W cieniu kłamstw. Baleary #6 - ebook

ROZDZIAŁ 1

Margo

Miesz­ka­nie, któ­re wy­naj­mo­wa­łam, nie po­wa­la­ło wiel­ko­ścią, ale nie po­trze­bo­wa­łam hek­ta­rów i nie pla­no­wa­łam w naj­bli­ższym cza­sie ba­wić się z ni­kim w cho­wa­ne­go. Za nie­mal ostat­nie pie­ni­ądze ku­pi­łam ma­łe­go For­da Fie­stę. Wpraw­dzie kli­ma­ty­za­cja wy­sia­dła po dwóch ty­go­dniach, ale co tam. Wa­żne, że po­zwa­lał mi się prze­miesz­czać z punk­tu A do punk­tu B.

_Trze­ba było oszczędzać, Mar­go! Stać by cię było na lep­sze auto._

Za­par­ko­wa­łam przed re­stau­ra­cją. Po­po­łu­dnio­wa zmia­na, na któ­rą ści­ągni­ęto mnie awa­ryj­nie, nie była wpraw­dzie szczy­tem za­wo­do­wych ma­rzeń, ale eks­tra go­tów­ka za­wsze się przy­da. Mia­łam za­stąpić Ta­lię, bo rze­ko­mo za­cho­ro­wa­ła. Cier­pia­ła na chro­nicz­ną przy­pa­dło­ść zna­ną po­tocz­nie jako „swędze­nie cip­ki”. Jej na­głe na­pa­dy zda­rza­ły się za ka­żdym ra­zem, kie­dy jej fa­cet wra­cał do mia­sta po kil­ku dniach nie­obec­no­ści. Nie po­ma­ga­ło żad­ne inne le­kar­stwo poza dłu­gim ru­cha­niem! Bie­dacz­ka.

Na szczęście Oana nie mia­ła tego sa­me­go pro­ble­mu. Ona tyl­ko wo­dzi­ła ocza­mi za Fa­bia­nem, jed­nym z fa­ce­tów, z któ­rym się „przy­ja­źni­ła”. Uwa­ża­łam ko­le­sia za typ ner­da, do­pó­ki nie zo­ba­czy­łam, jak zmie­niał ko­szul­kę na re­stau­ra­cyj­nym par­kin­gu. Kto by po­my­ślał, że to jed­nak kupa mi­ęśni? A na­kry­łam go, bo Oana sta­ła w drzwiach i ła­pa­ła ko­ma­ry w otwar­tą bu­zię, kon­tem­plu­jąc wi­dok. Klep­nęłam ją w ty­łek, a ta pod­sko­czy­ła z jękiem i za­czer­wie­ni­ła się uro­czo. Nad jej ra­mie­niem po­sła­łam Fa­bia­no­wi sze­ro­ki uśmiech i unio­słam kciu­ki w ge­ście uzna­nia.

Szyb­ko się zo­rien­to­wa­łam, że na­le­ży do ja­kie­jś or­ga­ni­za­cji, bo któ­re­go dwu­dzie­sto­kil­ku­lat­ka by­ło­by stać na taką wy­pa­sio­ną furę? Wy­go­oglo­wa­łam parę jego ta­tu­aży – w ko­ńcu trze­ba so­bie ja­koś ra­dzić. Za­jęło mi to kil­ka dni śledz­twa w tem­pie prze­ci­ęt­ne­go użyt­kow­ni­ka In­ter­ne­tu, ale w ko­ńcu to Ta­lia się zła­ma­ła i szep­tem opo­wie­dzia­ła mi, że jej fa­cet, Fabi i brat Oany są w M-A-F-I-I. Prze­li­te­ro­wa­ła mi to w wiel­kiej ta­jem­ni­cy, na co za­re­ago­wa­łam śmie­chem. Ich sze­fem był Pa­trick Alva­rez-Ta­la­ve­ra, lo­kal­ny boss – o, prze­pra­szam, biz­nes­men – do któ­re­go na­le­ża­ła cała wy­spa. Pra­wie. Chy­ba tyl­ko poza lot­ni­skiem i bu­dyn­ka­mi lo­kal­ne­go rządu, sa­mo­rządu czy in­nej wła­dzy.

Fa­cet, któ­ry obec­nie prze­stąpił próg na­sze­go przy­byt­ku, przy­pra­wił mnie nie­mal o za­wał ser­ca. I nie tyl­ko mnie. Ko­bie­ty na­gle prze­sta­ły jeść i wpa­try­wa­ły się w nie­go nie­mal z otwar­ty­mi usta­mi. A było na co po­pa­trzeć. Zdjęcia na Go­ogle nie od­da­wa­ły tego, jak wy­glądał. Cho­ciaż pra­co­wał jako eg­ze­ku­tor dla Alva­re­za-Ta­la­ve­ry, od jego sio­stry wie­dzia­łam, że sko­ńczył stu­dia z wy­ró­żnie­niem. Czy­li za ogłu­pia­jąco przy­stoj­ną bu­źką mu­siał się kryć nie­zły in­te­lekt. Jak uprzej­mie do­nio­sła mi Oana, podąża­ły za nim rze­sze fa­nek. Na­wet nie mu­siał się sta­rać, żeby do­stać ich nu­me­ry te­le­fo­nu. Ale czy mo­gło być ina­czej? Jak ja­ka­kol­wiek ko­bie­ta mia­ła­by od­mó­wić wy­so­kie­mu przy­stoj­nia­ko­wi o przej­mu­jąco zie­lo­nych oczach, pia­sko­wych wło­sach, roz­bu­do­wa­nej klat­ce pier­sio­wej i sze­ro­kich ra­mio­nach? Fa­cet po­wi­nien się za­trud­nić do re­kla­my.

Usia­dł na ba­ro­wym krze­śle na­prze­ciw­ko mnie.

– Gdzie by­łaś całe moje ży­cie, ślicz­not­ko?

Kto w dwu­dzie­stym pierw­szym wie­ku je­chał su­cha­ra­mi ze śre­dnio­wie­cza? Zgrzyt try­bi­ków za­trzy­mu­jących się w moim mó­zgu pew­nie było sły­chać na sta­łym lądzie. Ten tekst był tak za­ska­ku­jąco tani, że moje brwi po­wędro­wa­ły aż pod li­nię wło­sów. Spoj­rza­łam na nie­go znad oku­la­rów, któ­re mia­łam dzi­siaj na no­sie. Se­rio?! Do gło­wy przy­szła mi od razu ci­ęta ri­po­sta pro­sto z pio­sen­ki Tay­lor Swift _Blank Spa­ce_.

– O. Mój. Boże! – Przy­ło­ży­łam rękę do ser­ca te­atral­nym ge­stem. – Two­ja twarz… Czy­żbyś uzur­po­wał so­bie pra­wo do sta­nia się ko­lej­nym błędem w moim ży­ciu? Co ro­bisz w czwar­tek? Mam lukę w gra­fi­ku i chęt­nie cię tam wpi­szę. W mi­ędzy­cza­sie… Co po­dać?

Do­pie­ro te­raz przyj­rzał mi się na­praw­dę i do­strze­gł iro­nię oraz ab­so­lut­ny brak za­in­te­re­so­wa­nia w zmęczo­nym spoj­rze­niu.

– Te­raz się boję, że mnie otru­jesz.

– Trze­ba było o tym po­my­śleć, za­nim otwo­rzy­łeś usta – zga­ni­łam go żar­to­bli­wie.

– Za­ry­zy­ku­ję. – Jego oczy za­pło­nęły cie­ka­wo­ścią. – Piwo.

_Cie­ka­we, jak da­le­ko si­ęga jego po­czu­cie hu­mo­ru._ Po­da­łam mu z lo­dów­ki bez­al­ko­ho­lo­we.

– To już za­kra­wa na okru­cie­ństwo. – Uśmiech­nął się le­ni­wie.

_Ten uśmiech_!

– Przy­czy­na i kon­se­kwen­cje. – Wy­mie­ni­łam bu­tel­kę na to, o co po­pro­sił. – A na przy­szło­ść za­pa­mi­ętaj so­bie, że na­wet je­śli mam na so­bie strój fir­mo­wy, to nie zna­czy, że je­stem ła­twa albo że wol­no ci mnie trak­to­wać jak ko­lej­ną po­ten­cjal­ną kre­skę na two­jej ścia­nie chwa­ły, któ­rą, jak mnie­mam, masz nad łó­żkiem. Bo prze­cież ka­żdy fa­cet, któ­ry wy­gląda jak ty, musi ją mieć, nie? – po­le­cia­łam ste­reo­ty­pem.

Przy­mru­żył lek­ko oczy.

– Do­brze się skła­da, że lu­bię wy­zwa­nia.

Za­zwy­czaj ci­ęta, iro­nicz­na od­po­wie­dź stu­dzi­ła fa­ce­tów z jed­ne­go pro­ste­go po­wo­du: ozna­cza­ła, że nie po­le­cę na tani tekst i będzie się trze­ba na­męczyć, żeby mnie „wy­chędo­żyć”. W ta­kiej sy­tu­acji po­zo­sta­wa­ły dwie opcje pod­ry­wu: sta­wia­nie drin­ków, żeby mnie upić – co uszczu­pla­ło bu­dżet bez gwa­ran­cji suk­ce­su – albo wy­tęże­nie in­te­lek­tu i uwie­dze­nie mo­je­go mó­zgu. Po­ten­cjal­ni za­in­te­re­so­wa­ni za­zwy­czaj po pro­stu od­pusz­cza­li, zgod­nie z za­sa­dą: „Po co ście­rać się z kró­lo­wą psz­czół, jak mo­żna upo­lo­wać coś ła­twiej­sze­go?”. Klu­czo­we było jed­nak sło­wo „za­zwy­czaj”. Mar­ca ono nie do­ty­czy­ło.

– Mam dłu­gą li­stę eks­fa­ce­tów i ka­żdy z nich ci po­wie, że je­stem kom­plet­ną wa­riat­ką. Na co ci to? Mało masz pro­ble­mów w ży­ciu?

Wzi­ął nie­śpiesz­ny łyk, a ja opa­rłam się ręka­mi o bar.

– Może w tym sza­le­ństwie jest me­to­da?

– Nie dla mnie – za­prze­czy­łam ener­gicz­nie. – Przede wszyst­kim dla­te­go, że przy­ja­źnię się z two­ją sio­strą. Dla niej nie masz cza­su, a co do­pie­ro dla ja­kie­kol­wiek la­ski. Nie za­mie­rzam być ni­czy­ją opcją za­pa­so­wą, pla­nem B czy przy­ja­ció­łką z bo­nu­sem, bez względu na to, ja­kie pe­any na two­ją cze­ść pie­ją two­je do­tych­cza­so­we zdo­by­cze, więc nie mar­nuj cza­su – ostrze­głam.

Uśmiech­nął się le­ni­wie.

– Grasz trud­ną do zdo­by­cia?

– W ży­ciu. Usi­łu­ję ci prze­ka­zać wia­do­mo­ść pod­pro­go­wą, ale chy­ba nie ku­masz, więc mu­szę być bar­dziej do­sad­na: po­my­łka w ad­re­sie.

Oana po­ja­wi­ła się przy nas i usia­dła na sto­łku obok nie­go.

– Wi­dzę, że już po­zna­łaś mo­je­go bra­ta – rzu­ci­ła.

Par­sk­nęłam sar­ka­stycz­nie.

– Nie mu­sia­łam się za bar­dzo wy­si­lać. Wszy­scy fa­ce­ci w jego ty­pie są tacy sami. – Prze­śmiew­czo unio­słam brwi. – Mo­żna z nich czy­tać jak z bez­płat­nej ga­ze­ty: krót­ko i bez zbyt­nie­go za­an­ga­żo­wa­nia.

– A ja my­śla­łam, że ko­bie­ty cię ko­cha­ją, bra­cisz­ku – dra­żni­ła się z nim.

– Ko­bie­ty tak. – Rzu­cił spoj­rze­nie na mój de­kolt.

Traf­ny przy­tyk. Żad­na ze mnie Sa­bri­na w bia­łym bi­ki­ni. Pierw­szy raz w ży­ciu ża­ło­wa­łam, że nie mam du­żych pier­si, któ­re mo­gły­by go ogłu­pić po śred­nio pi­ęćdzie­si­ąt pro­cent na ka­żdy cy­cek.

– Aż się nie mogę do­cze­kać, żeby zo­ba­czyć, jak to się sko­ńczy – za­kpi­ła Oana z sze­ro­kim uśmie­chem.

– Och, skar­bie, je­dy­ny mo­żli­wy sce­na­riusz jest taki, że wszyst­ko pój­dzie z dy­mem. Mi­łe­go de­lek­to­wa­nia się pi­wem. – Kie­dy od­cho­dzi­łam do klien­ta cze­ka­jące­go na dru­gim ko­ńcu baru, od­pro­wa­dzał mnie per­li­sty śmiech ko­le­żan­ki.

Przez wi­ęk­szo­ść wie­czo­ru czu­łam na so­bie spoj­rze­nie Mar­ca. Oana przed­sta­wi­ła mnie Anji i So­fii, któ­re wpa­dły na na­le­śni­ki. Jak się oka­za­ło, Mar­co ochra­niał tę pierw­szą. Kie­dy za­bie­ra­łam ta­le­rze z ich sto­li­ka, pró­bo­wał mi po­móc, przez co otar­li­śmy się o sie­bie ra­mio­na­mi, a mnie od­dech uwi­ązł w gar­dle. Nie­do­brze! Rzu­ciw­szy ci­che „dzi­ęku­ję”, uśmiech­nęłam się do So­fii i od­da­li­łam. De­ser mia­ła im po­dać Oana, więc wró­ci­łam za bar z moc­nym po­sta­no­wie­niem omi­ja­nia Mar­ca San­ti­nie­go z da­le­ka! Sze­ro­kim, kur­wa, łu­kiem. Przez Ma­da­ga­skar!

Marco

Była nie­mal dru­ga w nocy, kie­dy Oana i Mar­go wy­szły z re­stau­ra­cji. Za­nim wsia­dły ra­zem do sa­mo­cho­du, sio­stra po­ma­cha­ła mi na po­że­gna­nie. Za­mie­rza­łem ją ju­tro wy­py­tać o ko­le­żan­kę. Na pierw­szy rzut oka nowa kel­ner­ka Pau­la była kimś, na kogo nie spoj­rza­łbym dwa razy, ale te jej oczy… Mia­łem wra­że­nie, że prze­wier­ca mnie nimi na wy­lot, do­ty­ka­jąc za­ka­mar­ków du­szy, któ­rych po­sia­da­nia so­bie nie uświa­da­mia­łem. I ten ci­ęty język. Wi­ęk­szo­ść ko­biet re­ago­wa­ła na mnie sze­ro­kim uśmie­chem uzna­nia. Flir­to­wa­ły. Lu­bi­ły pa­trzeć, bo było na co. I do­kład­nie o to cho­dzi­ło Pa­tric­ko­wi. O od­wró­ce­nie uwa­gi od Anji. Lu­dzie mie­li się ga­pić na mnie, a nie na ko­bie­tę, któ­rą ochra­niam.

Kie­dy Anja sie­dzia­ła już bez­piecz­nie w Mer­ce­de­sie, za­trzy­ma­łem Fa­bie­go, za­nim zdążył do­łączyć do dziew­czyn.

– Spraw­dź ją.

– Już to zro­bi­łem – od­pa­rł, nie py­ta­jąc na­wet, kogo mam na my­śli. – Mo­ni­to­ru­ję, kto się kręci koło two­jej sio­stry. Nie po­zwo­lę na po­wtór­kę z Mii – do­dał twar­do. – Zresz­tą od ak­cji w Du­ba­ju spraw­dzam wszyst­kie ko­bie­ty przy­by­wa­jące na wy­spę.

– Wszyst­kie?

– Pra­wie. – Skrzy­wił się. – Na tyle, na ile je­stem w sta­nie kon­tro­lo­wać ruch, bo na­wet na na­szych lot­ni­skach tu­ry­stów li­czy się w set­kach dzien­nie. Mar­go pra­cu­je dla Pau­la, u któ­re­go spędza­my spo­ro cza­su, więc przyj­rza­łem się jej poza ko­lej­no­ścią.

– Jest w niej coś ta­kie­go… – urwa­łem. Fabi scho­wał dło­nie do kie­sze­ni, cze­ka­jąc na dal­sze sło­wa. – Jak­by prze­wier­ca­ła cię spoj­rze­niem na wy­lot.

– Masz prze­czu­cie? – spy­tał, uno­sząc brwi. – Spró­bu­ję po­szpe­rać. Za­py­tam na­sze­go czło­wie­ka z In­ter­po­lu.

Na ra­zie mu­sia­ło mi to wy­star­czyć, ale pal­ce aż mnie świerz­bi­ły, żeby sa­me­mu się prze­ko­nać, czy mia­łem ra­cję. Po­że­gna­łem się z nim i wsia­dłem za kie­row­ni­cę wła­sne­go auta.

– Co się sta­ło? – spy­ta­ła Anja cie­kaw­sko.

– Nic.

Opu­ści­li­śmy par­king w ci­szy, ale oczy­wi­ście nie wy­trzy­ma­ła.

– Ja pier­do­lę, cze­mu wy za­wsze ser­wu­je­cie mi pó­łpraw­dy. Nie de­ner­wuj ci­ężar­nej! – ostrze­gła. – Cho­dzi o Mar­go?

Uzna­łem, że le­piej będzie rzu­cić jej kość niż po­zwo­lić, żeby kąsa­ła na oślep.

– Tak – przy­zna­łem.

– Coś nie tak?

– Fabi nic na nią nie zna­la­zł.

Wes­tchnęła.

– Może zwy­czaj­nie jest tym, kim jest? Przy­szło ci to do gło­wy? Cza­sem lu­dzie są po pro­stu szcze­rzy!

– To nie to.

Po­ta­rłem kark dło­nią, usi­łu­jąc się po­zbyć uczu­cia nie­po­ko­ju.

– Czy­żby na cie­bie nie po­le­cia­ła? – Za­śmia­ła się. – No weź, to nie jest grzech śmier­tel­ny. Może nie ru­sza­ją jej przy­stoj­ni, pew­ni sie­bie mężczy­źni. Może lubi dziew­czy­ny? A może wie, że je­steś lo­we­la­sem, któ­ry ska­cze z kwiat­ka na kwia­tek? – do­da­ła z kpi­ącym uśmie­chem, a ja skrzy­wi­łem się od­ru­cho­wo. – Ha! Wie­dzia­łam! I co te­raz, Don Ju­anie?

Spoj­rza­łem na nią z uśmiesz­kiem, któ­ry po­wi­nien jej wy­ja­śnić wszyst­ko.

Po­wie­dzia­łem Mar­go praw­dę: na­praw­dę lu­bi­łem wy­zwa­nia.

Margo

Oana z kil­ko­ma ko­le­żan­ka­mi za­ci­ągnęły mnie do baru. Mu­sia­łam mieć ja­kąś chwi­lę nie­po­czy­tal­no­ści czy udar, kie­dy się na to zgo­dzi­łam. Spo­tka­ły­śmy się przed we­jściem.

– Brat cię wy­pu­ścił z domu w ta­kim stro­ju? – spy­ta­łam na wi­dok wy­de­kol­to­wa­nej bluz­ki i ko­ńczącej się tuż za ty­łkiem spód­nicz­ki, któ­ry­mi mo­gła­by wo­dzić na po­ku­sze­nie sa­me­go dia­bła. Po­zo­sta­łe dziew­czy­ny wca­le jej zresz­tą nie ustępo­wa­ły.

– Mój brat wy­pro­wa­dził się daw­no temu – od­pa­ro­wa­ła. Moje ciu­chy skwi­to­wa­ła skrzy­wie­niem ust i kar­cącym spoj­rze­niem, bo w od­ró­żnie­niu od po­zo­sta­łych im­pre­zo­wi­czek wło­ży­łam zwy­kłą czar­ną ko­szul­kę na ra­mi­ącz­kach i dżin­sy.

– A Fabi?

– Fabi ma dzi­siaj rand­kę.

I to wy­ja­śnia­ło wy­zy­wa­jącą kre­ację, któ­ra przy­le­ga­ła do jej sek­sow­ne­go cia­ła ni­czym dru­ga skó­ra, wo­ła­jąc nie­mo: „Patrz, co tra­cisz, fra­je­rze!”.

– Ooooo – wy­rwa­ło mi się. – Z pra­cą?

– Nie mam po­jęcia – burk­nęła. – On, Mar­co i Aiden do­sta­li bzi­ka na punk­cie ja­kie­jś la­ski. Sama nie wiem, czy to jesz­cze fa­scy­na­cja, czy już ob­se­sja.

– Trzech na jed­ną? – za­in­te­re­so­wa­ła się Ma­ria.

– To może być dla nich ca­łkiem sa­tys­fak­cjo­nu­jący wie­czór – do­da­ła Isa­be­la, ob­li­zu­jąc na­pom­po­wa­ne usta.

– Co to za la­ska? Zna­my ją? – do­py­ty­wa­ła Vivi.

Oana wzru­szy­ła ra­mio­na­mi, prze­ci­ska­jąc się do baru.

– Nie chcę wie­dzieć! – syk­nęła.

– Oho! – pod­su­mo­wa­łam żar­to­bli­wie. – Ktoś tu jest za­zdro­sny.

– Co po­dać? – Bar­man pu­ścił oczko do Oany, jak­by ją do­brze znał.

– Long is­land, Joe – od­pa­rła.

Spoj­rzał na mnie.

– _Blo­ody Mary full of vod­ka, bles­sed you are among the coc­ta­ils_¹ – wy­re­cy­to­wa­łam.

– Świet­ny wy­bór – po­chwa­lił. – Się robi, sze­fo­wo!

Parę mi­nut pó­źniej drin­ki zna­la­zły się na na­szym sto­li­ku. Wie­czór mi­jał pod zna­kiem ga­da­nia o wszyst­kim i ni­czym. Prze­by­wa­nie w klu­bie, ta­ńcze­nie, pi­cie z dziew­czy­na­mi i zu­pe­łny re­laks – wszyst­ko to ra­zem było przy­jem­nym do­świad­cze­niem, cho­ciaż ra­czej ob­ser­wo­wa­łam to­wa­rzy­stwo, niż wio­dłam prym w roz­mo­wach. Po dru­giej run­dzie drin­ków na­sze to­wa­rzysz­ki po­szły ta­ńczyć, a Oana wy­jęła te­le­fon z kie­sze­ni i za­częła pi­sać.

– Se­rio? – spy­ta­łam z nie­chęcią.

– Co? – Pod­nio­sła na mnie wzrok.

– Nie po­tra­fisz się obyć bez Fa­bia­na na­wet przez je­den wie­czór?

Wy­dęła war­gi jak nie­za­do­wo­lo­ne dziec­ko.

– Nie pi­szę do nie­go. – Spoj­rza­łam na nią scep­tycz­nie, więc od­wró­ci­ła te­le­fon ekra­nem w moją stro­nę. – Póki je­stem trze­źwa, pro­szę bra­ta, żeby ro­bił dzi­siaj za na­szą tak­sów­kę.

Nie­po­ko­jąca per­spek­ty­wa, sko­ro za­mie­rza­łam go omi­jać z da­le­ka.

– Mo­że­my się prze­jść – za­su­ge­ro­wa­łam.

– W szpil­kach? – Spoj­rza­ła na mnie z nie­do­wie­rza­niem, jak­bym na­gle za­częła nada­wać al­fa­be­tem Mor­se’a. – Trzy­dzie­ści mi­nut? Mar­co nie jest taki strasz­ny.

– „Strasz­ny” to po­jęcie względ­ne – od­pa­rłam, upi­ja­jąc ze szklan­ki. – Może być przy­stoj­ny jak sam dia­beł, ale gdzieś ja­kaś la­ska ma go ser­decz­nie dość.

– To by­łby cud – mruk­nęła. – Nie wi­dzia­łam go ni­g­dy z żad­ną la­ską.

– Ce­li­bat? Czy woli chłop­ców?

Za­śmia­ła się lek­ko.

– Cho­dzi­ło mi o to, że ni­g­dy nie był w zwi­ąz­ku. Za to wiem, że po­su­wał parę mo­ich ko­le­ża­nek.

– Skąd, sko­ro ich z nim nie wi­dzia­łaś?

– Nie omiesz­ka­ły mi się po­chwa­lić, co jest obrzy­dli­we, bo kto chcia­łby słu­chać o ży­ciu sek­su­al­nym bra­ta. – Wes­tchnęła. – Oczy­wi­ście prze­sta­wa­ły się ze mną przy­ja­źnić, kie­dy z nimi ko­ńczył…

Zer­k­nęłam na nią po­dejrz­li­wie.

– Py­tasz mnie, czy mam ocho­tę na nie­go wsko­czyć? – za­py­ta­łam. Unio­sła brwi, nie wy­pusz­cza­jąc słom­ki z ust. – Lal­ka! Może i przy­jem­nie się na nie­go pa­trzy, ale tego kwia­tu to pół świa­tu.

– By­ła­byś je­dy­na na mi­lion ko­biet.

– I ta­kie też są szan­se two­je­go bra­ta u mnie.

Ro­ze­śmia­ła się, jak to ona tyl­ko po­tra­fi­ła, ści­ąga­jąc na nas za­fa­scy­no­wa­ne spoj­rze­nia nie­mal wszyst­kich mężczyzn. Wło­ży­ła ko­mór­kę z po­wro­tem do to­reb­ki i za­or­dy­no­wa­ła:

– Idzie­my ta­ńczyć!

Ziew­nęłam po­tężnie. By­łam już po dru­gim drin­ku, więc moje cia­ło się roz­lu­źni­ło, do­pa­so­wu­jąc się do mu­zy­ki. Z gło­śni­ków pły­nęła pio­sen­ka Tay­lor Swift _Blank Spa­ce_. Uwiel­bia­łam ją! Sta­no­wi­ła mój oso­bi­sty hymn i ide­al­nie pa­so­wa­ła do obec­nej sy­tu­acji. Gracz zo­stał ogra­ny… Jed­no­znacz­nie ko­ja­rzy­ła mi się z Mar­kiem, któ­ry zde­cy­do­wa­nie nie po­trze­bo­wał ko­lej­nej fan­ki. Ten fa­cet naj­pierw ode­bra­łby mi od­dech nie­ziem­skim sek­sem, ale po­tem po­zby­łby się mnie jak śmie­cia, wma­wia­jąc mi, że to dla mo­je­go do­bra, bo nie jest go­to­wy na zwi­ązek, a ja za­słu­gu­ję na coś lep­sze­go. Mowa! Oczy­wi­ście, że za­słu­gi­wa­łam!

Po­ru­sza­łam się w rytm mu­zy­ki, za­po­mi­na­jąc o wszyst­kim do­oko­ła, kie­dy na­gle po­czu­łam mro­wie­nie na kar­ku. To nie mógł być nikt inny niż przy­stoj­ny blon­das, któ­ry od po­cząt­ku da­wał ja­sne sy­gna­ły, że będą z nim same pro­ble­my. Na usta wy­pły­nął mi le­ni­wy uśmiech. Od­wró­ci­łam się w stro­nę sto­li­ków, żeby zwe­ry­fi­ko­wać, czy mam ra­cję. BIN­GO! Ni­czym żywe wcie­le­nie grze­chu po­żąda­nia stał non­sza­lanc­ko opar­ty o ko­lu­mien­kę i przy­pa­try­wał się par­kie­to­wi. Na­sze spoj­rze­nia spo­tka­ły się na krót­ką chwi­lę. Ze zdzi­wie­niem za­uwa­ży­łam wcho­dzące­go do środ­ka Fa­bie­go. Czy to nie Mar­co miał nas za­brać do domu? Mój mózg na rau­szu wo­lał śpie­wać i ta­ńczyć niż roz­k­mi­niać, co ro­bi­li tu obaj.

Do­pie­ro parę pio­se­nek pó­źniej wró­ci­ły­śmy do sto­li­ka, gdzie dziew­czy­ny wy­lew­nie przy­wi­ta­ły na­sze­go kie­row­cę. Ja przeda­rłam się do baru, żeby za­mó­wić na­stęp­ną ko­lej­kę, a kie­dy już do­łączy­łam do resz­ty to­wa­rzy­stwa, bar­dziej niż Mar­co in­te­re­so­wa­ła mnie Oana za­jęta ko­lej­nym szo­tem te­qu­ili i jej nie­uda­ne pró­by igno­ro­wa­nia Fa­bia­na.

– Źle to ro­bisz. – Po­kręci­łam gło­wą, kie­dy od­sta­wia­ła kie­li­szek.

– A niby jak ina­czej? Sól, szot, li­mon­ka.

– Nie, nie, ko­lej­no­ść jest do­bra – po­twier­dzi­łam. – Mam na my­śli spo­sób. Za­ło­żę się o dy­chę, że twój brat wie do­sko­na­le.

– Mogę po­ka­zać – za­pro­po­no­wał.

Uśmiech­nął się w taki spo­sób, że tyl­ko cze­ka­łam, aż któ­raś la­ska z na­pa­lo­ne­go tłu­mu ze­mdle­je. Prze­szy­wa­jące spoj­rze­nie zie­lo­nych oczu sku­pi­ło się na mnie. Jak za­wsze było w nim coś, co spra­wia­ło, że czu­łam się nie­swo­jo, ale dzi­siaj, na rau­szu i po ostat­nim szo­cie, było mi roz­kosz­nie wszyst­ko jed­no.

Bio­rąc do ręki sol­nicz­kę, przy­wo­łał mnie pal­cem.

– Mój się nie na­da­je do ta­kich eks­pe­ry­men­tów – za­strze­głam. Na­praw­dę mia­łam płyt­kie oboj­czy­ki. Nie prze­ko­na­ło go to i po­no­wił gest. _Ale że niby Ma­ho­met do góry? Nie w tych bu­tach i nie po ta­kiej ilo­ści al­ko­ho­lu. Dzi­siaj góra mu­sia­ła przy­jść do Ma­ho­me­ta. _– Ani ze mnie świn­ka, ani tym bar­dziej mor­ska – rzu­ci­łam żar­to­bli­wie.

Zu­pe­łnie go to nie wzru­szy­ło. Sta­nął za mną, a to­wa­rzy­szące nam la­ski na­gle spoj­rza­ły na mnie z za­zdro­ścią. Nie­mal czu­łam te wy­ima­gi­no­wa­ne ostrza noży za­głębia­jące się mi­ędzy moje ło­pat­ki. _Raz ko­zie śmie­rć, niech za­zdrosz­czą!_

Wes­tchnęłam dra­ma­tycz­nie, prze­chy­la­jąc gło­wę na pra­wo.

– Je­śli zro­bię to któ­rej­kol­wiek z nich, po­my­śli, że się w niej za­ko­cha­łem – szep­nął mi do ucha, za­nim po­li­zał moją skó­rę. Po­chy­lił się po kie­li­szek. – Nie ru­szaj się – po­le­cił bez sen­su, bo i tak nie było szans, że­bym drgnęła. Nie po tym, jak ty­si­ące iskier prze­sko­czy­ło mi w ukła­dzie ner­wo­wym, po­wo­du­jąc naj­pierw zwar­cie, a po­tem to­tal­ny pa­ra­liż sys­te­mu zdro­we­go roz­sąd­ku i prze­pa­la­jąc ob­wo­dy in­stynk­tu sa­mo­za­cho­waw­cze­go.

Na­sy­pał soli w od­po­wied­nie miej­sce. Zer­k­nęłam na Oanę z ob­ra­żo­ną miną, jak­bym cze­ka­ła na wy­ko­na­nie wy­ro­ku śmier­ci przez ści­ęcie gło­wy. Czu­łam, jak krew za­czy­na mi szyb­ciej krążyć w ży­łach. Przy­gry­złam wnętrze po­licz­ka, kie­dy jego język znów prze­śli­zgnął się po skó­rze mo­je­go oboj­czy­ka.

Wdech! Wy­dech! Czte­ry se­kun­dy na wdech i sze­ść se­kund na wy­dech.

Unio­słam li­mon­kę do ust mężczy­zny. Wbił się w nią zęba­mi. Parę kro­pel soku spły­nęło mi po kciu­ku w dół. Zli­zał je, a moje cen­trum wszech­świa­ta za­ci­snęło się kon­wul­syj­nie. Za­bra­łam rękę i po­pa­trzy­łam na nią ze zmarsz­czo­nym czo­łem, krzy­wi­ąc się. Może i ka­żda z obec­nych tu ko­biet chcia­ła­by te­raz być na moim miej­scu i nie myć się ni­g­dy wi­ęcej, bo ob­li­zał ją sam Mar­co San­ti­ni, ale ja nie za­mie­rza­łam dać mu tej sa­tys­fak­cji.

– Fuj! Ohy­da! – Wy­ta­rłam dłoń o ko­szul­kę. Mar­co pa­trzył na mnie, jak­by wie­dział, że to tyl­ko gra po­zo­rów. – Idę umyć rękę.

Od­wró­ci­łam się i, nie da­jąc mu sa­tys­fak­cji, po­szłam do to­a­le­ty. Po­trze­bo­wa­łam chwi­li, żeby uspo­ko­ić puls i przy­wo­łać zim­ną jak lód Mar­go, któ­ra nie roz­to­pi się po pierw­szym lep­szym li­źni­ęciu go­rące­go języ­ka ja­kie­goś tam lo­we­la­sa. Kie­dy wró­ci­łam do sto­li­ka, roz­pra­wia­li o pro­wa­dze­niu auta. Li­lia­na, jed­na z przy­ja­ció­łek Oany, któ­ra do­łączy­ła do nas w mi­ędzy­cza­sie, uczy­ła się wła­śnie je­ździć. Ze spoj­rzeń rzu­ca­nych Mar­co­wi wno­si­łam, że chęt­nie za­bra­ła­by go na jaz­dę te­sto­wą. Resz­ta dziew­czyn wy­gląda­ła tak, jak­by mia­ła to samo sia­no w gło­wie. Ide­al­ny przy­kład zbio­ro­wej hi­ste­rii.

– Pro­wa­dzi­łaś kie­dyś jego sa­mo­chód? – spy­ta­łam Oanę, wska­zu­jąc na Fa­bie­go, któ­ry w od­po­wie­dzi spoj­rzał na mnie jak na wa­riat­kę.

– Wła­ści­wie to nie – przy­zna­ła. – Ja­koś tak za­wsze wy­cho­dzi, że to on wsia­da za kie­row­ni­cę.

– A dla­cze­go? – Spoj­rza­łam na Fa­bie­go przez stół.

– Ko­bie­ta może pro­wa­dzić mnie w łó­żku, ale nie moje auto – rzu­cił okle­pa­nym tek­stem, po czym przy­bił żó­łwi­ka z kum­plem, jak­by to było coś oczy­wi­ste­go.

– Ni­g­dy nie wi­dzia­łeś, jak pro­wa­dzi. – Rzu­ci­łam mu spoj­rze­nie spod rzęs.

– Wi­ęk­szo­ść ko­biet robi to bez­na­dziej­nie – wtrącił się Mar­co. – Moja sio­stra nie jest wy­jąt­kiem.

Obu­rzo­na Oana rzu­ci­ła w nie­go skór­ką od li­mon­ki, na co tyl­ko się za­śmiał. Prze­nio­słam na nie­go roz­ba­wio­ne spoj­rze­nie.

– Może jesz­cze raz prze­my­ślisz swo­ją od­po­wie­dź? – za­żar­to­wa­łam. – Fak­ty są ta­kie, pa­no­wie, że to mężczy­źni uczą nas pro­wa­dzić. Więc je­śli ro­bi­my to źle, to wa­sza wina.

Dziew­czy­ny ro­ze­śmia­ły się dźwi­ęcz­nie. Oana przy­bi­ła ze mną pi­ąt­kę, a na sto­le po­ja­wi­ła się na­stęp­na ko­lej­ka.

– Gdy­by do ko­ńca świa­ta zo­sta­ło trzy­dzie­ści mi­nut, jak wy­ko­rzy­sta­li­by­ście ten czas? – rzu­ci­łam, nie kie­ru­jąc py­ta­nia do ni­ko­go kon­kret­ne­go. Mar­co już otwie­rał usta z uśmiesz­kiem. – Nie! – po­wstrzy­ma­łam go, gro­żąc mu pal­cem wska­zu­jącym. – Już wie­my, jaka by­ła­by two­ja od­po­wie­dź.

– Jaka? – Uśmiech­nął się kpi­ąco.

– Seks – rzu­ci­ła Isa­be­la uwo­dzi­ciel­sko.

– Taa… – Skrzy­wi­łam się z nie­sma­kiem. – A co z po­zo­sta­ły­mi dwu­dzie­sto­ma dzie­wi­ęcio­ma mi­nu­ta­mi?

– W ka­żdej chwi­li mogę ci udo­wod­nić, że się my­lisz – od­pa­ro­wał Mar­co z bły­skiem w oku.

– Sor­ry, skar­bie, ale nie przyj­mu­ję ta­nich pre­zen­tów.

Oana się ro­ze­śmia­ła. Fa­bia­no jej za­wtó­ro­wał, ale po­zo­sta­łe dziew­czy­ny pa­trzy­ły na mnie kar­cąco, jak­bym co naj­mniej za­tłu­kła szcze­niacz­ka ga­ze­tą.

– Ja bym spędzi­ła ten czas na pla­ży, ob­ja­da­jąc się lo­da­mi i go­fra­mi! – po­wie­dzia­ła Oana. – Ka­lo­rie i tak za chwi­lę prze­sta­ły­by się li­czyć. A ty?

– Ja ob­ra­bo­wa­ła­bym bank – wy­pa­li­łam.

– Ale prze­cież pie­ni­ądze nie będą mia­ły zna­cze­nia! – obu­rzy­ła się Ma­ria. – Ja też sta­wia­ła­bym na seks.

– Do­bra, więc tych dwo­je – wska­za­łam pal­cem ją i Mar­ca – upra­wia seks. Oana się ob­ja­da, ja ra­bu­ję bank, a wy? – Od­wró­ci­łam się do Isa­be­li i Vivi.

– Ja wo­la­ła­bym się zdro­wo na­je­bać – od­pa­rła ta dru­ga. – Może na­ćpać?

– Ja do­łączę do trój­kąci­ka. – Isa­be­la zro­bi­ła ma­śla­ne oczy, a mi ze­bra­ło się na wy­mio­ty.

– Wy­pi­ję za to, że nie będę mu­sia­ła na to pa­trzeć, bo zaj­mę się ob­ra­bia­niem ban­ku. – Unio­słam kie­li­szek i wy­chy­li­łam.

Po kil­ku ko­lej­nych pio­sen­kach spędzo­nych na par­kie­cie Oana mia­ła do­syć. Oczy­wi­ście tak so­bie wszyst­ko roz­pla­no­wa­li, że wy­lądo­wa­łam w grup­ce, któ­ra mia­ła wra­cać z Mar­kiem. Isa­be­la rzu­ci­ła się do drzwi pa­sa­że­ra, jak­by to był ja­kiś cho­ler­ny wy­ścig – ni­czym w tram­wa­ju, gdzie pierw­szy wa­gon je­dzie szyb­ciej. Prze­wró­ci­łam ocza­mi, sia­da­jąc z tyłu. Nie wiem, czy ist­nie­je coś bar­dziej ża­ło­sne­go niż na­chal­na la­ska. Mar­co chy­ba po­dzie­lał moje zda­nie, bo ja­koś tak wy­szło, że wła­śnie ona wy­sia­dła jako pierw­sza, pod­czas gdy mnie zo­sta­wił so­bie na ko­niec. Faj­nie! Czu­łam się tak, jak­bym mia­ła pry­wat­ne­go kie­row­cę.

– Jest ja­kiś szcze­gól­ny po­wód, dla któ­re­go mnie nie lu­bisz? – za­ga­ił, spo­gląda­jąc na mnie we wstecz­nym lu­ster­ku. Uda­wa­łam, że tego nie wi­dzę.

– Może wolę ko­bie­ty? – za­su­ge­ro­wa­łam non­sza­lanc­ko. Od­po­wie­dzia­ło mi tyl­ko ci­che „hmm”. – Te­raz brzmisz jak Ge­ralt z Ri­vii.

To go wy­ra­źnie roz­ba­wi­ło.

– Traf­ne po­rów­na­nie.

Na po­cząt­ku nie za­ła­pa­łam, ale olśni­ło mnie, kie­dy so­bie przy­po­mnia­łam, jak jesz­cze na­zy­wa­no Ge­ral­ta. Rze­źnik z Bla­vi­ken. Trzep­nęłam się dło­nią w czo­ło w kla­sycz­nym face pal­mie.

– Jak­by co, masz do­sko­na­łe prze­bra­nie na Hal­lo­we­en – mruk­nęłam. – Al­ko­hol mi nie słu­ży – do­da­łam de­fen­syw­nym to­nem. – Stąd mój idio­tycz­ny ko­men­tarz o Ge­ral­cie.

– Na kaca do­bre jest śnia­da­nie.

_Czy on chciał się wpro­sić na noc… ze śnia­da­niem?_

– W lo­dów­ce mam tyl­ko świa­tło, więc od­pa­da!

– Chcesz sko­czyć na kawę?

_O! Flir­ciar­ski ton. Jak nie­mi­ło._

– Chcesz mi ją rano do­star­czyć do domu? – skon­tro­wa­łam.

– Hmm… To może ja do­star­czę kawę, a ty śnia­da­nie?

– Kot­ku, gdy­bym usi­ło­wa­ła coś ugo­to­wać, pew­nie sko­ńczy­ło­by się na przy­wo­ły­wa­niu du­chów, przy­zy­wa­niu de­mo­nów albo w naj­bar­dziej opty­mi­stycz­nej wer­sji do­sta­łbyś za­tru­cia po­kar­mo­we­go.

– Znów grasz trud­ną do zdo­by­cia? – za­kpił.

_Jezu, to trze­ba zdu­sić w za­rod­ku. Kawa na ławę!_

– Ależ skąd! – Prze­wró­ci­łam ocza­mi. – Je­stem zwy­czaj­nie nie­za­in­te­re­so­wa­na, ale ty nie ła­piesz kli­ma­tu. Szcze­rze, ko­cha­nie, chy­ba mnie z kimś po­my­li­łeś. Je­stem ko­bie­tą bez ser­ca, nie bez mó­zgu. Te bez mó­zgu wy­sia­dły wcze­śniej. Na­praw­dę nie po­trze­bu­ję fa­ce­ta w moim ży­ciu. Mam wy­star­cza­jąco dużo pro­ble­mów – wy­ja­śnia­łam, a on z ka­żdym sło­wem uśmie­chał się sze­rzej. – Na przy­kład iry­tu­jących klien­tów py­ta­jących mnie, gdzie by­łam przez ich całe ży­cie, albo ta­kich, co pro­po­nu­ją mi drin­ka, kie­dy ja wo­la­ła­bym kasę. Naj­gor­si są ci na faj­ran­cie. „Może gdzieś ra­zem wyj­dzie­my?”, I mu­sisz gry­źć się w język, żeby mu nie od­po­wie­dzieć: „Idź pierw­szy, ni­g­dy nie do­łączę!”.

Re­cho­tał te­raz jak głu­pi.

– Na ju­tro do pra­cy za­miast dru­gie­go śnia­da­nia wo­la­ła­byś pi­sto­let?

– Ku­szące! – od­pa­rłam, uda­jąc, że się na­my­ślam. – Chy­ba jed­nak wo­la­ła­bym wy­grać na lo­te­rii.

– To może za­in­te­re­su­je cię re­lak­sa­cyj­na te­ra­pia za­stęp­cza?

Skrzy­wi­łam się.

– Jezu, to naj­gor­sza pro­po­zy­cja sek­su, jaką kie­dy­kol­wiek do­sta­łam. Czy to w ogó­le na ko­go­kol­wiek dzia­ła?

– Może je­stem inny niż wszy­scy?

– Oczy­wi­ście! – sark­nęłam, prze­wra­ca­jąc ocza­mi. – Ide­al­ny. Do­kład­nie tak samo jak wszy­scy inni. Dzi­ęki, ale nie. Czy mo­że­my już nie wra­cać do tego te­ma­tu?

Jego oczy zła­god­nia­ły. Zer­k­nął na mnie w lu­ster­ku.

– Mia­łem na my­śli coś in­ne­go.

– Oke­eej – od­po­wie­dzia­łam prze­ci­ągle. Za­trzy­mał auto pod moim do­mem. – Dam się na­brać. Co mia­łeś na my­śli?

– Pły­wa­łaś kie­dyś nago w oce­anie w środ­ku nocy? Je­śli nie, spró­buj. – Klik­nął coś na ma­pie na środ­ko­wej kon­so­li. – To są ko­or­dy­na­ty. Zrób so­bie fot­kę. To pry­wat­na pla­ża na­le­żąca do Pa­tric­ka. Za­py­taj Oanę, jak tam tra­fić, je­śli sama nie dasz rady.

Po­czu­łam się głu­pio. Po­słusz­nie wy­ci­ągnęłam te­le­fon i pstryk­nęłam zdjęcie.

– Dzi­ęki – wy­mam­ro­ta­łam, wy­sia­da­jąc.

Po­cze­kał, aż we­szłam do środ­ka, i do­pie­ro wte­dy od­je­chał.