MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Spójrz na mnie moimi oczami - ebook
Spójrz na mnie moimi oczami - ebook
Dwie osoby. Ta sama chwila. Dwie różne historie. Ona pamięta ciszę, w której przestała czuć się ważna. On pamięta chwilę, w której nie potrafił znaleźć właściwych słów. Oboje patrzą na tę samą przeszłość, lecz każde widzi ją inaczej. „Spójrz na mnie moimi oczami” to poruszająca książka o miłości, komunikacji i emocjach, które sprawiają, że dwoje ludzi może zupełnie inaczej przeżywać tę samą rzeczywistość. Nie musisz wybierać jednej prawdy. Wystarczy, że na chwilę spojrzysz oczami drugiej osoby.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Poradniki |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 866 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
WPROWADZENIE
Zanim spróbujesz
mnie zrozumieć
Nie proszę, żebyś przyznał mi rację.
Proszę, żebyś na chwilę zobaczył, jak wyglądał świat z miejsca, w którym stałam.
Spójrz na mnie moimi oczami
OD AUTORKI
Ta książka powstała
z bólu
Nie z bólu, który chce oskarżać. Z bólu, który długo próbował zrozumieć, jak dwoje ludzi może patrzeć na tę samą chwilę i widzieć w niej dwie zupełnie różne historie.
Jak można mówić tym samym językiem, a jednak nie umieć do siebie dotrzeć. Jak jedno zdanie może dla jednej osoby znaczyć: _„potrzebuję chwili”_, a dla drugiej: _„już cię nie wybieram”_.
Ta książka nie powstała po to, żeby wskazać winnego. Nie jest też instrukcją odchodzenia ani obietnicą, że każdą relację da się uratować. Jest próbą wejścia na chwilę w cudze miejsce bez porzucania własnego.
Bo czasem miłość nadal jest. Tylko wspólnej rzeczywistości już nie ma.
Może odnajdziesz tu siebie.
Może po raz pierwszy zobaczysz także jego.
A może wreszcie przestaniesz pytać, czy to, co czułaś, było prawdziwe.
O TEJ KSIĄŻCE
Dwie prawdy mogą istnieć
w tej samej chwili
Każdy ważny rozdział zaczyna się od jednej sytuacji. Najpierw widzimy ją oczami JA. Potem oczami TY. Na końcu zatrzymujemy się POMIĘDZY NAMI, tam, gdzie fakty spotykają się z emocjami, dawnymi ranami, lękiem i potrzebą bycia ważnym.
+--------------------------------------+--------------------------------------+
| JA | TY |
+======================================+======================================+
| Co poczułam. | Co próbowałeś zrobić. |
| Jakie znaczenie nadałam temu, co się | Czego nie umiałeś powiedzieć. |
| wydarzyło. | Przed czym chroniłeś siebie. |
| Jaką dawną ranę poruszyła ta chwila. | |
+--------------------------------------+--------------------------------------+
POMIĘDZY NAMI
Nie pytamy tu wyłącznie: _kto miał rację?_ Pytamy: _co każde z nas próbowało ochronić i dlaczego nie potrafiliśmy tego sobie powiedzieć?_
To nie jest opowieść o dwóch wersjach prawdy. To opowieść o dwóch doświadczeniach tej samej prawdy.
WAŻNA INFORMACJA
Ta książka ma charakter refleksyjny i edukacyjny. Nie stanowi diagnozy ani porady psychologicznej i nie zastępuje psychoterapii ani indywidualnej konsultacji ze specjalistą.ROZDZIAŁ 1. TA SAMA CISZA
Jedno z nas milczało, żeby przetrwać chwilę.
Drugie słyszało w tym milczeniu, że przestało być ważne.
JA
Nie odpisałeś przez cztery godziny.
Wiem, że dla kogoś z boku to tylko cztery godziny. Fragment dnia. Kilka spotkań, droga, rozładowany telefon, życie. Ale ja nie siedziałam z zegarkiem w dłoni. Ja siedziałam z pytaniem, które rosło z każdą minutą: _czy znowu jestem ważna tylko wtedy, kiedy tobie jest wygodnie?_
Najpierw znalazłam dla ciebie dziesięć usprawiedliwień. Potem zobaczyłam, że byłeś dostępny. I wtedy cisza przestała być brakiem wiadomości. Stała się odpowiedzią.
Nie napisałam drugi raz. Chciałam, żebyś sam zauważył. Żebyś poczuł brak mojej obecności tak, jak ja czułam brak twojej. Kiedy w końcu odpisałeś zwykłym: _„hej, co robisz?”_, byłam już daleko od pytania, które zadałeś.
Odpowiedziałam: _„nic”_.
A miałam na myśli: _„powiedz mi, że nadal jestem dla ciebie kimś, o kim się pamięta”._
TY
Nie odpisałem przez cztery godziny.
Nie dlatego, że o tobie nie myślałem. Właśnie dlatego nie odpisałem. Wiedziałem, że jedno krótkie zdanie nie wystarczy. Zapytałabyś, co się dzieje, a ja nie umiałem odpowiedzieć nawet sobie.
Byłem zmęczony. Nie tobą. Wszystkim. Telefon leżał obok. Kilka razy wziąłem go do ręki. Czytałem twoją wiadomość i odkładałem go z myślą: _za chwilę, kiedy będę potrafił być normalny._
Nie wiedziałem, że każda moja kolejna chwila ciszy dopisuje w twojej głowie zdanie, którego nigdy nie wypowiedziałem.
Kiedy napisałem: _„hej, co robisz?”_, próbowałem wrócić. Twoje _„nic”_ zabrzmiało chłodno. Pomyślałem, że znowu cokolwiek zrobię, będzie źle. Więc zamiast zapytać, odsunąłem się jeszcze bardziej.
Ty czekałaś, aż podejdę.
Ja czekałem, aż przestaniesz mnie odpychać.
I oboje uznaliśmy, że tej drugiej osobie nie zależy.
Pomiędzy nami
Faktem były cztery godziny bez odpowiedzi. Wszystko pozostałe było znaczeniem, które każde z nich nadało tej ciszy.
Dla niej cisza uruchomiła lęk przed byciem nieważną. Dla niego była próbą poradzenia sobie z przeciążeniem. Ona potrzebowała sygnału bliskości. On potrzebował chwili, w której nikt niczego od niego nie chce. Żadne nie próbowało zranić. Oboje próbowali się ochronić.
Problem nie polegał na tym, że jedno czuło za dużo, a drugie za mało. Problem polegał na tym, że każde tłumaczyło zachowanie drugiej osoby własnym lękiem.
To, co się wydarzyło
Nie odpowiedział przez cztery godziny.
To, co usłyszała ona
„Nie jesteś wystarczająco ważna, żebym o tobie pamiętał.”
To, co próbował powiedzieć on
„Nie mam teraz siły być z nikim, ale to nie znaczy, że nie chcę być z tobą.”
Ta sama cisza. Dwie prawdziwe emocje. Dwie różne historie.
ZATRZYMAJ SIĘ
Zanim odpowiesz
Nie każda cisza jest odrzuceniem.
Nie każda potrzeba kontaktu jest kontrolą.
Ale każde z tych doświadczeń zasługuje, żeby je nazwać.
Spróbuj dokończyć:
Kiedy milczysz, czuję...
Kiedy proszę o odpowiedź, potrzebuję...
Zamiast się bronić, chcę powiedzieć...
Nie musisz zgadzać się z cudzą wersją wydarzeń, żeby uznać, że cudzy ból jest prawdziwy.ROZDZIAŁ 2. NIE CHODZIŁO O WIADOMOŚĆ
JA
Wieczorem postawiłeś przede mną kubek. Ten z wyszczerbionym uchem, po który zawsze sięgałam pierwsza. Pamiętałeś nawet, żeby wyjąć herbatę, zanim zrobi się gorzka. Przez chwilę pomyślałam, że może powinnam już nic nie mówić.
Usiadłeś naprzeciwko. Zapytałeś, jak minął dzień. Patrzyłam na parę nad kubkiem i układałam zdanie tak długo, aż każde możliwe brzmiało jak początek kłótni.
„Było mi dzisiaj przykro”.
Od razu wiedziałeś, o czym mówię. „Przecież wyjaśniłem ci, dlaczego nie odpisałem”.
Właśnie. Wyjaśniłeś. Wiedziałam już, co robiłeś, ile miałeś na głowie i dlaczego zaglądałeś do telefonu. Nie wiedziałam tylko, czy w tym wszystkim znalazło się miejsce na to, jak ja przeżyłam te kilka godzin.
Powiedziałam: „Nie chodzi o samą wiadomość”. Westchnąłeś. Poczułam, że zaraz znowu będę musiała udowodnić, że mam prawo o tym rozmawiać.
Zaczęłam przywoływać inne dni. Tamten piątek, poprzedni weekend, rozmowę, którą przełożyliśmy. Każde wspomnienie miało pokazać, dlaczego tak mnie to dotknęło. Z twojej twarzy widziałam, że słyszysz listę zarzutów.
W końcu powiedziałam: „Ty nigdy nie rozumiesz”. To nie była prawda. Bywały chwile, kiedy rozumiałeś mnie bez słów. Ale w tej jednej nie potrafiłam już znaleźć zdania mniejszego od mojego bólu.
Herbata stygła. Zrobiłeś ją dokładnie tak, jak lubię. Chciałam poczuć tę samą uważność w twojej odpowiedzi.
Słyszałem coś innego
TY
Kiedy postawiłem przed tobą herbatę, wydawało mi się, że wracamy do siebie. Usiadłem. Zapytałem o dzień. Chciałem usłyszeć coś zwyczajnego, wejść z tobą z powrotem w nasz wieczór.
Powiedziałaś, że było ci przykro. Poczułem ucisk w brzuchu. Pomyślałem: przecież już powiedziałem, co się stało. Dlaczego moje wyjaśnienie niczego nie zmieniło?
Zacząłem mówić jeszcze raz. Dokładniej. Jakbym mógł znaleźć taki szczegół, po którym pokiwasz głową i powiesz: „Rozumiem, nie mam żalu”.
Dzisiaj widzę, że czekałem, aż przestaniesz czuć przykrość. Wtedy wydawało mi się po prostu, że chcę zakończyć nieporozumienie.
Potem wspomniałaś poprzedni weekend. Przypomniałem sobie, że wtedy było inaczej. W piątek też. Zacząłem poprawiać szczegóły. Która była godzina, kto napisał ostatni, co wcześniej ustaliliśmy. Im bardziej byłem precyzyjny, tym dalej siedziałaś ode mnie, choć krzesło stało w tym samym miejscu.
Usłyszałem: „Ty nigdy nie rozumiesz”. Pomyślałem o wszystkich chwilach, kiedy byłem obok. O rzeczach, które robiłem bez proszenia. Chciałem zapytać, czy one w ogóle jeszcze się liczą.
Powiedziałem: „Z tobą zawsze jest jakiś problem”. Widziałem, jak odwracasz wzrok. Mogłem się zatrzymać. Zamiast tego dodałem kolejne zdanie na swoją obronę.
Bałem się, że przyznając ci rację w tej chwili, zgodzę się na całą opowieść o tym, że jestem złym partnerem. Nie zauważyłem, że prosisz mnie o wysłuchanie jednego wieczoru.
Kubek nadal stał przed tobą. Nie upiłaś ani łyka.
Pomiędzy nami
Przy stole rozmawiali o dwóch sprawach naraz. Ona próbowała powiedzieć, jak przeżyła jego nieobecność. On próbował wykazać, że miał powód, by nie odpowiadać. Jej uczucie i jego wyjaśnienie mogły zmieścić się w tej samej rozmowie. Oboje zachowywali się jednak tak, jakby jedno musiało unieważnić drugie.
Dlatego kolejne szczegóły nie przynosiły ulgi. Ona znała już przyczynę ciszy. Czekała na oznakę, że on usłyszał również jej doświadczenie. On słyszał narastającą krytykę i zbierał argumenty, które miały go przed nią obronić.
Słowa „nigdy” i „zawsze” poszerzyły tę rozmowę do rozmiarów całej relacji. Teraz nie chodziło już tylko o dzisiejsze popołudnie. Każde próbowało ocalić obraz siebie w oczach drugiego. Oboje tracili z oczu osobę, która siedziała naprzeciwko.
Ta scena pokazuje jedną możliwą historię. Nie daje nam dostępu do myśli każdego milczącego partnera. Cudze powody trzeba poznać w rozmowie; nie wystarczy dopisać ich za drugą osobę, nawet z największą czułością.
Zrozumienie również nie wyrównuje automatycznie odpowiedzialności. Można uznać czyjeś przeciążenie i nadal oczekiwać dotrzymania ustaleń. Można powiedzieć o swoim zranieniu i wziąć odpowiedzialność za raniące słowa wypowiedziane chwilę później.
Zanim spróbujesz
mnie zrozumieć
Nie proszę, żebyś przyznał mi rację.
Proszę, żebyś na chwilę zobaczył, jak wyglądał świat z miejsca, w którym stałam.
Spójrz na mnie moimi oczami
OD AUTORKI
Ta książka powstała
z bólu
Nie z bólu, który chce oskarżać. Z bólu, który długo próbował zrozumieć, jak dwoje ludzi może patrzeć na tę samą chwilę i widzieć w niej dwie zupełnie różne historie.
Jak można mówić tym samym językiem, a jednak nie umieć do siebie dotrzeć. Jak jedno zdanie może dla jednej osoby znaczyć: _„potrzebuję chwili”_, a dla drugiej: _„już cię nie wybieram”_.
Ta książka nie powstała po to, żeby wskazać winnego. Nie jest też instrukcją odchodzenia ani obietnicą, że każdą relację da się uratować. Jest próbą wejścia na chwilę w cudze miejsce bez porzucania własnego.
Bo czasem miłość nadal jest. Tylko wspólnej rzeczywistości już nie ma.
Może odnajdziesz tu siebie.
Może po raz pierwszy zobaczysz także jego.
A może wreszcie przestaniesz pytać, czy to, co czułaś, było prawdziwe.
O TEJ KSIĄŻCE
Dwie prawdy mogą istnieć
w tej samej chwili
Każdy ważny rozdział zaczyna się od jednej sytuacji. Najpierw widzimy ją oczami JA. Potem oczami TY. Na końcu zatrzymujemy się POMIĘDZY NAMI, tam, gdzie fakty spotykają się z emocjami, dawnymi ranami, lękiem i potrzebą bycia ważnym.
+--------------------------------------+--------------------------------------+
| JA | TY |
+======================================+======================================+
| Co poczułam. | Co próbowałeś zrobić. |
| Jakie znaczenie nadałam temu, co się | Czego nie umiałeś powiedzieć. |
| wydarzyło. | Przed czym chroniłeś siebie. |
| Jaką dawną ranę poruszyła ta chwila. | |
+--------------------------------------+--------------------------------------+
POMIĘDZY NAMI
Nie pytamy tu wyłącznie: _kto miał rację?_ Pytamy: _co każde z nas próbowało ochronić i dlaczego nie potrafiliśmy tego sobie powiedzieć?_
To nie jest opowieść o dwóch wersjach prawdy. To opowieść o dwóch doświadczeniach tej samej prawdy.
WAŻNA INFORMACJA
Ta książka ma charakter refleksyjny i edukacyjny. Nie stanowi diagnozy ani porady psychologicznej i nie zastępuje psychoterapii ani indywidualnej konsultacji ze specjalistą.ROZDZIAŁ 1. TA SAMA CISZA
Jedno z nas milczało, żeby przetrwać chwilę.
Drugie słyszało w tym milczeniu, że przestało być ważne.
JA
Nie odpisałeś przez cztery godziny.
Wiem, że dla kogoś z boku to tylko cztery godziny. Fragment dnia. Kilka spotkań, droga, rozładowany telefon, życie. Ale ja nie siedziałam z zegarkiem w dłoni. Ja siedziałam z pytaniem, które rosło z każdą minutą: _czy znowu jestem ważna tylko wtedy, kiedy tobie jest wygodnie?_
Najpierw znalazłam dla ciebie dziesięć usprawiedliwień. Potem zobaczyłam, że byłeś dostępny. I wtedy cisza przestała być brakiem wiadomości. Stała się odpowiedzią.
Nie napisałam drugi raz. Chciałam, żebyś sam zauważył. Żebyś poczuł brak mojej obecności tak, jak ja czułam brak twojej. Kiedy w końcu odpisałeś zwykłym: _„hej, co robisz?”_, byłam już daleko od pytania, które zadałeś.
Odpowiedziałam: _„nic”_.
A miałam na myśli: _„powiedz mi, że nadal jestem dla ciebie kimś, o kim się pamięta”._
TY
Nie odpisałem przez cztery godziny.
Nie dlatego, że o tobie nie myślałem. Właśnie dlatego nie odpisałem. Wiedziałem, że jedno krótkie zdanie nie wystarczy. Zapytałabyś, co się dzieje, a ja nie umiałem odpowiedzieć nawet sobie.
Byłem zmęczony. Nie tobą. Wszystkim. Telefon leżał obok. Kilka razy wziąłem go do ręki. Czytałem twoją wiadomość i odkładałem go z myślą: _za chwilę, kiedy będę potrafił być normalny._
Nie wiedziałem, że każda moja kolejna chwila ciszy dopisuje w twojej głowie zdanie, którego nigdy nie wypowiedziałem.
Kiedy napisałem: _„hej, co robisz?”_, próbowałem wrócić. Twoje _„nic”_ zabrzmiało chłodno. Pomyślałem, że znowu cokolwiek zrobię, będzie źle. Więc zamiast zapytać, odsunąłem się jeszcze bardziej.
Ty czekałaś, aż podejdę.
Ja czekałem, aż przestaniesz mnie odpychać.
I oboje uznaliśmy, że tej drugiej osobie nie zależy.
Pomiędzy nami
Faktem były cztery godziny bez odpowiedzi. Wszystko pozostałe było znaczeniem, które każde z nich nadało tej ciszy.
Dla niej cisza uruchomiła lęk przed byciem nieważną. Dla niego była próbą poradzenia sobie z przeciążeniem. Ona potrzebowała sygnału bliskości. On potrzebował chwili, w której nikt niczego od niego nie chce. Żadne nie próbowało zranić. Oboje próbowali się ochronić.
Problem nie polegał na tym, że jedno czuło za dużo, a drugie za mało. Problem polegał na tym, że każde tłumaczyło zachowanie drugiej osoby własnym lękiem.
To, co się wydarzyło
Nie odpowiedział przez cztery godziny.
To, co usłyszała ona
„Nie jesteś wystarczająco ważna, żebym o tobie pamiętał.”
To, co próbował powiedzieć on
„Nie mam teraz siły być z nikim, ale to nie znaczy, że nie chcę być z tobą.”
Ta sama cisza. Dwie prawdziwe emocje. Dwie różne historie.
ZATRZYMAJ SIĘ
Zanim odpowiesz
Nie każda cisza jest odrzuceniem.
Nie każda potrzeba kontaktu jest kontrolą.
Ale każde z tych doświadczeń zasługuje, żeby je nazwać.
Spróbuj dokończyć:
Kiedy milczysz, czuję...
Kiedy proszę o odpowiedź, potrzebuję...
Zamiast się bronić, chcę powiedzieć...
Nie musisz zgadzać się z cudzą wersją wydarzeń, żeby uznać, że cudzy ból jest prawdziwy.ROZDZIAŁ 2. NIE CHODZIŁO O WIADOMOŚĆ
JA
Wieczorem postawiłeś przede mną kubek. Ten z wyszczerbionym uchem, po który zawsze sięgałam pierwsza. Pamiętałeś nawet, żeby wyjąć herbatę, zanim zrobi się gorzka. Przez chwilę pomyślałam, że może powinnam już nic nie mówić.
Usiadłeś naprzeciwko. Zapytałeś, jak minął dzień. Patrzyłam na parę nad kubkiem i układałam zdanie tak długo, aż każde możliwe brzmiało jak początek kłótni.
„Było mi dzisiaj przykro”.
Od razu wiedziałeś, o czym mówię. „Przecież wyjaśniłem ci, dlaczego nie odpisałem”.
Właśnie. Wyjaśniłeś. Wiedziałam już, co robiłeś, ile miałeś na głowie i dlaczego zaglądałeś do telefonu. Nie wiedziałam tylko, czy w tym wszystkim znalazło się miejsce na to, jak ja przeżyłam te kilka godzin.
Powiedziałam: „Nie chodzi o samą wiadomość”. Westchnąłeś. Poczułam, że zaraz znowu będę musiała udowodnić, że mam prawo o tym rozmawiać.
Zaczęłam przywoływać inne dni. Tamten piątek, poprzedni weekend, rozmowę, którą przełożyliśmy. Każde wspomnienie miało pokazać, dlaczego tak mnie to dotknęło. Z twojej twarzy widziałam, że słyszysz listę zarzutów.
W końcu powiedziałam: „Ty nigdy nie rozumiesz”. To nie była prawda. Bywały chwile, kiedy rozumiałeś mnie bez słów. Ale w tej jednej nie potrafiłam już znaleźć zdania mniejszego od mojego bólu.
Herbata stygła. Zrobiłeś ją dokładnie tak, jak lubię. Chciałam poczuć tę samą uważność w twojej odpowiedzi.
Słyszałem coś innego
TY
Kiedy postawiłem przed tobą herbatę, wydawało mi się, że wracamy do siebie. Usiadłem. Zapytałem o dzień. Chciałem usłyszeć coś zwyczajnego, wejść z tobą z powrotem w nasz wieczór.
Powiedziałaś, że było ci przykro. Poczułem ucisk w brzuchu. Pomyślałem: przecież już powiedziałem, co się stało. Dlaczego moje wyjaśnienie niczego nie zmieniło?
Zacząłem mówić jeszcze raz. Dokładniej. Jakbym mógł znaleźć taki szczegół, po którym pokiwasz głową i powiesz: „Rozumiem, nie mam żalu”.
Dzisiaj widzę, że czekałem, aż przestaniesz czuć przykrość. Wtedy wydawało mi się po prostu, że chcę zakończyć nieporozumienie.
Potem wspomniałaś poprzedni weekend. Przypomniałem sobie, że wtedy było inaczej. W piątek też. Zacząłem poprawiać szczegóły. Która była godzina, kto napisał ostatni, co wcześniej ustaliliśmy. Im bardziej byłem precyzyjny, tym dalej siedziałaś ode mnie, choć krzesło stało w tym samym miejscu.
Usłyszałem: „Ty nigdy nie rozumiesz”. Pomyślałem o wszystkich chwilach, kiedy byłem obok. O rzeczach, które robiłem bez proszenia. Chciałem zapytać, czy one w ogóle jeszcze się liczą.
Powiedziałem: „Z tobą zawsze jest jakiś problem”. Widziałem, jak odwracasz wzrok. Mogłem się zatrzymać. Zamiast tego dodałem kolejne zdanie na swoją obronę.
Bałem się, że przyznając ci rację w tej chwili, zgodzę się na całą opowieść o tym, że jestem złym partnerem. Nie zauważyłem, że prosisz mnie o wysłuchanie jednego wieczoru.
Kubek nadal stał przed tobą. Nie upiłaś ani łyka.
Pomiędzy nami
Przy stole rozmawiali o dwóch sprawach naraz. Ona próbowała powiedzieć, jak przeżyła jego nieobecność. On próbował wykazać, że miał powód, by nie odpowiadać. Jej uczucie i jego wyjaśnienie mogły zmieścić się w tej samej rozmowie. Oboje zachowywali się jednak tak, jakby jedno musiało unieważnić drugie.
Dlatego kolejne szczegóły nie przynosiły ulgi. Ona znała już przyczynę ciszy. Czekała na oznakę, że on usłyszał również jej doświadczenie. On słyszał narastającą krytykę i zbierał argumenty, które miały go przed nią obronić.
Słowa „nigdy” i „zawsze” poszerzyły tę rozmowę do rozmiarów całej relacji. Teraz nie chodziło już tylko o dzisiejsze popołudnie. Każde próbowało ocalić obraz siebie w oczach drugiego. Oboje tracili z oczu osobę, która siedziała naprzeciwko.
Ta scena pokazuje jedną możliwą historię. Nie daje nam dostępu do myśli każdego milczącego partnera. Cudze powody trzeba poznać w rozmowie; nie wystarczy dopisać ich za drugą osobę, nawet z największą czułością.
Zrozumienie również nie wyrównuje automatycznie odpowiedzialności. Można uznać czyjeś przeciążenie i nadal oczekiwać dotrzymania ustaleń. Można powiedzieć o swoim zranieniu i wziąć odpowiedzialność za raniące słowa wypowiedziane chwilę później.
więcej..
