Star Wars. Sanktuarium. Parszywa Zgraja - ebook

WPROWADZENIE

Minął ponad rok, odkąd Impe­ra­tor Pal­pa­tine obwo­łał Jedi zdraj­cami i obró­cił prze­ciwko nim żoł­nie­rzy-klo­nów, u boku któ­rych wal­czyli. W następ­stwie tych wyda­rzeń Impe­rium w asy­ście rzą­dzą­cego żela­zną pię­ścią Impe­rial­nego Biura Bez­pie­czeń­stwa stłu­miło wszel­kie zagro­że­nia dla jego rzą­dów i ogło­siło nasta­nie epoki „pokoju i har­mo­nii” dla wszyst­kich, któ­rzy pod­da­dzą się woli Impe­ra­tora.

Jed­nostka Klon 99 (zwana też Par­szywą Zgrają) nie wypeł­niła roz­kazu 66 i od tam­tej pory ucieka przed spra­wie­dli­wo­ścią. W pogrą­ża­ją­cej się w cha­osie galak­tyce człon­ko­wie oddziału wiodą życie najem­ni­ków. Pozba­wieni zle­ceń od chwili, gdy roze­szli się w dość wro­gich sto­sun­kach z dwu­li­cową najem­niczką Cid Sca­le­back, Hun­ter, Tech, Wrec­ker i Omega schro­nili się na Pabu, w nie­wiel­kiej osa­dzie na wyspie. Nie­dawno ogromne tsu­nami, zda­rza­jące się raz na poko­le­nie, pozo­sta­wiło mia­sto w ruinach.

Wyko­rzy­stu­jąc swoje kon­takty w galak­tycz­nym pół­światku, sojusz­niczka oddziału i piratka Phee Genoa opra­co­wała dwie intrygi, by pomóc lokal­nym miesz­kań­com w sze­roko zakro­jo­nej odbu­do­wie. Do pomocy w tym przed­się­wzię­ciu wynaj­muje Par­szywą Zgraję, ale nie wszystko jest takie, jakim się zdaje…ROZDZIAŁ PIERWSZY. DOM AUKCYJNY PIPROO, HOSNIAN PRIME

ROZ­DZIAŁ PIERW­SZY

DOM AUKCYJNY PIPROO, HOSNIAN PRIME

Człon­ko­wie Jed­nostki Klon 99 byli za pan brat z wyma­ga­ją­cymi misjami. Zostali stwo­rzeni z myślą o żmud­nej, uciąż­li­wej służ­bie. Jed­no­cze­śnie nawet po tylu latach walk w bło­cie i gnoju, gdy nie­raz wycho­dzili bez szwanku z bez­na­dziej­nych sytu­acji, Hun­ter nie przy­po­mi­nał sobie dru­giego takiego zesta­wie­nia czyn­ni­ków, któ­rego nie­na­wi­dziłby na równi z obec­nym. Ale misja to misja. Każdy miał swoją rolę do ode­gra­nia. Porażka nie wcho­dziła w grę.

– Ktoś źle obrał jogany – oznaj­mił natrętny wie­lo­ręki droid kuchenny.

Hun­ter zwró­cił się w stronę „prze­ło­żo­nego” i za pomocą lichego noża do obie­ra­nia odciął ostatni kawa­łek skórki z soczy­stej kuli, bar­wią­cej mu ręce na fio­le­towo. Dorzu­cił owoc do tuzina pozo­sta­łych w koszyku. Pra­co­wał nad nimi, odkąd zaczął dzia­łać pod przy­krywką jako nisko posta­wiony pomoc­nik kuchenny.

– Miały nie mieć skórki. Więc nie mają. Co niby zro­bi­łem nie tak?

W obli­czu takiej krnąbr­no­ści droid aż zesztyw­niał. A prze­cież Hun­ter miał wra­że­nie, że jego nasta­wie­nie jest zgodne z radą Phee Genoi, odno­szącą się do tego rodzaju uciąż­li­wych for­teli – „Zawrzyj nieco sie­bie w roli. Będziesz bar­dziej wia­ry­godny!” – a przy­naj­mniej tak sobie wma­wiał.

Ni­gdy nie reago­wał dobrze na nagany, choćby i zasłu­żone. A na tę kon­kretną prze­cież nie zasłu­żył. „Obra­łem te cho­lerne jogany!” Powie­rzone mu zada­nie – a raczej zada­nie powie­rzone pomoc­ni­kowi kuchen­nemu, któ­rego obez­wład­nił i pod któ­rego teraz się pod­szy­wał – było jed­nym z wielu w prze­grza­nej, peł­nej zgiełku kuchni domu aukcyj­nego.

Wpraw­dzie droid kry­ty­ko­wał jego umie­jęt­no­ści posłu­gi­wa­nia się nożem – coś, czego do tej pory nie kwe­stio­no­wał nikt, kto by prze­żył – ale jakimś cudem prze­ga­pił o wiele bar­dziej poważne prze­winy, któ­rych inni dopu­ścili się tego wie­czora, a które na pewno prze­pa­li­łyby mu zwoje. Jak tego pomy­wa­cza rasy Vol­pai, bez ustanku dłu­bią­cego sobie w uchu krót­kimi, gru­bymi pal­cami lewej dol­nej dłoni – blech! Albo tego ikkruk­kiań­skiego cukier­nika, który popró­bo­wał kilku słod­kich tart i zafaj­dał próg drzwi lukrem.

A mimo to droid kucharz typu COO, o wielu rękach i takiej samej licz­bie rze­czy, które go dener­wo­wały, miał czel­ność trak­to­wać Hun­tera tak, jakby to był pro­ble­mem.

– Poprawna obierka – cią­gnęła bel­fer­skim tonem maszyna – nie prze­kro­czy­łaby gru­bo­ści czte­rech i pół mili­me­tra, a skórkę naj­le­piej usu­nąć w postaci nie­prze­rwa­nej spi­ral­nej wstęgi, by zacho­wać ją w cha­rak­te­rze este­tycz­nej deko­ra­cji…

Uciąż­liwy wykład trwał w naj­lep­sze, ale Hun­ter sku­pił się na peł­nym szu­mów audio, docho­dzą­cym z mikro­kom­linka w uchu.

– Nie demon­tuj go – pod­kre­ślił przez urzą­dze­nie Tech. – Z tą wła­ściwą tech­niką deko­ro­wa­nia tale­rza z joga­nami to aku­rat ma rację.

Z kom­linka dobiegł drugi głos i natych­miast ostu­dził mor­der­cze zamiary Hun­tera.

– Faj­nie obra­łeś, Hun­ter – stwier­dziła Omega.

Klon spoj­rzał dro­idowi kuchen­nemu przez ramię i zoba­czył Omegę ze świeżo napeł­nioną tacą. Prze­cho­dziła z kuchni do sali ban­kie­to­wej, gdzie snuła się śmie­tanka galak­tyki (kry­mi­na­li­ści). Dziew­czynka miała na sobie czarne spodnie w kant i pasu­jącą do nich koszulę kel­nerki. Jej ciemna peruka skry­wała blond loki, podob­nie jak odro­bina maki­jażu masko­wała tego dnia tatuaż na twa­rzy Hun­tera. Omegę, naj­niż­szą osobę spo­śród ekipy kel­ner­skiej, łatwo było roz­po­znać pośród boga­tych gości aukcji, ubra­nych w powie­wa­jące szaty i wypo­le­ro­wane cere­mo­nialne zbroje.

Trzy­mała tacę z daru­vviań­skim szam­pa­nem i spo­glą­dała Hun­te­rowi w oczy. Klon ski­nął głową na znak, że wszystko gra i że nie zamie­rza roz­szar­pać dro­ida na kawałki, więc Omega może się zająć swo­imi spra­wami i nie musi się dema­sko­wać. Dziew­czynka podała drinka naj­bliż­szemu gościowi, a ten przy­jął go łap­czy­wie. Drzwi od kuchni się zasu­nęły. Te istoty wszystko przyj­mo­wały łap­czy­wie, nawet wtedy, gdy nie miały do cze­goś prawa. I stąd w ogóle ta misja.

Droid kuchenny nawi­jał do znu­dze­nia o wła­ści­wych tech­ni­kach obie­ra­nia, pozy­cji dłoni, naci­sku i tak dalej. Hun­ter pusz­czał to wszystko mimo uszu. Wie­dział, co potrafi zro­bić dowol­nym nożem, czy to ostrym, czy tępym. Nagle droid zamilkł, jakby wyczuł, że wykład tra­fia w próż­nię.

– Po prze­my­śle­niu sprawy stwier­dzam, że dam ci narzę­dzie lepiej dosto­so­wane do poziomu two­ich umie­jęt­no­ści.

Droid wycią­gnął Hun­te­rowi z dłoni nóż i zapre­zen­to­wał nowe ustroj­stwo: obie­raczkę z sys­te­mem zabez­pie­cza­ją­cym, odpo­wied­nią dla dziecka, które po raz pierw­szy wpusz­czono do kuchni.

„Łudź się, łudź, dro­idzie, że to ty jesteś tu eks­per­tem” – wyce­dził w duchu Hun­ter. Się­gnął po obie­raczkę. „Ostatni raz pozwa­lam cokol­wiek pla­no­wać Phee. Ostatni!”

SALA SKARBÓW, PABU
_Cztery dni wcześniej…_

Skóra Phee Genoi, zazwy­czaj koloru palo­nej umbry, nabrała fio­le­to­wego odcie­nia w zamglo­nym bla­sku holo­gra­ficz­nego roz­kładu pomiesz­czeń, wokół któ­rego krą­żyła piratka, gdy pró­bo­wała prze­ko­nać oddział do swo­jego planu. Mówiła z werwą, wyma­chu­jąc z pasją rękoma.

– …a wtedy po pro­stu wyj­dziemy. Bez zbęd­nych cere­gieli.

Hun­ter wstał z zało­żo­nymi ramio­nami i gniew­nym spoj­rze­niem.

– A czemu niby ja mam robić w kuchni?

Zamiast stwier­dzić oczy­wi­sty fakt – że uspo­so­bie­nie Hun­tera czyni z niego osobę, która nie pora­dzi sobie ze spo­łecz­nymi aspek­tami prze­krętu – Phee zde­cy­do­wała się na bar­dziej dyplo­ma­tyczne podej­ście i przy­po­mniała mu o innej opcji.

– Zawsze możesz zacze­kać na statku z Mel.

MEL-222, cylin­dryczna i pełna werwy dro­idka zasi­la­jąca Phee, została nie­dawno prze­bu­do­wana z kawał­ków złomu, a jej pamięć odtwo­rzono z banku danych, po tym jak pod­czas nie­for­tun­nej misji na Ska­rze Nal jej ciało zostało roze­rwane na kawałki. Pod­je­chała do Hun­tera na gąsie­ni­cach nie do pary, świer­go­cząc z entu­zja­zmem na myśl o poten­cjal­nej współ­pracy.

– Reszta bie­rze udział, to i ja – pod­kre­ślił Hun­ter, odrzu­ca­jąc pro­po­zy­cję i spra­wia­jąc, że MEL-222 zapi­kała z roz­cza­ro­wa­niem.

Ale to nie tak, że wszy­scy pozo­stali będą prze­by­wać w budynku. Taki Wrec­ker zosta­nie na zewnątrz jako par­kin­gowy, by mieć oko na oko­licę domu aukcyj­nego oraz zatrosz­czyć się o trans­port i drogę ucieczki, gdyby wszystko się pokieł­ba­siło. Hun­ter jed­nak nie miał na myśli wszyst­kich. Cho­dziło mu o Omegę.

Dziew­czynka była spo­strze­gaw­cza. Chło­nęła każdy szcze­gół, a entu­zja­zmem kipiała w takim stop­niu, że zda­wała się drżeć.

– Będę się prze­cha­dzać wśród tłumu – zaczęła na znak, że rozu­mie wła­sną rolę – z auto­sli­ce­rem przy­cze­pio­nym do nad­garstka. Zbliżę się do każ­dego licy­tu­ją­cego…

– …a sli­cer zała­duje na ich data­pady toporny kod MEL-222, który pobie­rze umiar­ko­waną sumę kre­dy­tów z ich kont w domu aukcyj­nym i prze­leje je na nasze – dokoń­czył zado­wo­lony z pomy­słu Tech.

MEL-222 wydała z sie­bie usa­tys­fak­cjo­no­wane trele.

– Ej tam, spo­koj­nie! – sko­men­to­wała Phee.

– Ja tam napi­sał­bym o wiele bar­dziej ele­gancki pro­gram – skwi­to­wał Tech. – A do tego nie­za­wodny.

Dro­idka sko­men­to­wała jego prze­chwałki wią­zanką pisków i treli.

– Cii, nie miał na myśli nic złego – uspo­ko­iła ją Phee, mija­jąc się z prawdą, a potem rzu­ciła do Techa: – Może i pod­szedł­byś do tego ina­czej, ale musisz przy­znać, że to zadziała.

– Zwa­żyw­szy na dostępne nam infor­ma­cje i o ile nie doj­dzie do żad­nych odstępstw? Powinno. Ale…

– Ale nic – ucięła temat Phee. – Każdy zrobi, co do niego należy. W tym i ty. Powtó­rzysz?

Tech wes­tchnął głę­boko.

– Ty i ja uda­jemy mał­żeń­stwo, które doro­biło się spo­rej for­tuny na dys­try­bu­cji napo­jów – a na boku prze­my­cało bla­stery. Mam spra­wiać miłe wra­że­nie.

– Dla cie­bie pikuś, Brą­zo­wo­oki – skwi­to­wała Phee.

Wrec­ker z unie­sioną w głę­bo­kim sku­pie­niu brwią ode­zwał się po raz pierw­szy od godziny.

– Może to ja powi­nie­nem tra­fić do kuchni. Bo tam jest żar­cie.

– Par­kin­gowy! – odparła Phee nie­zno­szą­cym sprze­ciwu tonem.

Wrec­ker opu­ścił ramiona, ale nie zapro­te­sto­wał.

– Słu­chaj­cie, wiem, że to nie wasza typowa robota – przy­znała Phee, pró­bu­jąc zała­go­dzić opór. – O wiele mniej _piu, piu_! – Udała, że strzela z pal­ców. – I _bum, bum_! – Roz­ło­żyła nad głową ramiona po sze­ro­kim łuku w uda­wa­nej eks­plo­zji, na co Wrec­ker wyszcze­rzył zęby. – Ale Pabu tego potrze­buje.

Jakby w odpo­wie­dzi na jej słowa pod­łoga zadrżała lekko. Wstrząs wtórny po wyjąt­kowo rzad­kim trzę­sie­niu ziemi, które przed mie­sią­cem zalało wyspę ścianą wody, prze­nik­nął ich kości. Z kro­kwi dacho­wych pole­ciał pył. Choć obec­nie wstrząsy były już łagod­niej­sze niż w pierw­szych dniach po wiel­kiej fali, odbu­dowa wyspy odby­wała się wolno i nie­pew­nie. Jasne, miesz­kańcy połą­czyli swoje zasoby i wspól­nym wysił­kiem poczy­nili nie­sa­mo­wite postępy we wszyst­kim, od inży­nie­rii po sto­lar­stwo, ale i tak zma­gali się z rze­czy­wi­sto­ścią po takiej kata­stro­fie natu­ral­nej i ze świa­do­mo­ścią, że Pabu być może już ni­gdy nie będzie takie samo.

Szcze­gól­nie jeśli nie zdo­będą mate­ria­łów i kre­dy­tów z myślą o daleko idą­cych pra­cach remon­to­wych i budo­wie gro­bli, by prze­ciw­dzia­łać kata­stro­fal­nym skut­kom przy­szłych trzę­sień.

Kolejne drże­nia zachwiały Salą Skar­bów i strą­ciły ze stołu holo­wy­świe­tlacz Phee. Gdy spa­dał, plany prze­krę­ciły się na bok. Omega zwin­nym ruchem rzu­ciła się do przodu i zła­pała dysk, nim ten ude­rzył o zie­mię. Wci­snęła przy­cisk i holo­gram zafa­lo­wał i znik­nął.

Wstrząsy trwały kilka kolej­nych chwil. Gdy wresz­cie ustały, Phee powie­działa:

– Zróbmy sobie prze­rwę.

Wrec­ker pod­niósł rękę.

Phee odpo­wie­działa, nim jesz­cze zadał pyta­nie.

– Tak, możesz iść coś zjeść.

Wybiegł z sali i tyle go widzieli.

Hun­ter odpro­wa­dził wzro­kiem brata, po czym spoj­rzał z nie­po­ko­jem na piratkę.

– Chyba wszyst­kim przyda się nieco świe­żego powie­trza. Przej­dziemy się we dwoje?

Mię­dzy nimi wyro­sła Omega.

– Mogę iść z wami?

Phee wyczuła, że Hun­te­rowi cho­dzi o roz­mowę na osob­no­ści.

– A możesz pomóc Techowi i Mel opra­co­wać trasy ewa­ku­acyjne? Potem ci opo­wiem, jak któ­re­goś razu zin­fil­tro­wa­łam gang na Jedzie i zosta­łam jego przy­wód­czy­nią na całe dzie­więć dni.

– Dobra! – odparła dziew­czynka i dosia­dła się do Techa, kłó­cą­cego się z MEL-222 na temat języ­ków pro­gra­mo­wa­nia.

Phee i Hun­ter opu­ścili Salę Skar­bów i natych­miast ude­rzyła w nich słona bryza z atolu Pabu. Kilka metrów przed budyn­kiem grupa wyspiar­skich mło­dzień­ców grała piłką w głu­piego Jawę z Gon­kym, cza­sami – bo nie­zbyt czę­sto – przy­dat­nym dro­idem zasi­la­ją­cym Jed­nostki 99. Pudeł­ko­waty, mru­kliwy droid został nie­ofi­cjalną maskotką dzie­cia­ków – kto wie, czy pod­no­sze­nie morale nie było aby jego praw­dzi­wym powo­ła­niem. Jedno z dzieci nie tra­fiło i ude­rzyło piłką w bok kor­pusu dro­ida. Ten skrzek­nął i się prze­wró­cił. Młó­cił powie­trze nogami. Dzieci zare­cho­tały ze śmie­chu. Tak, Gonky był do tego stwo­rzony.

Phee i Hun­ter ruszyli w dal­szą drogę. Połą­cze­nie roślin­no­ści z archi­tek­turą, natu­ral­nego ze sztucz­nym, spra­wiało wra­że­nie zatrzy­ma­nej w cza­sie har­mo­nii. Miej­sce to bez wąt­pie­nia było jed­nym z naj­pięk­niej­szych, jakie Hun­ter widział. Mimo to zasta­na­wiał się, czy taka ocena nie jest względna. Pod­czas nie­zli­czo­nych bitew toczo­nych ramię w ramię z braćmi, a teraz i z Omegą, widy­wał straszne rze­czy. W porów­na­niu z wojną wszystko wyda­wało się piękne.

Może i miał wypa­czoną per­spek­tywę, ale Pabu było dobrym miej­scem. Zasłu­gu­ją­cym na ratu­nek. I stąd ich misje – w licz­bie mno­giej – które tra­fiły do Phee za sprawą jej kon­tak­tów z róż­nych zakąt­ków galak­tyki.

Prze­kręt z domem aukcyj­nym był bowiem połową rów­na­nia, które według Phee powinno roz­wią­zać pro­blemy Pabu. Wśród przed­mio­tów wysta­wio­nych na sprze­daż w trak­cie eks­klu­zyw­nego (i nie­le­gal­nego) zgro­ma­dze­nia znaj­do­wały się roz­ma­ite arte­fakty zagra­bione pod­czas wojen klo­nów. Licy­tu­jący, któ­rzy mieli przy­być na miej­sce na spe­cjalne zapro­sze­nie, byli jed­nymi z naj­bar­dziej zatwar­dzia­łych kry­mi­na­li­stów w galak­tyce, takimi, któ­rzy zle­cali bru­tal­ność na odle­głość, któ­rzy byli mil­czą­cymi part­ne­rami w szem­ra­nych inte­re­sach, któ­rzy skry­wali praw­dziwą naturę za zasłoną pozor­nie legal­nego biz­nesu (jak dys­try­bu­cja napo­jów), by nie bru­dzić sobie rąk. W isto­cie osoby te han­dlo­wały bólem i cier­pie­niem.

Choć nie czuł się dobrze na myśl, że będzie musiał wcie­lić się w kogoś innego, Hun­ter musiał przy­znać, iż czuje satys­fak­cję, że takie wyglan­co­wane, sno­bi­styczne męty wrócą do domu z lżej­szymi kab­zami. Mimo wszystko jed­nak na­dal miał opory.

– Powtórz, pro­szę, od kogo masz te infor­ma­cje?

Jeśli Phee iry­to­wała się, że znów zadaje jej te same pyta­nia, nie dała tego po sobie poznać, choć pró­bo­wała zmie­nić temat.

– Nie chcesz zacze­kać, aż wró­cimy do reszty? Dzięki temu…

– Nie. Tutaj. Teraz.

Ni­gdy nie myślało mu się dobrze pod­czas odpraw. Wolał pozo­sta­wać w ruchu, wśród natury, gdzie mógł się sku­pić.

– Dobrze. Zna­jomy o imie­niu Ven Alman.

– Tam­ten balo­sar­ski pirat?

– Tak. Wyko­nał fuchę dla przed­się­biorcy spon­so­ru­ją­cego nam robotę.

– Wyjąt­kowo poboż­nego Cari­da­nina powią­za­nego ze spółką budow­laną.

Hun­ter zamknął oczy. Szedł przed sie­bie i nasłu­chi­wał, bez trudu omi­ja­jąc donice, bie­gnące dzieci i nowo powstałe pęk­nię­cia w chod­niku, przez które można było sobie skrę­cić kostkę. Roz­po­zna­wa­nie bez­po­śred­nich prze­szkód na dro­dze nie wyma­gało żad­nego wysiłku – ba, miał wra­że­nie, że to zale­d­wie cienka płachta, prze­sła­nia­jąca to, co wyczu­wał pod oczy­wi­sto­ścią. Ener­gia gene­ro­wana w elek­trowni Pabu bie­gła prze­wo­dami do każ­dej struk­tury na wyspie, co Hun­ter odbie­rał w postaci sys­temu korzen­nego zbu­do­wa­nego z bły­ska­wic. Zapach dzien­nego połowu z doków odda­lo­nych o setki metrów roz­cho­dził się w powie­trzu niczym język znany tylko nosowi Hun­tera. Miał tak czuły zmysł powo­nie­nia, że gdyby tylko znał nazwy poszcze­gól­nych ryb, mógłby roz­po­znać każdy gatu­nek. Uszami reje­stro­wał głos Phee, ale jeśli sku­piłby się na czymś innym, wychwy­ciłby szcze­góły paru pobli­skich roz­mów. Jego wzmoc­nione zmy­sły sta­no­wiły część jego tak zwa­nego „defektu”, który czy­nił go CT-99. Ozna­cze­nie to zostało nadane jemu i bra­ciom ze względu na to, jak dalece róż­nili się od Reg­sów – regu­lar­nych żoł­nie­rzy-klo­nów.

Hun­ter i Phee spa­ce­ro­wali krętą ścieżką z kocich łbów, pro­wa­dzącą w dół pod rusz­to­wa­niami wznie­sio­nymi w ramach prac napraw­czych – prac, które wkrótce będą nie­moż­liwe do sfi­na­li­zo­wa­nia, bo koń­czyły się tak zasoby, jak i kre­dyty. Mimo wszystko pra­cow­nicy stu­kali mło­tami, piło­wali i luto­wali w nadziei, że wszystko ułoży się po ich myśli. Tacy już byli miesz­kańcy Pabu.

Hun­ter wraz z rodziną mio­tali się bez celu, gdy Phee spro­wa­dziła ich do tego wyspiar­skiego mia­sta. Na woj­nie rzadko kiedy zda­rzały się dobre momenty, ale Hun­ter zasta­na­wiał się, czy naj­gor­szym na­dal nie był tam­ten sur­re­ali­styczny dzień, gdy naj­wyż­szy kanc­lerz Pal­pa­tine roz­ka­zał klo­nom, by bez­zwłocz­nie zli­kwi­do­wały każ­dego Jedi, u któ­rego boku wal­czyli od lat.

Utrata braci wsku­tek wymiany ognia z bla­ste­rów, deto­na­to­rów ter­micz­nych czy tor­ped pro­to­no­wych to coś, czego ocze­ki­wali. Strata z powodu nie­od­par­tego przy­musu, by zdra­dzić dru­hów z pola bitwy, nie była czymś, na co mógł się przy­go­to­wać. Choć nawet to nie wyda­wało się tak zała­mu­jące, jak ich brat Cros­shair, który zdra­dził towa­rzy­szy z wła­snej woli, by postą­pić jak na przy­kład­nego żoł­nie­rza przy­stało.

Reszta o tym nie wie­działa, ale Hun­tera w snach zbyt czę­sto nawie­dzali Cros­shair i pole­gli Jedi.

Przez jakiś czas radzili sobie, podej­mu­jąc się bar­dzo ryzy­kow­nych zadań za niskie stawki, pod­su­wa­nych im przez pozba­wioną skru­pu­łów Tran­do­shankę Cid Sca­le­back za pośred­nic­twem galak­tycz­nego pół­światka. Mieli co do gęby wło­żyć, ale z cza­sem ich rela­cje się pogor­szyły, w miarę jak zle­ce­nia Cid sta­wały się coraz dziw­niej­sze i bar­dziej nie­bez­pieczne. W końcu Hun­ter i reszta nie mieli innego wyboru, jak się od niej odciąć.

To, że tyle razy o włos unik­nęli śmierci na szem­ra­nych misjach od Cid, miało tę jedną zaletę, że Hun­ter stał się o wiele bar­dziej wybredny. Los najem­nika dawał mu wię­cej wol­no­ści, by kwe­stio­no­wać nie­pewne para­me­try misji, niż w dniach spę­dzo­nych na wal­kach dla Nowej Repu­bliki pod hasłem „Posłuszni żoł­nie­rze wyko­nują roz­kazy” – nie żeby i wtedy był w tym spe­cjal­nie dobry. Mimo wszystko…

– Podej­rza­nie wygodne – powie­dział do Phee. Otwo­rzył oczy i prze­rwał prze­dłu­ża­jącą się ciszę. – Wyznawca tej całej wiary w Świętą Łupinę i Skałę, tak pobożny, że w zamian za poje­dyn­czą reli­kwię zamie­rza prze­ka­zać nie­stwo­rzoną ilość mate­ria­łów budow­la­nych, gdy aku­rat naj­bar­dziej ich potrze­bu­jemy?

– Pew­nie ci powie, że to wcale nie wygodne, a uświę­cone!

– Pew­nie tak – odparł Hun­ter, choć nie powie­dział, że by w to nie uwie­rzył. – Czemu to coś…

– Moź­dzierz – dopre­cy­zo­wała Phee.

– Czemu niby ten moź­dzierz jest taki ważny?

Hun­ter przyj­rzał się arte­fak­towi, gdy Phee po raz pierw­szy wspo­mniała o pla­nie. Dla niego była to po pro­stu zwy­kła kamienna misa.

– Wiem tyle, że jest pra­stary i święty. Wysoko posta­wieni kapłani sto­so­wali go pod­czas cere­mo­nii. Mie­szali w nim mik­stury, które miały zapew­nić wyznaw­com drogę do wyż­szych sta­nów świa­do­mo­ści. Czy to rozu­miem? Nie. Ni­gdy spe­cjal­nie nie inte­re­so­wały mnie jakieś „siły wyż­sze”. Ale nie muszę niczego rozu­mieć, by to sza­no­wać.

Hun­ter przy­tak­nął. Mądrze powie­dziane. Galak­tyka była tak roz­le­gła, że nie spo­sób było pojąć każ­dego cudu czy wie­rze­nia. Jed­no­cze­śnie miał prawo kwe­stio­no­wać logi­stykę zada­nia, któ­rego zamie­rzali się pod­jąć.

– Gdy już wyzwo­limy arte­fakt z aukcji, zaj­miemy się tym dru­gim zle­ce­niem?

– Tak. Zresztą tak łatwym, że szkoda do tego wra­cać.

– Jesz­cze ni­gdy nie widzia­łem, by taki szmal przy­cho­dził łatwo.

– To Repu­blika wam nie pła­ciła?

Hun­ter łyp­nął na nią z nie­do­wie­rza­niem.

– Tak myśla­łam. Więc masz na myśli ryzyko zwią­zane z pracą dla Cid. Ale dzia­ła­nie na wła­sną rękę to coś zupeł­nie innego. Zoba­czysz.

Wła­śnie tego się oba­wiał. „Coś innego” nie musiało wcale ozna­czać, że to coś lep­szego. Choć żoł­nier­ski fach pozo­sta­wiał wiele do życze­nia, Hun­ter dosko­nale wie­dział, że nawet naj­lep­sze plany potra­fią wziąć w łeb.

Przy­ła­pał Phee na tym, że się na niego gapi.

– No co?

– Snu­jesz kata­stro­ficzne wizje, co?

– Ja… Nie.

– Będzie dobrze, Hun­ter. Zoba­czysz, po aukcji mi podzię­ku­jesz.

– Za co?

– Sam wspo­mnia­łeś, że taka oka­zja nada­rza się w naszej naj­więk­szej potrze­bie. Zaczyna ci się podo­bać na Pabu. Wkrótce prze­ko­nasz się do tego miej­sca na dobre. Wie­dzia­łam, że tak będzie.

Hun­ter się skrzy­wił. Phee była zbyt pewna sie­bie. Wcale nie czuł się do niczego prze­ko­nany. Ani do tej misji, ani do samego Pabu. Ale zrobi, co do niego należy.

Phee zauwa­żyła jego minę.

– Wiesz co? – dodała. – Nie ma na co cze­kać. Nie ma za co.ROZDZIAŁ TRZECI. DOM AUKCYJNY PIPROO, HOSNIAN PRIME

ROZ­DZIAŁ TRZECI

DOM AUKCYJNY PIPROO, HOSNIAN PRIME

Na zewnątrz zmierz­chało. Ożyło miej­skie oświe­tle­nie, roz­ta­cza­jące ilu­zję pomniej­szych gwiaz­do­zbio­rów, budzą­cych się na ele­wa­cjach gma­chów, tak niskich, jak i strze­li­stych, aż po wid­no­krąg. Gdy ciem­niało, Wrec­ker wydał spóź­nio­nej parze kod odbioru śmi­ga­cza, po czym zasiadł za ste­rami ich smu­kłego C-B7 Inter­cep­tora i popę­dził ku usta­lo­nemu mniej­szemu lądo­wi­sku na tyłach domu aukcyj­nego.

Wrec­ker przy­glą­dał się pano­ra­mie z fotela pilota przy­ma­łego śmi­ga­cza spor­to­wego. Zachwyt jed­nak szybko prze­szedł w wąskie, celowe sku­pie­nie, gdy wzmo­żona roz­mowa w słu­chawce zakoń­czyła się sło­wami Omegi:

– Tak jest! Plan C!

Wysko­czył ze śmi­ga­cza, a że ten stał się lżej­szy, repul­sor uniósł go nagle o kilka cen­ty­me­trów. V-ka, kan­cia­sty, pali­wo­żerny model cywilny woj­sko­wego V-koło­wca, któ­rym przy­byli tu Tech i Phee, zapar­ko­wany był trzy rzędy dalej. Wśród smu­kłych luk­su­so­wych jed­no­stek na par­kingu odsta­wał jak pia­sko­czołg. I z tego wła­śnie powodu misja wyma­gała kogoś w rodzaju par­kin­go­wego – by nie wzbu­dzało to pytań, a maszyna była gotowa do odlotu, na wypa­dek gdyby zro­biło się gorąco.

Wrec­ker zmie­rzał ku V-ce, prze­ska­ku­jąc po śmi­ga­czach. Nie­któ­rym jed­nost­kom dopi­sało szczę­ście i klon odbił się ogrom­nym bucio­rem od fotela. Reszta dostała piętą w karo­se­rię. Wrec­ker pozo­sta­wiał po sobie dro­gie do usu­nię­cia wgnie­ce­nia, z któ­rych potem trudno się będzie wytłu­ma­czyć praw­dzi­wym par­kin­go­wym. Bywa.

Dotarł do V-ki i zasiadł za ste­rami jed­nostki, by przy­go­to­wać się do krót­kiego lotu do punktu zbor­nego przy tyl­nym wyj­ściu z domu aukcyj­nego, gdy drugi par­kin­gowy – smu­kły, nie­okrze­sany huma­noid o brą­zo­wych jak brud wło­sach i uszko­dzo­nej od słońca skó­rze – wbił się na tor lotu Wrec­kera przed V-kę i zapar­ko­wał zbyt bli­sko przed­niego zde­rzaka, blo­ku­jąc drogę. Wysko­czył z maszyny. Gwiz­dał pod nosem, wolny od wszel­kich trosk.

Wrec­ker wychy­lił się od strony pilota.

– Ej, daj mi nieco miej­sca, żebym mógł wyle­cieć.

– Po co? – zdzi­wił się par­kin­gowy, gdy spoj­rzał na data­pad. – Nie widzę kodu odbioru?

– Muszę prze­par­ko­wać kilka śmi­ga­czy. Zwol­nić nieco miej­sca.

– Gdzie tam! Nie ruszamy śmi­ga­czy, gdy już stoją, chyba że spły­nie kod odbioru od wła­ści­ciela. To twój pierw­szy dzień w robo­cie?

Wrec­ker się skrzy­wił.

– Można tak powie­dzieć.

– Pozwól, że cię uspo­koję. Tej jed­no­stce dobrze tam, gdzie jest.

Par­kin­gowy ruszył w drogę. W prze­ci­wień­stwie do Wrec­kera.

Wywo­łał ekipę.

– Daj­cie znać, gdy będzie­cie przy wyj­ściu. I daj­cie mi dwa­dzie­ścia sekund.

– Zgoda – potwier­dził Hun­ter mię­dzy jękami wysiłku.

W tle roz­brzmie­wało coś, co brzmiało jak prze­ra­żone krzyki.

– Tak jest! Plan C!

Hun­ter zerwał far­tuch, zado­wo­lony, że to koniec tej szopki. Gdy droid kuchenny pró­bo­wał go skar­cić, klon zarzu­cił mu na głowę popla­miony joga­nami strój i przy­krył układ optyczny. Droid zaczął wyma­chi­wać wie­loma ramio­nami, by się uwol­nić, a jed­no­cze­śnie zbli­żał się w stronę Hun­tera. Co nor­mal­nie nie byłoby pro­ble­mem, tyle że w tam­tej chwili wiru­jące ramiona dro­ida trzy­mały różne ostre przed­mioty.

Hun­ter uchy­lił się w bok przed nad­la­tu­ją­cym od góry tasa­kiem, po czym przy­kuc­nął, by unik­nąć hory­zon­tal­nego zama­chu nożem. I w tej pozy­cji wci­snął palce mię­dzy gąsie­nice dro­ida, pod­niósł go i wrzu­cił do beczki z obier­kami joga­nów, gdzie nie­szczę­śnik zaczął się rzu­cać z jękiem. Hun­ter czym prę­dzej opu­ścił kuch­nię do wtóru okla­sków ze strony vol­pa­iskiego pomy­wa­cza, ikkruk­kiań­skiego cukier­nika i wszyst­kich pozo­sta­łych pra­cow­ni­ków, któ­rzy mieli dość pre­ten­sji maszyny.

W dro­dze przez salę ban­kie­tową i tylne kory­ta­rze Hun­ter uru­cho­mił komu­ni­ka­tor.

– Omego, gdzie jesteś?

– Opusz­czam kulisy – zamel­do­wała peł­nym wysiłku gło­sem.

Zna­jąc Omegę, pew­nie wzięła do sie­bie prośbę Phee i chwy­ciła dosłow­nie wszystko, co mogła.

– Znajdę cię.

Kory­ta­rze w głębi domu aukcyj­nego nie były skom­pli­ko­wane, szcze­gól­nie dla kogoś obda­rzo­nego takimi talen­tami jak Hun­ter. Odna­lazł Omegę, gdy dziew­czynka wyco­fy­wała się sze­ro­kimi drzwiami, cią­gnąc za sobą ciężką skrzy­nię z trans­pa­stali, wypeł­nioną nie­zli­czo­nymi bły­skot­kami. Jej czarna peruka była prze­krzy­wiona, więc musiała cią­gle dmu­chać, by włosy nie wpa­dały jej do oczu. Gdy zauwa­żyła Hun­tera, zerwała perukę i cisnęła nią w kie­runku, z któ­rego przy­była.

– Pomo­żesz?

Klon zatrzy­mał się i otak­so­wał wzro­kiem zebrane przez nią fanty: meda­lion, coś na kształt pra­daw­nego per­ga­minu oraz posą­żek z kamie­nia i metalu, który zda­wał się być naj­cięż­szą rze­czą w skrzyni. Dla Omegi było to sporo, ale Hun­ter bez trudu sobie pora­dził – zapa­ko­wał pojem­nik na ramię. Dopiero wtedy zauwa­żył sze­reg wyko­na­nych lase­rowo otwo­rów.

– Klatka? – spy­tał.

– Tak.

– Chcę wie­dzieć?

Omega wzru­szyła ramio­nami, a potem przed nimi wyro­sła para koto­wa­tych straż­ni­ków rasy Cathar, o zło­śli­wie napię­tych cia­łach. Mieli na sobie gra­na­towo-czarne stroje. War­czeli przez zaci­śnięte zęby, a w zakoń­czo­nych pazu­rami dło­niach dzier­żyli elek­tro­pałki. Zwa­żyw­szy na dziwne wybrzu­sze­nia pod ubio­rem, mieli przy sobie też pod­ręczne bla­stery.

– Stać! – zawo­łał jeden.

Nie­do­brze. Cia­sne kory­ta­rze, brak zbroi. Catha­ro­wie byli zawzię­tymi wojow­ni­kami, szyb­kimi i sil­nymi. Hun­ter domy­ślał się, że mógłby ich poko­nać, ale nie przy­szłoby mu to wcale łatwo – ani szybko. A teraz nie mieli chwili do stra­ce­nia. Cią­gle ten sam szajs.

Hun­ter przy­go­to­wał się, by zaszar­żo­wać na straż­ni­ków, korzy­sta­jąc ze skrzyni z arte­fak­tami w cha­rak­te­rze zaim­pro­wi­zo­wa­nego tarana, gdy z oko­licy jego kostek dobiegł cichy, choć dra­pieżny war­kot. Spoj­rzał w dół i mignęła mu czer­wona skóra.

– Teacup! – zawo­łała Omega. – Uwa­żaj!

Maciu­peńka istota zaszar­żo­wała na naj­bliż­szego Cathara, wybiła się w powie­trze na dużą odle­głość i czte­rema umię­śnio­nymi ramio­nami ucze­piła się kolana prze­ciw­nika w geście, który na pierw­szy rzut oka spra­wiał wra­że­nie deli­kat­nego przy­tu­lasa.

Hun­ter jako pierw­szy usły­szał chru­piącą kość – może z wyjąt­kiem wrzesz­czą­cego Cathara, który nagle nawią­zał nie­zwy­kle intymną rela­cję z… gun­dar­kiem minia­turką?

„To ci dopiero…” – skwi­to­wał w duchu Hun­ter, który wiele już widział, ale cze­goś takiego jed­nak nie.

Drugi straż­nik zamach­nął się na gun­darka elek­tro­pałką, ale zwie­rzę unik­nęło ciosu. Elek­tro­pałka wyemi­to­wała swój ładu­nek w ran­nego straż­nika i ten natych­miast stra­cił przy­tom­ność – co w tej sytu­acji było dla niego zba­wienne.

Gun­dark ponow­nie sko­czył, tym razem ku twa­rzy sto­ją­cego prze­ciw­nika. Hun­ter obró­cił się i zmu­sił Omegę, by poszła w jego ślady, bo nie chciał, aby dziew­czynka widziała tę scenę.

– Chodź, tędy!

Więc pobie­gli alter­na­tywną trasą wio­dącą ku punk­towi zbor­nemu. Hun­ter wyjąt­kowo był zado­wo­lony, że on i ten mały gun­dark mają wspól­nego wroga – przy­naj­mniej dzi­siaj.

– Tak jest! Plan C!

Tech ścią­gnął ogra­ni­cza­jący mobil­ność strój, pod­czas gdy Phee dobyła nie­wiel­kiego ostrza spod rąbka sukni. Prze­cięła ją od uda po kostki, odsła­nia­jąc noszone pod spodem leg­ginsy i zapew­nia­jąc sobie więk­szą swo­bodę ruchów. Zaci­snęła zęby na ostrzu i zaczęła spla­tać war­ko­cze w bar­dziej prak­tyczny wysoki kok.

– Idziemy? – spy­tał Tech.

– Idziemy – potwier­dziła.

Zesko­czyli z loży do kolej­nej, jeden poziom niżej. Repul­sor zafa­lo­wał, reagu­jąc na nagłą zmianę cię­żaru, ale wró­cił do rów­no­wagi, gdy Tech i Phee znów sko­czyli w dół.

Po kilku takich ruchach zna­leźli się na pode­ście, ską­pani w bla­sku czer­wo­nych świa­teł, god­nym małej galak­tyki. Z tła dobie­gały szepty zezłosz­czo­nych gości, teraz już świa­do­mych, że zostali obra­bo­wani.

Licy­ta­tor był zbul­wer­so­wany.

– Co wy naj­lep­szego ro…

– I w tym miej­scu panu prze­rwę – oświad­czyła Phee, a jej głos został wzmoc­niony przez mikro­fon w kla­pie jego mary­narki. – Nikt z was nie ma praw do arte­fak­tów wysta­wio­nych na aukcji. Dla­tego zamie­rzam zdjąć z was ten nie­wąt­pli­wie duży cię­żar wyrzu­tów sumie­nia, nim poczu­je­cie winę, że ogra­bi­li­ście inne kul­tury z ich skar­bów. Nie ma za co.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki