Śmiała przysięga śmierci - ebook

ROZDZIAŁ PIERWSZY

GREY

Pogoda zaczęła się zmieniać, wzmógł się zimny wiatr nadciągający z gór i wślizgnął się wprost pod moją skórzaną, obitą futrem kurtkę. W Syhl Shallow jest zimniej niż byłoby w Emberfall, lecz minęło już tyle czasu, odkąd odczuwałem stopniowe przejście jesieni w zimę, że rozkoszowałem się tą zmianą.

Inni zgromadzili się wokół centralnego kominka płonącego w głównej sali Kryształowego Pałacu, popijając pierwszą zimową partię wina, ale Iisak nienawidzi ciepła, więc ja stawiam czoła panującym na werandzie ciemności i zimnu, żeby pograć z nim w kości. Jedyny płomień, jaki się tu pali, to ten znajdujący się w szklanym słoju stojącym na stole pomiędzy nami.

Iisak potrząsa srebrnymi kośćmi w dłoniach, a potem wyrzuca je na stół.

– Na srebrzyste piekło – mamroczę, oceniając jego rzut.

Jestem dobry w kartach, ale zdaje się, że kości mnie nienawidzą. W grze w karty niesamowicie ważny element stanowi strategia, natomiast kośćmi rządzi nic więcej jak tylko przypadek. Rzucam monetę na stół, uznając wygraną przeciwnika.

Iisak się uśmiecha i podczas gdy ciemność maluje czarne oczy i szarą skórę mężczyzny jeszcze ciemniejszymi odcieniami, jego kły lśnią w świetle księżyca.

Chowa monetę do kieszeni, choć zapewne odda ją później Tycho. Rozpieszcza chłopaka jak stara babcia. Albo jak ojciec, który tęskni za kiedyś utraconym synem.

– Gdzie jest twoja młoda królowa? – pyta.

– Lia Mara je kolację z jedną z Izb Królewskich.

– Bez ciebie?

– Poprosili o prywatną audiencję, a ona ma obowiązek ich uszczęśliwić.

Izby Królewskie wywierały presję na poprzedniej królowej przed tym, jak ją zabito, ale Karis Luran rządziła twardą ręką i potrafiła utrzymać ich w ryzach. Teraz, kiedy Lia Mara jest u władzy, a Syhl Shallow rozpaczliwie potrzebuje zapasów, presja, aby znaleźć szlaki handlowe przez Emberfall, jeszcze się podwoiła. Zwłaszcza że Lia Mara nie chce kontynuować twardych rządów swojej matki.

Wzruszam ramionami i zbieram kości.

– Nie każdemu tutaj odpowiada magia, Iisak.

– Domyśliłem się tego po reakcji tłumu, Wasza Wysokość. – Rozgląda się po zacienionej i pustej werandzie, jedynie ze strażnikami stojącymi przy drzwiach.

– No wiesz – odpowiadam wymijająco. – Zimno dzisiaj.

Ale ma rację, to pewnie przez magię.

Dogaduję się z większością straży i żołnierzy w Syhl Shallow, lecz tutaj panuje między nami dystans, którego przyczyn nie mogę dokładnie określić. No i nieufność. Na początku myślałem, że to przez to, iż uważali mnie za wiernego Emberfall i dlatego, że stałem po stronie Lii Mary, gdy zabiła swoją matkę, aby objąć tron.

Ale z czasem ta nieufność zaczęła być coraz bardziej widoczna, gęstniała za każdym razem, kiedy leczyłem jakiś uraz albo odpędzałem przeciwnika na polu treningowym. Dawała się też zauważyć, gdy wchodziłem do zbrojowni, by odłożyć broń. Rozmowy nagle cichły, a małe grupki się rozpraszały.

Silny podmuch wiatru przetacza się przez werandę, gasząc świecę.

Czuję, jak przechodzi mnie dreszcz.

– Jak już mówiłem…

– Powinniśmy skorzystać z okazji, że jesteśmy sami – oznajmia Iisak, a jego głos jest niższy, cichszy i pozostający poza zasięgiem uszu moich strażników.

Unoszę palec nad świecą i zaczynam kręcić nim kółka, pozwalając gwiazdom w swojej krwi tańczyć pod opuszkami palców. To, co kiedyś było wyzwaniem, teraz nie wymaga wysiłku. Płomień znów ożywa.

– Myślałem, że właśnie korzystamy.

– Nie potrzebuję już więcej twoich monet.

Uśmiecham się.

– No cóż, to dobrze, bo nie mam ich za dużo.

Nie uśmiecha się w odpowiedzi, więc i ja przybieram poważniejszy wyraz twarzy. Iisak jest królem na własnych zasadach, chociaż przysiągł mi służyć przez rok. Został uwięziony w klatce w Emberfall, a Karis Luran trzymała go na łańcuchu. Proponowałem wiele razy, że go uwolnię, ale on zawsze odmawiał. Nie wiem, czy zasłużyłem na taką lojalność, zwłaszcza od kiedy mam świadomość, co utracił: najpierw syna, który zaginął, a później tron w Iishellasie. Kiedy zabiega o moją uwagę, staram się, jak mogę, żeby mu ją okazać.

– Czego potrzebujesz? – dociekam.

– Nie tylko mieszkańcy Syhl Shallow boją się magii. – W odpowiedzi marszczę brwi. Mówi o Rhenie, moim bracie.

Za każdym razem, jak o tym pomyślę, czuję ucisk w środku.

– Kiedyś powiedziałeś, że nie chcesz być z nim w stanie wojny – przypomina Iisak.

Spoglądam na kości do gry w swojej ręce i obracam je pomiędzy palcami.

– Ciągle nie chcę.

– Zacząłeś przygotowywać wojska w imieniu Lii Mary.

Zamykam w dłoni srebrne sześciany.

– Tak.

– Skarbce Syhl Shallow zaczęły się opróżniać. Najprawdopodobniej będziesz miał tylko jedną szansę, aby się mu przeciwstawić. Straty po ostatniej bitwie z Emberfall były wystarczająco duże za sprawą potwora księcia Rhena. Drugi najazd nie będzie możliwy. – Przerywa. – A ty dałeś mu sześćdziesiąt dni na przygotowanie się do następnej bitwy.

– Wiem.

– Nieważne jak bardzo chcesz chronić życie poddanych, te walki nie obędą się bez strat.

– To też wiem.

Następny podmuch wiatru przelatuje przez werandę, ponownie zdmuchując płomień świecy. Tym razem przywołał go Iisak. Nauczyłem się wyczuwać jego magię, i to, jak krąży w powietrzu, tak jak moja krąży w krwi.

Spojrzałem na niego i przywołałem płomień z powrotem.

Nadciąga kolejny podmuch, a ja mrużę oczy. Iisak zawsze przegina. Kiedy zacząłem uczyć się kontrolować magię, było to dla mnie frustrujące, ale czerpałem radość z tego wyzwania. Trzymam palec prosto, a płomień zmaga się z powietrzem. Gwiazdy pojawiają się w moim polu widzenia, podczas gdy staram się utrzymać magię w miejscu. Wiatr przybrał na sile tak mocno, że aż szczypie mnie w oczy i porywa mój płaszcz. Skrzydła Iisaka rozpościerają się, ale płomień nie gaśnie.

– Pamiętasz, gdy mówiłem, że mi zimno? – przypominam.

Znów się uśmiecha i pozwala, aby wiatr zawirował, aż w końcu znikł.

Po nagłym rozpłynięciu się jego magii, płomień na chwilę się zwiększa, przez co wosk zaczyna spływać po bokach świecy. W tym momencie ja również odpuszczam.

– Może byłoby dobrze, gdybyśmy pokazali podwładnym Lii Mary, jak użyteczna może być magia – oświadcza.

Myślę o ludziach, którzy zostali uleczeni przez moją moc. Sposób, w jaki byłem w stanie utrzymać wrogów z dala od siebie, a także od każdego walczącego razem ze mną, choć o wiele mniej sprawnie.

– Już to zrobiłem.

– Nie mam na myśli tego, żebyś tylko wzmocnił swoje siły obronne.

Obserwuję go uważnie.

– Masz na myśli to, abym użył magii przeciwko Rhenowi. – Robię pauzę. – On dokładnie tego się boi.

– Powiedziałeś mu, że wysyłasz wojsko. Będzie przygotowany na odwet, a także gotowy na walkę z dystansu, tak jak to mają w zwyczaju królowie.

Ale pozostanie bezbronny wobec magii.

Jestem tego pewien, bo już kiedyś tak było.

– Rhen cię zna – zauważa Iisak. – Spodziewa się przemocy. Spodziewa się zbrojnej napaści. Spodziewa się skutecznego, brutalnego ataku, zupełnie innego od tego, jaki został wysłany przez Karis Luran. Zgromadziłeś armię i równie dobrze możesz złożyć przysięgę.

– Nie lekceważ go. – Myślę o bliznach po bacie na moich plecach. Na plecach Tycho. – Przyparty do muru, Rhen potrafi być bardzo okrutny.

– Tak, Wasza Wysokość. – Iisak sprawia, że płomień znów migocze, odbijając się w jego czarnych ślepiach. – Ty też potrafisz.ROZDZIAŁ DRUGI

RHEN

Po raz kolejny jesień zawitała do zamku Ironrose. Pierwszy lodowaty podmuch tego sezonu wdarł się przez okno, wywołując u mnie mimowolny dreszcz. Od wielu miesięcy nie potrzebowałem porannego ognia, lecz dziś w powietrzu wyraźnie czuć było nadchodzący mróz. Coraz bardziej korciło mnie, by przywołać służącego i rozkazać mu rozpalić palenisko.

Ale tego nie robię.

Praktycznie od zawsze byłem przerażony samą myślą o początku cyklu, bo ten oznaczał, że klątwa znów się rozpoczęła. Ponownie będę miał osiemnaście lat i znów zostanę uwięziony w niekończącej się powtórce jesieni. Będę sam z Greyem, moim poprzednim dowódcą straży, próbując znaleźć dziewczynę, która pomogłaby zdjąć ze mnie klątwę dręczącą mnie i całe Emberfall.

Tej jesieni Greya nie ma.

Tej jesieni posiadam u swojego boku dziewczynę.

Tej jesieni myślę, że po raz pierwszy mam dziewiętnaście lat.

Klątwa została złamana.

Nie czuję tego.

Lilith, zaklinaczka, która wcześniej rzuciła na mnie przekleństwo, teraz więzi zaś w inny sposób.

Harper, nazwana później księżniczką Disi, zdjęła klątwę i przysięgła pomóc poddanym, właśnie wymachuje mieczem na dziedzińcu pod moim oknem razem z Zo, jej najbliższą przyjaciółką. Kiedyś była strażniczką Harper, ale potem pomogła Greyowi uciec. Nie odbiorę ukochanej najlepszej przyjaciółki, ale nie mogę akceptować strażników, którzy pokazują podzieloną lojalność.

Napięcie i tak jest już na wystarczająco wysokim poziomie.

Dziewczyny odskakują od siebie, dysząc ciężko, lecz Harper niemal natychmiast z powrotem wraca do pozycji.

Wywołuje to we mnie uśmiech. Dziecięce porażenie mózgowe sprawia, że szermierka to dla niej wymagające zadanie – niektórzy powiedzieliby niemożliwe – ale ona jest najbardziej zdeterminowaną osobą, jaką znam.

Niespodziewanie cichy głos przemawia do mnie zza moich pleców:

– Och, Wasza Wysokość, to takie urocze, że Harper myśli, iż zdoła osiągnąć dobre wyniki.

Mój uśmiech gaśnie, ale nie odwracam się od okna.

– Lady Lilith.

– Proszę o wybaczenie, że przerwałam pańskie rozważania – oznajmia.

Nie odzywam się. Nie muszę jej niczego wybaczać.

– Zastanawiam się, jak sobie poradzi na ulicach Disi, jeśli przegrasz walkę z najeźdźcami z Syhl Shallow.

Nie poruszam się nawet o milimetr. Często grozi, że zabierze ją z powrotem do Waszyngtonu DC, gdzie nigdy jej nie znajdę. Gdzie nie będzie miała na kim ani na czym polegać, czy też jak wrócić do Emberfall.

Lilith ignoruje moje milczenie.

– Nie powinieneś przygotowywać się do wojny?

Tak, to wysoce prawdopodobne, że powinienem. Grey dał mi sześćdziesiąt dni na oddanie władzy nad królestwem, a jeśli do tego nie dojdzie, pomoże Lii Marze odebrać mi je siłą. Przebywa teraz w Syhl Shallow, przygotowując armię przeciwko mnie. Nie jestem pewien, co nim tak naprawdę kieruje. Wiem, że kraj desperacko potrzebuje dostępu do szlaku handlowego, ale może dąży on do objęcia tronu, którego już kiedyś się wyrzekł.

Tak czy inaczej, zaatakuje Emberfall. Zaatakuje mnie.

– Jestem gotowy – oświadczam.

– Nie widzę żadnych gromadzących się wojsk. Żadnych dowódców planujących działania zbrojne w twoich salach wojennych. Żadnych…

– Teraz jesteś strategiem wojennym, Lilith?

– Wiem, jak wygląda wojna.

Mam ochotę błagać ją, żeby odeszła, ale to tylko sprawi, że będzie się ociągać. Kiedy Greya uwięziono tutaj ze mną, pocieszał mnie fakt, że nie cierpię w samotności.

Teraz zostałem sam i jest to takie… bolesne.

Harper i Zo cały czas ćwiczą na dziedzińcu walkę na miecze.

– Nie ścigaj jej ostrza, moja pani – nawołuję.

Rozdzielają się i Harper spogląda w górę zdziwiona. Brązowe kręcone włosy zaplotła w niesforny warkocz przewieszony przez ramię, ma na sobie skórzane ochraniacze oraz pozłacany napierśnik, jakby była stworzona do trzymania broni i przynależenia do rodziny królewskiej. Wygląda zupełnie inaczej od tej zmęczonej i brudnej dziewczyny, którą Grey przywlókł z Waszyngtonu DC wiele miesięcy temu. Teraz jest wojowniczą księżniczką, z głęboką blizną na policzku i drugą biegnącą przez talię, obie powstały dzięki uprzejmości tej okropnej wiedźmy stojącej za mną.

Kiedy Harper na mnie patrzy, jej wzrok zawsze bada rysy mojej twarzy, jakby podejrzewała, że coś ukrywam. Jakby była wkurzona, nawet jeśli tego nie wyraża.

Lilith czeka w cieniu. Raz zdarzyło się, że Harper zaprosiła mnie do swojej komnaty, aby zapewnić mi schronienie przed zaklinaczką. Chciałbym, żeby znów tak zrobiła.

Od miesięcy nie przebywałem w jej komnatach. Za dużo jest między nami niedopowiedzeń.

– Nie wiedziałam, że mnie obserwujesz – oświadcza Harper, chowając miecz do pochwy, jakby była niezadowolona z tego powodu.

– Tylko przez chwilę. – Waham się. – Wybacz mi.

Gdy tylko wypowiadam te słowa, marzę, aby je cofnąć. To brzmi, jakbym przepraszał za coś innego. Może i tak jest.

Musiała słyszeć ciężar w moim tonie, bo marszczy brwi.

– Obudziłam cię?

Tak jakbym kiedykolwiek mógł spać.

– Nie.

Wpatruje się we mnie czujnie, a ja nie spuszczam oka z niej. Chciałbym zdradzić wszystkie tajemnice wiszące między nami, chciałbym powiedzieć o Lilith, chciałbym zdobyć jej wybaczenie i odzyskać zaufanie.

Wolałbym cofnąć tyle rzeczy.

– Nie wiem, co masz na myśli – oświadcza. – O ściganiu jej ostrza.

– Mogę przyjść i ci pokazać – proponuję.

Jej twarz tężeje na krótką chwilę, a moje serce przestaje bić. Jestem niemal pewien, że odmówi. W końcu już wcześniej spotkałem się z taką odpowiedzią, ale wtedy odpowiada:

– No dobrze, zejdź na dół.

Ulga i radość uderzają we mnie gwałtownie. Do czasu, aż rozbrzmiewa głos Lilith:

– Tak – mówi. – Idź, Wasza Wysokość. Pokaż jej, jaką moc posiada twoja broń.

Obracam się i patrzę na nią gniewnie.

– Zostaw ją w spokoju, Lady Lilith – szepczę wściekle. – Jeśli tak bardzo niepokoją cię moje przygotowania do wojny, to może znajdź sobie jakieś zajęcie i przydaj się na coś, zamiast dręczyć mnie swoimi dziecinnymi rozgrywkami.

Śmieje się.

– Jak pan sobie życzy, książę Rhenie.

Wyciąga rękę, jakby chciała dotknąć mojego policzka, a ja odskakuję do tyłu, wpadając na ścianę. Jej dotyk może poparzyć niczym ogień – albo gorzej.

Uśmiech Lilith rozszerza się jeszcze bardziej. Zaciskam palce w pięści, ale ona znika.

Z dziedzińca na dole słyszę, jak Harper woła:

– Rhen?!

Biorę urywany wdech i wracam do okna. Słońce znajduje się już wysoko na niebie, a jego światło osiada na jej ciemnych włosach, rozświetlając je refleksami złota i miedzi. Powinienem przygotowywać się do wojny, ale czuję, jakbym właśnie brał udział w jednej z nich.

– Pozwól, że się ubiorę! – wołam. – Zaraz zejdę na dół.ROZDZIAŁ TRZECI

HARPER

Jestem zaskoczona, że Rhen schodzi na dół. Szczerze mówiąc, dziwi mnie, iż w ogóle patrzył. Odkąd Grey dał mu ultimatum, ukrywał się na spotkaniach z głównymi dowódcami z odległych miast, doradcami wojskowymi albo ze Strażą Królewską.

Pasuje mi to. Kiedy jestem blisko niego, mała kulka gniewu pali mnie w brzuchu i nic nie może jej ugasić.

Natomiast uczucie to sprawia, że czuję się winna. Wszystko, co robi – robi dla królestwa. Dla swoich poddanych. Bycie księciem – bycie królem – wymaga poświęceń i podejmowania trudnych decyzji.

Nieważne, ile razy sobie o tym przypominam, wciąż nie mogę zapomnieć, co zrobił Greyowi i Tycho.

Nie mogę zapomnieć, że wróciłam tutaj, zamiast ruszyć z moim bratem.

Zamiast jechać z Greyem.

Odwracam się do Zo, ale ona już schowała miecz i patrzy na mnie w napięciu.

– Powinnam wrócić do swojej kwatery.

Nie chce przebywać tutaj, koło Rhena.

Waham się, a później marszczę brwi. Zo przybyła do zamku kilka miesięcy temu, kiedy Rhen próbował zmobilizować swoich poddanych do obrony Emberfall przed najazdem Syhl Shallow.

Była uczennicą Mistrza Pieśni w Porcie Silvermoon, ale posiadała umiejętności w łucznictwie i walce mieczem, więc ubiegała się o dostanie się do Straży Królewskiej – i Grey ją przyjął, a następnie przydzielił do mnie jako osobistą strażniczkę.

Od razu zostałyśmy przyjaciółkami – w sumie była moją pierwszą przyjaciółką, odkąd porzuciłam chaotyczne życie w Waszyngtonie DC. Jest bystra i silna, ma sarkastyczne poczucie humoru. Czasem bywało tak, że nie kładłam się do późna, kiedy ona stacjonowała pod moimi drzwiami, i wspólnie zastanawiałyśmy się, co stało się z Greyem po tym, jak złamano klątwę. Szeptałyśmy, powtarzając plotki o zaginionym następcy tronu, lub też dumałyśmy, co stanie się z Emberfall, gdy Syhl Shallow ponownie nas zaatakuje.

Potem znaleziono Greya ukrywającego się w innym mieście. Najprawdopodobniej znał tożsamość zaginionego następcy tronu, ale nie chciał tego zdradzić Rhenowi. Dlatego ten dopuścił się tortur, by złamać byłego dowódcę i zdobyć pożądaną informację – i udało mu się to, choć nie skończyło się to wszystko tak, jakby sobie tego życzył. Grey znał tożsamość następcy, bo to on był starszym bratem Rhena. Magia płynęła w jego krwi. Był następcą tronu.

Nikt wcześniej o tym nie wiedział. Rhen też nie.

Pomogłam Greyowi uciec po tym, jak książę go torturował.

A Zo pomogła mnie.

Kosztowało ją to stanowisko w Straży Królewskiej. Grey kiedyś mi powiedział, że jego strażnicy wyrzekają się swojej rodziny i związków właśnie z tego powodu. Była zaprzysiężona Rhenowi – ale pracowała dla mnie. On nie traktuje jej ozięble, dyplomacja mu na to nie pozwala, ale dzieli ich teraz zadra. Tak, jak moja kulka gniewu, która nie chce zniknąć i nie jestem pewna, czy kiedykolwiek złagodnieje.

Chcę poprosić Zo, aby została, ponieważ każda chwila spędzona z Rhenem wydaje się niezręczna. Lecz byłoby to samolubne.

Gdy prosiłam ją wcześniej, by pomogła Greyowi, również kierowałam się własnymi potrzebami. Przyjaźnię się z Zo, ale to nie zmienia faktu, że była moją strażniczką. Czy zrobiła to, bo się przyjaźnimy, czy wypełniała swój obowiązek? Nie jestem pewna, czy ma to jakiekolwiek znaczenie. Pomogła mi, a teraz została bez pracy, którą tak kochała.

Na szczęście Rhen nie jest bez serca. Zapłacił jej za rok z góry i napisał list polecający, który Zo trzyma u siebie w kwaterze – ale nie odeszła, a on jej nie wyrzucił.

Chciała być strażniczką, dlatego zrezygnowała ze swojej praktyki. Twierdzi, że nie chce mnie teraz zostawiać, gdy wszystko jest takie niepewne, ale po części wciąż się zastanawiam, czy nie pragnie wrócić do domu, dźwigając na plecach ciężar dokonanych wyborów. Dokonanych przeze mnie wyborów.

Za długo zwlekałam. Rhen wychodzi przez drzwi na dziedziniec, a za nim podąża dwóch strażników. Książę jest wysoki i zachwycający z tymi blond włosami i brązowymi oczami. Jego ubrania zawsze cechuje precyzyjne wykończenie, od ozdobnej rękojeści miecza przy jego boku aż do ręcznie robionych srebrnych guzików kurtki. Ruchy mężczyzny są pewne, pełne sportowej gracji, nie ma w nim zawahania, gdy mocno stawia kroki. Porusza się jak książę. Jak król. Człowiek urodzony, aby rządzić.

Dostrzegam jednak delikatne zmiany. Cienie pod jego oczami stały się ciemniejsze, krawędzie żuchwy wydają się ostrzejsze, a kości policzkowe bardziej widoczne. W ciągu ostatnich tygodni niepokój się w nim zakorzenił.

Jego straż ustawia się pod ścianą, kiedy on kroczy przez dziedziniec w naszym kierunku. Zo wzdycha.

– Przepraszam – szepczę do niej.

– Głupstwo. – Kłania się Rhenowi, pomimo tego, że ma na sobie spodnie i zbroję. – Wasza Wysokość.

– Zo – odpowiada chłodno książę, po czym zwraca wzrok na mnie. – Moja pani.

Nabieram powietrza, aby złagodzić to napięcie między nimi, ale Zo się odzywa:

– Jeśli mi wybaczysz, miałam właśnie wrócić do swoich kwater.

– Oczywiście – odpowiada Rhen.

Kiedy odchodzi, ja przygryzam wargę.

– Ucieka przede mną – rzuca mężczyzna, nie wyczuwam w tych słowach pytania.

Natychmiast się najeżam.

– Ona nie ucieka.

– To wyglądało dokładnie na odwrót.

Wow. Ktoś zachowuje się dokładnie jak palant.

– Zo ma prawo być zła, Rhenie.

– Ja też.

To powstrzymuje mnie przed wypowiedzeniem słów, które cisnęły mi się na usta. Nie wiedziałam, że nadal żywi urazę do Zo. Nagle zaczynam się zastanawiać, czy jego gniew nie obejmuje również mnie.

Może nie tylko w moim brzuchu płonie ciężka kula złości.

Zanim decyduję się, by zadać mu jakiekolwiek pytanie, on wyciąga swój miecz.

– Pokaż mi, czego się nauczyłaś.

Kładę rękę na rękojeści, ale nie wyciągam broni. Nie jestem do końca pewna dlaczego, zwłaszcza że sama poprosiłam go, aby pokazał mi ruchy. Może dlatego, iż powiedział to w formie rozkazu? A może przez odniesione wrażenie, że jest bojowo nastawiony. Tak czy owak, nie mam już ochoty mierzyć się z nim z bronią w ręku.

Spoglądam w bok.

– Nie chcę już tego robić. – Odwracam się w kierunku drzwi, przez które przeszedł kilka chwil temu. – Powinnam iść się przebrać przed śniadaniem.

Słyszę dźwięki chowanego miecza, a po chwili czuję, jak łapie mnie delikatnie za ramię.

– Proszę.

To jest takie łamiące opór słowo. Desperackie słowo, które wierci malutką dziurę w mojej kulce gniewu.

– Proszę – powtarza, a głos mężczyzny brzmi tak delikatnie. – Proszę, Harper.

Posiada umiejętność magicznego wypowiadania mojego imienia, jego akcent zmiękcza każde „r” w tym słowie i zmienia sylaby w ciche warczenie, a zarazem pieszczotę dla ucha, ale to nie to przykuwa uwagę. Tylko proszę. Jest koronowanym księciem. Przyszłym królem. On nie błaga.

– Proszę co? – pytam cicho.

– Proszę, zostań.

Chodzi mu o tę chwilę, ale ja czuję, że to znaczy coś więcej. Coś głębszego.

Nagle coś sobie przypominam, sytuację sprzed roku. Moja mama już była chora, rak zajął płuca, a tata wydał wszystkie nasze oszczędności, próbując uregulować to, czego nie pokryło ubezpieczenie. Podjął złe decyzje, aby zdobyć pieniądze, dokonał wyborów, które naraziły naszą rodzinę na niebezpieczeństwo. Kiedy mama się o wszystkim dowiedziała, kazała mnie i Jake’owi spakować swoje rzeczy. Tata siedział przy stole w kuchni i płakał, błagając ją, aby została. Pamiętam, jak mój straszy brat chował ubrania do worka marynarskiego, podczas gdy ja siedziałam na jego łóżku i wpatrywałam się w niego szeroko otwartymi oczami.

– Wszystko będzie dobrze, Harp. – Ciągle powtarzał Jake. – Tylko weź swoje rzeczy.

Nie było dobrze. Nic wtedy nie było dobrze. W tamtej chwili myśl o odejściu mnie przerażała. Pamiętam, że czułam ulgę, kiedy mama dała się ubłagać, abyśmy zostali. Aby ona została.

Później, kiedy sprawy przybrały jeszcze gorszy obrót, żałowałam jej decyzji.

Wpatruję się w oczy Rhena, zastanawiając, czy podejmuję te same decyzje. Jake odszedł z Greyem. Mój brat będzie po przeciwnej stronie na tej wojnie.

Nabieram powietrza i głośno wzdycham.

– Nie chcę walczyć.

Nie mówię o mieczu i myślę, że on to wie. Rhen potakuje ruchem głowy.

– Przejdziemy się zamiast tego?

Waham się.

– Okej.

Oferuje swoje ramię, a ja je przyjmuję.ROZDZIAŁ CZWARTY

RHEN

Strażnicy podążają za nami. Harper leciutko trzyma rękę na moim ramieniu, tak jakby w każdej chwili była zdolna ją zabrać. Grey zawsze mawiał, że planuję dwadzieścia kroków do przodu i miał rację. Jednak teraz wszystkimi moimi ruchami kieruje ktoś inny. Nie mogę zaplanować dwudziestu kroków, ponieważ zaklinaczka mogłaby zmienić plany po drugim, trzecim czy piętnastym.

Tak bardzo chciałbym opowiedzieć Harper o Lilith. Jednak milczę. Zbyt wiele rzeczy może pójść nie tak, a konsekwencji nie potrafię nawet przewidzieć.

Utrzymywałem to w sekrecie przez trzysta cykli, mogę zachować tę tajemnicę jeszcze dłużej.

– Jesteś na mnie zła – zauważam cicho.

Dziewczyna nie odpowiada, ale tak naprawdę to nie było pytanie. Jest na mnie zła od tygodni. Od miesięcy.

Brukowana ścieżka zaczyna się zwężać, kiedy dochodzimy do drewnianej dróżki prowadzącej do lasu. Sądziłem, że zawróci, gdy dotrzemy do linii drzew, ale ona tego nie robi. Wkraczamy w leśny poranny półmrok, pozwalając, aby pochłonęła nas cisza. Drzewa jeszcze nie do końca zmieniły kolory, ale pełno jest na nich czerwonych i złotych liści, które opadają również na ścieżkę przed nami.

– Mojej pierwszej nocy tutaj – zaczyna Harper – jechałam właśnie przez te lasy i przeszłam od pocenia się z powodu upału do dreszczy podczas burzy śnieżnej i to był ten pierwszy raz, kiedy naprawdę uwierzyłam w twoje opowieści o klątwie.

Spojrzałem na nią.

– A nie przez instrumenty, które same grały melodię?

– No cóż, to było… coś, ale przejście od wczesnej jesieni do późnej zimy było dosłownie jak uderzenie w twarz. – Zatrzymuje się wpół kroku. – A znalezienie Freyi i dzieci… – Kręci głową.

– Ach. Zobaczyłaś, jak nisko upadło moje królestwo. Głęboka prawda o klątwie.

– Nie! Nie to miałam na myśli.

– Wiem, ale taka jest prawda.

Też pamiętam, jak wyjechaliśmy razem z Greyem, po tym, jak Harper próbowała uciec. I kiedy martwiłem się, co może odkryć. Spędziłem tak wiele cykli, ograniczając swoją aktywność do terenów zamku Ironrose. Nawet nie byłem świadomy, jak trudne stało się życie dla moich poddanych. Domyślałem się, że cierpią z głodu i biedy, ale nie wiedziałem, do jakiego stopnia. Nie pomyślałem, iż mógłbym coś dla nich zrobić, dopóki nie złamię klątwy.

Harper pokazała mi, że się myliłem i że nic nie przeszkadzało w zaspokajaniu potrzeb moich ludzi – a potem i tak złamała klątwę.

Jednak Lilith wciąż tutaj jest. Wciąż zamienia życie w piekło, tylko w inny sposób.

Kładę dłoń na palcach Harper, które nadal trzyma na moim ramieniu, a ona spogląda na mnie zaskoczona. W pierwszej chwili jestem pewien, że zabierze rękę, ale nie robi tego. To malutkie przyzwolenie wiele znaczy.

Dlatego Lilith ma nade mną taką władzę? Za dużo uczuć kłębi się w moim sercu.

Wciągam głęboko powietrze.

– Co się stało? – pyta Harper.

Wszystko. Ale nie mogę tego powiedzieć.

– Zostało nam tylko sześć tygodni do ataku ze strony Syhl Shallow i nieważne, ile razy planuję drogę do zwycięstwa, mam wrażenie, że jestem skazany na klęskę.

Przez chwilę nic nie mówi, tylko spogląda na drogę.

– Myślisz, że Grey wygra?

Oby nie, ponieważ naprawdę nie mam pojęcia, co zrobi Lilith, jeśli on zwycięży.

Nawet nie chcę myśleć, co stanie się wtedy z Emberfall.

– Lia Mara przyszła raz do mnie z nadzieją na pokój – oznajmiam. – Grey się z nią sprzymierzył i zaczął już starania, by przypodobać się moim poddanym. Słyszałaś, co się stało w mieście Blind Hollow. – Strażnicy próbowali wtedy pojmać Greya i skończyło się na walce z mieszkańcami. Najwidoczniej użył magii, aby uzdrowić każdego, kto ucierpiał w boju. – Wiedzą, że Emberfall jest ciągle osłabione. Grey nie musiał dawać nam ostrzeżenia co do swoich planów.

– Słyszę, że zbliża się „ale” – wtrąca.

– Ale… bycie władcą pragnącym pokoju to jedna rzecz, a bycie poddanym żądnym zemsty to już zupełnie inna kwestia. Mogą mieć tutaj sprzymierzeńców, tylko nie jestem pewien, jakie wsparcie mają w Syhl Shallow. Lia Mara to jedna kobieta. Grey to jeden mężczyzna. – Spoglądam na nią. – To zupełnie jak ty i ja, moja pani.

– Myślisz, że będzie im trudno utrzymać władzę?

– Sądzę, że będą musieli zmierzyć się z wieloma wyzwaniami, niezależnie od tego, czy wygrają, czy przegrają tę wojnę. Myślę, iż nie będzie łatwo zmienić sposób władzy Karis Luran, która rządziła strachem i przemocą, na styl kobiety, jaką jest Lia Mara. Nią zdają się kierować współczuciem i empatią.

Harper patrzy przed siebie.

– Ja też cenię sobie te wartości.

– Wiem.

Moje słowa zawisły w przestrzeni między nami. Zapewne ma nadzieję, iż wyznam, że również kieruję się tymi wartościami, i tak właśnie jest, lecz nie w taki sposób, w jaki ona myśli. Nie w taki, jaki byłby dla niej akceptowalny.

Przepaść między nami wydaje się taka ogromna.

Harper krzywi się, kiedy nic więcej nie dodaję.

– Zgaduję, że współczucie i empatia nie zyskują nam wielu zwolenników.

Waham się.

– Pomimo krzywd, jakie Syhl Shallow wyrządziło mieszkańcom Emberfall, nie będzie im łatwo mnie poprzeć, skoro moje prawo do tronu opiera się wyłącznie na dziedziczeniu. Wielu z nich bez wahania wybierze Greya, zwłaszcza że jego magia wydaje się darem, a nie zagrożeniem. Tymczasem moje obietnice wsparcia wojskowego rozwiały się jak dym, okazując się niewystarczające lub zbyt mało konkretne.

– Przez Disi – uściśla Harper.

– Tak.

– To moja wina.

Słychać w jej głosie równocześnie zgorzknienie i skruchę. Zatrzymuję ją i spoglądam w dół.

– Moja pani. Niemożliwym jest, byś czuła się odpowiedzialna za to, że nie stworzyłaś armii.

Wzdycha i zaczyna iść dalej.

– Ale tak jest.

Spogląda na straż za nami i ścisza głos.

– To było kłamstwo, Rhenie. A teraz wszyscy patrzą na mnie, jakbym ich zawiodła albo podejrzewają, że współpracuję z wrogiem.

– Twój brat, „następca tronu Disi”, uciekł z Greyem do Syhl Shallow – zauważam i nie mogę pozbyć się napięcia w głosie. – Jak mogą tak nie myśleć?

Milczy przez chwilę, choć zaciska dłoń na moim ramieniu.

– To jest do kitu – w końcu odpowiada.

– Masz rację.

– Co możemy zrobić?

My. Takie malutkie słowo, a czuję przez nie ucisk w gardle, co utrudnia przełykanie. To na pewno więcej, niż zasługuję. Pragnę ją do siebie przyciągnąć, przytulić twarz do jej szyi i przypomnieć sobie, że ciągle żyje i nic jej tu nie grozi.

Niestety dalej jest na mnie zła i na wybory, których dokonałem.

Zmuszam się, by czerpać satysfakcję z samego faktu, że jej dłoń spoczywa na moim ramieniu. Z tego, że powiedziała „my”.

Kiedy podobną prośbę kierowała do mnie Lilith, stawiałem opór przy każdej okazji.

Ale kiedy prosi Harper, wszystko jest inne. Serce przyspiesza, a ja mam ochotę uśmiechnąć się jak głupiec i podskoczyć z czystej radości.

– Wielu z marszałków zamknęło granice – odpowiadam. – Wydają się niechętni, by uznać moje prawo do władzy. Zatrzymaliśmy bunt w Porcie Silvermoon, ale nie bez strat. Byłbym głupi, gdybym sądził, że podwładni są zadowoleni. – Zatrzymuję się. – Może powinniśmy pójść w ślady Greya.

– Chcesz wypowiedzieć wojnę?

– Nie. Chcę poprosić o zjednoczenie.

Wzdryga się.

– Planujesz wrócić do Silvermoon, teraz? Było to wystarczająco straszne, kiedy byliśmy tam ostatnio.

Przez moment nic nie mówi, a ja wiem, że przypomina sobie naszą ostatnią wizytę w Porcie Silvermoon, kiedy zostaliśmy wpędzeni w zasadzkę – i zginęlibyśmy, gdyby nie Grey.

– Co jeśli podjedziemy do bram, a oni cię zastrzelą?

– Nie zrobią tego – odpowiadam.

– Skąd to wiesz?

– Bo nie mam zamiaru do nich jechać. – W mojej głowie zaczyna układać się pewien plan. – Zamierzam zaprosić ich tutaj.