­to­brą­zo­wych wło­sów, który cały czas opa­dał mi na prawy po­li­czek, wy­wo­łu­jąc iry­ta­cję. Przy­po­mnia­łam so­bie dzień, a ra­czej wie­czór, kiedy po­zna­łam pła­czącą i cał­ko­wi­cie za­ła­maną Ba­się. To wspo­mnie­nie było tak od­le­głe, że zda­wało się po­cho­dzić z in­nego, mi­nio­nego ży­cia. Uśmiech­nę­łam się na­wet na myśl o tym, jak bar­dzo zmie­niła się moja pod­opieczna, jak lu­bi­łam o niej my­śleć. Z bar­dzo nie­pew­nego sie­bie brzyd­kiego ka­czątka na mo­ich oczach wy­rósł piękny ła­będź, który na­uczył się trud­nych za­sad pro­wa­dze­nia in­te­re­sów w zdo­mi­no­wa­nym przez mę­skich szo­wi­ni­stów świe­cie.

– Co­kol­wiek by to nie było, po­winna wie­dzieć, że za­wsze może na nas li­czyć. W końcu jest czę­ścią ro­dziny, więc je­śli ktoś za­dziera z nią, a ewi­dent­nie z tego typu pro­ble­mem mamy tu do czy­nie­nia, to tak, jakby wy­po­wia­dał wojnę nam. Nie ukry­wam, boli mnie, że nie przy­szła z tym pro­sto do mnie – przy­zna­łam, czu­jąc nie­przy­jemne uczu­cie za­wodu ści­ska­jące oko­lice mo­jego serca.

– Ko­cha­nie, może po pro­stu nie chciała za­wra­cać ci głowy ja­kąś drob­nostką? – po­cie­szył mnie na­tych­miast Ales­san­dro.

– Drob­nostką? – po­wtó­rzy­łam za nim, si­ląc się na resztki spo­koju. – Mó­wimy o Basi, bie­ga­ją­cej Bóg wie, gdzie i za kim z Uzi w ręku! To brzmi jak za­po­wiedź Trze­ciej Wojny Świa­to­wej, a nie coś, co jest tylko moż­li­wym do zi­gno­ro­wa­nia szcze­gó­łem.

Męż­czy­zna sie­dzący w fo­telu na­prze­ciwko mnie wes­tchnął ciężko, po czym zer­k­nął na tak­tow­nie mil­czą­cego w tym cza­sie Sta­vrosa. Pa­no­wie wciąż pa­łali do sie­bie an­ty­pa­tią, cho­ciaż chwi­lowo stra­ciła ona na in­ten­syw­no­ści w ob­li­czu więk­szego pro­blemu. Star­szy męż­czy­zna zda­wał się bo­wiem zga­dzać z wy­po­wie­dzia­nymi przeze mnie sło­wami.

– Znasz ją zde­cy­do­wa­nie le­piej. Je­śli uwa­żasz, że nie jest to stan­dar­dowe dla niej za­cho­wa­nie, to ozna­cza, że czas spo­koju, któ­rym się roz­ko­szo­wa­li­śmy, wła­śnie do­biega końca – mruk­nął szcze­rze zmar­twiony Ales­san­dro. – Pro­szę tylko, że­byś na sie­bie uwa­żała nie­za­leż­nie od tego, co by się nie działo.

Z pew­no­ścią na­dal miał w pa­mięci dni prze­peł­nione stra­chem, gdy po­strze­lona przez mo­jego by­łego męża wal­czy­łam o od­zy­ska­nie przy­tom­no­ści, a póź­niej peł­nej spraw­no­ści. Do­bi­jał go też fakt, że za­miast mnie przed tym wszyst­kim ochro­nić, dał się zma­ni­pu­lo­wać i ni­czym młody szczu­pak po­łknął przy­nętę i zo­stał wy­wa­biony w od­po­wied­nim mo­men­cie z Sy­cy­lii.

Jed­no­cze­śnie zda­wa­łam so­bie sprawę, że cho­ciaż nie ro­zu­miał zbyt­nio wy­bo­rów mo­jej asy­stentki, nie znał jej jako czło­wieka, a co gor­sze wcale nie sta­rał się zmie­nić tego stanu rze­czy, to mimo wszystko na swój spo­sób lu­bił tę młodą ko­bietę. Zresztą w na­szej ma­łej ro­dzi­nie nie było chyba ni­kogo, kto nie da­rzyłby sym­pa­tią tej wiecz­nie uśmiech­nię­tej dziew­czyny.

– Ona ma nad­zwy­czajny ta­lent do pa­ko­wa­nia się w kło­poty – pod­su­mo­wa­łam bar­dziej do sie­bie, niż do niego – a ja ja­kimś cu­dem po­tem mu­szę ją z nich wy­cią­gać.

Roz­sia­dłam się wy­god­niej, mosz­cząc so­bie miej­sce po­mię­dzy mięk­kimi po­dusz­kami, i się­gnę­łam po fi­li­żankę z kawą. Nie chcia­łam mó­wić tego na głos, ale ja­kaś część mnie na­wet się ucie­szyła, że wresz­cie coś się dzieje. Ta sta­gna­cja i sie­dze­nie w fo­telu, ni­czym na tro­nie zbu­do­wa­nego przez dziadka im­pe­rium za­czy­nała mnie już po­woli nu­dzić.

– Co za­tem po­win­ni­śmy zro­bić w jej spra­wie? – spy­tał Sta­vros, wy­po­wia­da­jąc na głos py­ta­nie drę­czące całą na­szą trójkę.

– Dajmy jej dzień lub dwa – zde­cy­do­wa­łam w na­dziei, że prze­czu­cia mnie nie mylą. – Albo sama roz­wiąże ten ta­jem­ni­czy pro­blem, albo przyj­dzie z nim do mnie. Zna­jąc ją, by­łam pewna, że nie bę­dzie długo trwać w za­wie­sze­niu.

– Co­stas nie wie, czy może udzie­lić jej tych wska­zó­wek – wtrą­cił Sta­vros, naj­wi­docz­niej nie do końca za­do­wo­lony z planu, które za­pro­po­no­wa­łam.

– Niech wstrzyma się z tym do końca ty­go­dnia, ale wy­my­śli na tyle do­brą wy­mówkę, by Ba­sia w nią uwie­rzyła i cier­pli­wie cze­kała na pierw­szą lek­cję. Ostat­nie czego nam trzeba to, żeby szu­kała in­nych, bar­dziej ra­dy­kal­nych roz­wią­zań kło­po­tów, w ja­kie praw­do­po­dob­nie umyśl­nie bądź też nie się wpa­ko­wała.

Obaj męż­czyźni przy­tak­nęli, zga­dza­jąc się z moim ostat­nim stwier­dze­niem. Jako że nie po­zo­stało już nic do do­da­nia, Sta­vros ukło­nił się lekko, po czym nie si­ląc się na zbędne ko­men­ta­rze, ru­szył w kie­runku drzwi wyj­ścio­wych.Anna

Za­mknę­łam ter­mi­narz, sym­bo­licz­nie koń­cząc na dziś swoją pracę, po czym przyj­rza­łam się uważ­nie swo­jej asy­stentce, a także in­nym oso­bom zgro­ma­dzo­nym w ga­bi­ne­cie. Wszy­scy mil­czeli, cze­ka­jąc, aż pierw­sza za­biorę głos.

W oczach dziew­czyny mo­głam do­strzec strach i nie­pew­ność, ale też na­dzieję oraz wiarę w lep­sze ju­tro. Ob­li­cza męż­czyzn na­to­miast zdra­dzały nie­cier­pli­wość prze­mie­szaną z ocze­ki­wa­niem na no­winy.

– I jak? Czy twój Se­dat wspo­mi­nał o ja­kimś nie­co­dzien­nym zda­rze­niu w ba­rze? – za­ga­iłam uprzej­mie, chcąc po­znać szczerą od­po­wiedź mo­jej pod­wład­nej.

Dzie­ciak wy­na­jęty dys­kret­nie przez Ase­ela za po­mocą dar­kwebu po­in­for­mo­wał mo­jego pod­wład­nego o wy­ko­na­niu zle­co­nego mu za­da­nia. Te­raz na­to­miast jak naj­szyb­ciej chcia­łam do­wie­dzieć się, czy udało się nam osią­gnąć ocze­ki­wany efekt.

– Nie, ra­czej nie… – za­wa­hała się przez mo­ment, po czym uśmiech­nęła bar­dzo sze­roko, jakby na­gle do­znała olśnie­nia. – Ta ryba była od nas?

Gdyby nie mój wiek oraz po­zy­cja, to pew­nie w tym mo­men­cie wy­ko­na­ła­bym po­pu­larny wśród mło­dzieży palm­face. Ales­san­dro i Sta­vros chyba rów­nież po­dzie­lali moją kon­ster­na­cję. Przy­znam szcze­rze, że za­bra­kło mi słów, i nie mia­łam po­ję­cia, jak wy­tłu­ma­czyć jej, co chcie­li­śmy tą wia­do­mo­ścią osią­gnąć.

– Tak, ta ryba była od nas – po­twier­dził znie­cier­pli­wiony prze­dłu­ża­jącą się ci­szą Grek – a te­raz naj­bar­dziej in­te­re­suje nas, jaka była ich re­ak­cja na wia­do­mość. Prze­stra­szyli się? Dys­ku­to­wali, kto może im wy­sy­łać ostrze­że­nie? Gdy­bali, któ­rego z nie­le­gal­nych in­te­re­sów mo­gło ono do­ty­czyć?

Ba­sia zmie­szała się lekko, po czym czer­wie­niąc po ko­rzonki swo­ich blond wło­sów, pra­wie nie­sły­szal­nym gło­sem wy­znała:

– Urzą­dzili so­bie grilla i zje­dli ją na obiad. To zna­czy, Ar­slan zjadł, z ni­kim się nie dzie­ląc – uści­śliła na ko­niec.

– Cazzo – za­klął po wło­sku wy­raź­nie znie­sma­czony taką re­ak­cją Ales­san­dro.

Cóż, nie mo­głam mu się dzi­wić. Ten do­mo­ro­sły ma­fiozo, jak na­zy­wała go Ba­sia, zhań­bił je­den z tra­dy­cyj­nych sym­boli i kul­ty­wo­wa­nych prze­ka­zów wło­skiej ma­fii, wy­ka­zu­jąc się igno­ran­cją, gra­ni­czącą z jawną głu­potą.

– Ma­laka – pod­su­mo­wał po grecku Sta­vros, du­sząc się ze śmie­chu.

Ten, jak wi­dać, pod­szedł do ca­łego zda­rze­nia z hu­mo­rem, nie ocze­ku­jąc zbyt wiele po czło­wieku, dla któ­rego ta­kie fi­ne­zyjne prze­sła­nia praw­do­po­dob­nie były zu­peł­nie nie­zro­zu­miałe.

– Sta­vros wiesz, co masz ro­bić?

Męż­czy­zna wy­wo­łany do od­po­wie­dzi wy­pro­sto­wał się nie­znacz­nie, po czym prze­stał się śmiać, zmu­sza­jąc się do za­cho­wa­nia po­waż­nego wy­razu twa­rzy.

– Re­ko­ne­sans?

Ski­nę­łam głową, bo to było je­dyne roz­sądne wyj­ście.

– Je­śli ten głu­pek jest tam głów­nym gra­czem, to czy li­kwi­du­jąc go, za­mie­rzasz prze­jąć kon­trolę nad mia­stem? – włą­czył się do roz­mowy mój męż­czy­zna, to­nem swo­jego głosu zdra­dza­jąc drę­czące go obawy.

– Bez prze­sady – uspo­ko­iłam go na­tych­miast. – Nie za­mie­rzam ba­wić się w usta­na­wia­nie no­wych stref wpły­wów, za­leży mi na utrzy­ma­niu obec­nej rów­no­wagi. Bę­dziemy dzia­łać po ci­chu i miejmy na­dzieje, że na tyle szybko, by nikt nie od­no­to­wał na­szej obec­no­ści. Znik­niemy po tym, jak wy­eli­mi­nu­jemy Ar­slana, a po­wstała w ten spo­sób próż­nia sama się wy­pełni. Mnie nic do tego. Jak ma­wiamy w Pol­sce: „nie mój cyrk, nie moje małpy!”. Na­szym ce­lem jest je­dy­nie po­moc Basi… Smar­kacz za­darł nie z tą ko­bietą, co trzeba, i musi za to za­pła­cić – spre­cy­zo­wa­łam plany, aby w ra­zie czego, nie po­wstały ja­kieś nie­do­mó­wie­nia mo­gące pro­wa­dzić do błęd­nego zro­zu­mie­nia mo­ich roz­ka­zów. – Ow­szem, pew­nie ku­pimy ja­kąś knajpę albo ho­tel, ale to za­wsze można po­now­nie spie­nię­żyć po wy­ko­na­niu ro­boty.

– Jaki bę­dzie nasz pierw­szy krok? – spy­tał rze­czowo mój pod­władny, od razu prze­cho­dząc do me­ri­tum sprawy.

Za­sta­no­wi­łam się przez dłuż­szą chwilę, spo­glą­da­jąc w mil­cze­niu na trójkę obec­nych w ga­bi­ne­cie osób. Praw­do­po­dob­nie każde z nich miało od­mienną wi­zję za­ła­twie­nia pro­blemu, ale to od mo­jego wi­dzi­mi­się za­le­żało to, jak po­to­czą się sprawy. Ana­li­zo­wa­łam różne sce­na­riu­sze, ale ko­niec koń­ców zde­cy­do­wa­łam się na naj­bar­dziej roz­sądny.

– Ba­siu – zwró­ci­łam się do swo­jej asy­stentki – mam wra­że­nie, że ostat­nio zbyt dużo pra­cu­jesz! Po­win­naś po­pły­nąć do Mar­ma­ris na ty­dzień i tro­chę od­po­cząć.

Młoda ko­bieta ocho­czo kiw­nęła głową, uśmie­cha­jąc się przy tym lekko. Z całą pew­no­ścią moja de­cy­zja przy­pa­dła jej do gu­stu, zy­ski­wała bo­wiem szansę na spę­dze­nie nieco czasu ze swoim uko­cha­nym.

– Sta­vros – wy­po­wie­dzia­łam imię pra­wej ręki mo­jego dziadka – to samo ty­czy się cie­bie!

– Ale… – sta­rał się za­opo­no­wać, jed­nak sku­tecz­nie mu to unie­moż­li­wi­łam.

– Pa­kuj torbę i chcę cię wi­dzieć ra­zem z Ba­sią na po­ran­nym pro­mie do Tur­cji. Wy­naj­mij­cie so­bie ja­kieś po­koje w przy­zwo­itym ho­telu, naj­le­piej obok sie­bie, je­śli wiesz, co mam na my­śli.

Ski­nął głową, do­sko­nale ro­zu­mie­jąc moje po­le­ce­nie. Po­de­rwał się z miej­sca, po czym że­gna­jąc się ze wszyst­kimi, ru­szył w kie­runku wyj­ścia. Moja asy­stentka rów­nież zro­zu­miała, że spo­tka­nie do­bie­gło końca, dla­tego po­szła w ślady star­szego Greka, zo­sta­wia­jąc Ales­san­dra i mnie sa­mych.

– Wiesz, że chcesz roz­pę­tać wojnę? – spy­tał mój męż­czy­zna, przy­glą­da­jąc mi się uważ­nie spod lekko przy­mru­żo­nych po­wiek.

– Od razu wojnę! – obu­rzy­łam się na­tych­miast. – To tylko od­po­wiedź na to, jak po­trak­to­wano Ba­się. Jaką ro­dziną by­śmy się oka­zali, je­śli nie za­dbamy o in­te­resy jed­nego z nas?

Na to py­ta­nie ist­niała tylko jedna pra­wi­dłowa od­po­wiedź i on, jako ro­do­wity Sy­cy­lij­czyk, do­sko­nale zda­wał so­bie z tego sprawę. Prak­tycz­nie nie mia­łam wyj­ścia. Ktoś gro­ził oso­bie z mo­jego naj­bliż­szego oto­cze­nia, na­wet je­śli nie zda­wał so­bie sprawy z po­wagi po­dej­mo­wa­nych czy­nów, więc mu­siał za to za­pła­cić. Poza tym ostrze­że­nie, ja­kie wy­sto­so­wa­li­śmy, zo­stało po­trak­to­wane jako nic nie­zna­czący obiad, a nie do­bra rada od życz­li­wego nie­zna­jo­mego. A to już była prze­sada.

– My­ślisz, że obec­ność Sta­vrosa wy­star­czy? Nie zro­zum mnie źle, wiem, że on ma ogromne do­świad­cze­nie, ale na jego nie­ko­rzyść po­woli za­czyna prze­ma­wiać wiek. Czy fa­cet pod sześć­dzie­siątkę po­ra­dzi so­bie z kil­koma sil­nymi dwu­dzie­sto­lat­kami? Chciał­bym z całą pew­no­ścią po­wie­dzieć, że tak, ale nie je­stem pe­wien…

Jego słowa dały mi do my­śle­nia. Ja sama spo­glą­da­łam na sta­rego przy­ja­ciela, bo tak mo­głam go okre­ślić, z per­spek­tywy wspo­mnień z lat mło­dzień­czych. Był wy­soki, przy­stojny, bar­dzo mę­ski i silny. Świet­nie spraw­dzał się w sy­tu­acjach kry­tycz­nych, do­sko­nale po­tra­fił wy­do­być in­for­ma­cje od czło­wieka kon­ku­ren­cji, ale czy…

Za­wa­ha­łam się, nie wie­dząc, co po­win­nam zro­bić. W końcu cho­dziło o bez­pie­czeń­stwo Basi, od­po­wie­dzial­nej za całą dzia­łal­ność zwią­zaną z „Pa­nami do to­wa­rzy­stwa”, jak zwy­kłam była na­zy­wać ten biz­nes. Z całą pew­no­ścią nie była tylko sze­re­gową pra­cow­niczką, sta­no­wiła je­den z fi­la­rów two­rzą­cych ro­dzinę. Poza tym była moją przy­ja­ciółką.

– Masz ra­cję – nie­chęt­nie zgo­dziła się z jego sło­wami – trzeba bę­dzie roz­wa­żyć tę kwe­stię i może zde­cy­do­wać się na… Zresztą wszystko wyj­dzie w pra­niu. Na ra­zie Sta­vros musi je­dy­nie ze­brać dla nas kilka in­for­ma­cji, za­sły­sza­nych plo­tek i czu­wać nad tym, by ża­den ma­ło­lat nie po­ku­sił się o pod­nie­sie­nie ręki na Ba­się.

– Mogę coś do­ra­dzić?

– Ja­sne, wiesz, że ce­nię so­bie twoje zda­nie – od­po­wie­dzia­łam, sta­ra­jąc się ukryć zdzi­wie­nie fak­tem, jak bar­dzo mój męż­czy­zna prze­jął się całą tą sprawą.

– Pod­rzu­ca­jąc tę nie­szczę­sną rybę, Aseel udo­wod­nił, że ma tam doj­ścia do lu­dzi, któ­rzy zro­bią wiele za od­po­wied­nią opłatą. Może niech za­ła­twi ko­goś, naj­le­piej lo­kalsa, by w ra­zie po­trzeby wkro­czył i za­czął czu­wać nad na­szymi od­po­czy­wa­ją­cymi od ju­tra w Mar­ma­ris przy­ja­ciółmi?

– Może fak­tycz­nie tak wła­śnie trzeba zro­bić – przy­zna­łam na głos, cały czas roz­wa­ża­jąc słusz­ność tego po­my­słu. – Le­piej mieć plan awa­ryjny i z niego nie sko­rzy­stać, niż w ra­zie po­trzeby szu­kać byle kogo. Za­raz za­dzwo­nię w tej spra­wie do Akaby.

Ta z po­zoru pro­sta sprawa za­czy­nała na­bie­rać co­raz oka­zal­szych kształ­tów, wy­ma­ga­jąc za­an­ga­żo­wa­nia po­waż­niej­szych za­so­bów, niż pier­wot­nie za­kła­da­łam. Ale skoro za­ofe­ro­wa­łam po­moc, to nie mo­głam, zresztą też nie chcia­łam się z niej te­raz wy­co­fać.