Skarby przeszłości - ebook

Rozdział 1

1

Razem z głu­chym pomru­kiem grzmotu zawi­tał do sklepu nie­wy­soki męż­czy­zna. Spoj­rzał prze­pra­sza­jąco, jakby hałas powstał z jego winy, a nie za sprawą natury, wetknął pod ramię jakąś paczuszkę i zyskaw­szy w ten spo­sób wolną rękę, zamknął pasia­sty, czarno-biały para­sol. Para­sol ten, podob­nie jak jego wła­ści­ciel sto­jący na pro­sto­kąt­nej wycie­raczce, ocie­kał wodą. Obaj wyglą­dali żało­śnie. Po dru­giej stro­nie drzwi zimny wio­senny deszcz wytrwale bęb­nił w chod­nik, a przy­bysz stał, tam gdzie się zatrzy­mał, jakby nie miał pew­no­ści, czy jest mile widziany.

Laine obró­ciła ku niemu głowę, powi­tała go lek­kim ski­nie­niem i zdaw­ko­wym uśmie­chem. Taki wyraz twa­rzy jej przy­ja­ciele nazy­wali miną uprzej­mej sprze­daw­czyni.

Do dia­bła, w końcu prze­cież była uprzejmą sprze­daw­czy­nią, a na doda­tek los wysta­wił ją na ciężką próbę!

Gdyby prze­wi­działa, że deszcz zwabi klien­tów, a nie, jak sądziła, zatrzyma ludzi w domu, nie dałaby Jenny wol­nego. Z dru­giej strony jed­nak, nie miała nic prze­ciwko pracy w skle­pie. Bo i po co otwie­ra­łaby inte­res w jakiejś dziu­rze zabi­tej dechami, gdyby nie była pewna, że z przy­jem­no­ścią poświęci mu co naj­mniej tyle samo czasu, uwagi i serca, co poga­dusz­kom, słu­cha­niu plo­te­czek oraz roz­strzy­ga­niu przy­ja­ciel­skich spo­rów?

I bar­dzo dobrze, pomy­ślała Laine, wszystko w porządku.

Tyle tylko, że gdyby Jenny została w pracy, zamiast sie­dzieć w domu, malo­wać paznok­cie u nóg i gapić się na opery mydlane, to wła­śnie Jenny, a nie ona, zaj­mo­wa­łaby się teraz bliź­niacz­kami.

Darla Price Davis i Carla Price Gohen. Obie miały włosy ufar­bo­wane na ten sam kolor popie­la­tego blondu, ubrane były w iden­tyczne gład­kie nie­bie­skie płasz­cze prze­ciw­desz­czowe, w dło­niach trzy­mały torebki od kom­pletu. Zazwy­czaj wza­jem­nie koń­czyły po sobie zda­nia, a na doda­tek poro­zu­mie­wały się za pomocą spe­cy­ficz­nego kodu, zło­żo­nego z czę­stego uno­sze­nia brwi, wydy­ma­nia warg, wzru­sza­nia ramio­nami oraz kiwa­nia głową.

Zacho­wa­nie takie, cza­ru­jące u ośmio­la­tek, u kobiet czter­dzie­sto­ośmio­let­nich było trudne do znie­sie­nia.

Laine miała jed­nak na wzglę­dzie fakt, że bliź­niaczki ni­gdy nie wycho­dziły z jej skle­piku, opa­trzo­nego dum­nym szyl­dem: Skarby Prze­szło­ści, z pustymi rękami. Ow­szem, nie­kiedy mijały całe godziny, zanim coś wybrały, ale zawsze doko­ny­wały jakie­goś zakupu. A mało co pod­no­siło Laine na duchu tak sku­tecz­nie, jak dźwięk brzę­czyka przy kasie.

Dzi­siaj sio­stry szu­kały zarę­czy­no­wego pre­zentu dla kuzynki. Nie powstrzy­mały ich ani ulewa, ani grzmiące pio­runy, nie przej­mo­wały się także lekko wystra­szoną parą mło­dych ludzi, któ­rzy ponoć zaj­rzeli do Angel’s Gap w dro­dze do Waszyng­tonu. Ani tym czło­wiecz­kiem z pasia­stym para­so­lem, zda­niem Laine jakby tro­chę nie­spo­koj­nym i wystra­szo­nym.

Obda­rzyła klienta nieco cie­plej­szym uśmie­chem.

– Jedną chwi­leczkę – obie­cała i ponow­nie zwró­ciła się do bliź­nia­czek.

– Rozej­rzyj­cie się jesz­cze – zapro­po­no­wała. – Zasta­nów­cie się spo­koj­nie. Ja tylko…

Carla chwy­ciła ją za nad­gar­stek i Laine zyskała abso­lutną pew­ność, że ni­gdzie nie uciek­nie.

– Musimy się na coś zde­cy­do­wać. Car­rie jest mniej wię­cej w twoim wieku, kocha­nie. Co ty chcia­ła­byś dostać na pre­zent zarę­czy­nowy?

Laine nie musiała zatrud­niać tłu­ma­cza, by zro­zu­mieć ten mało sub­telny przy­tyk. W końcu rze­czy­wi­ście miała dwa­dzie­ścia osiem lat – i nie była mężatką. Nie była nawet zarę­czona. Na domiar złego wła­ści­wie nie miała chło­paka. Według bliź­nia­czek Price to srogi wystę­pek prze­ciwko natu­rze.

– Posłu­chaj – pod­jęła Carla piskli­wym gło­sem – nasza Car­rie poznała Paula zeszłej jesieni na kola­cji, przy spa­ghetti. Powin­naś czę­ściej bywać mię­dzy ludźmi, Laine.

– To prawda – przy­znała Laine z uśmie­chem.

Oczy­wi­ście gdy­bym chciała się zarę­czyć z łysie­ją­cym, roz­wie­dzio­nym urzęd­ni­czyną, wiecz­nie cho­rym na zatoki.

– Car­rie tak czy ina­czej będzie zachwy­cona waszym wybo­rem – zapew­niła klientki. – Wydaje mi się, że od cio­tek mogłaby dostać coś bar­dziej oso­bi­stego niż świecz­niki. Są rze­czy­wi­ście śliczne, ale popa­trz­cie, na przy­kład ten kom­ple­cik toa­le­towy jest taki kobiecy… – Wzięła do ręki szczotkę do wło­sów inkru­sto­waną sre­brem. – Widzę w wyobraźni, jak panna młoda cze­sze włosy w noc poślubną…

– Coś bar­dziej oso­bi­stego – zaczęła Darla. – Bar­dziej…

– …dziew­czę­cego. Tak! Mogły­by­śmy wziąć świecz­niki na…

– …pre­zent ślubny. Ale obej­rzyjmy jesz­cze biżu­te­rię. Masz, kochana, coś z per­łami? Coś…

– …sta­rego, mia­łaby od razu na cere­mo­nię ślubną. Odłóż na bok te świecz­niki i kom­plet toa­le­towy też, kocha­nie. Zer­k­niemy na biżu­te­rię i jesz­cze się zasta­no­wimy.

Roz­mowa przy­po­mi­nała mecz ping-ponga. Jak piłeczka po ser­wie, odbi­jana raz z jed­nej strony, raz z dru­giej, tak tutaj słowa szy­bo­wały z jed­nych do dru­gich iden­tycz­nych ust uma­lo­wa­nych taką samą kora­lową szminką. Laine z nie­kła­maną dumą pogra­tu­lo­wała sobie refleksu oraz kon­cen­tra­cji, dzięki któ­rym uda­wało jej się stale dotrzy­my­wać bliź­niacz­kom kroku i wie­dzieć, która co powie­działa.

– Świetny pomysł. – Ujęła w dło­nie wspa­niałe drez­deń­skie świecz­niki. Nikt nie mógł zarzu­cić sio­strom braku gustu ani skąp­stwa.

Gdy ruszyła do lady, drogę zastą­pił jej ten nie­wy­soki męż­czy­zna.

Był jej wzro­stu, więc spoj­rzała mu pro­sto w oczy – bla­do­nie­bie­skie, jakby spło­wiałe, o zaczer­wie­nio­nych biał­kach. Kto wie, może z powodu braku snu, przez alko­hol albo uczu­le­nie? Posta­wiła na brak snu, bo pod oczami klienta ryso­wały się ciemne worki, wyraźny sygnał zmę­cze­nia. Włosy miał jak siwy mop, osza­lały na desz­czu. Ubrany był w ele­gancki płaszcz Bur­berry, ale trzy­mał w dłoni para­sol za trzy dolary. Golił się naj­wy­raź­niej w pośpie­chu, bo wzdłuż szczęki pozo­stał ciemny pasek szorst­kiego zaro­stu.

– Laine…

Wypo­wie­dział jej imię z dziw­nym naci­skiem, zupeł­nie jakby byli w zaży­łych sto­sun­kach.

Uśmiech na twa­rzy Laine Tavish ustą­pił miej­sca kon­ster­na­cji.

– Prze­pra­szam, czy my się znamy?

– Nie pamię­tasz mnie… – Wyda­wało się, że oklapł jak balon, z któ­rego uszło całe powie­trze. – Dawno się nie widzie­li­śmy, ale myśla­łem…

– Pro­szę pani! – zawo­łała kobieta jadąca do Waszyng­tonu. – Dostar­czają pań­stwo kupione rze­czy pod wska­zany adres?

– Tak, oczy­wi­ście – zapew­niła Laine. Bliź­niaczki, pochy­lone nad kol­czy­kami oraz broszką, pro­wa­dziły jedną ze swo­ich ste­no­gra­ficz­nych debat, nato­miast podró­żu­jąca do Waszyng­tonu para naj­wy­raź­niej doj­rzała do tego, by coś kupić. A nie­po­zorny męż­czy­zna przy­glą­dał się Laine z nadzieją i jakoś dziw­nie ufnie, aż cier­pła jej od tego skóra.

– Bar­dzo prze­pra­szam, aku­rat więk­szy ruch dzi­siaj… – Zro­biła krok, odsta­wiła świecz­niki na ladę. Ufność i zaży­łość nie była prze­cież niczym dziw­nym w małych mia­stecz­kach. Ten męż­czy­zna pew­nie był tu już kie­dyś, tyle tylko, że ona go nie zapa­mię­tała. – Czy szuka pan cze­goś kon­kret­nego, czy chce się pan rozej­rzeć?

– Potrze­buję two­jej pomocy. Zostało nie­wiele czasu. – Wycią­gnął wizy­tówkę, wetknął Laine w dłoń pro­sto­kątny kar­to­nik. – Zadzwoń do mnie, jak tylko będziesz mogła.

– Pro­szę pana… – Zer­k­nęła na nazwi­sko. – Panie Peter­son, naprawdę nie rozu­miem, o co cho­dzi. Czy pan chce coś sprze­dać?

– Nie, skądże! – W jego śmie­chu roz­brzmiały nutki histe­rii, aż Laine ucie­szyła się, że nie jest z nim w skle­pie sama. – Teraz już nie. Wszystko wyja­śnię, tylko nie w tej chwili. – Rozej­rzał się po skle­pie. – I nie tutaj. Nie powi­nie­nem był tu przy­cho­dzić. Zadzwoń. – Chwy­cił ją za rękę tak gwał­tow­nie, że Laine musiała powstrzy­mać nagły odruch, by ją wyrwać z uści­sku. – Obie­caj.

Pach­niał desz­czem, mydłem i… wodą toa­le­tową Brut. Ten zapach budził jakieś odle­głe wspo­mnie­nie.

Męż­czy­zna moc­niej zaci­snął palce.

– Obie­caj – powtó­rzył ochry­płym szep­tem, a ona wciąż widziała w nim tylko nie­zwy­kłego klienta w mokrym płasz­czu.

– Zadzwo­nię. Obie­cuję.

Obser­wo­wała go, gdy ruszył w stronę drzwi i na progu otwo­rzył tani para­sol. Ode­tchnęła z ulgą, kiedy wyszedł na deszcz. Był sta­now­czo dzi­waczny.

Raz jesz­cze spoj­rzała na wizy­tówkę.

Wydru­ko­wano na niej imię i nazwi­sko: Jasper R. Peter­son, a numer tele­fonu dopi­sano ręcz­nie i dwu­krot­nie pod­kre­ślono.

Wetknęła kar­to­nik do kie­szeni i skie­ro­wała się w stronę mał­żeń­stwa, które naj­wy­raź­niej potrze­bo­wało przy­ja­ciel­skiej rady. I w tej wła­śnie chwili z ulicy dobiegł pisk hamul­ców, a sekundę póź­niej zabrzmiały prze­ra­żone okrzyki. Laine obró­ciła się gwał­tow­nie. Usły­szała straszny dźwięk, głu­che stuk­nię­cie, któ­rego nie miała zapo­mnieć do końca życia. Sekundę póź­niej dzi­waczny męż­czy­zna w ele­ganc­kim płasz­czu odbił się od witryny jej sklepu.

Jed­nym szarp­nię­ciem otwo­rzyła drzwi i sko­czyła w strugi desz­czu. Na chod­niku stu­kały kroki, gdzieś nie­da­leko roz­legł się roz­dzie­ra­jący zgrzyt metalu trą­cego o metal, i zaraz potem brzęk tłu­czo­nej szyby.

– Pro­szę pana! – Laine chwy­ciła nie­zna­jo­mego za rękę, pochy­liła się nad nim, osła­nia­jąc sobą zakrwa­wione ciało przed desz­czem, choć nie­wiele to dawało. – Niech pan się nie rusza. – Odwró­ciła się do gapiów. – Wezwij­cie karetkę! – krzyk­nęła. Pośpiesz­nie ścią­gnęła żakiet i przy­kryła ran­nego.

– Widzia­łem go. Widzia­łem. Laine, nie powi­nie­nem był tu przy­cho­dzić.

– Pomoc jest już w dro­dze.

– Zosta­wi­łem ci wszystko. Bo on chciał, żebym ci to dał.

– Rozu­miem. – Odgar­nęła z oczu włosy ocie­ka­jące wodą i wzięła pod­su­niętą przez kogoś para­solkę. Osło­niła leżą­cego, a gdy lekko pocią­gnął ją za rękę, pochy­liła się niżej.

– Bądź ostrożna. Wybacz mi, dzie­cino. Bądź bar­dzo ostrożna.

– Dobrze. Będę ostrożna. Niech pan postara się uspo­koić, musi pan wziąć się w garść. Zaraz będzie pogo­to­wie.

– Ty nic nie pamię­tasz… – Krew cien­kim stru­mycz­kiem wypły­nęła mu z ust. – Moja maleńka Lainie. – Z tru­dem zaczerp­nął tchu i natych­miast zakrztu­sił się krwią. Z dali dobie­gło wycie karetki, a męż­czy­zna zaczął nucić nie­pew­nym gło­sem.

– „Pakuj wszyst­kie tro­ski i kło­poty – roz­le­gły się chra­pliwe słowa – żegnaj, drogi kosie”.

Patrzyła na jego pora­nioną twarz i robiło jej się coraz zim­niej. Wró­ciły do niej wspo­mnie­nia, dawno temu zepchnięte w nie­pa­mięć.

– Wujek Willy? O, Boże…

– Lubi­łem kie­dyś tę pio­senkę… Zawa­li­łem sprawę. – Bra­ko­wało mu tchu. – Wybacz mi. Myśla­łem, że jest bez­piecz­nie. Nie wolno mi było tu przyjść.

– Nie rozu­miem. – Coś dła­wiło ją w gar­dle, po policz­kach pły­nęły łzy. Umie­rał. Umie­rał, ponie­waż go nie roz­po­znała, bo wyrzu­ciła go na deszcz. – Prze­pra­szam. Tak mi przy­kro.

– Teraz on wie, gdzie jesteś. – Oczy zaczęły mu ucie­kać pod powieki. – Ukryj psiaka.

– Co? – Pochy­liła się niżej, pra­wie doty­ka­jąc go war­gami. – Nie sły­szę! – Ale ręka, którą ści­skała w dłoni, nagle stała się prze­ra­ża­jąco bez­władna.

Któ­ryś z sani­ta­riu­szy odsu­nął ją na bok. Obi­jały się o nią krót­kie zda­nia pełne tre­ści, medyczny żar­gon znany z tele­wi­zyj­nych seriali. W zasa­dzie mogłaby cyto­wać nie­które zwroty. Tyle że tym razem wszystko działo się w rze­czy­wi­sto­ści. Krew roz­my­wana desz­czem była praw­dziwa.

Jakaś kobieta o piskli­wym gło­sie powta­rzała w kółko to samo, szlo­cha­jąc:

– Wybiegł mi pod koła. Nie zdą­ży­łam zaha­mo­wać. Wybiegł mi pod koła. Wyzdro­wieje, prawda? Wyj­dzie z tego. Wyzdro­wieje, prawda?

Nie, chciała powie­dzieć Laine. Nie wyzdro­wieje.

– Chodź, kocha­nie. – Darla objęła ją za ramiona i popro­wa­dziła w stronę sklepu. – Prze­mo­kłaś do nitki. Nic już tutaj nie pomo­żesz.

– Powin­nam była coś zro­bić. – Wpa­try­wała się w poła­many pasia­sty para­sol, ubło­cony i popla­miony krwią.

Powinna była usa­dzić przy­by­sza przy kominku. Dać mu coś cie­płego do picia i pozwo­lić się ogrzać. Gdyby tak zro­biła, na­dal by żył. Opo­wia­dałby jej naj­prze­róż­niej­sze aneg­dotki i nie­mą­dre dow­cipy.

Nie­stety, nie poznała go, dla­tego teraz umie­rał.

Nie mogła wejść do cie­płego, suchego wnę­trza. Nie mogła zosta­wić tego męż­czy­zny samego wśród obcych. Ale też nie mogła nic już dla niego zro­bić. Mogła tylko bez­rad­nie patrzeć, jak leka­rze wal­czą o jego życie, jak tracą czło­wieka, który przed laty śmiał się z jej spa­lo­nych dow­ci­pów i śpie­wał jej głu­pawe rymo­wanki. Umarł przed drzwiami jej sklepu, w któ­rego stwo­rze­nie wło­żyła wiele wysiłku, i obu­dził wszyst­kie wspo­mnie­nia, przed któ­rymi tak długo ucie­kała.

*

Była kobietą inte­resu, uzna­nym człon­kiem miej­sco­wej spo­łecz­no­ści – i oszustką. Na zaple­czu sklepu nalała dwie fili­żanki kawy, wie­dząc, że będzie musiała okła­mać czło­wieka, któ­rego uwa­żała za przy­ja­ciela. I wyprzeć się zna­jo­mo­ści z dru­gim, któ­rego kie­dyś kochała.

Ze wszyst­kich sił sta­rała się uspo­koić. Przy­gła­dziła dłońmi wil­gotne pasma jasno­ru­dych wło­sów, nor­mal­nie zwią­za­nych w się­ga­jący ramion koń­ski ogon. Była blada, deszcz spłu­kał jej z twa­rzy maki­jaż, zawsze tak sta­ran­nie nakła­dany, więc piegi na wąskim nosie oraz policz­kach wystą­piły tym wyraź­niej. Oczy miała jasno­nie­bie­skie, spoj­rze­nie szkli­ste, zamglone smut­kiem. Usta, odro­binę za duże w tej szczu­płej twa­rzy, lekko drżały.

Na ścia­nie wisiało lustro opra­wione w ramę z pozła­ca­nego drewna. Laine uważ­nie przyj­rzała się swo­jemu odbi­ciu. I zoba­czyła całą prawdę. Cóż, zrobi co trzeba, żeby prze­trwać. Willy na pewno by to zro­zu­miał.

Naj­pierw obo­wiązki, pomy­ślała, a potem się zoba­czy, co dalej.

Ode­tchnęła głę­biej, wzdry­gnęła się mimo­wol­nie, wresz­cie się­gnęła po kawę. Gdy wcho­dziła do sklepu, dło­nie już jej pra­wie wcale nie drżały. Ukła­dała w myślach fał­szywe zezna­nie dla sze­ryfa Angel’s Gap.

– Wybacz, że tak długo to trwało – ode­zwała się, pod­cho­dząc do klin­kie­ro­wego kominka, przy któ­rym stał Vince Bur­ger.

Sze­ryf miał posturę niedź­wie­dzia i jasno­blond włosy tak sztywne, że nie­omal stały pio­nowo, jakby zdu­mione, że zna­la­zły się nad taką wyra­zi­stą, przy­stojną twa­rzą. Oczy w kolo­rze roz­my­tego błę­kitu, oto­czone wachla­rzy­kiem zmarsz­czek od śmie­chu, błysz­czały współ­czu­ciem.

Był mężem Jenny, a dla Laine stał się bli­ski jak rodzony brat. Teraz jed­nak musiała pamię­tać, że roz­ma­wia z nią gli­niarz, a gra toczy się o wszystko, na co tak długo i tak ciężko pra­co­wała.

– Laine, może byś usia­dła? Sporo prze­szłaś…

– Czuję się ogłu­szona. – To aku­rat była prawda. Nie musiała kła­mać w każ­dym sło­wie. Mimo wszystko nie usia­dła. Z kub­kiem kawy w ręku prze­szła kilka kro­ków, sta­nęła przy wysta­wie i zapa­trzyła się w deszcz, żeby nie mieć przed sobą tych oczu peł­nych smutku i zro­zu­mie­nia. – Doce­niam, że przy­je­cha­łeś tutaj spi­sać moje zezna­nie. Wiem, że jesteś bar­dzo zajęty.

– Tak sobie pomy­śla­łem, że nie będę cię cią­gał na komendę.

Lepiej okła­my­wać przy­ja­ciela niż obcego, pomy­ślała z gory­czą.

– Nie wiem, co wła­ści­wie mam ci powie­dzieć. Nie widzia­łam wypadku. Tylko usły­sza­łam… pisk hamul­ców, krzyki, okropny huk, a potem zoba­czy­łam… – Nie, nie zamknie oczu. Gdyby je zamknęła, zoba­czy­łaby to raz jesz­cze. – Zoba­czy­łam, jak ude­rzył w szybę, jakby go ktoś na nią rzu­cił. Wybie­głam i zosta­łam z nim do przy­jazdu karetki. Szybko przy­je­chali. Wyda­wało mi się, że cze­kamy całe godziny, ale tak naprawdę minęło tylko kilka minut.

– Przed wypad­kiem był w skle­pie.

Teraz zamknęła oczy. I przy­go­to­wała się do zro­bie­nia tego, co musiała zro­bić, żeby ochro­nić sie­bie.

– Tak. Dziś rano wbrew moim ocze­ki­wa­niom zja­wiło się kilku klien­tów, nie powin­nam była zwal­niać Jenny. Przy­szły bliź­niaczki i jakieś mał­żeń­stwo, które zatrzy­mało się u nas w dro­dze do Waszyng­tonu. Kiedy wszedł ten męż­czy­zna, byłam zajęta, więc jakiś czas roz­glą­dał się po skle­pie.

– Ta kobieta spoza mia­sta odnio­sła wra­że­nie, że się zna­cie.

– Naprawdę? – Odwró­ciła się do niego ze zdu­mie­niem na twa­rzy, odda­nym per­fek­cyj­nie, jak przez zdol­nego arty­stę na dobrym por­tre­cie. Zro­biła kilka kro­ków, usia­dła w jed­nym z dwóch foteli usta­wio­nych przed komin­kiem. – Nie wiem dla­czego.

– Takie odnio­sła wra­że­nie. – Vince zbył sprawę wzru­sze­niem ramion. Usiadł powoli i ostroż­nie, pamię­ta­jąc o swo­ich potęż­nych roz­mia­rach. – Powie­działa, że wziął cię za rękę.

– Poda­li­śmy sobie ręce – spro­sto­wała Laine. – I dał mi wizy­tówkę. – Wyj­mu­jąc kar­to­nik z kie­szeni, zmu­siła się, by całą uwagę sku­pić na twa­rzy Vince’a. Pło­mie­nie strze­lały w kominku, dając miłe cie­pło, lecz ona poczuła chłód. A nawet zimno. – Powie­dział, że chciałby ze mną poroz­ma­wiać, kiedy będę mniej zajęta. Wspo­mniał o czymś inte­re­su­ją­cym do kupie­nia – wyja­śniła. – Spo­ty­kam się z tym pra­wie na co dzień – dorzu­ciła, poda­jąc Vince’owi wizy­tówkę. – Wła­śnie dzięki temu utrzy­muję się w branży.

– Wszystko jasne. – Wsu­nął kar­to­nik do kie­szeni na piersi. – Czy dostrze­głaś w tym czło­wieku coś cha­rak­te­ry­stycz­nego?

– Ude­rzyło mnie tylko to, że ubrany był w piękny płaszcz, a w ręku trzy­mał kom­plet­nie bez­sen­sowny tan­detny para­sol. No i nie wyglą­dał mi na takiego, który lubi spa­cery po nie­wiel­kich mia­stecz­kach. Wyglą­dał na miesz­kańca dużej metro­po­lii.

– Tak jak i ty, jesz­cze parę lat temu. Wła­ści­wie… – zmru­żył oczy, lekko pogła­dził ją po policzku – jesz­cze ci to nie prze­szło.

Uśmiech­nęła się, bo tego wła­śnie ocze­ki­wał.

– Vince – ode­zwała się już poważ­nym tonem. – Przy­kro mi, że nie potra­fię ci pomóc. To było straszne.

– Na razie mamy cztery różne zezna­nia świad­ków. Wszy­scy widzieli czło­wieka, który wybiegł na ulicę, pro­sto pod koła samo­chodu, jakby prze­stra­szony. Czy twoim zda­niem on się cze­goś bał?

– Nie zwra­ca­łam na niego aż takiej uwagi. Widzisz, Vince, wła­ści­wie w pew­nym sen­sie go wypro­si­łam, kiedy zda­łam sobie sprawę, że nie zamie­rza nic kupo­wać. Mia­łam w skle­pie klien­tów. – Pokrę­ciła głową, głos jej się zała­mał. – Zacho­wa­łam się gru­bo­skór­nie…

Sze­ryf pocie­sza­jąco pokle­pał ją po dłoni, a Laine poczuła się jesz­cze pod­lej.

– Nie wie­dzia­łaś prze­cież, co się sta­nie. Po wypadku byłaś przy nim pierw­sza.

– Leżał tuż za drzwiami. – Musiała pocią­gnąć duży łyk kawy, zmyć nutę smutku. – Pra­wie na progu.

– Mówił coś do cie­bie.

– Tak. – Znowu się­gnęła po kawę. – Ale to nie miało żad­nego sensu. Kilka razy prze­pra­szał… Chyba nie wie­dział, do kogo mówi ani co się stało. Przy­pusz­czam, że bre­dził. Zaraz potem przy­je­chała karetka i… i wtedy umarł. Co teraz? Zna­czy, cho­dzi mi o to, że ten męż­czy­zna jest tutaj obcy. Na wizy­tówce napi­sał numer z Nowego Jorku. Zasta­na­wiam się, czy był tu tylko prze­jaz­dem? Dokąd jechał, skąd pocho­dził…

– Będziemy szu­kali odpo­wie­dzi na te pyta­nia, musimy zawia­do­mić jego rodzinę. – Vince wsta­jąc poło­żył Laine rękę na ramie­niu. – Nie będę ci radził, żebyś się sta­rała o tym nie myśleć. Na razie i tak nie dasz rady. Ale powiem, że zro­bi­łaś wszystko, co w ludz­kiej mocy. Nikt nie zro­biłby dla niego wię­cej.

– Dzięki. Na dzi­siaj już koniec. Zamy­kam i wra­cam do domu.

– Dobry pomysł. Pod­wieźć cię?

– Nie, dzię­kuję. – W rów­nej mie­rze sym­pa­tia jak i poczu­cie winy kazały jej wspiąć się na palce i cmok­nąć powoli i ostroż­nie Vince’a Bur­gera w poli­czek. – Powiedz Jenny, że jutro na nią cze­kam.

*

Nazy­wał się Willy Young, w każ­dym razie pod takim nazwi­skiem go znała.

Przy­pusz­czal­nie Wil­liam, pomy­ślała Laine, pro­wa­dząc samo­chód nie­równą żwi­rową alejką. Nie był jej praw­dzi­wym wuj­kiem, o ile wie­działa, raczej pia­sto­wał tę god­ność z nada­nia. I zawsze miał w kie­szeni cukierki z likwo­rem dla zna­jo­mej małej dziew­czynki.

Nie widziała go od dwu­dzie­stu lat. Wtedy był sza­ty­nem i miał okrą­glej­szą twarz. I zawsze cho­dził żwa­wym kro­kiem.

Nic dziw­nego, że nie roz­po­znała go w tym przy­gar­bio­nym, nie­spo­koj­nym czło­wieczku, który nie­śmiało wsu­nął się do sklepu.

Jak ją zna­lazł? Dla­czego jej szu­kał?

Ponie­waż był naj­bliż­szym przy­ja­cie­lem jej ojca, zapewne podob­nie jak on parał się zło­dziej­stwem i oszu­stwem. Nie takich zna­jo­mo­ści potrze­bo­wała sza­no­wana kobieta inte­resu.

Tylko dla­czego, u licha, czuła się winna i przy­gnę­biona?

Wci­snęła hamu­lec, a gdy samo­chód sta­nął, dłuż­szą chwilę sie­działa, słu­cha­jąc mono­ton­nego rytmu wycie­ra­czek i przy­glą­da­jąc się swo­jemu ślicz­nemu domowi na wznie­sie­niu.

Uwiel­biała to miej­sce. Jej wła­sne. Praw­dziwy dom. Pię­trowy budy­nek był, szcze­rze mówiąc, za duży dla samot­nej kobiety, ale uwiel­biała po nim błą­dzić. Każda minuta spę­dzona na sta­ran­nym urzą­dza­niu wnętrz była praw­dziwą roz­ko­szą. Wszystko musiało być dokład­nie tak, jak sobie życzyła. Ona – i tylko ona.

Zbyt dobrze wie­działa, jakie to uczu­cie: pako­wać się w eks­pre­so­wym tem­pie, przy dźwię­kach pio­se­neczki _Żegnaj, kosie_ i brać nogi za pas. Nie zamie­rzała tego robić już ni­gdy w życiu.

Uwiel­biała krzą­tać się po podwórku, pra­co­wać w ogro­dzie, przy­ci­nać krzewy, pod­le­wać traw­nik, wyry­wać chwa­sty. Naj­zwy­klej­sze czyn­no­ści na świe­cie. Pro­ste, zwy­kłe zaję­cia, w sam raz dla kogoś, kto w ciągu pierw­szej połowy życia nie­wiele zaznał nor­mal­no­ści.

Miała prawo być teraz sobą. Być Laine Tavish i korzy­stać ze wszyst­kiego, co się z tym łączyło. Miała swój skle­pik, miesz­kała w siel­skim mia­steczku, we wła­snym domu, zna­la­zła wokół przy­ja­ciół… miała swoje życie. I miała prawo korzy­stać z wize­runku, jaki sama sobie stwo­rzyła.

Wil­lowi nic by nie pomo­gło, gdyby powie­działa sze­ry­fowi prawdę. Nic by to nie zmie­niło, a dla niej rów­na­łoby się trzę­sie­niu ziemi. Vince dowie­działby się, że męż­czy­zna leżący w miej­skiej kost­nicy nie był żad­nym Jaspe­rem R. Peter­so­nem, ale Wil­lia­mem Youn­giem z mnó­stwem pseu­do­ni­mów. Zna­la­złby też wpisy w kar­to­tece, ponie­waż Willy zro­bił z jej ojcem nie­je­den skok. Byli jak bra­cia.

Ziry­to­wana wysko­czyła z samo­chodu, żwa­wym kro­kiem pode­szła do drzwi domu i sta­now­czym gestem wycią­gnęła klu­cze.

Wystar­czyło, że weszła do środka, a natych­miast się uspo­ko­iła. Oto­czyła ją przy­ja­zna atmos­fera. Bal­sa­miczna cisza, zapach olejku cytry­no­wego, który wła­sno­ręcz­nie wcie­rała w każdy kawa­łek drewna, sub­telna sło­dycz wio­sen­nych kwia­tów przy­nie­sio­nych z wła­snego ogródka… Od razu lepiej, spo­koj­niej, praw­dziwe uko­je­nie dla napię­tych ner­wów.

Odło­żyła klu­cze na gli­niany rusty­kalny talerz usta­wiony na sto­liku w przed­po­koju, wyjęła z torebki tele­fon komór­kowy i od razu pod­łą­czyła do łado­warki. Zsu­nęła z nóg pan­to­fle, zdjęła żakiet i powie­siła go na słupku od porę­czy. Torebkę posta­wiła na naj­niż­szym stop­niu.

Jak zwy­kle poszła od razu do kuchni. Nor­mal­nie nasta­wi­łaby w czaj­niku wodę na her­batę i cze­ka­jąc, aż się zago­tuje, przej­rza­łaby pocztę, zabraną ze skrzynki u wylotu alejki.

Dziś jed­nak nalała sobie duży kie­li­szek wina.

Sta­nęła przy zle­wie, zapa­trzona w ogró­dek na tyłach domu.

Kie­dyś już miesz­kała w domu z ogród­kiem… nawet wię­cej niż raz… kie­dyś, jako dziecko. Pamię­tała jeden taki ogró­dek… gdzie on był, w Nebra­sce? W Iowa?

Co za róż­nica, pomy­ślała i wypiła długi łyk.

Lubiła tam­ten ogró­dek, bo na środku rosło wiel­kie drzewo. Powie­sił na nim starą oponę na gru­bych linach.

I huś­tał ją tak wysoko, aż chwi­lami zda­wało jej się, że fruwa.

Jak długo tam miesz­kali – nie pamię­tała. Samego domu w ogóle nie potra­fiła sobie przy­po­mnieć. Więk­sza część dzie­ciń­stwa zacho­wała się we wspo­mnie­niach Laine jako pasmo nie­wy­raź­nych, coraz to innych miejsc i twa­rzy: cią­głe podróże samo­cho­dem, szyb­kie pako­wa­nie skrom­nego bagażu. A w tym wszyst­kim on, ojciec, o dono­śnym, dźwięcz­nym gło­sie i wiel­kich dło­niach, z szel­mow­skim uśmie­chem, któ­remu trudno się oprzeć, sypiący bez­tro­sko obiet­ni­cami bez pokry­cia.

Pierw­szych dzie­sięć lat życia kochała go całym ser­cem, a przez wszyst­kie następne robiła co w ludz­kiej mocy, by zapo­mnieć o jego ist­nie­niu.

Jeśli nawet znowu miał kło­poty, to nie jej sprawa.

Nie była już malutką Lainie, uko­chaną córeczką Jacka O’Hary. Teraz była Laine Tavish, powa­żaną oby­wa­telką Angel’s Gap.

Zer­k­nęła na butelkę wina, wzru­szyła ramio­nami i nalała sobie drugi kie­li­szek. Była w końcu doro­sła, miała prawo ubz­dryn­go­lić się we wła­snej kuchni, zwłasz­cza w dniu, kiedy przy­bysz z nie­chlub­nej prze­szło­ści wyzio­nął ducha u jej stóp.

Z kie­lisz­kiem w ręku pode­szła do drzwi przed­po­koju, skąd dobie­gało pełne tęsk­noty popi­ski­wa­nie.

Wpadł do środka jak kula armat­nia – wło­chata, ozdo­biona mięk­kimi zwi­sa­ją­cymi uszami. Łapami wsparł się jej na pier­siach, szturch­nął ją w twarz dłu­gim pyskiem i zaczął ener­gicz­nie lizać po policz­kach, pełen wylew­nej, bez­wa­run­ko­wej miło­ści.

– Dobrze już, dobrze, ja też się cie­szę, że cię widzę.

Obo­jętne, w jakim nastroju wra­cała do domu, po powi­ta­niu Henry’ego, nie­sa­mo­wi­tego kun­dla z prze­wagą krwi psa goń­czego, zawsze odzy­ski­wała humor.

Oca­liła mu życie. W każ­dym razie tak to wła­śnie postrze­gała. Dwa lata temu wybrała się do schro­ni­ska z zamia­rem wybra­nia sym­pa­tycz­nego szcze­niaka. Zawsze chciała mieć przy sobie jakąś psią sło­dycz, roz­bra­ja­jące ślicz­no­ści, które wychowa od małego.

Tym­cza­sem natknęła się na niego – wiel­kiego, nie­zgrab­nego, nie­praw­do­po­dob­nie pospo­li­tego psa z zie­mi­stą sier­ścią. Skrzy­żo­wa­nie niedź­wie­dzia z mrów­ko­ja­dem.

I zako­chała się w nim od pierw­szego wej­rze­nia, gdy przez drzwiczki boksu spoj­rzała mu w oczy.

Każdy zasłu­guje na drugą życiową szansę, pomy­ślała, i zabrała Henry’ego do domu.

Ni­gdy nie dał jej powodu, by żało­wała tego impul­syw­nego gestu. Kochał ją miło­ścią abso­lutną, tak wielką, że nawet kiedy sypała do jego miski karmę, nie odry­wał od swo­jej pani wzroku peł­nego uwiel­bie­nia.

– Można jeść, kolego.

Dopiero na pole­ce­nie Henry wsa­dził pysk do miski.

Ona też powinna coś prze­ką­sić, zro­bić choćby mizerny pod­kład pod wino, ale nie miała ochoty na jedze­nie. Jesz­cze odro­bina trunku w krwio­biegu – i będzie mogła prze­stać myśleć, zasta­na­wiać się, nie­po­koić.

Przed­po­kój zosta­wiła otwarty, ale spraw­dziła zamki w zewnętrz­nych drzwiach. Gdyby ktoś bar­dzo się uparł, dostałby się do środka przez wej­ście dla psa, ale wtedy Henry natych­miast wsz­cząłby alarm.

Poszcze­ki­wał za każ­dym razem, gdy alejką pod domem prze­jeż­dżał jakiś samo­chód i choć przy­wi­tałby każ­dego intruza, obli­zu­jąc go z zachwy­tem – oczy­wi­ście wów­czas, kiedy już prze­stałby się go bać – to jed­nak korzyść z jego szcze­ka­nia była bez­dy­sku­syjna: nikt ni­gdy Laine swoją wizytą nie zasko­czył. No i ni­gdy, pod­czas tych czte­rech lat pobytu w Angel’s Gap, nie miała żad­nych nie­pro­szo­nych gości ani w domu, ani w skle­pie.

Aż do dzi­siaj, popra­wiła się w myślach.

W końcu posta­no­wiła jed­nak zamknąć także drzwi do przed­po­koju i wypu­ścić Henry’ego na wie­czorny spa­cer.

Przez chwilę miała ochotę zadzwo­nić do mamy, ale szybko zre­zy­gno­wała z tego pomy­słu. Bo i po co? Mama już od dawna pro­wa­dziła wyma­rzone uczciwe życie z wyma­rzo­nym uczci­wym męż­czy­zną. Zasłu­żyła sobie na ten luk­sus. Nie było sensu nisz­czyć jej tego ide­al­nego świata, mówiąc: „Cześć, wiesz wpa­dłam dzi­siaj na wujka Willy’ego, a potem to samo zro­bił dżip che­ro­kee”.

Z kie­lisz­kiem w ręku poszła na pię­tro. Naszy­kuje sobie coś do prze­gry­zie­nia, weź­mie gorącą kąpiel i wcze­śniej się położy.

Zapo­mni o tym, co się dzi­siaj stało.

„Zosta­wił dla cie­bie”. Tak powie­dział. Pew­nie bre­dził. A poza tym jeśli cokol­wiek zosta­wił, i tak tego nie chciała.

Miała już wszystko, co było jej potrzebne do szczę­ścia.

*

Max Gan­non dostał złe wia­do­mo­ści na temat Willy’ego od recep­cjo­ni­sty w Zajeź­dzie pod Czer­wo­nym Dachem, dokąd spro­wa­dził go świeży trop tego drob­nego cwa­niaczka. Lokalne wła­dze dotarły do motelu wcze­śniej, lecz Max mimo wszystko zain­we­sto­wał pierw­szy tego dnia bank­not dwu­dzie­sto­do­la­rowy w infor­ma­cję o nume­rze oraz klucz.

Gli­nia­rze nie zabrali jesz­cze rze­czy denata, a nawet, co było widać gołym nie­uzbro­jo­nym okiem, nie prze­pro­wa­dzili solid­nego prze­szu­ka­nia. Bo i niby po co mie­liby się szcze­gól­nie inte­re­so­wać poko­jem wyna­ję­tym przez ofiarę ulicz­nego wypadku. Dopiero kiedy się dowie­dzą, kim był zabity, wrócą i znacz­nie sta­ran­niej przy­łożą się do roboty.

Nawet nie zdą­żył się roz­pa­ko­wać, zauwa­żył Max.

W jedy­nej walizce – od Louisa Vuit­tona – zostały skar­petki, bie­li­zna oraz sta­ran­nie poskła­dane gar­ni­tu­rowe koszule. Willy nale­żał do porząd­nic­kich i lubił rze­czy fir­mowe. Gar­ni­tur powie­sił w sza­fie. Ele­gancki odcień sza­ro­ści, jed­no­rzę­dowa mary­narka, Hugo Boss. Do tego para czar­nych pół­bu­tów Fer­ra­gamo, usztyw­nio­nych pra­wi­dłami, usta­wio­nych porząd­nie na dnie szafy.

Max prze­szu­kał kie­sze­nie, uważ­nie spraw­dził pod­szewkę. Wyjął z butów pra­wi­dła i wetknął palce aż po czubki.

Prze­szedł do łazienki. Dokład­nie spraw­dził zestaw kosme­ty­ków od Diora. Pod­niósł pokrywę rezer­wu­aru, potem ukuc­nął i poszu­kał za sede­sem, zaj­rzał pod umy­walkę.

W sypialni wysu­nął po kolei wszyst­kie szu­flady, następ­nie prze­trzą­snął samą walizkę oraz jej zawar­tość. Spraw­dził też mate­rac na stan­dar­do­wym dwu­oso­bo­wym łóżku.

Nie minęła godzina, a on wie­dział już z całą pew­no­ścią, że Willy nie zosta­wił nic god­nego uwagi. Gdy wycho­dził, pokój wyglą­dał tak samo dzie­wi­czo jak przed jego wej­ściem.

Zasta­no­wił się, czy by nie zosta­wić recep­cjo­ni­ście jesz­cze jed­nej dwu­dziestki, z prośbą, żeby o jego wizy­cie nie wspo­mi­nał gli­nom, ale doszedł do wnio­sku, że w ten spo­sób tylko skło­niłby tego faceta do nie­po­trzeb­nych domy­słów.

Wsiadł do swo­jego Porsche, włą­czył Spring­ste­ena i poje­chał do miej­skiej kost­nicy upew­nić się, że jego naj­waż­niej­szy trop śledz­twa spo­czywa w lodówce.

Wetknął straż­ni­kowi dwu­dzie­staka i w zamian dostał mil­czącą zgodę na obej­rze­nie ciała. Z doświad­cze­nia wie­dział, że por­tret Andrew Jack­sona toruje drogę szyb­ciej i sku­tecz­niej niż wszel­kie wyja­śnie­nia, doku­menty oraz biu­ro­kra­cja.

– Głu­pek. Cho­lera, Willy, myśla­łem, że jesteś mądrzej­szy.

Patrząc na pora­nioną twarz trupa, wziął długi oddech.

Po kiego dia­bła ucie­ka­łeś? I co cię ścią­gnęło do tej dziury zabi­tej dechami w sta­nie Mary­land?

Co albo może: kto?

Ponie­waż Willy nie zamie­rzał mu nic powie­dzieć, Max wró­cił na drogę pro­wa­dzącą do Angel’s Gap, by tam pod­jąć trop wart miliony dola­rów.

*

Jeśli chcesz posłu­chać mało­mia­stecz­ko­wych plo­tek, musisz pójść tam, gdzie prze­sia­dują miesz­kańcy. Gdzie za dnia zbie­rają się przy kawie i prze­ką­skach, nato­miast wie­czo­rem scho­dzą się na coś moc­niej­szego.

Max, pod­jąw­szy decy­zję, że zosta­nie w Angel’s Gap jesz­cze dzień lub dwa, zamel­do­wał się w Hotelu Stru­dzony Podróż­nik. Naj­pierw zafun­do­wał sobie gorący prysz­nic i zmył z sie­bie pierw­sze dwa­na­ście godzin mija­ją­cego dnia. Naj­wyż­szy czas ruszyć szla­kiem numer dwa.

Zjadł cał­kiem przy­zwo­ity cie­pły posi­łek przy­nie­siony do pokoju, prze­glą­da­jąc jed­no­cze­śnie w lap­to­pie stronę stwo­rzoną przez Infor­ma­cję Tury­styczną Angel’s Gap. W oknie poświę­co­nym życiu noc­nemu zna­lazł kilka inte­re­su­ją­cych barów, klu­bów i kawiarni. Szu­kał jakie­goś lokal­nego pubu, do któ­rego wpada się na piwo, by zamie­nić parę słów z przy­ja­ciółmi.

Zna­lazł trzy, które mogły odpo­wia­dać jego ocze­ki­wa­niom, zaj­rzał do adre­sów i dokoń­czył jedze­nie nad wydru­kiem mapy.

Sym­pa­tyczne mia­steczko, uznał.

Oto­czone górami. Piękne widoki, mnó­stwo miejsc rekre­acyj­nych, zwłasz­cza dla entu­zja­stów sportu albo miło­śni­ków spę­dza­nia urlopu w przy­cze­pie lub pod namio­tem. Wystar­cza­jąco spo­kojne dla tych, któ­rzy pra­gnęli odpo­cząć od wiel­ko­miej­skiego życia, ale z pełną klasy ofertą kul­tu­ralną, a na doda­tek w roz­sąd­nej odle­gło­ści od kilku więk­szych aglo­me­ra­cji, więc dosko­nałe także dla tych, któ­rzy chcie­liby wysko­czyć w góry tylko na week­end.

Infor­ma­cja tury­styczna zachę­cała do sko­rzy­sta­nia z oferty polo­wa­nia, łowie­nia ryb, gór­skich wycie­czek i innych form spę­dza­nia czasu na świe­żym powie­trzu. Żadna z nich nie wydała się atrak­cyjna miesz­czu­chowi tkwią­cemu w Mak­sie. On, gdyby chciał zoba­czyć niedź­wie­dzia albo jele­nia w natu­ral­nym oto­cze­niu, włą­czyłby kanał Disco­very.

Tak czy ina­czej mia­steczko miało swój nie­za­prze­czalny urok, piękne strome uliczki, stare domy z solid­nej ciem­no­czer­wo­nej cegły… Poto­mac toczył wody sze­roko, dzie­ląc miej­sco­wość na dwie czę­ści, brzegi spi­nały piękne łuki mostów. Wiele kościel­nych iglic strze­lało w niebo, na nie­któ­rych miedź pokryła się miękką zie­le­nią świad­czącą o upły­wie czasu i zmien­nej pogo­dzie. Z daleka dobiegł długi sygnał nad­jeż­dża­ją­cego pociągu, powtó­rzony przez echo.

Na pewno jesie­nią, gdy drzewa stro­iły się w tysiące barw, oko­lica sta­no­wiła praw­dziwą ucztę dla oka. A zimą, gdy wszystko otu­lał biały śnieg, musiało być tu pięk­nie jak na pocz­tówce. Wszystko to jed­nak nie wyja­śniało, dla­czego Willy Young dał się prze­je­chać aku­rat tutaj, na Mar­ket Street.

Max byl zde­cy­do­wany zna­leźć odpo­wiedź na to pyta­nie. Wyłą­czył kom­pu­ter, chwy­cił uko­chaną kurtkę lot­ni­czą i ruszył w kurs po barach.Rozdział 4

4

Nie­kom­plet­nie ubrany, z ocie­ka­ją­cymi wodą wło­sami Max, który wła­śnie wyszedł spod prysz­nica, usły­szał puka­nie do drzwi. Otwo­rzył z jedną tylko myślą w gło­wie: kawa.

Roz­cza­ro­wa­nie to jesz­cze nic. W końcu czło­wiek przy­zwy­czaja się do niego przez całe życie. Ot, choćby naj­śwież­szy przy­kład: minioną noc Max spę­dził sam. Ale że za drzwiami stał gli­niarz – to już zupeł­nie osobna sprawa. Ozna­czało to, że trzeba będzie ruszyć sza­rymi komór­kami w sytu­acji, gdy odmó­wiono mu nie­za­prze­czal­nego prawa do poran­nej dawki kofe­iny.

Obej­rzał sobie miej­sco­wego stróża porządku: wielki, silny i podejrz­liwy. Na próbę uśmiech­nął się do niego przy­jaź­nie, choć nie kry­jąc zasko­cze­nia.

– Dzień dobry. Sądząc po mun­du­rze, nie jest pan z obsługi hote­lo­wej, więc raczej nie dostanę od pana kawy i jajek…

– Jestem tutaj sze­fem poli­cji, panie Gan­non. Nazy­wam się Bur­ger. Mogę panu zająć kilka minut?

– Jasne. – Max cof­nął się i obrzu­cił wzro­kiem pokój. Łóżko było nie­po­ście­lone, zza uchy­lo­nych drzwi łazienki cią­gle jesz­cze wydo­by­wała się para.

Biurko wyglą­dało jak nor­malne biurko w pokoju hote­lo­wym pierw­szego z brzegu biz­nes­mena: lap­top, parę teczek i dys­kie­tek, notes elek­tro­niczny, tele­fon komór­kowy – wszystko jak należy. Max miał zwy­czaj zawsze zamy­kać teczki i usu­wać z zasięgu wzroku inte­re­su­jące papiery.

– Zapra­szam. – Uczy­nił nie­okre­ślony gest w stronę krze­sła. – Niech pan siada. – Pod­szedł do szafy, wyjął z niej koszulę. – Co się stało?

Vince nie usiadł, a twarz miał kamienną, bez śladu uśmie­chu.

– Pan zna Laine Tavish.

