Vinnēlieg - ebook

VALLUKU

Runo spo­rej le­śnej po­lan­ki lśni­ło jak klej­not. Rosa po­kry­wa­ła tra­wę, po­lne kwia­ty i śli­skie w do­ty­ku ka­pe­lu­sze grzy­bów, a na nie­bie świe­cił te­raz Prism, je­den z dwóch księ­ży­ców La­ate­ilis, kra­iny nie­mal cał­ko­wi­cie po­kry­tej la­sa­mi. Kie­dy świa­tło Pri­sma pa­da­ło na po­wierzch­nie po­kry­te kro­pel­ka­mi wody, uwal­nia­ła się z nich tę­cza i w ten spo­sób po­la­na – oto­czo­na ze wszyst­kich stron su­chy­mi, bez­list­ny­mi drze­wa­mi o po­wy­gi­na­nych i ra­chi­tycz­nych ga­łę­ziach – wy­glą­da­ła jak krysz­tał osa­dzo­ny w wia­drze smo­ły. Ta­kie wi­do­ki nie były rzad­ko spo­ty­ka­ne w tej czę­ści roku; z tego wła­śnie sły­nął La­ate­ilis. Kon­trast mię­dzy ka­lej­do­sko­po­wą po­la­ną a upior­ną ciem­no­ścią lasu był po­wo­dem, dla któ­re­go war­to było od­wie­dzić le­śną kra­inę wła­śnie w uła­mie Pri­sma.

Moż­na było od­nieść wra­że­nie, że las świe­ci pust­ką. Jed­nak w pew­nym mo­men­cie na po­la­nę z le­wej stro­ny we­szła za­kap­tu­rzo­na po­stać w przy­le­ga­ją­cym do cia­ła kom­bi­ne­zo­nie, wy­po­sa­żo­nym w pas z przy­pię­ty­mi dwo­ma szty­le­ta­mi, twarz zaś gi­nę­ła w ob­szer­nym kap­tu­rze wszy­tym w dłu­gą ciem­no­czer­wo­ną pe­le­ry­nę. Na ra­mie­niu ko­ły­sa­ła się wy­pcha­na do gra­nic moż­li­wo­ści skó­rza­na tor­ba – mu­sia­ła być dość cięż­ka, a mimo to krok po­sta­ci był ci­chy, wart­ki, sprę­ży­sty. U jej boku ma­sze­ro­wa­ła czwo­ro­noż­na pan­te­ra o bia­łych śle­piach, czar­nym, ak­sa­mit­nym fu­trze i nie­to­pe­rzych skrzy­dłach, zło­żo­nych lek­ko na tu­ło­wiu. Wy­glą­da­ły na so­lid­ne i wy­trzy­ma­łe.

Ich ruch był­by nie­mal nie­moż­li­wy do za­re­je­stro­wa­nia dla nie­uważ­ne­go ucha, gdy­by nie od­głos je­dzo­ne­go jabł­ka. Mi­ja­ło chrup­nię­cie za chrup­nię­ciem, aż w koń­cu ode­zwał się głos – moc­ny, dźwięcz­ny i zde­cy­do­wa­nie ko­bie­cy:

– Ogry­zek?

To było py­ta­nie do pan­te­ry, któ­ra te­raz bie­gła przez po­la­nę, uda­jąc, że po­lu­je na ma­lut­kie tę­cze z kro­pel rosy. Mo­men­tal­nie się za­trzy­ma­ła, sko­czy­ła w górę, roz­kła­da­jąc in­stynk­tow­nie ma­je­sta­tycz­ne skrzy­dła, a tam już nad­la­ty­wa­ła do niej reszt­ka owo­cu. Zwie­rzę po­chwy­ci­ło ją w lo­cie, da­jąc po­pis swo­jej zręcz­no­ści.

– Do­bra Ra­ile­igh – po­chwa­li­ła ją dziew­czy­na.

Za­cho­wy­wa­ły się swo­bod­nie, jak gdy­by prze­mie­rza­nie ciem­nych za­ka­mar­ków kra­iny nie bu­dzi­ło w nich zu­peł­nie żad­nych obaw. Prze­szły już pra­wie całą po­la­nę i za chwi­lę mia­ły znik­nąć w le­sie.

Za od­da­lo­nym o dzie­sięć me­trów drze­wem cza­ił się tre­frykt. Jego bia­łe śle­pia wy­zie­ra­ły spod ga­łę­zi, ba­dy­li i dre­wie­nek, uszy­tych w tkan­kę stwo­ra. Był wyż­szy niż prze­cięt­ny czło­wiek, miał nogi, ręce i tu­łów, a każ­da część skła­da­ła się z wy­su­szo­nych, splą­ta­nych pa­ty­ków. Pa­trzył nie­śmia­ło na zbli­ża­ją­ce się po­sta­ci. Wy­glą­dał jak kosz­mar sen­ny, a Ra­ile­igh, któ­ra wy­czu­ła go z da­le­ka, ob­na­ży­ła zęby i za­war­cza­ła; spię­ła cia­ło w go­to­wo­ści do sko­ku.

– Spo­koj­nie, Ra­ile­igh. Zo­staw go. Nic nam nie zro­bi.

W kra­inie Lasu, w któ­rej przez pra­wie cały rok trwa­ła noc, ła­two było bać się wła­sne­go cie­nia. Jed­ną ze sztuk prze­trwa­nia było od­róż­nia­nie nie­bez­piecz­nych be­stii od tych, któ­re po pro­stu za­miesz­ki­wa­ły swój te­ren. I przy­glą­da­ły się przy­by­szom z cie­ka­wo­ścią – jak tre­frykt.

Dziew­czy­na się­gnę­ła do tor­by, wy­ję­ła z niej dru­gie jabł­ko i rzu­ci­ła tre­fryk­to­wi. Wie­dzia­ła, że ten go nie zje, tyl­ko uży­je go do za­ba­wy; i rze­czy­wi­ście, pa­ty­czak za­czął pod­rzu­cać owoc jak pił­kę. Ła­pał ją nie­zdar­nie w swo­je pal­ce-ró­zgi i wy­da­wał dźwięk, jak­by śmiał się i cie­szył. Dziew­czy­na uśmiech­nę­ła się do nie­go, kie­dy ra­zem z Ra­ile­igh go mi­ja­ły.

Szły już dość dłu­go przez względ­nie spo­koj­ny Su­chy Las. Tej nocy w La­ate­ilis ob­cho­dzo­no świę­to Vin­ter­næt­ter – po­le­ga­ło ono na od­da­wa­niu czci zmar­łym. Z tej oka­zji wy­pra­wia­no ce­le­bra­cje o róż­no­ra­kim cha­rak­te­rze: od tych naj­bar­dziej gor­li­wych i mo­dli­tew­nych, przez neu­tral­ne, czy­sto dzięk­czyn­ne, aż po ob­rzę­dy zu­peł­nie hip­no­ty­zu­ją­ce, trans­owe, nie tyl­ko od­da­ją­ce sza­cu­nek śmier­ci, ale też zmy­sło­wo i z pa­sją wiel­bią­ce ży­cie. Vin­ter­næt­ter od­by­wa­ło się zwy­kle pod go­łym nie­bem, w więk­szych i mniej­szych grup­kach lu­dzi pa­lą­cych ogni­ska, do któ­rych wrzu­ca­no ele­men­ty gar­de­ro­by w roz­ma­itych in­ten­cjach – im bar­dziej skom­pli­ko­wa­na in­ten­cja, tym bo­gat­szy ubiór gi­nął w pło­mie­niach, oczy­wi­ście za­le­że­nie od moż­li­wo­ści świę­tu­ją­cych. Pra­gną­ce mi­ło­ści ko­bie­ty po­tra­fi­ły po­świę­cić nie­jed­ną bo­ga­to ha­fto­wa­ną suk­nię, aby bar­dziej przy­po­do­bać się Anio­łom, za to męż­czyź­ni szu­ka­ją­cy rze­mio­sła naj­czę­ściej pa­li­li rę­ka­wi­ce lub na­kry­cia gło­wy.

Stwo­ry i be­stie, ta­kie jak skrzy­dla­ta pan­te­ra, nie prze­pa­da­ły jed­nak za tą szcze­gól­ną nocą, gdyż oprócz skła­da­nia hoł­du zmar­łym przod­kom w wie­lu miej­scach pró­bo­wa­no ich też przy­wo­łać, od cze­go ma­gicz­ne isto­ty wo­la­ły się trzy­mać z da­le­ka. Zmar­li, któ­rzy prze­kra­cza­li tej nocy ba­rie­rę ży­cia, wy­wo­ły­wa­li w nich nie­po­kój; naj­lep­szą bro­nią be­stii jest bo­wiem za­da­wa­nie śmier­ci, a zda­je się to broń wy­so­ce nie­sku­tecz­na wo­bec nie­ży­wych.

Dziew­czy­na ro­zej­rza­ła się po le­sie, któ­ry wy­da­wał się w każ­dym miej­scu wy­glą­dać tak samo, jed­nak ona po­tra­fi­ła roz­róż­nić jego cha­rak­te­ry­stycz­ne ele­men­ty, jak na przy­kład uno­szą­cy się przed nimi rój świe­tli­ków czy sym­bol wy­ry­ty w ko­rze drze­wa.

– Już nie­da­le­ko – orze­kła, ko­mu­ni­ku­jąc się z pan­te­rą dość oszczęd­nie.

Ma­sze­ro­wa­ły jesz­cze oko­ło pół go­dzi­ny, za­nim doj­rza­ły w głę­bi lasu le­d­wie wi­docz­ną, cał­ko­wi­cie po­ro­śnię­tą mchem bra­mę. Dziew­czy­na spoj­rza­ła na swo­ją czwo­ro­noż­ną to­wa­rzysz­kę i za­wy­ro­ko­wa­ła krót­ko:

– Je­ste­śmy.

Pan­te­ra wzdry­gnę­ła się, jak­by to wca­le nie była do­bra wia­do­mość. Bra­ma ani drgnę­ła, kie­dy spró­bo­wa­ły ją otwo­rzyć.

– To nic – za­pew­ni­ła za­kap­tu­rzo­na po­dróż­nicz­ka (chy­ba bar­dziej sie­bie niż Ra­ile­igh, któ­rej naj­wy­raź­niej było wszyst­ko jed­no).

Sta­nę­ła w nie­wiel­kim roz­kro­ku na­prze­ciw­ko po­kaź­nej furt­ki i dwa razy stuk­nę­ła złą­czo­ny­mi pal­ca­mi ser­decz­nym i środ­ko­wym o otwar­tą dłoń le­wej ręki. Na­stęp­nie pra­wy kciuk ufor­mo­wał z pal­cem ser­decz­nym koło, ob­ra­ca­jąc nad­gar­stek tak, aby kciuk znaj­do­wał się u góry. Te­raz pra­wa dłoń ode­rwa­ła się od le­wej, tym ra­zem z pal­ca­mi wy­pro­sto­wa­ny­mi w dół – obie dło­nie były skie­ro­wa­ne we­wnętrz­ny­mi stro­na­mi do sie­bie. Kciu­ki po­łą­czy­ły się z pal­ca­mi środ­ko­wy­mi, a na­stęp­nie oba punk­ty sty­ku do­tknę­ły się, two­rząc coś na kształt zna­ku nie­skoń­czo­no­ści, po czym dziew­czy­na ob­ró­ci­ła dło­nie w prze­ciw­nych kie­run­kach i bra­ma lek­ko syk­nę­ła zna­jo­mym dźwię­kiem, któ­ry wy­da­wa­ła z sie­bie ma­gia.

Ze zmur­sza­łe­go zam­ka po­le­cia­ła iskra, za chwi­lę brzęk­nął i po chwi­li przej­ście sta­ło otwo­rem.

– _Val­lu­ku._

„Dzię­ku­ję ci”. Ma­gii za­wsze wy­pa­da­ło po­dzię­ko­wać.

Prze­śli­zgnę­ły się do środ­ka i ich oczom uka­zał się nie­wiel­ki cmen­tarz, na któ­rym pa­no­wa­ła bez­względ­na ci­sza. Ja­sne ka­mie­nie wy­bi­ja­ły się na tle ciem­nej, nie­mal czar­nej ściół­ki, a nad zie­mią uno­si­ła się de­li­kat­na mgła. Jed­ne na­grob­ki były nie­wiel­kie, skrom­ne, inne bar­dziej oka­za­łe, pra­wie wszyst­kie jed­nak za­nie­dba­ne, po­ro­śnię­te mchem tak samo jak bra­ma. Tyl­ko nie­licz­ne błysz­cza­ły w księ­ży­co­wej, roz­pro­szo­nej przez mgłę po­świa­cie.

Dziew­czy­na przez chwi­lę wy­glą­da­ła, jak­by nie do koń­ca wie­dzia­ła, cze­go szu­ka, ale za chwi­lę jej wzrok padł na pły­tę na­grob­ną w głę­bi, na prze­ciw­le­głym krań­cu cmen­ta­rza, w środ­ku alej­ki. U jej szczy­tu wid­niał na­gro­bek, któ­re­go z da­le­ka nie mo­gła prze­czy­tać, jed­nak z boku zbu­do­wa­no wie­życz­kę z wy­ku­tym ze­ga­rem i sło­wa­mi w sta­ro­daw­nym ję­zy­ku.

Cza­ro­dziej­ka prze­tłu­ma­czy­ła na głos:

_Księ­życ ten sam, któ­ry do­brze znam,_

_Blask z mo­rza łez, gdym u śmier­ci bram._

_–_ To ten, Ra­ile­igh. – Przy­spie­szy­ła kro­ku. – To ten!

Oczy za­świe­ci­ły jej się jak dziec­ku, któ­re zna­la­zło skarb. Była już tak bli­sko, że bez pro­ble­mu mo­gła od­czy­tać na­pis na na­grob­ku:

NIS­SA­RA I TIN­COM­MIUS

Skrzy­dla­ta pan­te­ra mruk­nę­ła, jak­by z apro­ba­tą.

– Do­brze, do ro­bo­ty – za­rzą­dzi­ła. – Ra­ile­igh, zbierz tro­chę chru­stu i pa­ty­ków na ogni­sko.

Pan­te­ra po­słusz­nie wy­bra­ła się na po­szu­ki­wa­nia ma­te­ria­łu opa­ło­we­go, o co na szczę­ście w Su­chym Le­sie było szcze­gól­nie ła­two, dziew­czy­na zaś z pew­ną ulgą zdję­ła wresz­cie tor­bę i za­czę­ła roz­ma­so­wy­wać so­bie ra­mię, któ­re mu­sia­ło już być lek­ko nad­wy­rę­żo­ne. Za­war­tość to­bo­łu oka­za­ła się za­ska­ku­ją­ca, po­nie­waż skła­da­ła się nie­mal wy­łącz­nie z po­ży­wie­nia: w pa­pie­ro­wych tor­bach za­wi­nię­ty był ka­wał świe­że­go chle­ba, por­cja wo­ło­wi­ny w zio­łach, je­den ape­tycz­ny ziem­niak w mun­dur­ku z roz­ma­ry­no­wym ma­słem, aro­ma­tycz­ne cia­sto cy­na­mo­no­we, a na­wet szkla­ne sło­icz­ki z odro­bi­ną zupy ce­bu­lo­wej i sosu pie­cze­nio­we­go.

Wszyst­ko to zo­sta­ło roz­ło­żo­ne na por­ce­la­no­wych ta­ler­zach z in­kru­sto­wa­ny­mi brze­ga­mi w kształ­cie ga­łę­zi z list­ka­mi; w gór­nej czę­ści na­czyń wid­nia­ło ja­de­ito­we „L” jak La­ate­ilis – znak roz­po­znaw­czy za­sta­wy po­cho­dzą­cej z pa­ła­cu. Uczta wy­glą­da­ła co naj­mniej gro­te­sko­wo: naj­lep­sze ką­ski z kró­lew­skie­go sto­łu po­da­ne na śnież­no­bia­łym ob­ru­sie wśród cmen­tar­ne­go oto­cze­nia.

Kil­ko­ma spraw­ny­mi ru­cha­mi dło­ni dziew­czy­na wznie­ci­ła ogień na przy­go­to­wa­nym przez pan­te­rę sto­sie drew­na i wrzu­ci­ła do nie­go nie­chęt­nie je­dwab­ną chu­s­tę, wzdy­cha­jąc cięż­ko. Było jej żal pięk­ne­go ka­le­doń­skie­go ma­te­ria­łu, ale li­czy­ła na to, że Anio­ło­wie wy­na­gro­dzą jej po­świę­ce­nie ła­ską suk­ce­su w ca­łym tym przed­się­wzię­ciu. Przy­wo­ła­nie zja­wy z kra­iny wiecz­ne­go snu to była pest­ka w po­rów­na­niu z tym, o co trze­ba było ją po­pro­sić.

– Pra­wie go­to­we. – Dziew­czy­na spoj­rza­ła na Ra­ile­igh. – Ale mu­szę jesz­cze zdjąć ka­mień z gro­bu. Przez ka­mień się nie uda.

Pan­te­ra spoj­rza­ła na nią, jak­by chcia­ła swo­imi bia­ły­mi, błysz­czą­cy­mi ocza­mi za­py­tać: „Nie masz na to ja­kiejś ma­gii?”.

– Wolę nie uży­wać za dużo cza­rów, żeby nie osła­bić we­zwa­nia. – Wy­cią­gnę­ła z tor­by dwie liny; ob­wią­za­ła nimi ka­mień po obu stro­nach. Po­da­ła jed­ną koń­ców­kę liny pan­te­rze, a ta po­chwy­ci­ła ją py­skiem. – Na trzy. Raz, dwa…

Pły­ta po­ru­szy­ła się o kil­ka cen­ty­me­trów po stro­nie dziew­czy­ny i do­bre pół me­tra po stro­nie pan­te­ry; zwie­rzę mu­sia­ło być nie­zwy­kle sil­ne. Chwi­lę jesz­cze si­ło­wa­ły się z cię­ża­rem, choć więk­szość pra­cy wy­ko­na­ła Ra­ile­igh i póź­niej cią­gnę­ła już obie liny jed­no­cze­śnie. W koń­cu się uda­ło i pły­ta opa­dła z głu­chym ło­sko­tem na zie­mię.

Dziew­czy­na odro­bi­nę się spo­ci­ła, ale by­naj­mniej nie z wy­sił­ku. Po­tar­ła de­li­kat­nie czo­ło i wzię­ła głę­bo­ki od­dech; te­raz po raz pierw­szy wi­dać było po niej lek­kie zde­ner­wo­wa­nie.

– W po­rząd­ku – po­wta­rza­ła szep­tem jak­by sama do sie­bie. – W po­rząd­ku.

Uklę­kła na jed­no ko­la­no, wy­cią­gnę­ła rękę i po­ło­ży­ła ją pew­nie na na­grob­ku.

– _Mi gal­ne­ku, Nis­sa­ra-kall_.

„Przy­zy­wam cię, Nis­sa­ro”.

Jej głos był mięk­ki, sen­ny.

– _Mi vram­pe dat­ku gve­rin­spø. Vyl­lan, gal­ne­ku pomi ä Vin­ter­næt­ter, Nis­sa­ra-kall._

„Mam dla cie­bie dary. Pro­szę, przy­bądź do mnie w świę­to Vin­ter­næt­ter, Nis­sa­ro”.

Ję­zyk sta­ro­daw­ny brzmiał prze­pięk­nie, był szcze­gól­nie me­lo­dyj­ny ze wzglę­du na swo­je ak­cen­to­wa­nie – każ­da sy­la­ba wy­ma­ga­ła in­nej mo­du­la­cji gło­su, a spół­gło­ski ta­kie jak „l” czy „k” były uro­czo wy­róż­nia­ne, odro­bi­nę prze­cią­ga­ne, jak­by mów­czy­ni chcia­ła je za­trzy­mać tro­chę dłu­żej na ję­zy­ku.

Nad gro­bem, któ­ry te­raz był od­sło­nię­ty, tak że wi­dać było wi­ją­ce się w zie­mi ro­ba­ki, za­czę­ły zbie­rać się cie­nie. Dziew­czy­na pod­nio­sła gło­wę, żeby się im przyj­rzeć; jej usta roz­chy­li­ły się w lek­kim, wy­ra­ża­ją­cym za­fa­scy­no­wa­nie uśmie­chu. Pan­te­ra zaś ode­szła da­lej, niby mi­mo­cho­dem, ale jed­nak nie­co sku­lo­na, jak­by od­czu­wa­ła spo­ry dys­kom­fort. Cie­nie za­czy­na­ły po­wol­nie wi­ro­wać wo­kół sie­bie, gęst­nieć, przy­bie­rać sre­brzy­stą bar­wę, za­pew­ne od­bi­tą od świa­tła księ­ży­ca, któ­ry wi­siał wy­so­ko po­nad wierz­choł­ka­mi wy­su­szo­nych drzew, aż w koń­cu ufor­mo­wa­ły syl­wet­kę ko­bie­ty odzia­nej w dłu­gie sza­ty, jed­nak z pust­ką zie­ją­cą w miej­scu, w któ­rym po­win­na znaj­do­wać się twarz.

– _Ar­kee or­de­bie­mi ä Vin­ter­næt­ter?_

„Kto mnie bu­dzi w świę­to Vin­ter­næt­ter?”.

Dziew­czy­na wsta­ła z ko­la­na i spoj­rza­ła na szep­czą­cą zja­wę, któ­ra nie brzmia­ła na roz­gnie­wa­ną.

Od­chrząk­nę­ła.

_– Sige So­lvay-kall, Krüne Haxa, kman ot­tu­le fe­eri­gor­ku._

„Je­stem So­lvay, Krüne Haxa, i przy­szłam za­dać ci py­ta­nie”.

*

_Sía Ra­va­laz­za, Rocz­ni­ki_

_Związ­ki lu­dzi po­spo­li­cie uro­dzo­nych z tymi, któ­rzy wy­ka­zu­ją moc ma­gii, nie są za­bro­nio­ne ani pięt­no­wa­ne. Hi­sto­ria no­tu­je wie­le ta­kich przy­pad­ków, w tym na przy­kład mał­żeń­stwo Gu­sta­va i Käthe czy – o wie­le mniej po­cie­sza­ją­ca, acz owia­na le­gen­dą – więź Nis­sa­ry i Tin­com­miu­sa._

_Opo­wieść ta za­czy­na się, gdy cza­ro­dziej­ka o drze­mią­cej w niej ma­gii roz­po­rzą­dza­nia cza­sem, Nis­sa­ra, na­po­tka­ła na swej dro­dze mia­stecz­ko, w któ­rym wiódł ży­wot mło­dzie­niec imie­niem Tin­com­mius. Stru­dzo­na wę­drów­ką ko­bie­ta otrzy­ma­ła schro­nie­nie w domu mat­ki Tin­com­miu­sa, gdzie za­pu­ka­ła z proś­bą o noc­leg. Otrzy­ma­ła to, o co pro­si­ła, a tak­że zo­sta­ła po­bło­go­sła­wio­na da­rem mi­ło­ści. Nis­sa­ra bo­wiem za­ko­cha­ła się w swym wy­bran­ku od pierw­sze­go wej­rze­nia, za­miesz­ka­ła w wio­sce i czy­ni­ła w niej do­bro dzię­ki swej ma­gicz­nej mocy._

_Czas upły­wał, a dwo­je za­ko­cha­nych upew­nia­ło się, że ich mi­łość jest praw­dzi­wa i dłu­go­wiecz­na. Oglą­da­li we­spół gwiaz­dy na noc­nym nie­bo­skło­nie, zbie­ra­li zio­ła do uzdra­wia­ją­cych na­pa­rów, spa­ce­ro­wa­li wśród le­śnych za­gaj­ni­ków i cie­szy­li się sobą na­wza­jem. Wkrót­ce Tin­com­mius po­pro­sił o rękę Nis­sa­ry, a ona przy­ję­ła oświad­czy­ny z naj­więk­szą ra­do­ścią. W ocze­ki­wa­niu na wiel­ki dzień zaj­mo­wa­li się swo­imi spra­wa­mi, jed­nak któ­re­goś razu nad wio­skę nad­cią­gnę­ła bu­rza od stro­ny mórz. Zwy­kle spo­koj­ne nie­bo roz­bły­sło pio­ru­na­mi, a ule­wa pod­to­pi­ła nie­któ­re domy. Tin­com­mius po­sta­no­wił spraw­dzić, czy jego uko­cha­na jest bez­piecz­na; wy­biegł z domu i choć nie miał do po­ko­na­nia dłu­giej dro­gi, tuż przed do­mem Nis­sa­ry ra­ził go je­den z pio­ru­nów._

_Cza­ro­dziej­ka wy­bie­gła przed cha­tę, za­nie­po­ko­jo­na gło­śnym wy­strza­łem. Kie­dy zo­ba­czy­ła dy­mią­ce się cia­ło Tin­com­miu­sa i po­ję­ła, co się wy­da­rzy­ło, jej la­ment usły­sza­no w ca­łej oko­li­cy. Tin­com­mius zo­stał po­cho­wa­ny na­stęp­ne­go dnia, ale Nis­sa­ra zde­cy­do­wa­na była przy­wró­cić ży­cie lu­be­mu. Jako wła­da­ją­ca rzad­ką mocą cza­su prze­czy­ta­ła wszyst­kie księ­gi i roz­py­ta­ła wszyst­kich cza­row­ni­ków, któ­rzy mo­gli jej po­móc w opra­co­wa­niu cza­ru, któ­re­go nikt wcze­śniej nie od­wa­żył się użyć – cza­ru co­fa­ją­ce­go czas._

_Mi­nę­ło sie­dem lat od śmier­ci Tin­com­miu­sa, kie­dy Nis­sa­ra była go­to­wa prze­pro­wa­dzić ma­gicz­ną pró­bę. W swo­im po­ko­le­niu nie mia­ła so­bie rów­nych, a jej po­tę­ga za­dzi­wi­ła na­wet ją samą, kie­dy czar się po­wiódł i na­gle ock­nę­ła się sie­dem lat wcze­śniej, w noc bu­rzy, któ­ra zgu­bi­ła Tin­com­miu­sa. Czas jed­nak ostrzegł ją, że wró­ci ode­brać swo­je sie­dem lat, al­bo­wiem ma­te­ria cza­su jest de­li­kat­na i musi być w osta­tecz­nym roz­ra­chun­ku w rów­no­wa­dze. Co zo­sta­ło prze­dłu­żo­ne, skra­ca się gdzieś w in­nym swym ka­wał­ku lub wy­mia­rze, nie da­jąc ma­gii szans na oszu­ka­nie fun­da­men­tów wszech­rze­czy. Nis­sa­ra po­bie­gła do domu Tin­com­miu­sa, za­nim nie­bo na po­wrót usła­ło się pio­ru­na­mi, a męż­czy­zna tej nocy zo­stał bez­piecz­ny._

_Nis­sa­ra i Tin­com­mius po­bra­li się i do­cze­ka­li po­tom­ka. Ko­bie­ta po­wi­ła chłop­ca imie­niem Ka­lum. Nis­sa­ra już wię­cej nie ko­rzy­sta­ła ze swo­ich naj­po­tęż­niej­szych mocy, je­dy­nie le­czy­ła cho­rych w wio­sce i po­ma­ga­ła są­sia­dom, uży­wa­jąc po­spo­li­tej ma­gii. Któ­re­goś dnia wie­sza­ła w nie­wiel­kim ogro­dzie świe­żo wy­pra­ną pie­rzy­nę, gdy w bla­sku księ­ży­ca uj­rza­ła Tin­com­miu­sa, pro­wa­dzą­ce­go Ka­lu­ma do domu z miej­sco­wej szko­ły. Po­ma­cha­ła im, a oni uśmiech­nę­li się do niej – i był to ostat­ni raz, kie­dy ich wi­dzia­ła._

_Ma­te­ria cza­su za­fa­lo­wa­ła przed nią, prze­no­sząc ją sie­dem lat do przo­du. Nis­sa­ra obu­dzi­ła się w swej cha­cie, lecz nie mo­gła ni­g­dzie zna­leźć mał­żon­ka ani syna. W wio­sce nie było wie­lu zna­jo­mych jej twa­rzy, ale w koń­cu roz­po­zna­ła w jed­nej z ko­biet mat­kę Tin­com­miu­sa. Za­py­ta­ła ją, gdzie może go zna­leźć, na co ko­bie­ta z pust­ką w oczach od­par­ła, że na cmen­ta­rzu – tam, gdzie trzy lata wcze­śniej za­bra­ła jej syna i wnu­ka za­ra­za._

_Nis­sa­ra spę­dzi­ła resz­tę ży­cia w izo­la­cji. Stu­dio­wa­ła za­gad­nie­nie cza­su do koń­ca swych dni, ży­jąc w od­osob­nie­niu. Ni­g­dy już nie od­wa­ży­ła się ma­ni­pu­lo­wać ni­cią kon­ti­nu­um._

_Hi­sto­ria ta, choć tra­gicz­na, do­wo­dzi, że cza­row­ni­cy i lu­dzie mogą więc za­wie­rać mał­żeń­stwa, a tak­że wy­cho­wy­wać wspól­ne po­tom­stwo bez na­pięt­no­wań. Jest to zu­peł­nie po­wszech­ne zja­wi­sko, się­ga­ją­ce cza­sów._

*

– A więc ro­zu­miesz sta­ro­mo­wę Sía Ra­va­laz­zy – za­uwa­ży­ła Nis­sa­ra.

Jej syl­wet­ka wy­glą­da­ła upior­nie, ale zja­wa nie spra­wia­ła wra­że­nia wście­kłej. To jed­nak mo­gło się w mgnie­niu oka zmie­nić; to­wa­rzy­stwo du­chów by­wa­ło ka­pry­śne i nie­prze­wi­dy­wal­ne, zwłasz­cza kie­dy nie przy­by­wa­ło się do nich bez­in­te­re­sow­nie.

– Tak, moja mat­ka uczy­ła mnie tego ję­zy­ka od dziec­ka – od­par­ła So­lvay, wy­cią­ga­jąc jabł­ko z tor­by. Już mia­ła je ugryźć, ale za­py­ta­ła naj­pierw: – Nie masz nic prze­ciw­ko?

Zja­wa tyl­ko prze­su­nę­ła za­chę­ca­ją­co dło­nią.

– Nie je­steś zła, że cię przy­zwa­łam?

– Nie… jesz­cze nie – do­da­ła po na­my­śle Nis­sa­ra. – Zo­ba­czy­my, jak mi się spodo­ba two­je py­ta­nie. I two­je dary. Co mi przy­nio­słaś z oka­zji Vin­ter­næt­ter?

– Ofia­ru­ję ci naj­lep­sze spe­cja­ły z dwo­ru kró­lew­skie­go: pie­czeń, zupa ce­bu­lo­wa, cia­sto cy­na­mo­no­we… Och­mi­strzy­ni chcia­ła upiec dy­nio­we, ale uwa­żam, że cy­na­mo­no­we jest znacz­nie lep­sze, ma taki pysz­ny krem na wierz­chu. – So­lvay opo­wia­da­ła o przy­sma­kach, po­ka­zu­jąc, co gdzie jest. Brzmia­ła tro­chę jak prze­kup­ka na tar­gu, ale chcia­ła od­wlec mo­ment, w któ­rym bę­dzie mu­sia­ła przejść do sed­na. – Wszyst­ko po­da­ne na kró­lew­skich ta­ler­zach, in­kru­sto­wa­nych masą per­ło­wą i przy­ozdo­bio­nych ja­de­item, o tu, w kształ­cie tych ma­łych list­ków.

– Hmm – za­mru­cza­ła zja­wa. – Je­stem za­do­wo­lo­na, ale roz­bu­dzi­łaś też moją cie­ka­wość. Kró­lew­skie ta­le­rze… – Gdy­by Nis­sa­ra mia­ła oczy, z pew­no­ścią wo­dzi­ła­by te­raz nimi po uczcie, a po­tem prze­nio­sła­by spoj­rze­nie na So­lvay. – Nie je­steś przy­pad­ko­wą cza­ro­dziej­ką. Przy­by­wasz z dwo­ru, wy­bu­dzasz mnie w Vin­ter­næt­ter i masz py­ta­nie. Cze­go więc chce ode mnie król?

So­lvay prze­łknę­ła kęs jabł­ka. Ro­zu­mo­wa­nie Nis­sa­ry było bez za­rzu­tu, przy­by­ła bo­wiem z kró­lew­skie­go po­le­ce­nia, jed­nak mimo to So­lvay wie­dzia­ła, że trud­no bę­dzie na­kło­nić zja­wę do wy­ja­wie­nia po­trzeb­nych jej in­for­ma­cji.

– Wie­my, że nikt w hi­sto­rii cza­row­ni­ków nie wła­dał cza­sem tak, jak ty. – So­lvay ści­szy­ła głos, na co Nis­sa­ra w od­po­wie­dzi wy­da­ła z sie­bie ni­skie, ostrze­gaw­cze wark­nię­cie. Jej srebr­ne sza­ty za­fa­lo­wa­ły gniew­nie, mimo bra­ku wia­tru. To był znak, że część ban­kie­to­wa spo­tka­nia do­bie­gła koń­ca. – Ja też je­stem… ja też po­tra­fię ro­bić rze­czy z cza­sem, tyl­ko nad nimi nie pa­nu­ję.

– Za­tem ich nie rób. – Nis­sa­ra pod­nio­sła głos. – Po co w ogó­le in­te­re­su­jesz się tą mocą?

Re­ak­cja zja­wy utwier­dzi­ła So­lvay w prze­ko­na­niu, że mi­sja płyn­nie we­szła w fazę kom­pli­ka­cji.

– In­te­re­su­ję się nią, po­nie­waż ją po­sia­dam. A to, z ja­kim skut­kiem się nią po­słu­gu­ję, za­le­ży tyl­ko od tego, na ile po­tra­fię ją kon­tro­lo­wać. Dar ujaw­nia się mi­mo­wol­nie, czy tego chcę, czy nie.

– Dar… – prych­nę­ła Nis­sa­ra. – Ra­czej prze­kleń­stwo.

– Wiem, że nie spodo­ba ci się moja proś­ba, ale przy­naj­mniej mnie wy­słu­chaj. – Dziew­czy­na wy­rzu­ci­ła ogry­zek za sie­bie, wy­cie­ra­jąc ręce o spodnie kom­bi­ne­zo­nu. Ogryz­kiem przez chwi­lę za­in­te­re­so­wa­ła się pan­te­ra, ale osta­tecz­nie po­sta­no­wi­ła tkwić da­lej w swo­im pół­u­kry­ciu. – Chcę… mu­szę na­uczyć się za­trzy­my­wa­nia czy­jejś in­dy­wi­du­al­nej li­nii cza­su.

Po­wie­trze wo­kół Nis­sa­ry huk­nę­ło głu­chym dźwię­kiem tak gło­śno, że So­lvay bez­wied­nie cof­nę­ła się o pół kro­ku, a Ra­ile­igh za­skom­la­ła krót­ko, za­nim zdą­ży­ła się opa­no­wać.

– Jak śmiesz wzy­wać mnie w świę­to zmar­łych i wy­py­ty­wać o czar cza­su! – Zja­wa po raz pierw­szy zmie­ni­ła po­zy­cję: schy­li­ła się, przy­su­nę­ła pu­stą twarz do So­lvay i są­czy­ła swo­je sło­wa, wy­raź­nie roz­złosz­czo­na.

Dziew­czy­na stłu­mi­ła w so­bie cały lęk, któ­ry w niej wez­brał, i przy­bli­ży­ła się w stro­nę zja­wy. Wie­dzia­ła, że to pró­ba sił, star­cie cha­rak­te­rów.

– Kra­ina jest w nie­bez­pie­czeń­stwie.

Ci­sza. Brak od­po­wie­dzi.

– Gro­zi nam woj­na, je­śli nie po­mo­gę kró­lo­wi.

Da­lej nic.

– Mogę po­móc tyl­ko w ten spo­sób. Tyl­ko ma­newr cza­sem nas oca­li.

Nis­sa­ra za­śmia­ła się gorz­ko.

– Tyl­ko ma­newr cza­sem was oca­li, tak? Kto tak twier­dzi?

– Król.

– W ta­kim ra­zie król jest głup­cem – za­szy­dzi­ła Nis­sa­ra.

So­lvay ze­sztyw­nia­ła. Pierw­szy raz sły­sza­ła, żeby ktoś w ten spo­sób wy­po­wia­dał się o mo­nar­sze La­ate­ilis. Zja­wa wręcz ją zi­ry­to­wa­ła.

– Król jest…

– Głup­cem! – za­grzmia­ła po­now­nie Nis­sa­ra, jesz­cze do­bit­niej pod­kre­śla­jąc wy­bra­ny epi­tet. – Każ­dy, kto pró­bu­je ma­czać pal­ce w bie­gu cza­su, jest głup­cem. Ty rów­nież.

W po­rząd­ku, po­my­śla­ła So­lvay. Prze­łknę to.

– Wiesz w ogó­le, jaki jest plan kró­la? Ja­kie jest nie­bez­pie­czeń­stwo? Komu bę­dziesz mu­sia­ła za­trzy­mać li­nię cza­su?

So­lvay mil­cza­ła. Nie zna­ła od­po­wie­dzi na żad­ne z tych py­tań, po­nie­waż tak się zło­ży­ło, że do­pie­ro co za­koń­czy­ła mi­sję han­dlo­wą w in­nej kra­inie, któ­rej wy­ni­kiem było za­opa­trze­nie la­bo­ra­to­ryj­ne­go apo­te­ka­rium w spo­ry za­pas sre­brzy­ste­go lo­to­su. Nowy roz­kaz otrzy­ma­ła za­le­d­wie kil­ka go­dzin wcze­śniej, na­tych­miast po po­wro­cie do pa­ła­cu, a że wy­bu­dze­nia Nis­sa­ry moż­na było do­ko­nać je­dy­nie w świę­to Vin­ter­næt­ter, mu­sia­ła ru­szać pra­wie od razu, bez mar­no­wa­nia cen­ne­go cza­su na py­ta­nia – była pod­wład­ną i przede wszyst­kim wy­peł­nia­ła po­le­ce­nia. Po pierw­sze, udać się na grób Nis­sa­ry, po dru­gie, otrzy­mać in­struk­cję prze­pro­wa­dze­nia cza­ru, po trze­cie, w od­po­wied­nim cza­sie, do­ko­nać ma­gii. To wszyst­ko, cze­go zdą­ży­ła się do­wie­dzieć.

Cza­ro­dziej­ka nie mia­ła po­my­słu na to, jak sen­sow­nie prze­rwać ci­szę, nie zdra­dza­jąc się bez­myśl­nie z fak­tem, że bra­ko­wa­ło jej zna­jo­mo­ści kon­tek­stu mi­sji, z któ­rą przy­by­ła. Mia­ła na­dzie­ję, że ar­gu­ment o po­ten­cjal­nej zgu­bie kra­iny bę­dzie dla zja­wy bar­dziej prze­ko­nu­ją­cy, tym­cza­sem nie wy­glą­da­ło na to, żeby zro­bił na niej ja­kieś pio­ru­nu­ją­ce wra­że­nie.

Za­nim zdą­ży­ła się ode­zwać, Nis­sa­ra prze­mó­wi­ła pierw­sza, tym ra­zem mięk­ko, tak jak na po­cząt­ku:

– Ach, jak daw­no nie wi­dzia­łam świa­tła księ­ży­ca. Mój uko­cha­ny Prism. – Przez chwi­lę tkwi­ła za­wie­szo­na w po­wie­trzu ze swym srebr­nym kap­tu­rem unie­sio­nym ku nie­bu. – Dzię­ku­ję, że mnie od­wie­dzi­łaś; na­wet je­śli tyl­ko dla­te­go, że cze­goś ode mnie po­trze­bo­wa­łaś. Ta­le­rze są pięk­ne.

So­lvay za­czę­ły gryźć wy­rzu­ty su­mie­nia.

– Prze­pra­szam, je­śli cię ura­zi­łam, Nis­sa­ro. Znam two­ją hi­sto­rię, stu­dio­wa­łam twój ży­cio­rys na pod­sta­wie Rocz­ni­ków. Roz­mo­wa z tobą to dla mnie wiel­ki za­szczyt. Czu­ję, że za spra­wą na­szej… nie­spo­ty­ka­nej mocy je­ste­śmy w pew­nym sen­sie so­bie po­krew­ne.

– Chro­nos to bar­dzo rzad­ka moc – przy­zna­ła nie­chęt­nie Nis­sa­ra, te­raz brzmia­ła ła­god­niej.

– Wiem, jak ry­zy­kow­ne jest ma­ni­pu­lo­wa­nie cza­sem, i ro­zu­miem, jak fa­tal­nie może się skoń­czyć. Ale do­pusz­czam też moż­li­wość, że moż­na obejść się z ma­gią cza­su mą­drze, wy­ko­rzy­stać ją wła­ści­wie. W koń­cu zo­sta­ła nam ona prze­ka­za­na… w ja­kimś celu. – Dziew­czy­na nie była pew­na, czy bar­dziej prze­ko­nu­je Nis­sa­rę, czy samą sie­bie.

– Mó­wi­łaś, że twój czar już się ujaw­nił. Co po­tra­fisz z nim zro­bić?

So­lvay wbi­ła wzrok w zie­mię i za­czer­wie­ni­ła się ze wsty­du.

– Wła­ści­wie to nic. Nic waż­ne­go. Parę razy moc po pro­stu ujaw­ni­ła się przy­pad­ko­wo; po raz pierw­szy, kie­dy by­łam dziec­kiem, i stąd wie­dzie­li­śmy, że nią wła­dam. Dłu­go uczy­łam się kon­tro­lo­wać ją tak, aby po pro­stu po­zo­sta­wa­ła w uśpie­niu, ale w szko­le prze­sta­ło to być moż­li­we. Moc za bar­dzo wy­cho­dzi­ła na wierzch ma­gii, któ­rą ope­ro­wa­łam na co dzień na za­ję­ciach.

– I co wte­dy zro­bi­łaś? – drą­ży­ła Nis­sa­ra.

So­lvay wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

– Pod­ję­łam na­ukę wcho­dze­nia w czar cza­su, ale głów­nie po to, by po­tra­fić z nie­go w porę wyjść. – Dziew­czy­na za­ci­snę­ła moc­niej poły swo­jej pe­le­ry­ny. Na­wet nie za­uwa­ży­ła, kie­dy zro­bi­ło się tak zim­no. – Wi­dzisz, po­mi­mo dzi­siej­szej wi­zy­ty, któ­rą ci skła­dam, sama je­stem ra­czej prze­ko­na­na o tym, że cza­sem po­win­no się ma­ni­pu­lo­wać ostroż­nie. Spa­ła­bym spo­koj­niej, gdy­bym była po pro­stu zwy­czaj­nym ma­giem.

– Ale zga­du­ję, że wte­dy nie pra­co­wa­ła­byś w kró­lew­skim pa­ła­cu?

So­lvay wzru­szy­ła ra­mio­na­mi; wła­ści­wie ni­g­dy się nad tym nie za­sta­na­wia­ła. Do tej pory nie było po­trze­by sko­rzy­sta­nia z peł­ne­go po­ten­cja­łu jej ma­gii, więc za­kła­da­ła, że ceni się ją z in­nych wzglę­dów: do­sko­na­le zna­ła to­po­gra­fię nie­mal ca­łe­go La­ate­ilis, świet­nie wal­czy­ła, była kla­sycz­nie wy­kształ­co­na. W pa­ła­cu peł­ni­ła rów­nież funk­cję ge­stor­ki kró­lew­skie­go la­bo­ra­to­rium al­che­micz­ne­go; była od­po­wie­dzial­na za ca­ło­kształt jego funk­cjo­no­wa­nia, w tym uzu­peł­nia­nie za­pa­sów ma­gicz­nych na­pa­rów, zbio­ry ziół, prze­cho­wy­wa­nie ka­mie­ni o ma­gicz­nych wła­ści­wo­ściach. Przy­da­wa­ła się wszę­dzie po tro­chu.

Ma­gia cza­su wy­da­wa­ła się barw­nym do­dat­kiem, ale nie klu­czo­wym atry­bu­tem de­cy­du­ją­cym o tym, czy war­to utrzy­my­wać ją w pa­ła­cu.

Za­nim zdo­ła­ła prze­ka­zać te wszyst­kie roz­wa­ża­nia Nis­sa­rze, ta ode­zwa­ła się po­now­nie:

– Po­wiem ci, jak wy­ko­nać czar, któ­ry cię in­te­re­su­je, bo zbyt do­brze znam ludz­ką na­tu­rę. Wiem, że inni nie spo­czną, do­pó­ki nie wy­mu­szą na to­bie sko­rzy­sta­nia z two­jej mocy. Ta­kim czy in­nym spo­so­bem, me­to­dą prób i błę­dów… A to może oka­zać się da­le­ce bar­dziej nie­bez­piecz­ne. Ale ty, So­lvay, Krüne Haxa, jak się mia­nu­jesz, na­ucz się za­da­wać od­po­wied­nie py­ta­nia. Je­śli pla­nu­jesz wy­ko­nać czar z czy­je­goś po­le­ce­nia, wiedz do­kład­nie, co bie­rzesz na swo­je bar­ki. Kon­se­kwen­cje cza­su po­no­si ten, kto zle­ca urok, a więc w tym wy­pad­ku la­atej­ski mo­nar­cha, ale mo­ral­nie od­po­wie­dzial­ność za czyn za­wsze cią­żyć bę­dzie głów­nie na tym, czy­je usta wy­szep­ta­ją in­kan­ta­cję.

So­lvay ode­tchnę­ła z ulgą i jed­no­cze­śnie do­sta­ła gę­siej skór­ki. Sło­wa Nis­sa­ry za­brzmia­ły zło­wro­go; mia­ły ją prze­stra­szyć, aby wzbu­dzić w niej szcze­gól­ną ostroż­ność. Za­bieg zde­cy­do­wa­nie się udał.

– Czar jest skom­pli­ko­wa­ny, a po­nie­waż zo­sta­nie uży­ty na dru­gim czło­wie­ku, jak mnie­mam bez jego wie­dzy i zgo­dy, być może na­wet wbrew jego woli, kwa­li­fi­ko­wać się bę­dzie jako czar­na ma­gia. To wy­ma­ga wzmoc­nie­nia ar­te­fak­ta­mi.

Dziew­czy­na zdu­si­ła w so­bie od­ruch prze­wró­ce­nia ocza­mi, po­nie­waż wspo­mnie­nie ar­te­fak­tów, na do­da­tek w licz­bie mno­giej, nie wró­ży­ło ab­so­lut­nie nic do­bre­go.

– Mu­sisz przede wszyst­kim zdo­być ze­gar sło­necz­ny z pia­skow­ca. – Zja­wa za­wie­si­ła na chwi­lę głos. – Dru­gi ar­te­fakt nie­zbęd­ny do cza­ru cza­su po­zo­sta­wię w ta­jem­ni­cy, bę­dziesz mu­sia­ła się o tę in­for­ma­cję po­sta­rać.

So­lvay po­my­śla­ła, że przy­wo­ła­nie zja­wy z gro­bu samo w so­bie wy­da­wa­ło jej się „sta­ra­niem”, ale wi­docz­nie Nis­sa­ra była in­ne­go zda­nia.

– Znajdź chi­me­rę. Tam, gdzie pla­zma tań­czy we mgle na pia­nie.

– Gdzie? – Dziew­czy­na unio­sła brwi.

– Tam, gdzie pla­zma tań­czy we mgle na pia­nie. – Nis­sa­ra pod­kre­śli­ła ową oso­bli­wą lo­ka­li­za­cję to­nem, któ­ry su­ge­ro­wał, że trze­ci raz się nie po­wtó­rzy. – Ona po­wie ci, jaki jest dru­gi ar­te­fakt. Może… może zro­bi­cie dla sie­bie coś jesz­cze – do­da­ła po na­my­śle.

So­lvay nie mia­ła bla­de­go po­ję­cia, co to może zna­czyć; prze­czu­wa­ła, że Nis­sa­ra nie mówi jej wszyst­kie­go i że wi­zy­ta u chi­me­ry, co­kol­wiek ozna­cza­ła, bę­dzie for­mą do­dat­ko­we­go te­stu, za­bez­pie­cze­nia przed nie­po­wo­ła­nym uży­ciem ma­gii. Wes­tchnę­ła w my­ślach, bo całe to przed­się­wzię­cie na­gle przy­bra­ło nie­ocze­ki­wa­ne roz­mia­ry.

– Na tar­czy sło­necz­nej umieść dwie ga­łąz­ki szał­wii na­są­czo­nej olej­kiem z pę­dów so­sny, naj­le­piej z Fik­ka-Lasu, gdyż są naj­bar­dziej esen­cjo­nal­ne i da­dzą pew­ność cza­ru. Jed­ną ga­łąz­kę umieść na go­dzi­nie, o któ­rej czas ma się za­trzy­mać, a dru­gą na tej, o któ­rej ma po­wró­cić do swe­go ryt­mu. Czar za­cznie się, kie­dy pia­sko­wy gno­mon rzu­ci cień na pierw­szą ga­łąz­kę i, ana­lo­gicz­nie, skoń­czy się, kie­dy przej­dzie przez dru­gą z nich – wy­ja­śni­ła Nis­sa­ra. – Ostat­ni ar­te­fakt… ten, o któ­rym opo­wie ci chi­me­ra… Je­śli go zdo­bę­dziesz, bę­dziesz wie­dzieć, co z nim zro­bić. Kie­dy cień na ze­ga­rze do­go­ni pierw­szą ga­łąz­kę szał­wii, pro­mie­nie słoń­ca mu­szą od­bić się od lu­stra w kie­run­ku oso­by, któ­rą ma ob­jąć czar. Przy­go­tuj więc rów­nież lu­stro.

So­lvay no­to­wa­ła każ­de sło­wo w swo­jej gło­wie. Nis­sa­ra unio­sła dło­nie, się­ga­jąc tam, gdzie po­win­na się znaj­do­wać jej gło­wa, i spod sre­brzy­ste­go kap­tu­ra wy­cią­gnę­ła cien­ką, błysz­czą­cą nić. Wy­su­nę­ła ją w stro­nę dziew­czy­ny.

– Pro­szę. Je­śli do­brze ci pój­dzie u chi­me­ry, przy­da ci się.

So­lvay prze­ję­ła nić i ze zdu­mie­niem stwier­dzi­ła, że to mu­siał być włos zja­wy. Chłod­na ma­gia prze­pły­nę­ła mię­dzy nimi w krót­kim mo­men­cie, w któ­rym obie trzy­ma­ły mi­go­czą­cą nit­kę. Nie prze­sta­wa­ła błysz­czeć sre­brzy­stym świa­tłem, kie­dy So­lvay cho­wa­ła ją do wo­recz­ka, a wo­re­czek do tor­by.

_– Val­lu­ku diku følel­sen._

„Dzię­ku­ję ci za two­ją po­moc”.

_– Vyl­lan._

„Pro­szę”.

– Pój­dę już – po­wie­dzia­ła Nis­sa­ra. – Nie mogę zbyt dłu­go prze­by­wać w świe­cie ży­wych. Roz­mo­wa z tobą, wi­dok noc­ne­go nie­ba, za­pach cy­na­mo­nu… to wszyst­ko bu­dzi moją tę­sk­no­tę za świa­tem, do któ­re­go już nie na­le­żę.

So­lvay zro­bi­ło się żal zja­wy; dziew­czy­na była dla niej sym­bo­lem tego, co kie­dyś ją roz­cza­ro­wa­ło, cze­go mia­ła już nie za­znać i cze­go nie mo­gła już na­pra­wić. Sre­brzy­ste sza­ty znów za­czę­ły ciem­nieć od dołu i przy­po­mi­nać plą­sa­ją­ce cie­nie, jed­nak Nis­sa­ra od­wró­ci­ła się jesz­cze ostat­ni raz do So­lvay i po­wie­dzia­ła:

– Czas wró­ci ode­brać swo­je mi­nu­ty. Prze­każ to kró­lo­wi La­ate­ilis.

Cie­nie po­chło­nę­ły ją ni­czym ję­zy­ki czar­ne­go ognia. Nis­sa­ra znik­nę­ła rów­nie szyb­ko, jak się po­ja­wi­ła. So­lvay pa­trzy­ła jesz­cze przez chwi­lę na jej grób, a wła­ści­wie ich grób: Nis­sa­ry i jej uko­cha­ne­go, Tin­com­miu­sa. Do­pie­ro te­raz zwró­ci­ła uwa­gę, że obok du­że­go na­grob­ka stał dru­gi, mniej­szy, na­le­żą­cy do ich syna Ka­lu­ma.

Oby tym ra­zem Anio­ło­wie dali im, lu­dziom, wię­cej szczę­ścia i ro­zu­mu w uży­ciu za­mie­rzo­ne­go cza­ru.

Z za­du­my wy­rwa­ło ją miauk­nię­cie Ra­ile­igh, któ­ra wresz­cie po­de­szła bli­żej. Chcia­ła już wra­cać do domu, więc So­lvay po­da­ła jej linę przy­cze­pio­ną do ka­mien­nej pły­ty.

– Mu­si­my ich przy­kryć. Żeby mie­li spo­kój. – Po chwi­li rzu­ci­ła jesz­cze w po­wie­trze, dzię­ku­jąc ma­gii: – _Val­lu­ku_.