MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
„Tato, już się nie boję” - ebook
Ewa miała wszystko – prestiż, rodzinę i życie, które z zewnątrz wydawało się idealne. Jednak za fasadą sukcesu kryły się bolesne tajemnice z dzieciństwa, przemilczane lęki i zdrady. Gdy jej życie rozpada się na kawałki, kobieta podejmuje odważną decyzję – odkrywa nowe powołanie i zaczyna wszystko od nowa jako psycholog. Spotkania z pacjentami, którzy są doświadczonymi życiowo i wrażliwymi mężczyznami, stają się dla niej czymś więcej niż pracą. Każda rozmowa odkrywa prawdę: o sobie, o rodzinie i tęsknocie za ojcem. Czy Ewie uda się odnaleźć w nowej roli i pomóc ludziom, którzy pogubili się w życiu? Czy będzie potrafiła zmierzyć się z własnymi traumami i odkryć, kim naprawdę jest? „Tato, już się nie boję” to poruszająca powieść obyczajowa o emocjonalnych ranach, sile rodzinnych relacji i trudnej drodze do zaakceptowania samego siebie. To historia o tym, jak bardzo dzieciństwo potrafi wpływać na dorosłe życie – i jak mocno, nawet po latach, można tęsknić za ojcem.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Obyczajowe |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788398108812 |
| Rozmiar pliku: | 1,0 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
ROZDZIAŁ I
UPADEK
Grzegorz był do jej ojca zupełnie niepodobny. Wesoły, przyjacielski, uśmiechnięty, gadatliwy i pełen wigoru. Młody prawnik ze znanej adwokackiej rodziny. Karierę zawsze stawiano na pierwszym miejscu. Ewie to imponowało. Mężczyzna zapoznał ją ze swoim towarzystwem i wypełnił pustkę pozostawioną po ojcu. Zwłaszcza, że w rodzinnym domu o przeżyciach i uczuciach się nie mówiło. Była dla niego tą chińską częścią „jang”, która błyszczy światłem odbitym jego „jing”. Grzegorz wypełniał jej smutne „ja”. Inicjował spotkania, wyjazdy, miał również wielu przyjaciół.
Mówił to, czego jej ojciec nigdy nie wypowiadał. Mówił, że jest piękna. Powtarzał, że jest mądra. Utwierdzał, że zrobi karierę. Prawił o wspólnej przyszłości, o podróżach, o dzieciach. Słowa wypływały swobodnie, jakby nie kosztowały wysiłku. Uwierzyła, być może dlatego, że nigdy w życiu nie słyszała pochwał w takiej ilości. Te słowa na początku tuliły, aż w końcu stały się nic niewnoszącym do jej życia brzmieniem.
Nie zauważyła momentu, w którym rozmowa stała się monologiem. To Grzegorz decydował. O tym, gdzie pojadą na wakacje. Z kim się spotkają. Co jest ważne, a co można odłożyć. Robił to bez agresji, raczej z naturalnym przekonaniem, że wie lepiej. Ona ustępowała, nie z uległości, lecz z przyzwyczajenia. Cisza była jej żywiołem. Głos Grzegorza wypełniał przestrzeń, którą wcześniej zajmowała u kobiety obecność ojca.
Pobrali się szybko. W dalszej kolejności pojawiły się dzieci – dwoje. Ich narodziny wprowadziły porządek w życiu kobiety. Praca w sądzie, powroty do domu, odrabianie lekcji oraz kolacje o stałej porze. Dbała o rytm dni, o przewidywalność i spokój w domu. Wierzyła, że stabilność jest formą miłości.
Grzegorz coraz częściej wyjeżdżał. Był wziętym adwokatem od spraw medialnych. Podkreślał, że delegacje to stała część jego pracy. Miasta zmieniały się szybko, nazwy hoteli mieszały się w głowie. Przywoził prezenty, opowiadał anegdoty, śmiał się. Był zmęczony, ale zadowolony. Ewa słuchała, nie zadając wielu pytań. Cieszyła się, że mąż jest szczęśliwy, ale odczuwała jego ciągły brak.
Po urlopie macierzyńskim wróciła do orzekania w sądzie rejonowym. Miała wrażenie, że odżyła z powrotem. Przecież świetnie odnajdywała się w zawodowej roli. Asystenci nisko się jej kłaniali, adwokaci poważali, podsądni respektowali, a jej pozycja coś znaczyła. Mogła wreszcie decydować. Mogła mieć wpływ na przebieg spraw. Chciała być sprawiedliwa, tak uczył ją ojciec. Czuła się z tym bardzo komfortowo, jakby życie pod dominacją wiecznie nieobecnego męża należało do kogoś innego.
Zdrada nie nastąpiła nagle. Najpierw pojawiło się oddalenie, które kobieta tłumaczyła zmęczeniem. Potem obojętność, którą uznała za kolejny etap małżeństwa. Gdy wreszcie dowiedziała się o innych kobietach, nie była zaskoczona. Raczej potwierdziło się to, co od dawna przeczuwała, lecz nie nazywała. Najbardziej poraziła ją skala zjawiska. Nie jedna relacja. Nie romans. Na każdym wyjeździe inna kobieta. Jakby zdrada stała się dla niego rutyną, częścią planu dnia. Uświadomiła sobie, że przez lata żyła obok człowieka, którego nie znała. Albo – nie chciała znać.
Choroba Grzegorza stała się milczącym świadkiem, zamienionym w dowód rzeczowy. W opisie od lekarza widniała adnotacja: „chlamydioza – zakażenie prawdopodobnie przeniesione droga płciową”. Tego faktu nie dało się zignorować ani wytłumaczyć.
Grzegorz mówił dużo, jak zawsze. Tłumaczył się, bagatelizował, próbował żartować. Ewa słuchała go w milczeniu. Jego słowa traciły sens. Po raz pierwszy to ona miała przewagę – nie moralną, lecz tę wynikającą z faktów. Nie krzyczała. Nie oskarżała. W jej wnętrzu coś się zamknęło – jak drzwi, których nie otwiera się ponownie. Zrozumiała wtedy, że wybrała mężczyznę, który mówił za dwóch, ponieważ sama nauczyła się milczeć. Pozwoliła na zdominowanie, bo jego panowanie stało się formą obecności. Mężczyzna był głośny tam, gdzie jej ojciec zazwyczaj milczał. Ale obaj pozostawali niedostępni, każdy na swój indywidualny sposób.
Po rozstaniu w domu zapanowała cisza, lecz nie można było jej określić słowem pusta. Była ciężka, lecz znajoma. Dzieci zadawały pytania, na które odpowiadała krótko. Wróciła do pracy, do akt, do paragrafów. W sądzie wszystko miało swoje miejsce. Rozpacz i ból przekuła w pracę. Chociaż czasami cierpienie rozdzierało od środka, starała się nie myśleć o tym, co złego ją spotkało. Zatrudniła opiekunkę dla dzieci, by móc poświęcić się pracy. Od tej pory była jedną z pierwszych osób wchodzących do sądu i ostatnią, która z niego wychodziła.
Po rozwodzie życie Ewy weszło w – jak sama to nazwała – fazę techniczną. Zaczęła zakładać konta na portalach randkowych bez większego namysłu. Zdjęcia wybierała neutralne i pozbawione wyuzdania. Opisy skracała do minimum. Nie interesowały jej historie ani deklaracje. Interesowała ją reakcja. Odpowiedź. Natychmiastowość. Fakt, że ktoś chce ją zobaczyć jeszcze tego samego dnia. I wreszcie zauważyć.
Mężczyźni byli młodsi. Ich młodość nie miała w sobie obietnicy przyszłości, raczej brak ciężaru. Nie zadawali pytań o dzieci. O pracę pytali powierzchownie. Kiedy pijana mówiła, że jest sędzią, reagowali żartem albo udawanym respektem. W obu przypadkach temat szybko się wyczerpywał. Spotkania miały charakter powtarzalny. Bar. Alkohol. Krótka rozmowa, w której to oni mówili więcej, jakby wiek dawał im prawo do nadmiaru słów. Ona słuchała. Była obecna, ale niezaangażowana. Seks nie był ani intymny, ani satysfakcjonujący. Przypominał raczej czynność, po której następował sen pozbawiony snów. Nie czuła wstydu. Czuła raczej coś na kształt ulgi.
Pewnego wieczoru Ewa poszła do nieznanego jej wcześniej baru. Mężczyzna, z którym się umówiła, spóźniał się. Bez zastanowienia zamówiła kolejkę. Potem jeszcze jedną. Alkohol działał szybciej niż zwykle. Światło nabrało ostrości, rozmowy i muzyka stały się zbyt głośne. Czuła, że traci kontrolę nad tempem własnych reakcji, lecz nie próbowała go odzyskać. Kiedy mężczyzna w końcu się pojawił, nie był sam, lecz w towarzystwie znajomych. Przedstawił ją bez imienia, jakby stanowiła element sytuacji, całkowicie bezosobowo. Ktoś zaproponował drinka. Ktoś inny zażartował. Śmiech, który się pojawił, nie należał już do niej.
Pamięta fragmenty. To, że mówiła zbyt głośno. Że ktoś kazał jej się obrócić. Że dotykano jej ramienia, nie pytając wcześniej o pozwolenie. Że próbowała zachować równowagę, opierając się o bar. W pewnym momencie zobaczyła telefon skierowany w jej stronę. Nie zaprotestowała. Protest wymaga energii i przekonania, że jest się chronionym. Upokorzenie przyszło później, już na trzeźwo. Kompromitujące nagranie krążyło w sieci przez krótki czas, ale wystarczająco długo. Ktoś rozpoznał jej twarz. Ktoś skojarzył nazwisko. Procedura ruszyła automatycznie, bez emocji. Zawieszenie w czynnościach sędziowskich było decyzją formalną, opartą na wizerunku urzędu i „dobru wymiaru sprawiedliwości”. Życie Ewy weszło w kolejny zakręt, z którego trudno było znaleźć wyjście.
Trauma nie dotyczyła samego zdarzenia. Raczej tego, że jej prywatna degradacja stała się publicznym faktem. Ciało, które przez lata traktowała jak narzędzie funkcjonowania, zostało sprowadzone do obrazu krążącego bez kontroli. Ból utraty autorytetu nastąpił nie przez błąd w orzekaniu, lecz przez chwilę słabości.
Dzieci nie pytały wprost. Ich milczenie było gorsze niż pytania. Z pracy nikt do niej nie dzwonił. Znajomi ograniczyli kontakt do zdawkowych wiadomości. Zrozumiała, że instytucje nie znają pojęcia wstydu. Znają jedynie pojęcie użyteczności. Przestała spotykać się z mężczyznami. Nie z powodu postanowienia, lecz z wyczerpania. Każde wspomnienie tamtego wieczoru posiadało w sobie ciężar nieproporcjonalny do samego zdarzenia. Funkcjonowało jako dowód w sprawie, której nie mogła zamknąć.
Po raz pierwszy Ewa poczuła, że nie panuje nad narracją własnego życia. Została sprowadzona do obrazu, który interpretuje ktoś inny. Milczenie, które nastało po tej historii, było inne niż wcześniej. Z pewnością nie wybór, lecz konsekwencja. I właśnie w tym milczeniu zaczęła rozumieć, że jej kompulsywne spotkania nie były poszukiwaniem przyjemności, lecz próbą zanegowania własnej widzialności. Chciała zniknąć.
Na początku nowe zachowania u dotychczasowych znajomych przypominały zamilczanie całej fatalnej sytuacji. Niebawem pojawiły się spodziewane spojrzenia koleżanek i kolegów sędziów. Potem zaczęły się komentarze w sekretariatach sądowych wydziałów. Gdy rozpoczęła się procedura zawieszenia, Ewa czuła już oddech pogardy całej palestry. Straciła wiarygodność, a razem z nią pozycję, na którą tak długo pracowała. Złudnie myślała, że chwila szaleństwa w barze pozwoli jej wznieść się ponad ból codzienności. Niestety, lot trwał zbyt krótko i zakończył się bolesnym lądowaniem. Czuła się, jakby przejechała zakonnicę na światłach w centrum miasta… ze skutkiem śmiertelnym.
UPADEK
Grzegorz był do jej ojca zupełnie niepodobny. Wesoły, przyjacielski, uśmiechnięty, gadatliwy i pełen wigoru. Młody prawnik ze znanej adwokackiej rodziny. Karierę zawsze stawiano na pierwszym miejscu. Ewie to imponowało. Mężczyzna zapoznał ją ze swoim towarzystwem i wypełnił pustkę pozostawioną po ojcu. Zwłaszcza, że w rodzinnym domu o przeżyciach i uczuciach się nie mówiło. Była dla niego tą chińską częścią „jang”, która błyszczy światłem odbitym jego „jing”. Grzegorz wypełniał jej smutne „ja”. Inicjował spotkania, wyjazdy, miał również wielu przyjaciół.
Mówił to, czego jej ojciec nigdy nie wypowiadał. Mówił, że jest piękna. Powtarzał, że jest mądra. Utwierdzał, że zrobi karierę. Prawił o wspólnej przyszłości, o podróżach, o dzieciach. Słowa wypływały swobodnie, jakby nie kosztowały wysiłku. Uwierzyła, być może dlatego, że nigdy w życiu nie słyszała pochwał w takiej ilości. Te słowa na początku tuliły, aż w końcu stały się nic niewnoszącym do jej życia brzmieniem.
Nie zauważyła momentu, w którym rozmowa stała się monologiem. To Grzegorz decydował. O tym, gdzie pojadą na wakacje. Z kim się spotkają. Co jest ważne, a co można odłożyć. Robił to bez agresji, raczej z naturalnym przekonaniem, że wie lepiej. Ona ustępowała, nie z uległości, lecz z przyzwyczajenia. Cisza była jej żywiołem. Głos Grzegorza wypełniał przestrzeń, którą wcześniej zajmowała u kobiety obecność ojca.
Pobrali się szybko. W dalszej kolejności pojawiły się dzieci – dwoje. Ich narodziny wprowadziły porządek w życiu kobiety. Praca w sądzie, powroty do domu, odrabianie lekcji oraz kolacje o stałej porze. Dbała o rytm dni, o przewidywalność i spokój w domu. Wierzyła, że stabilność jest formą miłości.
Grzegorz coraz częściej wyjeżdżał. Był wziętym adwokatem od spraw medialnych. Podkreślał, że delegacje to stała część jego pracy. Miasta zmieniały się szybko, nazwy hoteli mieszały się w głowie. Przywoził prezenty, opowiadał anegdoty, śmiał się. Był zmęczony, ale zadowolony. Ewa słuchała, nie zadając wielu pytań. Cieszyła się, że mąż jest szczęśliwy, ale odczuwała jego ciągły brak.
Po urlopie macierzyńskim wróciła do orzekania w sądzie rejonowym. Miała wrażenie, że odżyła z powrotem. Przecież świetnie odnajdywała się w zawodowej roli. Asystenci nisko się jej kłaniali, adwokaci poważali, podsądni respektowali, a jej pozycja coś znaczyła. Mogła wreszcie decydować. Mogła mieć wpływ na przebieg spraw. Chciała być sprawiedliwa, tak uczył ją ojciec. Czuła się z tym bardzo komfortowo, jakby życie pod dominacją wiecznie nieobecnego męża należało do kogoś innego.
Zdrada nie nastąpiła nagle. Najpierw pojawiło się oddalenie, które kobieta tłumaczyła zmęczeniem. Potem obojętność, którą uznała za kolejny etap małżeństwa. Gdy wreszcie dowiedziała się o innych kobietach, nie była zaskoczona. Raczej potwierdziło się to, co od dawna przeczuwała, lecz nie nazywała. Najbardziej poraziła ją skala zjawiska. Nie jedna relacja. Nie romans. Na każdym wyjeździe inna kobieta. Jakby zdrada stała się dla niego rutyną, częścią planu dnia. Uświadomiła sobie, że przez lata żyła obok człowieka, którego nie znała. Albo – nie chciała znać.
Choroba Grzegorza stała się milczącym świadkiem, zamienionym w dowód rzeczowy. W opisie od lekarza widniała adnotacja: „chlamydioza – zakażenie prawdopodobnie przeniesione droga płciową”. Tego faktu nie dało się zignorować ani wytłumaczyć.
Grzegorz mówił dużo, jak zawsze. Tłumaczył się, bagatelizował, próbował żartować. Ewa słuchała go w milczeniu. Jego słowa traciły sens. Po raz pierwszy to ona miała przewagę – nie moralną, lecz tę wynikającą z faktów. Nie krzyczała. Nie oskarżała. W jej wnętrzu coś się zamknęło – jak drzwi, których nie otwiera się ponownie. Zrozumiała wtedy, że wybrała mężczyznę, który mówił za dwóch, ponieważ sama nauczyła się milczeć. Pozwoliła na zdominowanie, bo jego panowanie stało się formą obecności. Mężczyzna był głośny tam, gdzie jej ojciec zazwyczaj milczał. Ale obaj pozostawali niedostępni, każdy na swój indywidualny sposób.
Po rozstaniu w domu zapanowała cisza, lecz nie można było jej określić słowem pusta. Była ciężka, lecz znajoma. Dzieci zadawały pytania, na które odpowiadała krótko. Wróciła do pracy, do akt, do paragrafów. W sądzie wszystko miało swoje miejsce. Rozpacz i ból przekuła w pracę. Chociaż czasami cierpienie rozdzierało od środka, starała się nie myśleć o tym, co złego ją spotkało. Zatrudniła opiekunkę dla dzieci, by móc poświęcić się pracy. Od tej pory była jedną z pierwszych osób wchodzących do sądu i ostatnią, która z niego wychodziła.
Po rozwodzie życie Ewy weszło w – jak sama to nazwała – fazę techniczną. Zaczęła zakładać konta na portalach randkowych bez większego namysłu. Zdjęcia wybierała neutralne i pozbawione wyuzdania. Opisy skracała do minimum. Nie interesowały jej historie ani deklaracje. Interesowała ją reakcja. Odpowiedź. Natychmiastowość. Fakt, że ktoś chce ją zobaczyć jeszcze tego samego dnia. I wreszcie zauważyć.
Mężczyźni byli młodsi. Ich młodość nie miała w sobie obietnicy przyszłości, raczej brak ciężaru. Nie zadawali pytań o dzieci. O pracę pytali powierzchownie. Kiedy pijana mówiła, że jest sędzią, reagowali żartem albo udawanym respektem. W obu przypadkach temat szybko się wyczerpywał. Spotkania miały charakter powtarzalny. Bar. Alkohol. Krótka rozmowa, w której to oni mówili więcej, jakby wiek dawał im prawo do nadmiaru słów. Ona słuchała. Była obecna, ale niezaangażowana. Seks nie był ani intymny, ani satysfakcjonujący. Przypominał raczej czynność, po której następował sen pozbawiony snów. Nie czuła wstydu. Czuła raczej coś na kształt ulgi.
Pewnego wieczoru Ewa poszła do nieznanego jej wcześniej baru. Mężczyzna, z którym się umówiła, spóźniał się. Bez zastanowienia zamówiła kolejkę. Potem jeszcze jedną. Alkohol działał szybciej niż zwykle. Światło nabrało ostrości, rozmowy i muzyka stały się zbyt głośne. Czuła, że traci kontrolę nad tempem własnych reakcji, lecz nie próbowała go odzyskać. Kiedy mężczyzna w końcu się pojawił, nie był sam, lecz w towarzystwie znajomych. Przedstawił ją bez imienia, jakby stanowiła element sytuacji, całkowicie bezosobowo. Ktoś zaproponował drinka. Ktoś inny zażartował. Śmiech, który się pojawił, nie należał już do niej.
Pamięta fragmenty. To, że mówiła zbyt głośno. Że ktoś kazał jej się obrócić. Że dotykano jej ramienia, nie pytając wcześniej o pozwolenie. Że próbowała zachować równowagę, opierając się o bar. W pewnym momencie zobaczyła telefon skierowany w jej stronę. Nie zaprotestowała. Protest wymaga energii i przekonania, że jest się chronionym. Upokorzenie przyszło później, już na trzeźwo. Kompromitujące nagranie krążyło w sieci przez krótki czas, ale wystarczająco długo. Ktoś rozpoznał jej twarz. Ktoś skojarzył nazwisko. Procedura ruszyła automatycznie, bez emocji. Zawieszenie w czynnościach sędziowskich było decyzją formalną, opartą na wizerunku urzędu i „dobru wymiaru sprawiedliwości”. Życie Ewy weszło w kolejny zakręt, z którego trudno było znaleźć wyjście.
Trauma nie dotyczyła samego zdarzenia. Raczej tego, że jej prywatna degradacja stała się publicznym faktem. Ciało, które przez lata traktowała jak narzędzie funkcjonowania, zostało sprowadzone do obrazu krążącego bez kontroli. Ból utraty autorytetu nastąpił nie przez błąd w orzekaniu, lecz przez chwilę słabości.
Dzieci nie pytały wprost. Ich milczenie było gorsze niż pytania. Z pracy nikt do niej nie dzwonił. Znajomi ograniczyli kontakt do zdawkowych wiadomości. Zrozumiała, że instytucje nie znają pojęcia wstydu. Znają jedynie pojęcie użyteczności. Przestała spotykać się z mężczyznami. Nie z powodu postanowienia, lecz z wyczerpania. Każde wspomnienie tamtego wieczoru posiadało w sobie ciężar nieproporcjonalny do samego zdarzenia. Funkcjonowało jako dowód w sprawie, której nie mogła zamknąć.
Po raz pierwszy Ewa poczuła, że nie panuje nad narracją własnego życia. Została sprowadzona do obrazu, który interpretuje ktoś inny. Milczenie, które nastało po tej historii, było inne niż wcześniej. Z pewnością nie wybór, lecz konsekwencja. I właśnie w tym milczeniu zaczęła rozumieć, że jej kompulsywne spotkania nie były poszukiwaniem przyjemności, lecz próbą zanegowania własnej widzialności. Chciała zniknąć.
Na początku nowe zachowania u dotychczasowych znajomych przypominały zamilczanie całej fatalnej sytuacji. Niebawem pojawiły się spodziewane spojrzenia koleżanek i kolegów sędziów. Potem zaczęły się komentarze w sekretariatach sądowych wydziałów. Gdy rozpoczęła się procedura zawieszenia, Ewa czuła już oddech pogardy całej palestry. Straciła wiarygodność, a razem z nią pozycję, na którą tak długo pracowała. Złudnie myślała, że chwila szaleństwa w barze pozwoli jej wznieść się ponad ból codzienności. Niestety, lot trwał zbyt krótko i zakończył się bolesnym lądowaniem. Czuła się, jakby przejechała zakonnicę na światłach w centrum miasta… ze skutkiem śmiertelnym.
więcej..