– Tak. – W gło­wie Maxa roz­dzwo­niła się cała orkie­stra dzwon­ków alar­mo­wych, na usta pchały się pyta­nia. Mimo to spo­koj­nie wło­żył koszulę. – To wła­ści­cielka Skar­bów Prze­szło­ści. Wczo­raj kupi­łem u niej pre­zent dla matki. – Teraz pozwo­lił sobie na odro­binę zatro­ska­nia w gło­sie. – Są jakieś kło­poty z moją kartą kre­dy­tową?

– Nic mi o tym nie wia­domo. Nato­miast wczo­raj w nocy wła­mano się do domu pani Tavish.

– Co z nią? Nic jej się nie stało? – Tym razem nie musiał uda­wać tro­ski, a dzwony alar­mowe omal go nie ogłu­szyły. Dło­nie, zapi­na­jące guziki, znie­ru­cho­miały. – Gdzie ona jest?

– Nie było jej w domu pod­czas wła­ma­nia. Z jej zezna­nia wynika, że w tym cza­sie przy­by­wała z panem.

– Zje­dli­śmy razem kola­cję. – Roz­le­gło się zde­cy­do­wane puka­nie. – Co jest?! – Ponie­waż kawa gwał­tow­nie spa­dła z prio­ry­te­to­wego miej­sca na jego liście, Max ziry­to­wał się, sły­sząc jakie­goś intruza. – Jedną sekundę – prze­pro­sił Vince’a. – Otwo­rzył drzwi i zoba­czył drobną blon­dy­neczkę sto­jącą obok kel­ner­skiego wózka.

– Dzień dobry panu. Przy­wio­złam śnia­da­nie.

– Aaa… Tak, dzię­kuję. Pro­szę gdzieś posta­wić… gdzie­kol­wiek.

Wpro­wa­dza­jąc wózek do pokoju, dziew­czyna zauwa­żyła Vince’a.

– O, cześć, sze­ry­fie.

– Cześć, Sherry. Co u cie­bie?

– Nic nowego. – Bar­dzo się sta­rała nie oka­zać cie­ka­wo­ści. – Przy­nieść panu kubek do kawy?

– Nie trzeba. Przed wyj­ściem z domu wypi­łem dwie.

– Jakby pan zmie­nił zda­nie, to pan zadzwoni. – Zdjęła pokrywę z tale­rza, odsła­nia­jąc sma­żone jajka i pla­ster bekonu. – W porządku – oce­niła. Podała Maxowi skó­rzaną okładkę z rachun­kiem i zacze­kała, aż gość go pod­pi­sze. – Życzę smacz­nego.

Wyszła z pokoju, jesz­cze zza progu rzu­ciła przez ramię zacie­ka­wione spoj­rze­nie i zamknęła drzwi.

– Niech pan je – ode­zwał się Vince. – Nie ma sensu cze­kać, aż to wszystko wysty­gnie. Kar­mią tutaj zupeł­nie przy­zwo­icie.

– Co to za wła­ma­nie? Kra­dzież?

– Tak. Jak to się stało, że pani Tavish spę­dziła z panem wczo­raj­szy wie­czór?

Max usiadł i nalał sobie kawy.

– Będąc w skle­pie, zapro­si­łem ją na drinka. Przy­jęła zapro­sze­nie. A ponie­waż mia­łem nadzieję, że da się zapro­sić także na kola­cję, a ona nie miała nic prze­ciwko temu, po drinku w barze prze­szli­śmy do restau­ra­cji.

– Zawsze pan się uma­wia z kobie­tami, u któ­rych pan kupuje pre­zenty dla matki?

– Gdyby tak było, mama mia­łaby ode mnie znacz­nie wię­cej upo­min­ków. – Max pod­niósł kubek i wypił długi łyk, patrząc Vince’owi w oczy. – Laine jest atrak­cyjną i wyjąt­kowo inte­re­su­jącą kobietą. Chcia­łem ją poznać, umó­wi­łem się z nią i bar­dzo mi przy­kro, że ma kło­poty.

– Zło­dziej wła­mał się do jej domu dokład­nie w cza­sie, gdy była z panem.

– Dotarło to do mnie. – Max uznał, że nie ma powodu mar­no­wać śnia­da­nia. Odkroił kawa­łek jajka widel­cem. – Przy­szło panu do głowy, że star­tuję do atrak­cyj­nych babek w skle­pach, a potem, kiedy bawię się w cza­ru­sia pod­czas kola­cji, mój wspól­nik obra­bia im domy? To nacią­gana teo­ria, komen­dan­cie, bo wczo­raj zoba­czy­łem Laine pierw­szy raz w życiu i aż do teraz nie wie­dzia­łem, gdzie mieszka ani że ma w domu coś war­tego uwagi. W zasa­dzie, logicz­nie rzecz bio­rąc, łatwiej by było obro­bić sklep. Jest tam sporo nie­złego towaru.

Vince tylko patrzył, nie odzy­wa­jąc się sło­wem.

– W łazience są szklanki – rzu­cił Max po chwili. – Gdyby pan jed­nak nabrał ochoty na tę kawę…

– Nie, dzię­kuję. Co pan robi w Angel’s Gap, panie Gan­non?

– Jestem zatrud­niony w towa­rzy­stwie ubez­pie­cze­nio­wym Reliance Insu­rance, przy­je­cha­łem na zle­ce­nie firmy.

– Jakie to zle­ce­nie?

– Sze­ry­fie, może pan zadzwo­nić do Aarona Sla­kera, szefa firmy, i spraw­dzić moje powią­za­nia ze spółką. Ma sie­dzibę w Nowym Jorku. Mnie jed­nak nie wolno oma­wiać szcze­gó­łów zle­ce­nia bez zgody klienta.

– To jakieś nowe zwy­czaje w tej dzie­dzi­nie.

– Ubez­pie­cze­nia bywają różne.

Max otwo­rzył mikro­sko­pijny sło­iczek i roz­sma­ro­wał na trój­kąt­nej grzance dżem tru­skaw­kowy.

– Ma pan jakiś doku­ment toż­sa­mo­ści?

– Oczy­wi­ście.

Pod­szedł do szafki i wyjął z port­fela prawo jazdy. Podał je poli­cjan­towi i usiadł.

– Nie mówi pan jak Nowo­jor­czyk – stwier­dził Vince.

– Geo­r­gia wyłazi mi z butów. – Był ziry­to­wany, celowo prze­cią­gał słowa. – Nie jestem zło­dzie­jem, sze­ry­fie. Ja tylko zja­dłem kola­cję z piękną kobietą. Niech pan zadzwoni do Sla­kera.

Vince poło­żył prawo jazdy obok tale­rza Maxa.

– Zadzwo­nię. – Ruszył do drzwi, ale z ręką na klamce jesz­cze się odwró­cił. – Jak długo pla­nuje pan zostać w naszym mie­ście, panie Gan­non?

– Aż skoń­czę pracę. – Wło­żył do ust następny kawa­łek jajka. – Sze­ry­fie, miał pan cał­ko­witą rację, dobrze tutaj kar­mią.

Za poli­cjan­tem zamknęły się drzwi, a Max sie­dział i jadł. I myślał. Glina jest gliną, spraw­dzi go na pewno. A kiedy już spraw­dzi, dowie się, że cztery lata słu­żył w armii. Będzie też wie­dział o licen­cji detek­tywa. A w małym mia­steczku wie­ści szybko się roz­cho­dzą i nie­długo Laine zosta­nie o wszyst­kim poin­for­mo­wana.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki