W pogoni za śmiercią - ebook

1

Mor­der­stwo jest pracą do wyko­na­nia. Śmierć sta­nowi poważny obo­wią­zek dla mor­dercy, dla ofiary, dla tych, któ­rzy ją prze­żyją. Rów­nież dla tych, któ­rzy potem repre­zen­tują lub zastę­pują zmar­łego. Niektó­rzy solid­nie przy­kła­dają się do tej pracy, inni trak­tują ją z lek­ce­wa­że­niem.

Nie­któ­rzy zaś wkła­dają w nią całą duszę.

Na codzienny poranny spa­cer Wal­ter C. Pet­ti­bone wycho­dził z miesz­ka­nia przy Park Ave­nue w bło­giej nie­świa­do­mo­ści faktu, że ma przed sobą ostat­nie godziny życia. Był krzep­kim sześć­dzie­się­cio­lat­kiem i zręcz­nym biz­nes­me­nem, który pomno­żył i tak nie­mały mają­tek rodziny na kwia­tach i sen­ty­men­tach.

Był bogaty, zdrowy, a przed ponad rokiem przy­gru­chał sobie młodą jasno­włosą żonę, która sek­su­al­nymi ape­ty­tami mogła się rów­nać z suką dober­mana w okre­sie cieczki, za to rozumu nie miała ani tro­chę.

Wal­ter C. Pet­ti­bone uwa­żał, że świat, w któ­rym się obraca, jest aku­rat taki, jaki powi­nien być.

Miał zaj­mu­jącą pracę i dwoje dzieci z pierw­szego mał­żeń­stwa, ocze­ku­ją­cych na prze­ję­cie inte­resu, który ich ojciec prze­jął po swoim rodzi­cielu. Utrzy­my­wał wystar­cza­jąco poprawne sto­sunki ze swoją byłą żoną – uczciwą, roz­sądną kobietą – a syn i córka wyro­śli na sym­pa­tycz­nych, inte­li­gent­nych ludzi i dawali mu liczne powody do dumy i satys­fak­cji.

Miał też wnuka, który był jego oczkiem w gło­wie.

Latem 2059 roku Świat Kwia­tów był poważ­nym mię­dzy­ga­lak­tycz­nym biz­ne­sem z kwia­cia­rzami, ogrod­ni­kami, biu­rami i cie­plar­niami zarówno na Ziemi, jak i w kosmo­sie.

Wal­ter uwiel­biał kwiaty. Nie tylko dla­tego, że dawały zysk. Kochał ich zapach, barwy, fak­turę, urodę liści i kwie­cia, podzi­wiał sam cud ich ist­nie­nia.

Każ­dego ranka odwie­dzał kil­koro kwia­cia­rzy, by spraw­dzić wybór towaru, obej­rzeć, jak go wyeks­po­no­wano… lecz rów­nież po to, by nacie­szyć się pięk­nymi zapa­chami, tro­chę poga­dać, a przede wszyst­kim spę­dzić czas wśród kwia­tów i kocha­ją­cych je ludzi.

Dwa razy w tygo­dniu był na nogach już przed świ­tem i uda­wał się na giełdę ogrod­ni­czą w śród­mie­ściu. Prze­cha­dzał się tam i podzi­wiał kwiaty, skła­dał zamó­wie­nia, cza­sem coś kry­ty­ko­wał.

Przez ostat­nie pół wieku rzadko zda­rzało mu się uczy­nić wyłom w tym sche­ma­cie czyn­no­ści, które ni­gdy go nie męczyły. Tego dnia po spę­dze­niu około godziny wśród kwia­tów wybie­rał się do biura. Miał zamiar zaba­wić tam dłu­żej niż zwy­kle, by zosta­wić żonie dość czasu i prze­strzeni na dokoń­cze­nie przy­go­to­wań do uro­dzi­no­wego przy­ję­cia na jego cześć. Na myśl o tym zachi­cho­tał pod nosem.

To słod­kie maleń­stwo nie umia­łoby zacho­wać tajem­nicy nawet wtedy, gdyby spięło sobie usta biu­ro­wym zszy­wa­czem. Wal­ter wie­dział o przy­ję­ciu od tygo­dni i cze­kał na ten wie­czór z iście dzie­cię­cym entu­zja­zmem. Natu­ral­nie musiał udać zasko­cze­nie, więc z samego rana prze­ćwi­czył przed lustrem różne zdu­mione miny. A tym­cza­sem wypeł­niał swoje codzienne obo­wiązki z uśmie­chem, zazna­czo­nym lek­kim unie­sie­niem kąci­ków ust, i nie miał zie­lo­nego poję­cia, jak wiel­kie zasko­cze­nie go spo­tka.

* * *

Eve miała wra­że­nie, że w życiu nie czuła się lepiej. Wypo­częta, nała­do­wana ener­gią, roz­ru­szana i roz­luź­niona, przy­go­to­wy­wała się do pierw­szego dnia w pracy po cudow­nie bez­tro­skich dwóch tygo­dniach urlopu, pod­czas któ­rych naj­bar­dziej wytrą­ca­jącą z rów­no­wagi decy­zją, jaką musiała pod­jąć, był wybór mię­dzy jedze­niem a spa­niem.

Naj­pierw tydzień w mek­sy­kań­skiej willi, a potem tydzień na pry­wat­nej wyspie. A w obu miej­scach nie bra­ko­wało oka­zji do opa­la­nia się, seksu i miłych drze­mek.

Roarke jesz­cze raz miał rację. Potrze­bo­wali czasu dla sie­bie, żeby pobyć razem. Tylko we dwoje. Oboje mieli rany, które musiały się zabliź­nić. A gdyby samo­po­czu­cie Eve tego ranka miało być wskaź­ni­kiem, to waka­cje speł­niły swoje zada­nie.

Sta­nęła przed gar­de­robą, marsz­cząc czoło na widok mnó­stwa stro­jów, któ­rych jej przy­było, odkąd wyszła za mąż. Coś się nie zga­dzało, choć chyba nie dla­tego, że przez więk­szą część ostat­nich dwóch tygo­dni para­do­wała nago bądź pół­nago. Wyglą­dało na to, że jej męż­czy­zna znów dys­kret­nie wzbo­ga­cił zasoby w gar­de­ro­bie.

Wyjęła długą nie­bie­ską suk­nię z sze­lesz­czą­cego, mie­nią­cego się mate­riału.

– Czy ja to już kie­dyś widzia­łam?

– To twoja szafa. – W dru­giej czę­ści sypialni Roarke z fili­żanką kawy w dłoni prze­glą­dał infor­ma­cje gieł­dowe na ścien­nym ekra­nie. Mimo to zer­k­nął w stronę żony. – Jeśli pla­nu­jesz wło­żyć dzi­siaj tę suk­nię, to zaszo­ku­jesz kry­mi­na­li­stów w całym mie­ście.

– W gar­de­ro­bie jest wię­cej ubrań niż dwa tygo­dnie temu.

– Naprawdę? Cie­kawe, jak to się stało.

– Prze­stań kupo­wać mi góry stro­jów.

Roarke wycią­gnął rękę, chcąc pogła­skać Gala­hada, ale kot odwró­cił łeb. Od ich powrotu poprzed­niego wie­czoru jesz­cze nie prze­stał być obra­żony.

– Dla­czego?

– Bo to jest krę­pu­jące – bąk­nęła i zaczęła szu­kać cze­goś sto­sow­nego do wło­że­nia.

Roarke tylko się do niej uśmiech­nął, patrząc, jak wkłada górę bez ręka­wów i spodnie na smu­kłe ciało, któ­rego wła­ści­wie ani na chwilę nie prze­sta­wał pożą­dać.

Opa­liła się na bla­do­zło­ci­sty odcień, a w jej krót­kich, kasz­ta­no­wych wło­sach poja­wiły się od słońca jaśniej­sze pasemka. Ubrała się szybko, oszczęd­nymi ruchami, jak kobieta, która nie­wiele myśli o modzie. Pew­nie dla­tego nie mógł oprzeć się poku­sie zasy­py­wa­nia żony wytwo­rami mody.

Pomy­ślał, że pod­czas ich wspól­nego urlopu Eve wypo­częła. Z każdą godziną, z każ­dym dniem widział, jak coraz mniej jest na jej twa­rzy śla­dów zmę­cze­nia i trosk. Nawet teraz jej oczy koloru whi­sky lśniły, a na pocią­głej, ład­nej twa­rzy wid­niały rumieńce.

Gdy moco­wała kaburę pod pachą, na jej sze­ro­kich ustach poja­wił się gry­mas; naj­wy­raź­niej porucz­nik Eve Dal­las wró­ciła do swo­ich obo­wiąz­ków. I znowu mogła roz­sta­wiać wszyst­kich po kątach.

– Cie­kawe, co takiego jest w uzbro­jo­nej kobie­cie, że mnie pod­nieca?

Zmie­rzyła go wzro­kiem, po czym się­gnęła do szafy po lekki żakiet.

– Wybij to sobie z głowy. Nie zamie­rzam się spóź­nić do pracy pierw­szego dnia po urlo­pie tylko dla­tego, że masz zastój w inte­re­sie.

O, tak, pomy­ślał, wsta­jąc. Zde­cy­do­wa­nie wró­ciła.

– Kochana Eve… – powie­dział, ale omal się nie wzdry­gnął. – Nie ten żakiet.

– Jak to? – Znie­ru­cho­miała z ramie­niem wło­żo­nym do połowy w rękaw. – Nadaje się na lato i zakrywa broń.

– Ale nie pasuje ci do spodni. – Pod­szedł do szafy, zaj­rzał do środka i wydo­był inny żakiet, wcale nie grub­szy, za to ide­al­nie zgrany kolo­ry­stycz­nie ze spodniami khaki. – Ten jest wła­ściwy.

– Nikt mnie nie będzie fil­mo­wał na wideo. – Posłusz­nie jed­nak zmie­niła okry­cie, bo było to znacz­nie łatwiej­sze niż tocze­nie sporu.

– O, popatrz. – Zanur­ko­wał do szafy jesz­cze raz i wydo­był z niej parę skó­rza­nych pół­bu­ci­ków w odcie­niu świe­żego kasz­tana.

– Skąd to masz?

– Od ducha tej szafy.

Podejrz­li­wie im się przyj­rzała i obma­cała czubki od środka.

– Nie potrze­buję nowych butów. Mam stare, już roz­dep­tane.

– Bar­dzo sub­tel­nie to nazwa­łaś. Przy­mierz te, pro­szę.

– I tak zaraz je wykoń­czę – mruk­nęła, ale usia­dła na porę­czy sofy i zaczęła je wzu­wać. Były mię­ciut­kie i ide­al­nie dopa­so­wane. Stwier­dziw­szy to, spoj­rzała na męża jesz­cze bar­dziej podejrz­li­wie. Praw­do­po­dob­nie kazał wyko­nać je ręcz­nie w jed­nej ze swych nie­zli­czo­nych fabryk. Nie­wąt­pli­wie też pół­bu­ciki kosz­to­wały wię­cej, niż nowo­jor­ski glina może zaro­bić przez dwa mie­siące. – Jak wytłu­ma­czysz to, że duch dosko­nale zna roz­miar mojej stopy?

– Rewe­la­cyjny facet.

– Pew­nie nie ma sensu mu mówić, że poli­cjantka nie potrze­buje dro­gich pół­bu­tów, kiedy włó­czy się za podej­rza­nym, zmyka, gdzie pieprz rośnie albo kop­nia­kiem wywala drzwi. Trud jakiejś wło­skiej mniszki nie­chyb­nie idzie wtedy na marne.

– Och, on wie swoje. – Roarke pogła­skał żonę po gło­wie i przy oka­zji deli­kat­nie pocią­gnął ją za włosy, żeby spoj­rzała mu w oczy. – A w dodatku darzy cię uwiel­bie­niem.

Wciąż ogar­niała ją dziwna sła­bość, gdy sły­szała takie kom­ple­menty i przy­glą­dała się twa­rzy wypo­wia­da­ją­cego je Roarke’a. Czę­sto zasta­na­wiała się, czy nie zako­chała się wła­śnie w jego oczach, figlar­nych i nie­sa­mo­wi­cie nie­bie­skich.

– Jesteś cho­ler­nie ładny. – Nie zamie­rzała tego powie­dzieć, więc aż pod­sko­czyła, sły­sząc wła­sny głos. Zoba­czyła sze­roki uśmiech wykwi­ta­jący na twa­rzy męża, która swą wyra­zi­sto­ścią i uwo­dzi­ciel­skimi ustami poety mogłaby inspi­ro­wać mala­rzy i rzeź­bia­rzy.

Młody irlandzki Bóg – to byłby wła­ściwy tytuł dzieła. Czyż bowiem bogo­wie nie są uwo­dzi­ciel­scy, bez­względni i upo­jeni swoją wła­dzą?

– Muszę iść. – Szybko wstała, ale ponie­waż się nie odsu­nął, wpa­dli na sie­bie. – Roarke…

– Cóż, oboje wra­camy do rze­czy­wi­sto­ści. Ale… – Prze­su­nął dłońmi po jej bokach dłu­gim, zabor­czym ruchem, który przy­po­mniał jej z nie­zwy­kłą dokład­no­ścią, jak potra­fią pie­ścić te zręczne palce. – Myślę, że powin­naś odpu­ścić sobie jesz­cze chwilę i poca­ło­wać mnie na do widze­nia.

– Chcesz, żebym poca­ło­wała cię na do widze­nia?

– Zde­cy­do­wa­nie. – Usły­szała w jego tonie miły zaśpiew, czę­ściowo spo­wo­do­wany irlandz­kim akcen­tem, a czę­ściowo roz­ba­wie­niem.

Prze­krzy­wiła głowę.

– Dobrze. – Bły­ska­wicz­nym ruchem wsu­nęła ręce w jego smo­li­ste włosy, które pra­wie się­gały ramion, i zaci­ska­jąc dło­nie, zło­żyła na jego ustach poca­łu­nek.

Poczuła, że serce Roarke’a zabiło moc­niej, tak samo jak jej. Sły­sząc pomruk zado­wo­le­nia, lekko przy­szczy­pała mu wargę zębami i pozwo­liła sobie na małą igraszkę języ­ków.

Prze­rwała poca­łu­nek tak samo nagle, jak go zaczęła, i natych­miast ener­gicz­nie odsu­nęła się poza zasięg ramion męża.

– Do zoba­cze­nia, asie! – zawo­łała od progu.

– Spo­koj­nego dnia, pani porucz­nik. – Głę­boko ode­tchnął i z powro­tem usiadł na sofie. – Cie­kawe – zwró­cił się do kota – ile będzie mnie kosz­to­wało odzy­ska­nie two­jej przy­jaźni.

* * *

W komen­dzie poli­cji Eve wsko­czyła na pochyl­nię pro­wa­dzącą do wydziału zabójstw. To zro­biw­szy, głę­boko zaczerp­nęła tchu. Nie było tu dra­ma­tycz­nej sce­ne­rii kli­fów zachod­niego Mek­syku ani aro­ma­tycz­nej bryzy tro­pi­kal­nych wysp, ale musiała przy­znać, że stę­sk­niła się za tym oto­cze­niem. Tu pach­niało potem, luro­watą kawą i środ­kami czysz­czą­cymi, lecz przede wszyst­kim powie­trze iskrzyło ener­gią, która powsta­wała w star­ciach gli­nia­rzy z prze­stęp­cami.

Urlop wyostrzył zmy­sły Eve na zna­jome oznaki: niski szmer wielu jed­no­cze­śnie mówią­cych gło­sów, nie­ustanne, choć mało zhar­mo­ni­zo­wane pobrzę­ki­wa­nie łączy i komu­ni­ka­to­rów, tłumy ludzi w biegu, mają­cych pilne sprawy do zała­twie­nia.

Usły­szała soczy­stą wią­zankę, którą ktoś wyrzu­cił z sie­bie tak ener­gicz­nie, że słowa zlały się w jedno.

Witaj w domu, pomy­ślała i z zado­wo­le­niem wes­tchnęła.

Zanim poznała męża, miej­sce pracy było dla niej domem, całym życiem, czymś, co nada­wało sens ist­nie­niu. Zresztą nawet teraz, gdy była z Roar­kiem, a może wła­śnie dla­tego, że już go miała, miej­sce pracy pozo­stało ważną czę­ścią jej osoby.

Kie­dyś była ofiarą, bez­radną, wyko­rzy­sty­waną i zała­maną. Teraz prze­dzierz­gnęła się w wojow­niczkę.

Wtar­gnęła do sali detek­ty­wów gotowa do każ­dej walki.

Inspek­tor Baxter pod­niósł głowę znad papie­rów, wydał prze­cią­gły gwizd i osten­ta­cyj­nie zamru­gał.

– Huuu, Dal­las! Ja cię kręcę!

– Że co? – Zasko­czona obej­rzała się przez ramię, wnet jed­nak uświa­do­miła sobie, że lubieżny uśmiech kolegi jest prze­zna­czony spe­cjal­nie dla niej. – Jesteś cho­rym face­tem, Baxter. Ale dobrze się prze­ko­nać, że nic się nie zmie­niło. To pod­nosi na duchu.

– Nie­przy­tom­nie się odpi­co­wa­łaś. – Wstał i obszedł zesta­wione biurka. – Ład­nie – dodał, ujmu­jąc w palce klapę jej żakietu. – Jesteś jak z żur­nala, Dal­las. Zawsty­dzasz nas, śmier­tel­ni­ków.

– To przez ten żakiet – bąk­nęła skon­ster­no­wana. – Daj spo­kój.

– O, i jesteś opa­lona. Cie­kawe, czy cała.

Uśmiech­nęła się iro­nicz­nie.

– Mam cię kop­nąć w tyłek?

Pogro­ził jej pal­cem, wyraź­nie zado­wo­lony z sie­bie.

– A tu co masz? – Zmie­szana Eve unio­sła ręce do uszu, Baxter zaś zamru­gał tak, jakby spo­tkała go wielka nie­spo­dzianka. – Zdaje mi się, że to się nazywa kol­czyki. W dodatku są ładne.

Nawet zapo­mniała, że je wło­żyła.

– Czyżby w cza­sie, gdy mnie nie było, prze­stęp­czość spa­dła do zera, że masz czas stać nade mną i komen­to­wać mój strój?

– Po pro­stu jestem oszo­ło­miony, pani porucz­nik. Abso­lut­nie oszo­ło­miony tym poka­zem mody. Nowe buty?

– Wypchaj się. – Odwró­ciła się do niego ple­cami, a on wybuch­nął śmie­chem.

– Aha, teraz mam tyły – oświad­czył, co spo­tkało się z gło­śną apro­batą kole­gów.

Młoty, pomy­ślała, idąc do swo­jego pokoju. W nowo­jor­skim Depar­ta­men­cie Poli­cji i Bez­pie­czeń­stwa pra­cuje banda mło­tów.

Jezu, ale się za nimi stę­sk­niła.

Weszła do swo­jego pokoju, ale krok za pro­giem sta­nęła jak wryta i wytrzesz­czyła oczy.

Jej biurko było posprzą­tane. Co wię­cej, lśniło czy­sto­ścią. Zresztą całe pomiesz­cze­nie było nie­ska­zi­telne. Zupeł­nie jakby ktoś przy­szedł z wiel­kim odku­rza­czem i wessał cały zgro­ma­dzony tu kurz, a potem wypu­co­wał to, co zostało. Podejrz­li­wie prze­su­nęła kciu­kiem po ścia­nie. Tak, farba była nie­wąt­pli­wie świeża.

Mru­żąc oczy, kon­ty­nu­owała inspek­cję. Pokój był cia­sny, z jed­nym nędz­nym oknem, zagra­co­nym – teraz odświe­żo­nym do nie­po­zna­nia – biur­kiem i dwoma krze­słami, które w każ­dej chwili mogły ska­le­czyć wysta­jącą sprę­żyną. Kar­to­teka rów­nież została odczysz­czona na błysk. Stała na niej bujna roślina w doniczce.

Wydaw­szy okrzyk nie­po­koju, Eve rzu­ciła się do kar­to­teki i szarp­nię­ciem otwo­rzyła szu­fladę.

– Wie­dzia­łam, no, wie­dzia­łam! Sukin­syn znowu mnie obra­bo­wał.

– Co się stało, pani porucz­nik?

Eve ze zło­ścią odwró­ciła głowę. Na progu stała jej asy­stentka w sztyw­nym od kroch­malu mun­du­rze, tak samo schludna jak odno­wiony pokój.

– Chrza­niony zło­dziej sło­dy­czy znowu dobrał się do mojej skrytki.

Peabody wydęła wargi.

– Mia­łaś cukierki w kar­to­tece? – Prze­krzy­wiła głowę. – Pod M?

– M jak moje, do dia­bła! – Ziry­to­wana Eve zatrza­snęła szu­fladę. – Zapo­mnia­łam je zabrać przed wyjaz­dem. Co tu się, u dia­bła, stało, Peabody? Musia­łam prze­czy­tać tabliczkę na drzwiach, żeby prze­ko­nać się, że tra­fi­łam do swo­jego pokoju.

– Ponie­waż wyje­cha­łaś, nada­rzyła się oka­zja, żeby wszystko posprzą­tać i odma­lo­wać. Było tu już dość obskur­nie.

– Ja tam byłam do tego przy­zwy­cza­jona. Gdzie są moje rze­czy? – spy­tała Eve sta­now­czo. – Mia­łam tu teczki z zale­głymi papie­rami, różne wyniki z labo­ra­to­rium i raporty tech­ni­ków w spra­wie Dun­wo­oda na wypa­dek, gdy­bym przy­szła na chwilę pod­czas urlopu.

– Wszystko zała­twione. Wypeł­ni­łam zale­głe papiery, a raporty w spra­wie Dun­wo­oda odło­ży­łam do akt. – Peabody uśmiech­nęła się cie­pło. Uśmiech odbił się także w jej ciem­nych oczach. – Mia­łam tro­chę wol­nego czasu.

– Odwa­li­łaś całą papier­kową robotę?

– Tak jest, pani porucz­nik.

– I kaza­łaś odno­wić mój pokój?

– Mia­łam wra­że­nie, że po kątach gnieź­dzi się za dużo wie­lo­ko­mór­ko­wych orga­ni­zmów. Już nie żyją.

Eve powoli wci­snęła dło­nie do kie­szeni i prze­nio­sła cię­żar ciała na pięty.

– Nie chcesz chyba w ten spo­sób powie­dzieć, że kiedy jestem w pracy, nie daję ci czasu na zaję­cie się codzien­nymi spra­wami.

– Skądże znowu. Witaj po urlo­pie, Dal­las. Ho, ho… Wyglą­dasz fan­ta­stycz­nie. I masz świetną kre­ację.

Eve głę­boko ode­tchnęła i usia­dła za biur­kiem.

– Jak ja zwy­kle wyglą­dam, do cho­lery?!

– Czy to jest pyta­nie reto­ryczne?

Eve przyj­rzała się twa­rzy asy­stentki, kwa­dra­to­wej, z gru­bymi rysami i czarną czapą wło­sów dookoła.

– Wła­śnie pró­buję usta­lić, czy bra­ko­wało mi two­jej pyska­tej gęby. Nie – stwier­dziła po chwili. – Co to, to nie.

– No, no, jestem pewna, że było ina­czej. Ale się opa­li­łaś. Musia­łaś spę­dzić mnó­stwo czasu na słońcu.

– Na to wygląda. A co z tobą, Peabody?

– Jak to co?

– Opa­le­ni­zna, Peabody. Cho­dzisz do sola­rium?

– Nie, opa­li­łam się na Bimini.

– Masz na myśli tę wyspę? Co tam, u dia­bła, robi­łaś?

– Och, prze­cież wiesz… byłam na urlo­pie tak samo jak ty. Roarke zasu­ge­ro­wał, że skoro wyjeż­dżasz, to może i ja powin­nam wziąć tydzień wol­nego…

Eve unio­sła dłoń.

– Roarke zasu­ge­ro­wał?

– Tak. Uznał, że możemy wyko­rzy­stać z McNa­bem prze­stój, więc…

Eve poczuła, że zaczyna jej drgać mię­sień pod okiem. To była u niej typowa reak­cja na myśl o Peabody i tym przy­stoj­niaczku z wydziału elek­tro­niki.

Bro­niąc się przed tikiem, przy­ci­snęła dwa palce do policzka.

– Ty i McNab. Na Bimini. Razem.

– Och, chyba rozu­miesz. Musimy spraw­dzić, na ile do sie­bie pasu­jemy, więc pomysł wydał nam się bar­dzo atrak­cyjny. Kiedy Roarke powie­dział, że możemy sko­rzy­stać z jego trans­portu i wybrać się do jego posia­dło­ści na Bimini, nie zasta­na­wia­li­śmy się długo.

– Jego trans­port. Jego posia­dłość na Bimini. – Eve poczuła pul­so­wa­nie mię­śnia pod pal­cami.

Peabody zalśniły oczy. Zapo­mniała się do tego stop­nia, że przy­sia­dła na biurku.

– Rany, Dal­las, było super. Jak w pałacu. Tam jest basen z wodo­spa­dem, narty wodne, samo­chody tere­nowe. A w sypialni pana domu jest rewe­la­cyjne łoże, mniej wię­cej wiel­ko­ści Saturna…

– Nie chcę słu­chać o łożu.

– A poza tym to jest pry­watna posia­dłość, mimo że na samym brzegu, więc przez pół pobytu para­do­wa­li­śmy tam nagu­sieńcy jak małpy.

– O tym też nie chcę słu­chać.

Peabody wypchnęła poli­czek języ­kiem.

– Cza­sem byli­śmy tylko pół­na­dzy. Zresztą – dodała, zanim Eve zdą­żyła na nią krzyk­nąć – to była czy­sta magia. Chcia­ła­bym dać Roarke’owi jakiś dzięk­czynny pre­zen­cik. Ale ponie­waż on ma dosłow­nie wszystko, jestem tro­chę bez­radna. Pomy­śla­łam, że pomo­żesz mi coś wymy­ślić.

– Co to, komenda poli­cji czy klub towa­rzy­ski?

– Nie żar­tuj, Dal­las. Wszy­scy mamy tu roboty po uszy. – Peabody uśmiech­nęła się z nadzieją. – Pomy­śla­łam, że może dam mu narzutę zro­bioną przez moją matkę. Wiesz, ona zaj­muje się tkac­twem i naprawdę dobrze jej to idzie. Czy spodo­bałby mu się taki pre­zent?

Eve gło­śno wypu­ściła powie­trze.

– On nie ocze­kuje pre­zen­tów. To nie jest konieczne.

– Mia­łam naj­lep­sze waka­cje w życiu. Chcę, żeby wie­dział, jak bar­dzo mu jestem wdzięczna. To dla mnie wiele zna­czyło, że o tym pomy­ślał.

– O, tak, on zawsze myśli. – Wbrew sobie Eve jed­nak zmię­kła. – W każ­dym razie ręczna robota na pewno sprawi mu wielką frajdę.

– Naprawdę? To świet­nie. Wobec tego dziś wie­czo­rem zadzwo­nię do matki.

– No, skoro już się przy­wi­ta­ły­śmy, Peabody, to powiedz, czy nie czas wziąć się do pracy.

– Chwi­lowo jest posu­cha.

– Przy­nieś mi wobec tego jakieś teczki z nie­roz­wią­za­nymi spra­wami.

– Masz na myśli jakąś kon­kretną?

– Decy­zja należy do cie­bie. Muszę mieć coś do roboty.

– Jasne. – Peabody ruszyła do drzwi, ale po dro­dze przy­sta­nęła. – Wiesz, co jest fajne w wyjaz­dach? To, że się z nich wraca.

* * *

Przed­po­łu­dnie Eve spę­dziła na wer­to­wa­niu nie­wy­ja­śnio­nych przy­pad­ków i wypa­try­wa­niu wąt­ków, które być może zostały prze­oczone, na doszu­ki­wa­niu się czyn­no­ści śled­czych, któ­rych nie wyko­nano. Naj­bar­dziej zain­te­re­so­wała ją sprawa nie­ja­kiej Mar­shy Stibbs, dwu­dzie­sto­sze­ścio­let­niej kobiety, którą mąż, Boyd, po powro­cie z wyjazdu służ­bo­wego zna­lazł uto­pioną w wan­nie.

Pozor­nie wyglą­dało to na jeden z tra­gicz­nych i typo­wych wypad­ków, jakie zda­rzają się w domach, dopóki z raportu leka­rza sądo­wego nie wyni­kło, że kobieta wcale nie uto­nęła, lecz stra­ciła życie, zanim jesz­cze zanu­rzono ją w kąpieli.

Ponie­waż tra­fiła do wanny z roz­trza­skaną czaszką, bez wąt­pie­nia nie mogła się zna­leźć w pach­ną­cej pia­nie z wła­snej woli.

Detek­tyw zna­lazł dowody na to, że Mar­sha miała romans. W szu­fla­dzie z bie­li­zną ofiary był ukryty pakie­cik miło­snych listów sygno­wa­nych literą C. Ich treść była pod wzglę­dem sek­su­al­nym zupeł­nie jed­no­znaczna, zresztą autor bła­gał Mar­shę, by roz­wio­dła się z mężem i zde­cy­do­wała na ucieczkę.

Według akt, obec­ność listów i ich zawar­tość wstrzą­snęła nie tylko mężem, lecz rów­nież wszyst­kimi zna­jo­mymi ofiary, któ­rych prze­słu­chi­wano. Alibi męża było nie do pod­wa­że­nia, a wyniki prze­słu­chań na miej­scu potwier­dzały jego wer­sję.

Boyd Stibbs, regio­nalny przed­sta­wi­ciel firmy han­dlu­ją­cej arty­ku­łami spor­to­wymi, był według wszel­kich zna­ków na nie­bie i ziemi bar­dzo typo­wym Ame­ry­ka­ni­nem, zara­bia­ją­cym nieco powy­żej prze­cięt­nej. Oże­nił się sześć lat temu z dziew­czyną z col­lege’u, która potem zaczęła pra­co­wać w dziale zaku­pów wiel­kiego super­mar­ketu. W nie­dzielę lubił pograć w fut­bol, nie pił, nie upra­wiał hazardu i nie miał kło­po­tów z prze­strze­ga­niem prawa. W jego życio­ry­sie nie było też epi­zo­dów zwią­za­nych z prze­mocą, co wię­cej, dobro­wol­nie pod­dał się prze­słu­cha­niu za pomocą wykry­wa­cza kłamstw i pora­dził sobie śpie­wa­jąco.

Byli bez­dzietni, miesz­kali w cichym miesz­ka­niu na West Side, mieli wąski krąg przy­ja­ciół i aż do chwili tra­gicz­nej śmierci Mar­shy wyka­zy­wali wszel­kie cechy szczę­śli­wego, solid­nego mał­żeń­stwa.

Śledz­two było dro­bia­zgowe, sta­ranne i pełne. A jed­nak nie udało się odna­leźć jakie­go­kol­wiek śladu rze­ko­mego kochanka ukry­wa­ją­cego się pod literą C.

Eve połą­czyła się z asy­stentką.

– Do roboty, Peabody. Postu­kamy ludziom do drzwi. – Wsa­dziła teczkę z aktami do torby, wzięła żakiet z opar­cia krze­sła i opu­ściła pokój.

* * *

– Ni­gdy dotąd nie pra­co­wa­łam nad nie­wy­ja­śnioną sprawą – oświad­czyła Peabody.

– Nie myśl „nie­wy­ja­śniona” – odparła Eve. – Ona jest na­dal otwarta.

– Jak długo?

– Sześć lat.

– Jeśli facet rżnął kogoś na boku i dotąd nic się nie wydało, to jak zamie­rzasz przy­przeć go do muru teraz?

– Poma­lutku, Peabody. Prze­czy­taj listy.

Asy­stentka wyjęła pakie­cik z torby. W poło­wie lek­tury pierw­szego listu wydała z sie­bie gło­śne „Au!”.

– Gorące! Parzy! – powie­działa, dmu­cha­jąc na palce.

– Dalej.

– Daj spo­kój. – Peabody poru­szyła się nie­spo­koj­nie na sie­dze­niu. – Teraz niczym byś mnie już nie powstrzy­mała. Zdo­by­wam przy­datną wie­dzę. – Zagłę­biła się w lek­tu­rze, raz po raz sze­rzej otwie­ra­jąc oczy i gło­śno prze­ły­ka­jąc ślinę. – Jezu, chyba wła­śnie mia­łam orgazm.

– Dzię­kuję za tę uży­teczną infor­ma­cję. Co jesz­cze znaj­du­jesz w tych listach?

– Szczere uwiel­bie­nie i siłę witalną pana C.

– Pozwól, że prze­for­mu­łuję pyta­nie. Czego w nich nie znaj­du­jesz?

– No, ni­gdzie nie ma jego peł­nego imie­nia ani nazwi­ska. – Świa­doma swego nie­chyb­nego prze­ocze­nia, Peabody ponow­nie zer­k­nęła na listy. – Nie ma kopert, więc mogły być dorę­czone albo pocztą, albo przez posłańca. – Wes­tchnęła. – Czuję, że dostanę pałę z tej kla­sówki. Nie mam poję­cia, co ty w nich widzisz takiego, czego ja nie dostrze­gam.

– Nale­ża­łoby raczej powie­dzieć: czego w nich nie widzę. Nie ma żad­nej alu­zji do tego, jak, kiedy i gdzie się spo­tkali. Jak zostali kochan­kami. Nie ma żad­nego szcze­gółu, który wska­zy­wałby, gdzie upra­wiali tę swoją gim­na­stykę ero­tyczną. To mi nasuwa pewną myśl.

Asy­stentka na­dal wyda­wała się zdez­o­rien­to­wana.

– Jaką mia­no­wi­cie?

– Że być może ni­gdy nie było żad­nego pana C.

– Ale…

– W grę wcho­dzi kobieta. Zamężna od kilku lat, ma dobrą, odpo­wie­dzialną pracę i krąg przy­ja­ciół, z któ­rymi utrzy­muje zna­jo­mość rów­nież od kilku lat. Nikomu z tych przy­ja­ciół, jak wynika z zeznań, nawet przez myśl nie prze­szło, że mogłaby z kimś roman­so­wać. Zupeł­nie nie tak się zacho­wy­wała, roz­ma­wiała, żyła. Nie opusz­czała dni w pracy. Kiedy więc miała czas na gim­na­stykę ero­tyczną?

– Jej mąż dość regu­lar­nie wyjeż­dżał.

– Słusz­nie. To daje moż­li­wość roman­so­wa­nia, jeśli ktoś jej szuka. Ale nasza ofiara zdra­dzała wszel­kie objawy lojal­no­ści, odpo­wie­dzial­no­ści, uczci­wo­ści. Cho­dziła z domu do pracy i z pracy do domu. Nie było tajem­ni­czych ani podej­rza­nych roz­mów z jej apa­ratu domo­wego, biu­ro­wego ani z prze­no­śnych łączy. W jaki spo­sób więc uma­wiała się z panem C. na randki?

– Może oso­bi­ście? Na przy­kład z kimś z pracy.

– Może – przy­znała Eve.

– Ale ty jesteś innego zda­nia. Niech ci będzie, wygląda na to, że ona rze­czy­wi­ście była zaan­ga­żo­wana w to mał­żeń­stwo. Z dru­giej strony ludzie z zewnątrz, nawet przy­ja­ciele, nie wie­dzą tak naprawdę, jak wyglą­dają wza­jemne układy mał­żon­ków. Cza­sem nawet part­ner nie wie cze­goś o tym dru­gim.

– Święta racja. Pro­wa­dzący śledz­two zga­dza się z tobą w tej spra­wie… i ma do tego wszel­kie pod­stawy.

– A ty się nie zga­dzasz. – Peabody ode­tchnęła. – Twoim zda­niem, to mąż wszystko ukar­to­wał, upo­zo­ro­wał nie­wier­ność żony i zapew­niw­szy sobie fał­szywe alibi, pota­jem­nie wró­cił do domu i ją zabił albo zle­cił komuś mor­der­stwo.

– Jest taka moż­li­wość. Dla­tego z nim poroz­ma­wiamy.

Eve wje­chała na drugi poziom ulicz­nego par­kingu i zmie­ściła swój pojazd mię­dzy seda­nem i rowe­rem powietrz­nym.

– Ostat­nio naj­czę­ściej pra­cuje w domu. – Wska­zała ski­nie­niem głowy pobli­ski budy­nek miesz­kalny. – Sprawdźmy, czy jest u sie­bie.

* * *

Ow­szem, był u sie­bie, wygim­na­sty­ko­wany, atrak­cyjny męż­czy­zna w spor­to­wych spoden­kach, baweł­nia­nej koszulce, z malu­chem na rękach. Jedno spoj­rze­nie na pla­kietkę Eve wystar­czyło, by w jego oczach poja­wił się cień. Widać było, że żal jest wciąż żywy.

– Czy cho­dzi o Mar­shę? Wie pani coś nowego? – Prze­lot­nie zer­k­nął na jasno­włosą dziew­czynkę, którą trzy­mał. – Och, prze­pra­szam, niech panie wejdą. Już tak dawno nikt nie kon­tak­to­wał się ze mną w tej spra­wie. Jeśli chcą panie usiąść, to zaniosę córkę do jej pokoju. Wolał­bym, żeby nie… – Odru­chowo pogła­dził małą po gło­wie. Tak jakby chciał jej bro­nić. – Niech panie chwilę pocze­kają.

Eve odcze­kała, aż męż­czy­zna znik­nie za drzwiami.

– Ile lat ma to dziecko, Peabody?

– Moim zda­niem, około dwóch.

Eve ski­nęła głową i rozej­rzała się po pokoju dzien­nym. Zabawki były roz­rzu­cone wszę­dzie… jaskrawe, błysz­czące dro­bia­zgi, pasu­jące do lek­kiego, pogod­nego wystroju miesz­ka­nia.

Usły­szały piskliwy dzie­cięcy chi­chot, a potem sta­now­cze żąda­nie:

– Tatuś. Bawić.

– Za chwi­leczkę, Tra­cie. Pobaw się, a kiedy mama wróci do domu, to może pój­dziemy do parku. Ale musisz być grzeczna teraz, kiedy będę roz­ma­wiał z tymi paniami. Umowa stoi?

– Pójdę na huś­tawki?

– Jasne.

Wkrótce wró­cił i prze­cze­sał włosy rękami.

– Nie chcia­łem, żeby sły­szała, jak roz­ma­wiamy o Mar­shy i o tym, co się stało. Czyżby prze­łom? Czyżby poli­cja wresz­cie go zna­la­zła?

– Przy­kro mi, panie Stibbs, ale to tylko ruty­nowa roz­mowa.

– A więc dalej nic nie wia­domo? – Na chwilę zamgliły mu się oczy. – Mia­łem nadzieję… Ech, to pew­nie było głu­pie sądzić, że po tak dłu­gim cza­sie udało się go zna­leźć.

– Nie ma pan poję­cia, z kim pań­ska żona miała romans?

– Nie miała – odpa­lił, a twarz stę­żała mu ze zło­ści. – Nie obcho­dzi mnie, co kto mówi. Ona nie miała romansu. Ni­gdy w to nie uwie­rzę… No, ow­szem, może na początku, kiedy wszy­scy powa­rio­wali i nie mogłem trzeźwo myśleć… Ale Mar­sha nie kła­mała i nie oszu­ki­wała. Kochała mnie.

Zamknął oczy, jakby wra­cał myślami do tam­tych dni.

– Czy możemy usiąść? – spy­tał i opadł na krze­sło. – Prze­pra­szam, że na panie krzyk­ną­łem. Nie potra­fię znieść, jak ludzie mówią tak o Mar­shy. Nie mogę znieść tego, że zna­jomi… przy­ja­ciele tak o niej mówią. Ona nie zasłu­żyła sobie na taką nie­spra­wie­dli­wość.

– W szu­fla­dzie były listy.

– Nic mnie nie obcho­dzą te listy. Ona by mnie nie oszu­kała. Mie­li­śmy…

Zer­k­nął w stronę dzie­cię­cego pokoju, gdzie mała dziew­czynka coś śpie­wała.

– Pro­szę posłu­chać. Było nam ze sobą naprawdę dobrze. Jed­nym z powo­dów, dla któ­rych tak wcze­śnie zde­cy­do­wa­li­śmy się na ślub, było to, że nie umie­li­śmy trzy­mać rąk z dala od sie­bie, a Mar­sha głę­boko wie­rzyła w insty­tu­cję mał­żeń­stwa. Powiem paniom, co myślę. – Pochy­lił się naprzód. – Myślę, że ktoś miał obse­sję na jej punk­cie i fan­ta­zjo­wał. To on musiał jej przy­sy­łać te listy. Może, ale tylko może, ona nie chciała mnie tym mar­twić. On pew­nie przy­szedł tutaj, kiedy byłem w Colum­bus, i zabił ją dla­tego, że nie mógł jej mieć.

Eve odnio­sła wra­że­nie, że męż­czy­zna mówi prawdę. Natu­ral­nie mógł uda­wać, ale w jakim celu? Po co miałby utrzy­my­wać, że ofiara była nie­winna, jeśli obcią­że­nie jej cudzo­łó­stwem słu­ży­łoby jego inte­re­som?

– Nawet jeśli się pan nie myli, panie Stibbs, to rozu­miem, że i tak nie wie pan, kim mógłby być ten męż­czy­zna.

– Nie mam poję­cia. Długo o tym myśla­łem. Przez rok pra­wie w ogóle nie myśla­łem o niczym innym. Chcia­łem wie­rzyć, że poli­cja znaj­dzie tego czło­wieka i zosta­nie on uka­rany, ponie­sie kon­se­kwen­cje tego, co zro­bił. Byli­śmy szczę­śliwi, pani porucz­nik. Inni nic nas nie obcho­dzili. I nagle koniec. – Zaci­snął usta. – Tak po pro­stu koniec.

– Przy­kro mi, panie Stibbs – Eve zro­biła małą prze­rwę. – Bystre dziecko.

– Tra­cie? – Otarł dło­nią twarz, jakby dopiero teraz wró­cił do rze­czy­wi­sto­ści. – Jest świa­tłem mojego życia.

– Czyli oże­nił się pan ponow­nie.

– Pra­wie trzy lata temu. – Wes­tchnął, ramiona lekko mu zadrżały. – Mau­reen jest wspa­niała. Były z Mar­shą przy­ja­ciół­kami. To mię­dzy innymi ona pomo­gła mi prze­trwać pierw­szy rok. Nie wiem, co bym bez niej zro­bił.

Przy jego ostat­nich sło­wach drzwi do miesz­ka­nia się otwo­rzyły. Ładna bru­netka z wiel­kimi tor­bami zaku­pów w obję­ciach weszła do środka i zamknęła je nogą.

– Hej, rodzinko! Jestem w domu. Ni­gdy nie zgad­nie­cie, co…

Urwała na widok obcych. A gdy zatrzy­mała wzrok na mun­du­rze Peabody, Eve dostrze­gła w jej oczach lęk.3

Wal­ter C. Pet­ti­bone, jubi­lat, przy­szedł do domu dokład­nie o siód­mej trzy­dzie­ści. Stu sie­dem­dzie­się­ciu trzech przy­ja­ciół i współ­pra­cow­ni­ków powi­tało go chó­ral­nym okrzy­kiem NIE­SPO­DZIANKA!, gdy tylko prze­stą­pił próg.

Ale nie to go zabiło.

Roz­pro­mie­nił się jak dziecko, żar­to­bli­wie poła­jał żonę za to, że go nabrała, i życz­li­wie powi­tał gości. O ósmej przy­ję­cie nabrało już roz­ma­chu, a Wal­ter nie żało­wał sobie naj­roz­ma­it­szych sma­ko­ły­ków przy­go­to­wa­nych przez dostaw­ców. Jadł prze­piór­cze jaja, kawior, wędzo­nego łoso­sia i kro­kiety ze szpi­na­kiem.

Ale i to go nie zabiło.

Zatań­czył z żoną, przy­tu­lił dzieci i pozwo­lił sobie nawet uro­nić łzę w podzię­ko­wa­niu za sen­ty­men­talny toast wznie­siony przez syna.

I to prze­żył.

O ósmej czter­dzie­ści pięć, obej­mu­jąc żonę, wzniósł kolejny kie­li­szek szam­pana, popro­sił zebra­nych o uwagę i wygło­sił krótką, lecz wzru­sza­jącą mowę na temat istoty życia męż­czy­zny i bogac­twa, jakie w nim jest, jeśli los da mu przy­ja­ciół i rodzinę.

– Za was wszyst­kich! – zakoń­czył gło­sem prze­sy­co­nym emo­cją. – Za moich dro­gich przy­ja­ciół z ser­decz­nym podzię­ko­wa­niem za to, że chcą dzie­lić ze mną piękno tego dnia. Za moje dzieci, z któ­rych jestem dumny i któ­rym dzię­kuję za wszyst­kie spra­wione mi rado­ści. I za moją piękną żonę, dzięki niej bowiem każ­dego dnia jestem szczę­śliwy, że żyję.

Roz­le­gły się odgłosy aplauzu, potem Wal­ter prze­chy­lił kie­li­szek i wypił jego zawar­tość.

I to wła­śnie go zabiło.

Zaczął się krztu­sić, oczy wystą­piły mu z orbit. Gdy szarp­nął za koł­nie­rzyk koszuli, żona wydała prze­ni­kliwy krzyk. Syn wyrżnął go w plecy. Wal­ter zachwiał się i osu­nął na gości, a roz­trą­ciw­szy ich jak krę­gle, runął na zie­mię w kon­wul­sjach.

Jeden z gości był leka­rzem, więc prze­pchnął się do gospo­da­rza, by udzie­lić mu pomocy. Wezwano ambu­lans, ale choć przy­je­chał już po pię­ciu minu­tach, Wal­ter opu­ścił ziem­ski padół.

Dawka cyjanku w kie­liszku z szam­pa­nem była zupeł­nie nie­ocze­ki­wa­nym pre­zen­tem na uro­dziny.

Eve przyj­rzała się ciału. Lekka nie­bie­skawa obwódka wokół ust, wstrzą­śnięte, sze­roko roz­warte oczy. Dole­ciał ją nie­znaczny, lecz wymowny zapach palo­nych mig­da­łów. Przy pierw­szych pró­bach reani­ma­cji męż­czy­znę prze­nie­siono na sofę i roz­luź­niono mu koł­nie­rzyk. Nikt dotąd nie posprzą­tał potłu­czo­nego szkła i por­ce­lany. W pokoju uno­sił się inten­sywny zapach kwia­tów, wina, kre­we­tek i świe­żej śmierci.

Wal­ter C. Pet­ti­bone, pomy­ślała, czło­wiek, który przy­szedł na świat i odszedł z niego tego samego dnia roku. Pełne koło. Więk­szość ludzi jed­nak wola­łaby tego unik­nąć.

– Chcę poroz­ma­wiać z leka­rzem, który pró­bo­wał go rato­wać – powie­działa do Peabody i przyj­rzała się pod­ło­dze. – Musimy zabrać całe to potłu­czone gówno i stwier­dzić, które naczy­nie bądź naczy­nia zawie­rały zatruty alko­hol. Nikt nie może wyjść! To doty­czy i gości, i per­so­nelu. McNab, możesz zacząć spi­sy­wać nazwi­ska i adresy do prze­słu­chań. Rodzina ma być trzy­mana osobno.

– Zdaje się, że mamy tu zabój­cze przy­ję­cie – stwier­dził na odchod­nym McNab.

– Pani porucz­nik, dok­tor Peter Vance. – Peabody przy­pro­wa­dziła męż­czy­znę śred­niej budowy ciała. Miał krót­kie pia­skowe włosy i bródkę w podob­nym odcie­niu. Gdy prze­niósł wzrok na ciało Wal­tera Pet­ti­bone’a, Eve dostrze­gła w jego oczach smu­tek, lecz rów­nież gniew.

– To był porządny czło­wiek. – Mówił z pew­nym tru­dem, sły­chać było ślad bry­tyj­skiego akcentu. – Dobry przy­ja­ciel.

– Ktoś nie był jego przy­ja­cie­lem – zwró­ciła mu uwagę Eve. – To pan stwier­dził, że go otruto, i pole­cił obsłu­dze ambu­lansu zawia­do­mić poli­cję.

– Tak. Objawy były pod­ręcz­ni­kowe, zmarł bły­ska­wicz­nie. – Odwró­cił wzrok od ciała i skrzy­żo­wał spoj­rze­nia z Eve. – Chciał­bym wie­rzyć, że to pomyłka, jakiś potworny wypa­dek. Ale nie­stety… Wła­śnie skoń­czył wzno­sić dość ckliwy toast… taki w jego stylu. Stał, obej­mu­jąc żonę, a dzieci z mał­żon­kami były obok. Uśmie­chał się od ucha do ucha i miał w oczach łzy. Podzię­ko­wa­li­śmy mu okla­skami, potem Walt wypił szam­pana i zaczął się dła­wić. Natych­miast upadł i dostał kon­wul­sji. Po kilku minu­tach było po wszyst­kim. Nic nie można było pora­dzić.

– Skąd wziął tego drinka?

– Nie potra­fię powie­dzieć. Kel­ne­rzy najęci przez dostaw­ców roz­no­sili szam­pana na tacach. Można też było przy­nieść sobie drinka z zaim­pro­wi­zo­wa­nych bar­ków. Więk­szość gości jest tutaj od około siód­mej. Bambi wycho­dziła z sie­bie, żeby na przy­by­cie Wal­tera wszy­scy już byli na miej­scu.

– Bambi?

– Jego żona. – Vance zdo­był się na wątły uśmiech. – Druga żona. Pobrali się mniej wię­cej rok temu. Ona pla­no­wała to przy­ję­cie od tygo­dni. Walt z pew­no­ścią dobrze o nim wie­dział… To nie jest kobieta, którą nazwa­łoby się bystrą. Ale uda­wał, że jest zasko­czony.

– O któ­rej przy­szedł?

– Dokład­nie o wpół do ósmej. Wszy­scy krzyk­nę­li­śmy chó­rem „Nie­spo­dzianka!”, tak jak kazała nam Bambi. Pośmia­li­śmy się z tego, a potem zaczę­li­śmy jeść i pić. Było tro­chę tań­ców. Walt peł­nił honory pana domu, więc cho­dził od grupki do grupki. Jego syn wzniósł toast. – Vance wes­tchnął. – Szkoda, że nie przy­glą­da­łem się dokład­niej temu, co się dzieje. W każ­dym razie Walt na pewno pił szam­pana.

– Czy wtedy, na początku przy­ję­cia, też widział go pan, jak pije?

– Chyba… – Zamknął oczy, jakby pró­bo­wał przy­wo­łać wcze­śniej­szy obraz. – Chyba tak. Nie potra­fię wyobra­zić go sobie bez kie­liszka po toa­ście wznie­sio­nym przez syna. Wal­ter uwiel­biał swoje dzieci. Potem chyba miał nowy kie­li­szek, pełny. Ale nie potra­fię powie­dzieć z całą pew­no­ścią, czy wziął go z tacy, czy ktoś mu go podał.

– Byli­ście przy­ja­ciółmi?

Twarz znowu mu posmut­niała.

– Dobrymi przy­ja­ciółmi… tak.

– Czy miał jakieś kło­poty w mał­żeń­stwie?

Vance pokrę­cił głową.

– Był bar­dzo szczę­śliwy. Szcze­rze mówiąc, więk­szość jego zna­jo­mych nie potra­fiła zro­zu­mieć, dla­czego poślu­bił Bambi. Z Shelly byli przed­tem… ile…? Zdaje się, że ponad trzy­dzie­ści lat. Roz­wie­dli się w dość przy­ja­ciel­skich sto­sun­kach. Nie minęło pół roku i już zna­lazł sobie Bambi. Więk­szość z nas myślała, że to tylko kry­zys wieku śred­niego, ale oni ze sobą zostali.

– Czy jego pierw­sza żona dzi­siaj tu była?

– Nie. Ich sto­sunki nie były aż tak przy­ja­ciel­skie.

– Czy przy­cho­dzi panu na myśl ktoś, kto mógłby życzyć mu śmierci?

– Abso­lut­nie nikt. – Vance bez­rad­nie roz­ło­żył ręce. – Twier­dze­nie, że nie miał wro­gów, jest natu­ral­nie bana­łem, pani porucz­nik, ale wła­śnie tak powie­dział­bym o Wal­cie. Lubiano go, a wielu ludzi wręcz go uwiel­biało. Był z natury dobro­dusz­nym czło­wie­kiem, szczo­drym pra­co­dawcą i odda­nym ojcem.

No i boga­tym, pomy­ślała Eve, podzię­ko­waw­szy dok­to­rowi. Boga­tym czło­wie­kiem, który zosta­wił pierw­szą żonę dla młod­szej, bar­dziej sek­sow­nej kobiety. A ponie­waż ludzie na ogół nie noszą ze sobą cyjanku na przy­ję­cia uro­dzi­nowe, ktoś przy­szedł tutaj z wyraź­nym zamia­rem zabi­cia Pet­ti­bone’a.

W salo­nie, połą­czo­nym drzwiami z sypial­nią, Eve prze­pro­wa­dziła roz­mowę z drugą żoną denata.

Pokój był mroczny, cięż­kie różowe dra­pe­rie zacią­gnięte, a jedyna lampa osło­nięta pasia­stym aba­żu­rem dawała mdłe, cukier­kowe świa­tło.

Eve stwier­dziła, że wszystko w tym pomiesz­cze­niu jest różowe lub białe i fal­ba­nia­ste. Prze­cu­krzone cia­sto, pomy­ślała. Góry podu­szek, mnó­stwo ser­wet, ser­wetek i bież­nicz­ków, a do tego ciężki zapach zbyt wielu róż zgro­ma­dzo­nych w jed­nym miej­scu.

W tym dziew­czę­cym kró­le­stwie Bambi Pet­ti­bone sie­działa oparta na szez­longu obi­tym różo­wym aksa­mi­tem. Krę­cone włosy miała zebrane w war­kocz i ufar­bo­wane na podobny odcień jak rumieńce lalki. Kom­plet, który nosiła, rów­nież był różowy. Opa­li­zu­jący mate­riał zasła­niał więk­szą część jed­nej piersi, druga nato­miast była kokie­te­ryj­nie prze­sło­nięta prze­zro­czy­stą wstawką w kształ­cie róży.

Wiel­kie nie­bie­skie oczy pani Pet­ti­bone uro­czo lśniły od łez, które ście­kały małymi, ślicz­nymi kro­plami po gład­kich policz­kach. Twarz spra­wiała wra­że­nie mło­dej i nie­win­nej, ciało mówiło jed­nak co innego.

Kobieta trzy­mała na kola­nach białą kudłatą kulę.

– Pani Pet­ti­bone?

Blon­dynka zaszlo­chała i wtu­liła twarz w białe kudły. Gdy kula nagle wydała z sie­bie szczek­nię­cie, Eve uznała, że praw­do­po­dob­nie jest to pies dziw­nej rasy.

– Jestem porucz­nik Dal­las z nowo­jor­skiej poli­cji, a to moja asy­stentka, Peabody. Jest nam bar­dzo przy­kro z powodu straty, jaką pani ponio­sła.

– Boney nie żyje. Mój drogi Boney.

Boney i Bambi, pomy­ślała Eve. Co tym ludziom odbija?

– Wiem, że prze­żywa pani trudne chwile… – Eve rozej­rzała się i pojęła, że nie ma innego wyj­ścia, jak usiąść na czymś pucha­tym i różo­wym. – Ale muszę zadać pani kilka pytań.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki