ULGA - ebook

Rozdział 4 Pęknięta struna

Mieszkanie pogrążone było w dusznym półmroku. W powietrzu unosił się gorzki zapach niedopitej, zimnej herbaty. Jedyna włączona lampa, stojąca w rogu salonu, rzucała na ściany długie, upiorne cienie. Asia siedziała na samej krawędzi kanapy, nienaturalnie skulona nad laptopem. Jasna matryca oświetlała jej twarz, wyostrzając każdy rys i podkreślając niebezpieczną zaciętość w spojrzeniu. W ciszy słychać było tylko miarowy, nerwowy klik myszki.

Na ekranie widniała historia rachunku bankowego. Asia przewijała listę transakcji w górę i w dół, szukając punktu zaczepienia. Jej palec zatrzymał się na dacie. Nic. Kolejny miesiąc z rzędu witało ją to samo, drwiące z niej puste miejsce.

Telefon leżący na szklanym blacie stolika nagle zaczął wibrować. Niski, brzęczący dźwięk wwiercał się w uszy. Wyświetlacz rozbłysnął radosnym zdjęciem: TOMEK. Miał na sobie modne okulary przeciwsłoneczne, prezentował szeroki uśmiech, a za jego plecami piętrzyła się jakaś nowoczesna, szklana elewacja wielkiej metropolii. Asia wpatrywała się w ten obrazek z niemą, lodowatą pogardą, zanim w końcu, z wyraźną niechęcią, przesunęła palcem po szkle.

— No? — powiedziała. Jej głos był suchy, całkowicie wyprany z jakichkolwiek emocji.

— Hej, Asia! Dzwonię na sekundę, słuchaj, u nas totalny kocioł… — Głos Tomka wibrował tą jego wieczną, „piotrusipanową” energią. W tle słychać było radosny pisk niemowlęcia i syczenie drogiego ekspresu do kawy.

— Widziałam konto, Tomek. Nie ma alimentów za ten miesiąc.

W słuchawce zapadła pauza. Słychać było, jak Tomek głośno cmoka do dziecka w tle, próbując kupić sobie czas.

— No właśnie o tym… Słuchaj, z tym przelewem… jutro puszczę, dobra? Teraz mam trochę zamieszania, wiesz, ta nowa praca w Monachium, jeszcze mi nie spięli wszystkich formalności w kadrach. A do tego mała się rozchorowała, Lily ma zapalenie ucha, antybiotyki, wizyty prywatne… no wiesz, jak jest, urwanie głowy.

Asia powoli, ruchem płynnym i niepokojąco kontrolowanym, przymknęła klapę laptopa. Ten spokój był fasadą; w jej środku gotowała się burza, gotowa rozerwać jej klatkę piersiową.

— Tomek, jutro jest trzeci raz „jutro” w tym miesiącu. Twoje nowe dziecko ma katar, a twoje pierwsze dziecko potrzebuje na korki i buty, które kupiłam jej za własne, bo nie mogłam czekać, aż „spną ci kadry”.

— Ej, nie bądź złośliwa — rzucił. Jego ton natychmiast zrzedł, a entuzjazm ustąpił miejsca defensywnej irytacji. — Przecież wiesz, że zawsze płacę. Po prostu teraz się spiętrzyło. Zresztą… — zawiesił głos, po czym przybrał swobodniejszy, cwaniacki ton — ...przecież Maciek dobrze zarabia. Widziałem na zdjęciach, że Marysia ma nowy aparat. Nie mów mi, że przez te parę złotych nie macie co jeść.

Uśmiechnęła się krótko i gorzko, przenosząc wzrok na ciemne okno salonu.

— Aha. Czyli to jest twój plan finansowy? Marysia ma szczęście, bo trafiło jej się dwóch ojców, więc jeden może sobie wziąć wolne od odpowiedzialności, bo drugi „ogarnia”?

— Nie nadinterpretuj. Po prostu mówię, że nie macie źle. Maciek to porządny gość, dba o nią jak o swoją. Mogłabyś to docenić, zamiast mnie ścigać o każdy dzień zwłoki.

— My nigdy nie mieliśmy „źle”, Tomek. My mieliśmy „jakoś”. A ja nie chcę, żeby moja córka uczyła się, że na ojca trzeba czekać z łaską, aż mu się budżet zepnie między jednym wakacyjnym wyjazdem a drugim.

— Dobra, muszę lecieć, Mia mnie woła. Jutro wyślę, obiecuję. Cześć! — powiedział niecierpliwie, zagłuszany przez kobiecy głos w tle pytający po angielsku: „Thomas, coming?”.

Rozłączył się. Sygnał w słuchawce był jak uderzenie w twarz. Asia wpatrywała się w wygasły ekran. Odkłada telefon wyświetlaczem do dołu. W salonie zapadła ciężka cisza, przerywana jedynie stłumionym, bełkotliwym dźwiękiem telewizora dochodzącym z pokoju obok. Oparła ciężką głowę o brzeg kanapy i zamknęła piekące oczy. Była potwornie zmęczona. Zmęczona ciągłą walką z dwoma mężczyznami — z jednym, który za wszelką cenę chciał „prostować” i kontrolować jej obecne życie, oraz z drugim, który zachowywał się tak, jakby to poprzednie nigdy nie istniało.

_Cofnęła się w czasie o piętnaście lat. Zmęczenie, które czuła dziś, miało to samo, ostre brzmienie co tamtego letniego popołudnia._

_Drzwi ich ówczesnego, wynajmowanego mieszkania, w którym wciąż brakowało listew przypodłogowych, otworzyły się z trudem. Wieczorne słońce wpadało do środka, kładąc się długimi, pomarańczowymi pasami na tanich panelach. Młoda Asia weszła do środka, niemal uginając się pod ciężarem dwóch pękatych siatek. Plastikowe uszy wrzynały się jej w sine dłonie. Była spocona, a kosmyki włosów przyklejały się jej do skroni. Zrobiła krok i zatrzymała się gwałtownie, rażona widokiem._

_Na samym środku salonu, dumnie oparta o ich nową kanapę, stała lśniąca gitara elektroakustyczna w sztywnym, grubym i niewątpliwie drogim futerale. Prezentowała się w tym salonie jak absurdalny eksponat w muzeum biedy._

_Asia nie mogła oderwać od niej wzroku. Powoli, z nienaturalną ostrożnością, postawiła zakupy na podłodze. Słoiki z domowymi wekami brzęknęły głucho o panele. Zamknęła drzwi nogą, wciąż wpatrzona w instrument._

_— Co to jest, Tomek? — Jej głos był bardzo niski i niebezpiecznie spokojny._

_Tomek siedział na kanapie, swobodnie wyciągnięty, z gołymi stopami opartymi o niski stolik. W palcach zręcznie obracał kostkę do gry. Biła od niego promienna, autentyczna radość — wyglądał jak dzieciak w poranek Bożego Narodzenia._

_— Gitara. Furch. Marzyłem o niej od liceum, Asia._

_— Widzę, że gitara. Pytam: skąd wziąłeś na to pieniądze?_

_Jego entuzjazm momentalnie wyparował, ustępując miejsca defensywnej, chłopięcej irytacji._

_— Kupiłem. A co, miałem ukraść?_

_Podeszła wolno do siatek, wyjęła chleb i położyła go na blacie, jakby szukała w tym prostym ruchu oparcia dla trzęsących się rąk._

_— Mieliśmy odkładać na lodówkę, Tomek. Ta stara od twojej ciotki rzęzi tak, że nie da się spać. Za co ją kupiłeś?_

_— No.… rozwożę żarcie po godzinach, nie? Od dwóch tygodni zapierdalam po robocie jako kurier. Należy mi się coś od życia, jakaś odrobina radości w tym kieracie._

_Z jej gardła wyrwał się suchy, szorstki dźwięk, który miał przypominać śmiech._

_— A mnie? Mnie się coś należy?_

_Wzruszył ramionami. To był gest kogoś, dla kogo odpowiedź była banalnie prosta._

_— Przecież ty masz teraz wakacje. Odpoczywasz._

_Jej dłoń zamarła w siatce z zakupami. Podniosła głowę, a w jej oczach zalśnił czysty gniew._

_— Słucham? Co ja mam?_

_— No, szkoła stoi, masz wolne. Ja zapierdalam na magazynie, a potem jeszcze na skuterze, a ty… no, umówmy się, masz luźniejszy czas._

_Poczuła, jak drży jej szczęka._

_— Moje „wolne” polega na tym, że od siódmej rano jestem u moich rodziców na działce. Żebyś ty miał co jeść zimą. Żeby te wszystkie słoiki, warzywa i obiady, które uważasz za oczywistość, „jakoś same” znalazły się w tej zepsutej lodówce._

_Tomek przewrócił ostentacyjnie oczami, wracając do zabawy kostką._

_— Dobra, nie dramatyzuj już z tymi słoikami. Wielkie mi poświęcenie, posiedzieć trochę na ogródku._

_— I jeszcze jeżdżę do brata, Tomek. Codziennie. Bo przy bliźniakach oni nie wiedzą, jak się nazywają, a ja jestem tam po to, żeby Karolina mogła się chociaż umyć albo przespać godzinę!_

_Prychnął z pogardą, odwracając głowę w stronę okna._

_— To nie są moje dzieci, Asia. Nie moja wina, że Paweł i Karolina sobie nie radzą._

_W salonie zapadła tak gęsta cisza, że niemal dusiła. Dochodziły tylko stłumione odgłosy ulicy. Asia wpatrywała się w twarz mężczyzny, którego kochała, jakby nagle dostrzegła w nim kompletnego obcego. Pasożyta._

_— Ale to jest moja rodzina. Moje ręce, które bolą od dźwigania. Mój czas, który rozdaję wszystkim wkoło, żebyś ty mógł sobie kupić zabawkę._

_Poderwał się gwałtownie z kanapy i chwycił gitarę za gryf, jakby chciał ją ochronić przed jej wzrokiem._

_— Przesadzasz! Zawsze robisz z siebie męczennicę! Nie mogę całe życie tylko zapierdalać i nic z tego nie mieć!_

_— A ja? Ja kogoś obchodzę w tym układzie?_

_Narastająca w nim wściekłość w końcu wybuchła._

_— Ty zawsze tylko liczysz! Kto ile przyniósł, kto ile wyniósł. Zawsze tabela, zawsze bilans, jak w jakimś cholernym urzędzie skarbowym! Jakbyś ty dorabiała w wakacje, to byśmy nie musieli się o to kłócić!_

_Podeszła do niego tak blisko, że czuł jej oddech. Przemówiła upiornym szeptem._

_— Jakbyś ty zapytał, czy możemy sobie na to pozwolić… to byśmy się nie kłócili wcale. Bo bym wiedziała, że jesteśmy w tym razem._

_Opadł z powrotem na kanapę. Ignorując jej obecność, zaczął z wściekłością szarpać za klucze gitary, próbując ją nastroić. Robił to nerwowo, wkładając w to zbyt wiele siły. Powietrze przeszył głośny, metaliczny trzask. Przeciągnięta struna pękła ze świstem, boleśnie uderzając o drewniane pudło rezonansowe._

_— Kurwa… no i świetnie. Zadowolona jesteś? — syknął pod nosem._

_W jej głowie zaczął dudnić miarowy, bezlitosny rytm kasy fiskalnej, przypominający piosenkę „Money” Pink Floyd. Asia czuła, że traci kontakt z rzeczywistością. Zaczęła krzyczeć. Miała szeroko otwarte usta, żyły na jej szyi napięły się do granic możliwości, ale do jej uszu nie docierał żaden dźwięk. Tylko ten dudniący, rosnący bas. Tomek nawet na nią nie patrzył. Odpowiadał jej leniwymi gestami rąk — rozkładał je szeroko, wzruszał ramionami, potem popukał się palcem w czoło, dając jej znać, że odleciała. Odepchnął ją w końcu ramieniem. Delikatnie, niemal z troską, po czym zanurkował w głąb luksusowego futerału. Wyrzucał z niego kable, które falowały w powietrzu jak czarne węże, i kolorowe kostki rozsypujące się po panelach niczym konfetti. Już jej nie widział. Już jej nie słyszał._

Ten bas z przeszłości nagle zmienił częstotliwość. Płynnie przeszedł w ciągły, piskliwy i wwiercający się w czaszkę dźwięk czajnika.

Brakowało w nim metalicznego trzasku pękającej struny; zastąpił go świst pary, która w sekundę wypełniła teraźniejszą kuchnię. Asia stała w bezruchu, opierając obie dłonie na brzegu zlewu. Wpatrywała się w szybę okna. Jej odbicie w szkle ukazywało twarz o wiele starszą, stwardniałą — dokładnie taką kobietę, jaką zapowiadał ten pęknięty wieczór z gitarą sprzed piętnastu lat. Nawet nie drgnęła, choć czajnik podskakiwał niebezpiecznie na palniku.

— Asia! Wyłączysz to wreszcie?! Ile można, do cholery?! — krzyk Maćka z głębi mieszkania w końcu przebił się przez pisk gwizdka.

Mrugała powoli, nie odrywając oczu od okna. Wzrok przeniosła na swoje oparte o zlew dłonie. Te same, które dawniej puściły ciężkie siatki. Czuła, że teraz też coś wypuszcza z rąk. Coś ważnego. Gdzieś głęboko w niej pękała kolejna, o wiele ważniejsza struna.

— Sama. Znowu jestem w tym sama — szepnęła w powietrze gęste od pary.

Do kuchni wpadł Maciek. Jego twarz była czerwona z irytacji, a ręka odruchowo poprawiała zsuwające się okulary. Zobaczył żonę stojącą jak posąg przed histerycznie gwiżdżącym czajnikiem. Zamarł na moment, kompletnie zbity z tropu jej obojętnością. Sięgnął do kuchenki i wyłączył gaz.

— Ogłuchłaś? Co z tobą jest nie tak?

Asia powoli odwróciła głowę w jego stronę. Spojrzała na niego dokładnie w ten sam, pusty, martwy sposób, w jaki patrzyła na Tomka. Maciek odruchowo cofnął się o krok, uderzony ścianą niezrozumiałego chłodu.

Wróciła do salonu z gorącą herbatą. Usiadła ciężko na kanapie. Światło stojącej w rogu lampy padało na jej twarz pod takim kątem, że cienie pogłębiały zmarszczki, dodając jej kolejnych lat. Próbowała się uspokoić, lecz ciszę przerwało ciche skrzypnięcie paneli. W progu korytarza stała Marysia. Nastoletnia, zbyt duża bluza z kapturem pochłaniała jej drobną sylwetkę. W dłoni trzymała pusty kubek. Jej oczy, utkwione w twarzy matki, były niepokojąco dojrzałe, obdarte z dziecięcej naiwności.

— Znowu Lily jest chora? — zapytała cicho, bez krztyny emocji w głosie.

Asia wzdrygnęła się, zaskoczona. Gwałtownym ruchem wytarła wierzchem dłoni suchy policzek, jakby broniła się przed łzami, których przecież tam nie było. Usta wygięła w żałosnej próbie uśmiechu.

— Zapalenie ucha. Podobno. Skąd wiedziałaś?

Marysia weszła głębiej do salonu. Opadła na dywan tuż przy nogach Asi, opierając plecy o jej kolana.

— Bo zawsze ma jakąś chorobę, jak trzeba zrobić przelew. To jest jego stały grafik. W lutym ząbkowanie, w marcu szczepienia, w kwietniu „zamieszanie w kadrach”. Znam to na pamięć, mamo.

Dłoń Asi drżała, gdy zaczęła gładzić córkę po włosach.

— Przepraszam, że musiałaś to słyszeć. Nie chciałam, żebyś się tym martwiła. To sprawa między mną a twoim ojcem.

Nastolatka odchyliła głowę w tył, wbijając poważny wzrok w jej oczy.

— „Ojcem”? Mamo, na miano ojca trzeba sobie zasłużyć. Tomek to po prostu gość, który czasem wysyła zdjęcia z Niemiec i obiecuje pieniądze, których nie ma. Przestań go usprawiedliwiać przed samą sobą.

Z ust Asi wyrwało się ciężkie westchnienie. Przerwała pieszczotę, kładąc dłoń na ramieniu dziewczyny.

— On nie jest złym człowiekiem, Marysiu. On po prostu… nigdy nie dorósł. Zawsze uważał, że jakoś to będzie. Że ktoś inny posprząta bałagan.

— No i posprzątał — prychnęła z czystą goryczą Marysia. — Maciek. I teraz Tomek myśli, że ma darmowy abonament na nieobecność, bo „Maciek dobrze zarabia”. Słyszałam, co mówił. To obrzydliwe.

Zacisnęła palce na uchu porcelanowego kubka. Słysząc ton córki, Asia czuła, jak pęka jej serce. Z jednej strony czuła wdzięczność za jej solidarność, z drugiej — nienawidziła samej siebie za to, że wciągnęła dziecko w finansowe brudy dorosłych. Marysia powinna mieć swoje własne, piętnastoletnie problemy, a nie martwić się o alimenty.

— Nie chcę, żebyś myślała, że jesteś dla nas ciężarem. Albo że Maciek…

— Wiem, mamo — przerwała jej córka, siadając prosto i sztywno. — Maciek… jest okej. Ale widzę, jak na niego patrzysz po kłótniach o Karola. Widzę, że on też chce, żeby wszystko było „idealnie”. A my nie jesteśmy idealni. Ja mam ojca-ducha, Karol ma swoje wybuchy, a ty… ty po prostu próbujesz nas wszystkich nie utopić.

Marysia pochyliła się i z ulgą oparła głowę na kolanach matki. Asia objęła ją natychmiast, z całych sił przyciskając do siebie, łapczywie wdychając jabłkowy zapach jej szamponu. W salonie na moment zapanowała prawdziwa, lecząca rany bliskość, której nie mogła zniszczyć pusta historia rachunku bankowego ani ułuda cudownego życia z Monachium.

— Damy radę, Myszko. Zawsze dawałyśmy.

— Tylko tym razem nie rób wszystkiego sama, dobra? — wyszeptała w jej sweter Marysia. — Bo pękniesz. A my cię potrzebujemy w jednym kawałku.

Muzyka w głowie Asi, przypominająca mroczny rytm „Teardrop”, przybierała na sile. Siedziały przytulone, dwie samotne sylwetki na tle wielkiego, ciemnego okna, w którym odbijała się tylko nędzna lampa. W rogu ekranu telefonu leżącego na blacie znów zaświeciło powiadomienie. Wyświetliła się wiadomość od Maćka: _„Śpisz? Musimy dokończyć tę rozmowę”_. Ale Asia wiedziała, że tej nocy nikt nie zmusi jej do wypowiedzenia choćby słowa więcej.

Jasny, skąpany w przedpołudniowym słońcu gabinet kontrastował z mrokiem w głowie Asi. Nowoczesny wystrój miał koić nerwy. Doktor Hanna Makowska, kobieta o łagodnych, uważnych oczach, siedziała za minimalistycznym biurkiem. Asia zajmowała brzeg skórzanego fotela, z całą siłą zaciskając dłonie na uchu torebki, jakby był to jej jedyny ratunek przed upadkiem. Była pozapinana na wszystkie guziki, zesztywniała.

— Pani Joanno, co panią do mnie sprowadza? Co się dzieje teraz, w tej chwili? — zapytała cicho psychiatra.

Warga Asi zadrżała, gdy próbowała ubrać w słowa ocean beznadziei.

— Myślałam, że to przez zamknięcie. Że wszyscy tak mają. Ale szkoła wróciła do trybu stacjonarnego, a ja… ja mam wrażenie, że zostałam w tamtym zamknięciu. Nie radzę sobie. Każdy dźwięk dzwonka w szkole, każdy płacz Karola jest jak uderzenie w gong prosto w moją głowę.

Lekarka pokiwała głową, zapisując krótką notatkę w karcie.

— Wspomniała Pani o mężu w ankiecie wstępnej. Jak wygląda Pani relacja z Maćkiem w tym trudniejszym czasie?

Na twarz Asi wypłynął grymas bólu.

— Maciek… Maciek „optymalizuje”. On żyje w swoim świecie, ucieka z domu, a to pobiegać, a to rower z kolegami. W pracy musi być skupiony, nie znosi rozpraszaczy. A dla mnie… to chleb powszedni. Przez lata myślałam, że on jest po prostu pragmatyczny, spokojny, opanowany. Teraz widzę… że to coś w rodzaju… maski. Wszystko musi być na jego zasadach. Moje emocje są traktowane jak błąd w systemie. Nazywa je „brakiem logiki”, albo że „wali mi na łeb”.

— A jak na to reaguje Pani otoczenie? Ma Pani w kimś wsparcie?

Palce Asi wbiły się w skórę torebki jeszcze głębiej.

— Wsparcie? Moi rodzice uważają, że powinnam być wdzięczna Maćkowi, że ze mną „wytrzymuje”. Ojciec wypomina mi litość sprzed lat, matka każe mi zaciskać zęby i trwać, bo to moje drugie małżeństwo. Jakbym nie miała prawa do własnego życia. Do tego Tośka, córka Maćka… ona przychodzi do nas i czuję, jak on nastawia ją przeciwko mnie. Słyszę ich szepty o „zamieszaniu”, które wprowadzam. Nawet we własnym salonie czuję się jak intruz.

— To poczucie osaczenia… — doktor zawiesiła na niej wzrok.

— Zrozumiałam to niedawno — Asia przełknęła suchą ślinę. — Maciek ma cechy narcystyczne. Jak czytam na temat osobowości narcystycznej… to wszystko jest o nim. Nawet moje zmęczenie jest dla niego atakiem na jego święty spokój. Poważnie myślę o rozwodzie, ale…

— Ale?

— Nie mam siły na wojnę — wyszeptała pokonana. — A on by sprawił, że to byłaby wojna na logikę, którą bym przegrała. I jeszcze zrobiłby przed sądem ze mnie wariatkę. Rodzice pierwsi by mu uwierzyli. Czuję się, jakby on wysysał ze mnie tlen, a potem pytał, dlaczego ciężko oddycham.

Lekarka nachyliła się delikatnie w jej stronę.

— Czy wcześniej zdarzały się Pani takie epizody?

Asia spuściła wzrok, a jej ramiona odrobinę opadły, rozluźniając bolesny gorset napięcia.

— Miałam epizody depresyjne… wcześniej. Po poronieniu, zanim pojawił się Karol. Wtedy wszyscy mówili: „jesteś silna, dasz radę, zdarza się, widocznie tak miało być”. Więc dałam radę. Zamiotłam to pod dywan, a teraz się o niego potykam.

— A jak z Pani regeneracją? Śpi Pani?

— Staram się. Kładę się przed 22:00. Wyłączam telefon, wyłączam router WiFi na noc, żeby nie było żadnych fal, żadnych rozpraszaczy. Piję zioła. I co z tego? Zasypiam z wycieńczenia, a potem budzę się o czwartej nad ranem. I leżę. Słucham oddechu Maćka i czuję, jak każda minuta przybliża mnie do poranka, którego nienawidzę. Boję się, że w końcu pęknę przy dzieciach w szkole. Albo przy Karolu.

Głos drżał coraz mocniej, łamiąc się na ostatnich słowach. Z każdym wyznaniem pękały w niej kolejne tamy. Doktor Makowska spojrzała na nią z czułym zrozumieniem.

— Pani Joanno, to co Pani opisuje — to wyłączanie WiFi, ta walka o każdą godzinę — to próba odzyskania kontroli nad życiem, nad którym kontrolę Pani straciła przez sytuację domową. Pani nie jest „zepsuta”. Pani jest po prostu skrajnie wyczerpana byciem jedynym filarem w domu, który się chwieje.

To jedno zdanie wyzwoliło lawinę. Asia zaczęła szlochać. Gwałtownie, głośno i wstrząsająco — wylały się z niej łzy tłumione przez lata. Puściła kurczowy chwyt na torebce, a jej splecione do tej pory dłonie opadły bezwładnie.

— Ja tylko chcę… — wydukała przez łzy — żeby to przestało boleć. Ten ciężar w klatce piersiowej. Ten „kisiel”, w którym brodzę każdego dnia.

Lekarka podała jej chusteczkę i natychmiast zaczęła wypisywać coś na małym bloczku. Ciche szuranie długopisu po papierze uspokajało.

— Pomożemy Pani z tym ciężarem. Ale musimy zacząć od przyznania, że ma Pani prawo nie dawać rady. Włączymy farmakoterapię. Przepisuję Pani lek, który pomoże wyciszyć ten gonitwy myśli i pozwoli Pani przespać noc.

Z twarzy Asi na moment zniknął cień ulgi, ustępując miejsca strachowi przed nieznanym. Kamera skupiłaby się teraz tylko na jej zaczerwienionych oczach.

— Pani doktor, ja pracuję w szkole. Nie mogę być… otumaniona. Muszę być czujna, muszę pilnować dzieci, pilnować Karola.

Światło w gabinecie wydało się nagle odrobinę ostrzejsze, jak symbol odzyskiwania rozsądku.

— On nie ma Panią „wyłączyć”. Wręcz przeciwnie — dzięki temu, że mózg odpocznie, zniknie ta mgła, ten „kisiel”. Ale na tę chwilę wypisuję pani zwolnienie do końca miesiąca. Odpocznie pani od problemów w pracy. Za trzy tygodnie zdecyduje pani, co dalej — może urlop zdrowotny. Leki to tylko fundament, nie zmienią Pani sytuacji z mężem ani z rodzicami. Dlatego tu ma Pani skierowanie na psychoterapię na NFZ w naszym szpitalu.

— Psychiatrycznym?? — przeraziła się.

— Proszę się nie obawiać. Prowadzimy tam psychoterapię na miejscu. Proszę umówić się do pana Krzysztofa Dajczaka. On specjalizuje się w traumach relacyjnych i toksycznych strukturach rodzinnych. Pomoże Pani postawić granice tym wszystkim ludziom, którzy Panią teraz przygniatają. I proszę mi obiecać: widzimy się tutaj za tydzień. Musimy skontrolować, jak Pani reaguje. Zgoda?

Wzięła głęboki, urywany wdech, ocierając nos chusteczką. Jej plecy nieznacznie się wyprostowały.

— Zgoda. Przyjdę.

— Pierwszy krok Pani już zrobiła. Przekroczyła Pani te drzwi. To był najtrudniejszy etap.

Asia wzięła z biurka receptę i kawałek papieru ze skierowaniem z taką ostrożnością, jakby dotykała najcenniejszych relikwii. To były pierwsze przedmioty od miesięcy, które służyły wyłącznie jej, a nie bliskim. Wstała. Choć w jej ciele wciąż czaiło się wyczerpanie, oczy zapłonęły iskrą tlącej się jeszcze determinacji.

— Dziękuję, Pani doktor. Do zobaczenia za tydzień.

Kiedy otworzyła drzwi i wyszła z kliniki, do jej uszu dobiegł przytłumiony, ale namacalny, głośny szum pędzących samochodów i zgiełk miasta. Wracała na wojnę, ale pierwszy raz od dawna poczuła, że zaczyna kompletować na nią własną broń.

Minęło kilka tygodni. Wiosna buchnęła z pełną siłą. Przestrzeń ogrodów działkowych „ROD Relax” utonęła w bieli kwitnących drzew owocowych, a powietrze wypełniał agresywny, mechaniczny jazgot odpalanych kosiarek.

Asia, ubrana w znoszone, powypychane na kolanach dresy, z palcami umazanymi czarną, wilgotną ziemią, szarpała się z haczką, próbując wyplewić ścieżkę między nowymi grządkami. Była spocona i brudna. Tuż obok w drewnianej piaskownicy połączonej z uroczym, małym domkiem bawił się wniebogłosy Karol. Kilka metrów dalej, ukryta w cieniu na hamaku, Maria ignorowała świat, zatopiona w lekturze.

Maciek stał przy młodej, wypielęgnowanej jabłonce. Ostry sekator leżał w jego dłoniach dziwnie niezdarnie, jak obcy rekwizyt u amatora.

— Aśka, to drzewko ma za dużo… chaosu — wydał ekspercki osąd, mrużąc oko. — Trzeba to uprościć.

Nie przerywając rąbania ziemi, Asia wzdychała.

— Tylko nie przytnij go przy samej ziemi, Maciek. To jabłoń, nie fundament pod garaż.

Ułamek sekundy później potężny ruch ramienia mężczyzny zaowocował brutalnym, głośnym trzaskiem. Najgrubsza, obwieszona zielonymi pąkami gałąź osunęła się żałośnie i uderzyła w trawę.

— Cóż — oznajmił z udanym spokojem. — Widocznie była wadliwa konstrukcyjnie.

Asia natychmiast wyprostowała się i przetarła spocone czoło brudnym rękawem. Krew uderzyła jej do głowy.

— Wadliwa? Maciek, ty po prostu ujebałeś jedyną stronę, która dawała cień!

Wzruszył ramionami z irytującą obojętnością.

— Jak ci nie odpowiada, to sama to rób, a nie narzekasz na wszystko co robię!

Rzucił narzędzie w trawę, obrócił się na pięcie i demonstracyjnie zajął miejsce na leżaku. Wyciągnął z kieszeni czytnik e-booków, a na uszy nałożył szczelne słuchawki.

— Bo ty wszystko partaczysz albo robisz na słowo honoru, to jak mam nie narzekać! — krzyknęła za nim z wściekłością.

Udał, że dźwięk do niego nie dociera. Skupił się na literkach. W tle radosne okrzyki Karola, siłującego się w piaskownicy z psem, zaczynały wibrować Asi pod czaszką. Podeszła bliżej męża.

— Maciek! Trawa sama się nie skosi. Proszę cię o to od dwóch tygodni!

— Zaraz, Asia. Czytam artykuł o optymalizacji kosztów energii. To chyba ważne dla nas — odpowiedział, nawet nie dotykając palcem nauszników.

Spojrzała na niego z mrożącą krew w żyłach bezsilnością. Pełna desperacji odwróciła się do zardzewiałej kosiarki stojącej na ścieżce. Szarpnęła za linkę rozrusznika raz, drugi i trzeci. Maszyna dławiła się okrutnie i zamiast zapalić, wypuszczała z siebie tylko obłoki duszącego, czarnego dymu.

Słońce powoli opadało za horyzont, a niebo przybierało odcień krwawej pomarańczy. Mały Karol pędził jak torpeda na rowerku biegowym, bezbłędnie pokonując nierówności szutrowej drogi oddzielającej działki. Maciek, odziany w nowiutkie sportowe buty, truchtał tuż obok niego. Śmiał się szeroko, dopingując syna. Tworzyli idealny kadr — wycięty prosto z uśmiechniętej reklamy szczęśliwej rodziny.

Prawda szła jednak dwadzieścia metrów z tyłu. Asia w milczeniu, z wykrzywioną od ciężaru twarzą, ciągnęła toporny wózek na kółkach. Był obładowany po brzegi nowalijkami, ubłoconymi narzędziami i stertą zabawek. Plastikowe kółka podskakiwały na kamieniach i żwirze, wygrywając upiorny, wkurzający rytm.

Stojący przy jednym z płotów sąsiedzi przyglądali się jej ze szczerym współczuciem. Zrobiło się niezręcznie. Starsza kobieta kręciła głową z niesmakiem, patrząc to na wolnego jak ptak „bawiącego się” ojca, to na urobioną po łokcie matkę — woła pociągowego.

— Jasne, bawcie się — wycedziła do siebie Asia przez zaciśnięte zęby. — Serwisantka życia dowiezie resztę do bazy.

Po powrocie do bloku Asia w samotności musiała wciągnąć cały załadowany wózek na trzecie piętro, pokonując kolejne schody z rosnącą wściekłością. Znalazła się w kuchni. Niemal bez tchu zaczęła wywalać z dna wózka zapiaszczone pory, szczypior, główki sałat i pęczki rzodkiewek prosto do stalowego zlewu. Zabrudziła połowę blatu. Zaczęła je opłukiwać i szorować z piachu. Zza pleców usłyszała szelest sztucznego materiału. Maciek stał w progu w pełnym stroju do biegania. Obcisłe legginsy i profesjonalna koszulka aż kuły w oczy.

— Wychodzę pobiegać — oświadczył jak gdyby nigdy nic.

Zamarła i gwałtownie odwróciła głowę w jego stronę. Dłonie ociekały jej lodowatą wodą i błotem.

— Ty chyba żartujesz! Zaraz trzeba młodego szykować do spania, a ja tu mam jeszcze robotę!

— A Maryśka nie może ci pomóc?

— Marysia się uczy, jutro ma sprawdzian.

Wzruszył ramionami.

— Za 20 min wrócę. Max pół godziny. Niedługo maraton, muszę być w formie. Poza tym nie idziesz jutro do pracy, w końcu jesteś na zwolnieniu, a Karol jeszcze nie musi wstawać do przedszkola, więc te pół godziny cię nie zbawi.

Nie skomentowała tego ani jednym słowem. Jej twarz wykrzywiła potworna mieszanka wycieńczenia i niepohamowanej złości. Obróciła się do zlewu, dalej agresywnie płucząc warzywa. Maciek pomaszerował do pokoju Karola, po chwili usłyszała melodyjkę z puszczonej bajki na uspokojenie małego, po czym mężczyzna opuścił mieszkanie, zgrabnie przeskakując przez dwa wielkie worki ze śmieciami porzucone przy wyjściu.

Minęła cała, długa godzina. Maciek wpadł do domu ociekając potem, w szampańskim nastroju. Zajrzał do pokoju Karola — chłopiec już spał, a Asia leżała z nim na łóżku z zamkniętą książką na piersi, czuwając nad jego snem. Wziął długi prysznic. Kiedy wyszedł z łazienki, zastał żonę w kuchni. Miała już na sobie szlafrok, a z szafki wyjmowała wieczorną dawkę tabletek od psychiatry.

— Pobiłem swój rekord! 15 km w godzinę! — zawołał od progu z uśmiechem na twarzy.

Połknęła pigułkę, popijając wodą. Oczy miała martwe.

— Gratuluję, szkoda tylko, że śmieci nadal stoją w miejscu.

Zmarszczył czoło, nagle pozbawiony weny.

— No teraz nie wyjdę, wykąpałem się. Wyrzucę rano jak będę wychodził do pracy. Albo Maryśka niech wyniesie. I tak chyba musi iść z psem, nie?

Z jej ust wydarło się przeciągłe, zmęczone westchnienie irytacji. Usiadła z potężnym ciężarem przy stole, opierając łokcie o blat.

— Słuchaj, sprawdzałam terminy. Jeśli chcemy jechać w góry w lipcu, musimy zarezerwować teraz.

Maciek pociągnął wielki łyk mineralnej prosto z butelki.

— Wyjazd? Asia, mamy psa. Kto zostanie z psem? Poza tym działka wtedy najbardziej potrzebuje opieki. Rośliny nie poczekają.

— Pies może jechać z nami! Albo ostatecznie poproszę rodziców.

Uniósł brwi i demonstracyjnie potarł kciukiem o palec wskazujący w uniwersalnym geście pieniędzy.

— Rodziców? A ile będziemy musieli za to „zapłacić”? Przecież oni nam to potem wypomną.

Szczęka Asi pracowała tak mocno, że w ciszy dało się usłyszeć zgrzytanie zębów. Podniosła się z krzesła. Skrzyżowała ręce na klatce piersiowej, mierząc się z nim wzrokiem.

— Powiedz mi, kiedy my ostatnio byliśmy na wakacjach? Nie pamiętasz? To ja ci powiem: 8 lat temu byliśmy we trójkę w Karpaczu i 7 lat temu na Mazurach! Odkąd jest Karol, jeździmy tylko do twojej rodziny! No zajebiste wakacje!

Zamachnął leniwie ręką, uznając temat za błahy.

— Oj, weź przestań. Tam są piękne okolice, czyste jeziora, no i jest bliżej niż w góry. Czego chcieć więcej przy małym dziecku!

— Maciek, ludzie z dziećmi w wieku Karola latają samolotami! A nawet z niemowlakami!

— Karol jest jeszcze za mało komunikatywny no i on je przecież 5 rzeczy na krzyż. Co on by jadł w takiej Turcji np.?

Jej oczy rozszerzyły się z szokiem.

— Aha, czyli jednak przyznajesz, że jest zaburzony?

Twarz mu stężała. Cofnął się do obrony.

— Mówię, jak jest! I nie czepiaj się słówek! A poza tym, nie jestem pewien, czy możemy sobie teraz pozwolić na takie „Oleksjuzmi”. Powinniśmy oszczędzać, a nie szastać pieniędzmi. Karol z takich wakacji zagranicznych i tak nic nie zapamięta.

Krzyknęła, a łzy złości zaszkliły się w jej oczach.

— Nie, ja po prostu nie wierzę w to, co słyszę! Ty po prostu szukasz wymówek, bo masz węża w kieszeni! „Kisisz” te pieniądze, jakby jutra miało nie być. Żyjemy jak biedacy, mając oszczędności. Spójrz na te ściany! Od momentu wprowadzenia się tutaj nie robiliśmy remontu!

Wyprostował kręgosłup, wywyższając się ponad jej „płytkie” potrzeby.

— Bo nie będę inwestował w mieszkanie z miasta.

— Ty nie inwestujesz ani w to mieszkanie, ani w samochód, ani w nas. Wiesz co to jest? Wegetacja. A ja nie chcę wegetować. Chcę żyć!

Spojrzał na nią wyniośle. Głos miał oazą chłodnej wyższości.

— Mieszkanie i samochód to tylko rzeczy, Aśka. Jesteś zbyt przywiązana do materii. To płytkie.

Siły zaczęły ją opuszczać.

— To nie jest płytkie, Maciek. To jest próba nieutonięcia — rzuciła złamanym szeptem.

Uderzył plastikową butelką o stół. Wcielił się w rolę ofiary.

— Wiesz co? Twoja negatywna energia jest wyczerpująca. Staram się, dbam o nasze bezpieczeństwo finansowe, a ty robisz z nas ofiary losu, bo nie pojechaliśmy na „oleksjuzmi” do Turcji. To jest właśnie brak dojrzałości.

Wpatrywała się w niego pełna niedowierzania. Głos jej drżał z niesprawiedliwości, którą jej serwował.

— Brak dojrzałości? Chcę, żebyśmy raz na kilka lat odpoczęli od tego kieratu! Chcę usiąść w pokoju, w którym ze ścian nie odpada tynk i nie wyłazi grzyb!

Mężczyzna założył sportowe słuchawki na szyję, dając sygnał, że z jej winy audiencja dobiega końca.

— To pomaluj, jak ci to tak przeszkadza. I tak jesteś teraz czasowa. Ja nie widzę problemu. Ściany to ściany. A teraz sorry, muszę wrzucić trening do aplikacji i odpisać na kilka maili z pracy, żeby rano być na czysto. To są realne rzeczy, Asia. Nie twoje urojenia o „wegetacji”.

Wymownie zakręcił palcami wskazującymi tuż przy skroni, dając jej znak, że znowu „odleciała”. Obrócił się i wyszedł. Jego kroki były pewne i zdecydowane, a z postawy biła zadowolona z siebie aura. Uważał, że wygrał kolejne starcie na polu logiki.

Kamera skupiłaby się teraz tylko na niej. Pęknięty, stary kafel tuż nad zlewem wydawał się jedynym bezpiecznym punktem, na którym mogła zawiesić wzrok. Miarowe tykanie wielkiego zegara na lodówce przybrało na głośności. Dźwięk sekund uderzał w jej uszy agresywnie, przypominając bicie bębna przed egzekucją. Nie płakała. Łzy już dawno obeschły w natłoku absurdów. Z jej twarzy spłynęły wszelkie resztki nadziei, ustępując miejsca pustej, zrezygnowanej masce. Coś w niej definitywnie zgasło. Odłączono jej prąd.

— Masz rację, Maciek. To tylko rzeczy — wyszeptała w mrok i chłód pustej, brudnej kuchni. — My też jesteśmy dla ciebie tylko rzeczami.

Uniosła dłoń i powoli przejechała palcem po wytartej ze starości powłoce farby ściennej, zbierając lepką warstwę osiadłego kurzu. W jej oczach nie było już złości, która mogłaby ją napędzić. Było tylko bezdenne wyczerpanie.

Noc zapadła w mieszkaniu jak gęsty obłok smogu. Jedynym światłem w sypialni była nienaturalna, błękitna poświata rzucana przez matrycę czytnika e-booków. Gdzieś w salonie wpadało jeszcze słabe pomarańczowe widmo ulicznej latarni, pogłębiając mrok.