W służbie śmierci - ebook

I

Pa­weł po­cząt­kowo uwa­żał, że ła­du­nek wy­bu­chowy na­leży pod­ło­żyć jed­nemu z le­ka­rzy do torby, jed­nak po dwóch ty­go­dniach wni­kli­wej ob­ser­wa­cji ich zwy­cza­jów zro­zu­miał, że taki plan jest zbyt trudny do zre­ali­zo­wa­nia i nie­sie ze sobą nad­mierne ry­zyko nie­po­wo­dze­nia. „Ła­twiej ją bę­dzie pod­mie­nić” – w gło­wie za­świ­tała mu ge­nialna myśl. „Kupi się iden­tyczną torbę, jaką ma le­karz, i wpa­kuje do niej śliczną bombkę”. Wy­bór ele­ganc­kiego ne­se­seru gi­ne­ko­loga Izy­dora Ko­wal­skiego był oczy­wi­sty, bo gi­ne­ko­lożka Bar­bara Gę­sicka za każ­dym ra­zem przy­jeż­dżała do pracy z inną to­rebką.

– Szczuje bo­gac­twem – re­la­cjo­no­wał Pa­weł swoje od­kry­cie Zu­zan­nie. – Po­ka­zuje, jak się do­ro­biła na oka­le­cza­niu i za­bi­ja­niu pa­cjen­tek. Pan dok­tor za to ni­gdy nie roz­staje się ze swoim ku­fer­kiem.

Pa­weł przy­je­chał na par­king przed szpi­ta­lem już w nie­dzielę wie­czo­rem. By się tam do­stać, wy­ko­rzy­stał za­ła­twioną przez Zu­zannę prze­pustkę pra­cow­ni­czą. No­co­wa­nie w au­cie nie było dla niego żadną no­wo­ścią, ale z po­wodu pod­eks­cy­to­wa­nia nie mógł zmru­żyć oka. Raz za ra­zem ana­li­zo­wał wszyst­kie punkty swo­jego planu, co chwilę zer­ka­jąc na sie­dze­nie obok, żeby spraw­dzić, czy duża le­kar­ska torba na pewno tam była, a po­tem za­glą­dał do jej wnę­trza, żeby się upew­nić, czy przy­go­to­wany z naj­więk­szą sta­ran­no­ścią ła­du­nek wciąż spo­czy­wał na jej dnie.

– Przy­jeż­dżają, wy­sia­dają, idą do bu­dynku – wy­li­czał na głos. – Ja wy­sia­dam z torbą, uru­cha­miam alarm w ich au­cie, cze­kam… – Przy tym punk­cie za­wsze prze­ry­wał na chwilę i marsz­czył brwi. – Je­śli nikt nie wyj­dzie… Będę mu­siał wejść do środka, żeby zła­pać le­ka­rza na od­dziale. – Plan nie był ide­alny, ale wła­śnie z tego po­wodu Pa­weł zde­cy­do­wał się za­sto­so­wać od­pa­la­nie ła­dunku drogą ra­diową, a nie na przy­kład za po­mocą ze­gara albo me­cha­ni­zmu ini­cjo­wa­nego otwar­ciem torby. – Jak wy­buch­nie, ob­ser­wuję oto­cze­nie – kon­ty­nu­ował swoją śmier­telną wy­li­czankę. – Cze­kam na przy­jazd po­li­cji, ob­ser­wuję ich, wta­piam się w tłum…

Jego wzrok znów po­wę­dro­wał na sie­dze­nie pa­sa­żera. Torba le­kar­ska z bombą le­żała na nie­du­żej czar­nej wa­lizce, w któ­rej trzy­mał wszyst­kie ak­ce­so­ria ko­nieczne do do­ko­na­nia szyb­kiej zmiany wy­glądu: pe­ruki, wąsy, brody, oku­lary, a na­wet sztuczne nosy i ko­lo­rowe so­czewki kon­tak­towe. Miał też ze­staw do ma­ki­jażu, który po­zwa­lał zmie­nić od­cień skóry albo do­ma­lo­wać si­niaki, przy­pusz­czał jed­nak, że tym ra­zem mu się to nie przyda. Poza tym nie lu­bił prze­bie­ra­nek i ucie­kał się do nich tylko wtedy, gdy oko­licz­no­ści nie da­wały mu al­ter­na­tywy. Pre­fe­ro­wał dzia­łać spon­ta­nicz­nie, na przy­kład do­paść ofiarę na dro­dze i ją po pro­stu za­tłuc, a po­tem szybko…

– Kurwa! – za­klął i za­ci­snął mocno usta. – Ba­gaż­nik!

Z po­wodu ca­łego pod­nie­ce­nia zwią­za­nego z pla­no­wa­nym za­ma­chem Pa­weł cał­kiem za­po­mniał, że w ba­gaż­niku wciąż le­żały zwłoki mło­dej dziew­czyny, którą za­bił na szo­sie za Lesz­nem. Szła po­bo­czem, pro­wa­dząc ro­wer, więc za­trzy­mał się i za­py­tał uprzej­mie, czy jej nie po­móc. Kiedy od­mó­wiła i za­częła iść da­lej, zje­chał z drogi, wy­siadł z auta i po pro­stu roz­bił jej czaszkę zna­le­zio­nym pod sto­pami ka­mie­niem. Ro­wer wrzu­cił do rowu, a ciało umie­ścił w ba­gaż­niku. Uznał, że skoro swo­jej zbrodni do­ko­nał go­łymi rę­kami, na dziew­czy­nie mogą znaj­do­wać się ślady bio­lo­giczne.

„To było głu­pie!” – po­my­ślał, ude­rza­jąc dłońmi o kie­row­nicę. „Zu­zanna nie bę­dzie za­do­wo­lona”.

Pa­weł wie­dział, że bę­dzie ona po pro­stu wście­kła, zwłasz­cza że jesz­cze dzień wcze­śniej pro­siła go, żeby nie ro­bił nic głu­piego. Pod sło­wem głu­pie ro­zu­miała: nie za­bij ni­kogo przy­pad­ko­wego. Ale kiedy zo­ba­czył tę dziew­czynę na po­bo­czu, nie my­ślał o ni­czym in­nym, tylko o tym, że musi ją za­bić.

Im­puls?

Za­chcianka?

Jak zwał, tak zwał. Nie­za­pla­no­wane mor­der­stwa krę­ciły go naj­bar­dziej.

– Trudno – wes­tchnął. Wie­dział, że zwłoki będą mu­siały zo­stać w ba­gaż­niku do końca jego ak­cji, jak na­zy­wał pla­no­wany za­mach. Nie było upału, nie było więc obawy, że za­czną się roz­kła­dać i śmier­dzieć (taką przy­naj­mniej miał na­dzieję), kom­pli­ko­wały jed­nak sy­tu­ację. Bę­dzie mu­siał póź­niej zbo­czyć z trasy i gdzieś je za­ko­pać. Te­raz jed­nak li­czyło się tylko wy­ko­na­nie planu!

Pa­weł z bi­ją­cym ser­cem pa­trzył, jak par­king szpi­talny za­peł­nia się po­woli służ­bo­wymi au­tami. Spoj­rzał na ze­ga­rek. Do­kład­nie o szó­stej pięć­dzie­siąt pięć w bra­mie po­ja­wiła się zie­lona To­yota na­le­żąca do dok­tora Ko­wal­skiego, który jak co dzień za­jął swoje miej­sce na par­kingu i po chwili wy­siadł z auta. Z Pawła uszło po­wie­trze. Po­now­nie ude­rza­jąc dłońmi o kie­row­nicę, za­wo­łał:

– Ja pier­dolę! Przy­je­chał sam!

Gi­ne­ko­log otwo­rzył tylne drzwi auta i wy­jął kla­syczną skó­rzaną torbę le­kar­ską. Taka sama le­żała na sie­dze­niu pa­sa­żera obok Pawła.

– Gdzie jest ta głu­pia baba?!

Ja­kiś męż­czy­zna prze­cho­dził aku­rat obok i spoj­rzał z za­cie­ka­wie­niem na męż­czy­znę wy­dzie­ra­ją­cego się za kie­row­nicą sa­mo­chodu.

Pa­weł za­uwa­żył go i opa­no­wał się nieco.

– Nie zwra­caj na sie­bie uwagi. Uspo­kój się – po­wta­rzał sam do sie­bie. Mu­siał zde­cy­do­wać, czy ma kon­ty­nu­ować re­ali­za­cję swo­jego planu. Skoro Gę­sicka nie przy­je­chała z Ko­wal­skim, to trzeba bę­dzie ją do­paść ja­koś ina­czej. To zaś ozna­czało dzia­ła­nie w po­śpie­chu, bez więk­szego pla­no­wa­nia… czyli znów spon­ta­niczną ak­cję. Niby to wła­śnie Pa­weł lu­bił naj­bar­dziej, ale w tym wy­padku wszystko miało się prze­cież po­to­czyć ina­czej. – Je­bać to! – wark­nął. – Póź­niej się zo­ba­czy. Te­raz jadę z kok­sem.

Kiedy Ko­wal­ski ru­szył w stronę wej­ścia na SOR, Pa­weł zła­pał ku­fe­rek le­kar­ski i wy­sko­czył z auta. Pod­szedł do To­yoty i ude­rzył torbą o ma­skę, na­tych­miast uru­cha­mia­jąc alarm. Zwró­cił się ku wej­ściu do szpi­tala z prze­stra­szoną mi­nią i unie­sioną dło­nią.

Gi­ne­ko­log od razu się obej­rzał. Na wi­dok męż­czy­zny w śred­nim wieku, który ma­chał w jego stronę, wró­cił na par­king i pod­szedł do swo­jego auta.

– Bar­dzo pana prze­pra­szam. – Pa­weł wy­szcze­rzył się w uśmie­chu, tak samo uda­wa­nym jak wcze­śniej­szy prze­strach. – Mam na­dzieję, że ni­czego nie uszko­dzi­łem. My­ślę, że tylko otar­łem się torbą o ma­skę, ale chyba się nic nie stało.

– Nie, nic się nie stało – od­parł le­karz, choć wi­dać było, że nie jest za­do­wo­lony. – Za­raz wy­łą­czę alarm.

– Ale niech pan spoj­rzy, czy cze­goś nie za­tar­łem. Wie pan, nie mam oku­la­rów i nie bar­dzo wi­dzę.

– Nie, chyba nie.

W tym mo­men­cie cho­dziło o to, żeby Ko­wal­ski na parę se­kund po­zo­sta­wił torbę poza za­się­giem swo­jego wzroku. Pa­weł znał się tro­chę na lu­dziach i ich mi­mo­wol­nych re­ak­cjach, więc aby le­ka­rza do tego za­chę­cić, swoją torbę po­sta­wił na as­fal­cie i ob­szedł auto z dru­giej strony.

„Bingo!” – po­my­ślał, wi­dząc, jak gi­ne­ko­log kła­dzie ne­se­ser obok i idzie za nim.

– No niech pan zer­k­nie – za­chę­cił Ko­wal­skiego. – Sze­dłem, o tu, z tyłu, i mo­gło się nieco po­ry­so­wać. – Po tych sło­wach na­tych­miast ru­szył w stronę to­reb i zła­pał ku­fer na­le­żący do le­ka­rza.

Po­cząt­kowo zi­ry­to­wany gi­ne­ko­log uspo­koił się i mach­nął ręką, kiedy zo­ba­czył, że auto jest nie­usz­ko­dzone.

– Nad­mierna prze­sada – za­wy­ro­ko­wał, po czym spoj­rzał na Pawła dzier­żą­cego torbę iden­tyczną do jego wła­snej. – Pan tu­taj pra­cuje?

– Ja? Nie, ja tylko przy­je­cha­łem na kon­sul­ta­cję. Je­stem ze szpi­tala w Ole­śnicy.

– O, na­prawdę? Ja też tam cza­sami pra­cuję.

– No tak mi się wy­da­wało, że pana skądś ko­ja­rzę – po­wie­dział Pa­weł i ro­ze­śmiał się ner­wowo. – Mu­sie­li­śmy się kie­dyś mi­nąć na ko­ry­ta­rzu. Ja pra­cuję na in­ter­nie. A tu­taj te­raz leży mój pa­cjent i przy­je­cha­łem spraw­dzić, czy wszystko u niego okej. – Zro­bił wy­mowny gest pal­cami. – Je­stem za to wy­na­gra­dzany poza NFZ.

– No tak. – Le­karz uśmiech­nął się ką­tem ust. – Ja­sne.

Ko­wal­ski pod­szedł do torby i bez spraw­dza­nia, czy na pewno na­leży do niego, pod­niósł ją z ziemi i ru­szył w stronę SOR-u.

– To idę. Do zo­ba­cze­nia na placu boju – po­że­gnał się, ma­cha­jąc ręką przez ra­mię.

– Tak, do zo­ba­cze­nia – od­parł Pa­weł, po czym wró­cił do swo­jego auta i za­jął miej­sce kie­rowcy. Wie­dział, że torba, którą zła­pał, na­le­żała do le­ka­rza, ale i tak zaj­rzał do środka, żeby się upew­nić.

– Tak, kurwa, tak! – krzyk­nął, wi­dząc jej za­war­tość. Się­gnął do schowka na oku­lary i wy­jął z niego starą ko­mórkę, która miała po­słu­żyć za pi­lota do od­pa­le­nia bomby. – Te­raz tylko wejdź do środka i po spra­wie, dok­torku.

Pa­weł mógł za­ini­cjo­wać wy­buch, za­nim le­karz wszedł do bu­dynku, ale uznał, że za­baw­niej bę­dzie zro­bić to w taki spo­sób, by zgi­nęło wię­cej lu­dzi. Po­my­ślał, że dzięki temu zła­go­dzi nieco swój gniew wy­wo­łany tym, że Gę­sicka nie przy­je­chała do pracy.

Wkle­pał nu­mer na te­le­fo­nie, ale za­nim wy­brał przy­cisk po­łą­cze­nia, przez kil­ka­na­ście se­kund kon­tem­plo­wał tę cu­downą chwilę, przy­po­mi­na­jąc so­bie wszyst­kie inne sy­tu­acje, kiedy wy­sa­dzał lu­dzi w po­wie­trze. Bli­ski Wschód, Afga­ni­stan, Irak i ten je­den raz w Ira­nie, o któ­rym nikt nie wie­dział… Uświa­do­mił so­bie, że ni­gdy nie zro­bił tego w Eu­ro­pie, i do­piero w ten po­nie­dział­kowy po­ra­nek zro­zu­miał, że bar­dzo tego chciał i że speł­nia swoje ma­rze­nie.

Eks­plo­zja była więk­sza, niż Pa­weł się spo­dzie­wał. Na tyle duża, że le­cący w stronę lą­do­wi­ska he­li­kop­ter Lot­ni­czego Po­go­to­wia Ra­tun­ko­wego za­chwiał się i o mało nie spadł. Pa­weł był tym tak za­sko­czony, że za­czął się za­sta­na­wiać, czy w tor­bie na pewno była tylko jedna kostka tro­tylu. „Może mi się po­je­bało?” – po­my­ślał. „Może wrzu­ci­łem dwie?” Po chwili uświa­do­mił so­bie jed­nak, że w szpi­talu znaj­do­wały się in­sta­la­cje z tle­nem i praw­do­po­dob­nie ga­zowa, co zwięk­szyło siłę wy­bu­chu.

– Za­je­bi­ście – mruk­nął. – Wprost cu­dow­nie.

Bar­dzo chciał wy­siąść z sa­mo­chodu, żeby po­dzi­wiać swoje dzieło z nieco lep­szej per­spek­tywy, ale wo­lał nie zwra­cać na sie­bie uwagi. Na pewno ktoś za­uwa­żyłby fa­ceta, który z uśmie­chem na twa­rzy przy­gląda się ran­nym lu­dziom ucie­ka­ją­cym w pa­nice z bu­dynku szpi­tala. Oparł brodę o kie­row­nicę i z roz­ma­rzo­nym wzro­kiem ob­ser­wo­wał oto­cze­nie.

Pa­weł mógłby kon­tem­plo­wać swoje dzieło znisz­cze­nia go­dzi­nami, ale w każ­dej beczce miodu była ja­kaś łyżka dzieg­ciu. W tym wy­padku był to te­le­fon od Zu­zanny, o któ­rej nie­mal cał­kiem za­po­mniał.

– Zro­bi­łeś to? – za­py­tała bez zbęd­nych po­wi­tań.

– Tak, zro­bi­łem.

– Bo me­dia jesz­cze nic nie mó­wią – po­wie­działa nieco cich­szym to­nem.

Pa­weł do­my­ślił się, że nie chciała, aby ich roz­mowę sły­szał jej mąż.

– Po­wie­dzą – za­pew­nił. – Ale mam dla cie­bie złą wia­do­mość.

– Mów.

– Gi­ne­ko­log przy­je­chał sam. Nie było z nim jego ko­le­żanki.

Po dru­giej stro­nie za­pa­dła zło­wroga ci­sza.

– Ale on nie żyje? – upew­niła się Zu­zanna.

– Tak, wziął ła­du­nek ze sobą i wszedł do szpi­tala. Zro­biło się spore za­mie­sza­nie.

– O Boże! – w gło­sie Zu­zanny sły­chać było iry­ta­cję. – Czyli na­wet nie po­twier­dzi­łeś, że on zgi­nął. A w do­datku le­karka nie przy­je­chała i cią­gle cho­dzi żywa po tej ziemi.

– Prze­stań się wku­rzać. Le­karz na pewno nie żyje. Na pewno. A nią zajmę się póź­niej.

– Czy ty się do­brze czu­jesz? Czy ty w ogóle my­ślisz? Prze­cież te­raz ona bę­dzie mo­gła się gdzieś scho­wać i na­wet jej nie znaj­dziesz. Po­li­cja może dać jej ochronę.

Pa­weł wy­buch­nął gło­śnym śmie­chem.

– Jaka po­li­cja? Jaką ochronę? Skąd będą wie­dzieć, że oni są ce­lem za­ma­chu? Że ten le­karz był ce­lem za­ma­chu? Cały SOR na Ka­mień­skiego prze­stał ist­nieć i aku­rat będą wie­dzieli, że ła­du­nek był w jego tor­bie? Za­nim się zo­rien­tują, mi­nie przy­naj­mniej doba.

– Ty na­prawdę je­steś głupi. Masz w tej chwili je­chać i za­ła­twić sprawę le­karki! Ona jest twoim ce­lem.

– Żaba, no nie mogę się stąd ru­szyć. Mu­szę cze­kać na roz­wój wy­pad­ków.

– Jaki roz­wój wy­pad­ków? O czym ty mó­wisz?

– Mu­szę zo­ba­czyć, jak pro­wa­dzona jest ak­cja ra­tun­kowa i kto jest za nią od­po­wie­dzialny. Je­śli okaże się, że są na na­szym tro­pie… na moim tro­pie, to będę mu­siał re­ago­wać. Nie bój się, le­karka nie uciek­nie. Poza tym…

– Tak?

– Poza tym te­raz na­bra­łem ochoty na coś więk­szego. My­ślę, że wy­biorę się w nocy do was i we­zmę cały ar­se­nał, jaki mia­łem. I tak pla­no­wa­łem się tego po­zbyć. Nie bę­dzie lep­szej oka­zji.

Zu­zanna nie od­po­wie­działa. Pa­weł wie­dział, że była zde­ner­wo­wana, on zaś był wy­jąt­kowo spo­kojny i opa­no­wany. Był też pe­wien po­wo­dze­nia swo­jej mi­sji. W tam­tym mo­men­cie czuł się nie­po­ko­nany.

– Do­bra, Żabo, będę koń­czyć. Przy­je­chało sporo służb i za­częły dzia­łać. Wmie­szam się w tłum i zo­ba­czę, o co cho­dzi, okej?

– No, okej – mruk­nęła. – Dzwoń, gdy­byś cze­goś po­trze­bo­wał.

– Ja­sne.

Wmie­sza­nie się w tłum nie było wcale trudne. Ak­cja pro­wa­dzona była cha­otycz­nie. Lu­dzie wcho­dzili i wy­cho­dzili bez żad­nego nad­zoru. Przez dłuż­szą chwilę Pa­weł nie mógł się na­wet zo­rien­to­wać, kto do­wo­dzi ze strony po­li­cji, ale kiedy w końcu zlo­ka­li­zo­wał czło­wieka, ten oka­zał się kom­plet­nym igno­ran­tem, po­wo­du­ją­cym wię­cej za­mie­sza­nia niż po­żytku. Sa­pe­rzy przy­je­chali do­piero około po­łu­dnia. Wtedy też Zu­zanna dała mu znać, że w me­diach głów­nego nurtu in­for­ma­cji jest jak na le­kar­stwo, ale w me­diach spo­łecz­no­ścio­wych po­ja­wiły się już nie­ofi­cjalne zdję­cia z miej­sca wy­bu­chu. To mu się nie spodo­bało, bo ktoś sfo­to­gra­fo­wał po­zo­sta­ło­ści po ła­dunku.

„Gdyby to zo­ba­czył ktoś ze sta­rych zna­jo­mych, mógł­bym mieć kło­poty” – po­my­ślał.

Krę­ce­nie się po te­re­nie szpi­tala uła­twiało mu to, że pra­wie wszy­scy no­sili ma­ski, ale i bez tego Pa­weł umiał wto­pić się w tłum i za­cho­wy­wać tak, by nie wzbu­dzać po­dej­rzeń. Przez chwilę roz­wa­żał na­wet, czy nie po­sprzą­tać po­zo­sta­ło­ści po ła­dunku, ale te zo­stały za­bez­pie­czone naj­wcze­śniej.

Około go­dziny czter­na­stej na te­re­nie SOR-u po­ja­wiło się kilku po­li­cjan­tów, któ­rzy wy­da­wali się mieć głowy na karku. Pa­weł wie­dział, że trzeba ich bacz­nie ob­ser­wo­wać. Je­den z nich na­zy­wał się Bor­kow­ski, a jego wy­gląd umoż­li­wiał Paw­łowi pod­szy­cie się pod niego.

Pa­weł wró­cił do auta i otwo­rzył wa­lizkę z re­kwi­zy­tami. Kiedy ob­my­ślał swoje prze­bra­nie, przy­szło mu do głowy, że gdyby ak­cja pro­wa­dzona była na­le­ży­cie, wszyst­kie sa­mo­chody na par­kingu zo­sta­łyby już dawno spraw­dzone i zna­le­ziono by zwłoki w jego ba­gaż­niku. Oczy­wi­ście nic ta­kiego się nie stało, dla­tego mógł ze spo­ko­jem upo­dab­niać się do po­li­cjanta. Na tyl­nym sie­dze­niu miał wo­rek z ubra­niami na różne oka­zje, od bar­dzo ele­ganc­kich gar­ni­tu­rów po strój spor­towy. Bor­kow­ski no­sił pro­stą czarną kurtkę i choć Pa­weł nie miał iden­tycz­nej, mógł na­rzu­cić się­ga­jącą bio­der bom­berkę, która z po­wo­dze­niem mo­gła ucho­dzić za kurtkę pana aspi­ranta.

Kiedy Pa­weł skoń­czył prze­bie­ra­nie się i do­pa­so­wy­wa­nie pe­ruki, po­czuł wielki głód, więc po­si­lił się ka­nap­kami za­ku­pio­nymi wcze­śniej na sta­cji ben­zy­no­wej. Szczę­ście mu sprzy­jało, bo kiedy z za­do­wo­le­niem prze­żu­wał chleb z szynką, za­uwa­żył, że Bor­kow­ski i jego part­ner wy­cho­dzą z SOR-u, wsia­dają do auta i gdzieś od­jeż­dżają.

„Mogę tam po pro­stu wejść i po­da­wać się za niego” – skon­sta­to­wał. Za­nim jed­nak to zro­bił, za­dzwo­nił do Zu­zanny.

– Żabo, mo­gła­byś mi zdo­być nu­mer te­le­fonu aspi­ranta Bor­kow­skiego z wro­cław­skiej po­li­cji?

– Słu­cham? Po co ci to?

– Oj, nie py­taj, po pro­stu za­łatw mi go.

– Do­bra, ale co ty w za­sa­dzie ro­bisz? Je­steś tam jesz­cze?

– Tak, je­stem. Wy­ślij mi ten nu­mer.

Po skoń­czo­nej roz­mo­wie Pa­weł wy­jął plik ma­łych kar­te­czek, które mo­gły słu­żyć jako wi­zy­tówki. Pół go­dziny póź­niej za­dzwo­niła Zu­zanna z nu­me­rem aspi­ranta Bor­kow­skiego. Pa­weł za­pi­sał go na kilku kart­kach i scho­wał je do kie­szeni kurtki. Wy­sia­da­jąc z auta, za­uwa­żył w od­dali dwa busy na war­szaw­skich nu­me­rach. Mimo że nie były w ża­den spo­sób ozna­czone, od razu po­znał, że to an­ty­ter­ro­ry­ści. Wy­star­czyło, że zo­ba­czył czarne mun­dury i ko­mi­niarki.

– Nie­do­brze – wy­szep­tał. – Oby nie było tam ni­kogo, kto ogar­nie ten bur­del.

Ru­szył w stronę SOR-u, mi­ja­jąc po dro­dze „czar­nych”, któ­rzy wy­sie­dli z bu­sów. Przyj­rzał się im uważ­nie, a gdy za­uwa­żył, że ich szef idzie roz­ma­wiać z miej­sco­wym po­li­cjan­tem do­wo­dzą­cym ak­cją, po­dą­żył za nim i był świad­kiem nie­przy­jem­nej wy­miany zdań. Kiedy wra­cał do wyj­ścia, mi­nął młodą funk­cjo­na­riuszkę trzy­ma­jącą otwar­tego lap­topa. In­tu­icja pod­po­wie­działa mu, żeby ją za­cze­pić.

– Cześć – po­wie­dział we­soło.

Spoj­rzała na niego zdzi­wiona, z sze­roko otwar­tymi oczami.

– Aspi­rant Bor­kow­ski. Przy­je­cha­li­ście z War­szawy nam po­móc?

Dziew­czyna się za­cu­kała:

– No… tak… Taki jest plan.

– Świet­nie, bo tu­taj ta ak­cja to jest o kant dupy po­tłuc. Słu­chaj, dam ci mój nu­mer te­le­fonu, do­brze? Gdy­by­ście po­trze­bo­wali kon­taktu do ko­goś, komu na­prawdę za­leży na roz­wią­za­niu tej sprawy. – Wy­jął z kie­szeni pro­wi­zo­ryczną wi­zy­tówkę i po­dał ją dziew­czy­nie.

– Okej, dzięki. – Spoj­rzała nie­pew­nie na kar­te­lu­szek.

– Za­po­mnia­łem do­ro­bić no­wych, ale to na­prawdę mój nu­mer – za­pew­nił. – Za­dzwoń­cie, gdy­by­ście cze­goś po­trze­bo­wali.

– Tak zro­bimy.

– Su­per! Wo­bec tego ja te­raz po­jadę na ko­mendę, ale bądźmy w kon­tak­cie. Trzy­maj­cie się.

Pa­weł nie był pe­wien, czy jego plan ma szanse po­wo­dze­nia, ale uznał, że warto było spró­bo­wać. Na­stęp­nie sku­pił się na ob­ser­wo­wa­niu an­ty­ter­ro­ry­stów. Kiedy od­jeż­dżali spod szpi­tala, po­my­ślał, że może wra­cają do domu, ale i tak ich śle­dził, aż do­je­chał za nimi do aka­de­mi­ków Uni­wer­sy­tetu Me­dycz­nego we Wro­cła­wiu. Za­par­ko­wał auto w pew­nej od­le­gło­ści od bu­dyn­ków i po­szedł spraw­dzić oto­cze­nie. Za­uwa­żył, że na por­tierni sie­dział ja­kiś cieć, więc scho­wał się i przez chwilę cze­kał na roz­wój wy­pad­ków. Zu­zanna dzwo­niła dwa razy, ale od­rzu­cał po­łą­cze­nia. Około pół­nocy pod aka­de­mi­kiem po­ja­wił się sa­mo­chód, z któ­rego wy­sia­dło dwóch męż­czyzn.

– Je­stem ge­niu­szem – po­wie­dział do sie­bie Pa­weł, wi­dząc po­stać Bor­kow­skiego i jego part­nera. Wie­dział, że musi do­stać się do bu­dynku, ale to ozna­czało, że albo po­zbę­dzie się ochro­nia­rza, albo znaj­dzie inne wej­ście. Wo­lał nie ro­bić nie­po­trzeb­nego za­mie­sza­nia ko­lej­nym tru­pem, więc wy­brał się na po­szu­ki­wa­nie ja­kie­goś otwar­tego okna. „Za­wsze ja­kieś są” – po­my­ślał i po chwili za­uwa­żył uchy­lone okno ła­zienki, przez które wśli­znął się do środka, po czym ru­szył na po­szu­ki­wa­nie po­li­cjan­tów.

Pa­weł pod­słu­chał ich roz­mowę. To, czego się do­wie­dział, wcale mu się nie spodo­bało. Ozna­czało bo­wiem, że cze­kała go jesz­cze jedna bez­senna noc spę­dzona na kon­stru­owa­niu na­stęp­nego ła­dunku… Mimo wszystko uwa­żał, że los mu sprzy­jał, po­nie­waż wciąż miał szansę na to, aby do­koń­czyć swój plan. Co wię­cej, nikt nie do­cie­kał, skąd pani funk­cjo­na­riusz miała nu­mer te­le­fonu Bor­kow­skiego.

„Nikt w tej po­li­cji nie my­śli” – do­szedł do wnio­sku. „A Zu­zanna mówi, że to ja je­stem głupi”.

***

– Gdzie je­steś? – za­py­tała Zu­zanna, kiedy Pa­weł w końcu do niej za­dzwo­nił.

– W tra­sie. Jadę po resztę ła­dun­ków wy­bu­cho­wych. Je­stem już bar­dzo bli­sko wa­szego domu.

– Co pla­nu­jesz?

– Bio­rąc pod uwagę to, czego się do­wie­dzia­łem, mu­szę całą sprawę za­ła­twić jesz­cze o świ­cie.

– Ale czego się do­wie­dzia­łeś? Opo­wiedz mi wszystko.

Pa­weł stre­ścił prze­bieg wy­da­rzeń z mi­nio­nego dnia.

– Jesz­cze na ko­niec sły­sza­łem, jak Bor­kow­ski za­ła­twia na­kaz prze­szu­ka­nia domu le­karki – re­la­cjo­no­wał. – Dzwo­nił do pro­ku­ra­tury, za­nim od­je­chał spod aka­de­mika.

– Czyli już wie­dzą, że cho­dziło o nich.

– No po­wiedzmy, że się do­my­ślają.

– Kurwa, wie­dzia­łam!

– Uspo­kój się, okej? Pa­nuję nad sy­tu­acją. Jadę po ła­dunki, a ty zrób tak, żeby twój stary mnie nie za­uwa­żył. Za­ła­twimy tę sprawę, za­nim się obej­rzysz.

– Mam na­dzieję. Nie spieprz tego.

– Ma się ro­zu­mieć.

Pa­weł wie­dział, że musi ukraść ko­lejny sa­mo­chód. Po­sta­no­wił zro­bić wielką bombę, ale do­piero kiedy do­tarł do ga­rażu Zu­zanny i Marka Iwa­nic­kich, przy­szła mu do głowy myśl, że może upiec kilka pie­czeni na jed­nym ogniu. I to do­słow­nie.

„Skoro po­li­cja bę­dzie je­chać pod jej dom, to może wtedy ich wszyst­kich wy­sa­dzę?” – za­czął fan­ta­zjo­wać, czu­jąc, jak na­ra­sta­jące pod­eks­cy­to­wa­nie od­pę­dza sen.

Naj­le­piej by­łoby za­par­ko­wać kilka nu­me­rów da­lej od domu Zu­zanny i jej męża. Pa­weł miał jed­nak do za­ła­do­wa­nia wiele ki­lo­gra­mów tro­tylu, co ozna­czało, że mu­siał pod­je­chać jak naj­bli­żej ga­rażu, żeby prze­pro­wa­dzić tę ak­cję jak naj­dy­skret­niej. Na szczę­ście miał klu­cze za­równo do po­se­sji, jak i do ga­rażu, o czym mąż Zu­zanny nie wie­dział.

Za­nim otwo­rzył kłódkę, Pa­weł spoj­rzał na dom i do­strzegł w jed­nym z okien po­stać przy­ja­ciółki, która po chwili za­su­nęła za­słonę. Uśmiech­nął się, bar­dzo ci­cho otwo­rzył drzwi i roz­po­czął za­ła­du­nek. Duża część ko­stek tro­tylu mu­siała zna­leźć się w ba­gaż­niku, więc przy­krył nim znaj­du­ją­cego się tam wciąż trupa, który był już sztywny.

„Na­ro­bi­łem so­bie kło­po­tów tym cia­łem” – po­my­ślał. „Po jaką cho­lerę ją za­bi­ja­łem?!”

Nie było jed­nak czasu na au­to­ana­lizy psy­cho­lo­giczne. Mu­siał wy­czy­ścić ga­raż do ostat­niej kostki tro­tylu i nie za­po­mnieć za­brać pu­dełka ze spłon­kami, a także oka­blo­wa­nia.

– Opła­ciło się ki­tra­nie tego przez lata – po­wie­dział do sie­bie z za­do­wo­le­niem, się­ga­jąc po skrzynkę z na­rzę­dziami. – Jesz­cze tylko za­ju­mamy Ma­recz­kowi parę rze­czy do skle­ce­nia ła­dunku i… go­towe.

Cze­kało go bar­dzo dużo pracy, dla­tego Pa­weł nie oglą­dał się za sie­bie. Wsiadł do auta i ru­szył w stronę Ko­bie­rzyc.

Wła­my­wa­nie się do sa­mo­cho­dów nie było dla Pawła trudne, zwłasz­cza do star­szych mo­deli, które nie były na­szpi­ko­wane elek­tro­niką. W po­bliżu Ko­bie­rzyc wy­pa­trzył Volks­wa­gena Polo pa­mię­ta­ją­cego mi­nione ty­siąc­le­cie, który ide­al­nie nada­wał się na sa­mo­chód pu­łapkę. Auto, któ­rym jeź­dził do tej pory, ukrył w krza­kach nie­opo­dal domu le­karki i na pie­chotę udał się do wsi, by wró­cić na miej­sce skra­dzio­nym po­jaz­dem.

– Ja je­bię – stęk­nął, wy­sia­da­jąc z Volks­wa­gena. – To ro­bota dla dwóch osób.

Nie było jed­nak czasu na na­rze­ka­nie. Pa­weł z we­rwą za­brał się za kon­stru­owa­nie bomby. Pra­co­wał tak ciężko, że bo­lały go wszyst­kie mię­śnie. Uwa­żał jed­nak, że naj­waż­niej­sze jest to, aby dało się za­ini­cjo­wać jak naj­więk­szą liczbę ła­dun­ków, więc oka­blo­wa­nie mu­siało być za­mon­to­wane bez za­rzutu.

O czwar­tej trzy­dzie­ści nad ra­nem ła­du­nek był go­towy. Ob­cią­żony sa­mo­chód pu­łapka ru­szył z tru­dem, ale udało się go pod­pro­wa­dzić pod dom le­karki bez włą­cza­nia świa­teł. Pa­weł je­chał bar­dzo wolno i znów miał szczę­ście, bo nikt go wtedy na dro­dze nie mi­nął. Wy­siadł i ro­zej­rzał się w po­szu­ki­wa­niu do­god­nego miej­sca, z któ­rego mógłby ob­ser­wo­wać oto­cze­nie. Naj­gor­sze było to, że nie wie­dział, czy i kiedy przy­je­dzie po­li­cja z Wro­cła­wia. Ozna­czało to dłu­gie cze­ka­nie na zim­nie i pod go­łym nie­bem. Wró­cił więc do swo­jego auta, z któ­rego wy­jął do­dat­kową kurtkę i cie­płą czapkę, po czym scho­wał się w krza­kach. Wtedy zro­zu­miał, że bar­dzo przy­da­łaby mu się nok­to­wi­zja.

Bliź­niak na­le­żący do gi­ne­ko­lo­gów Ko­wal­skiego i Gę­sic­kiej znaj­do­wał się na ubo­czu, z dala od za­bu­do­wań naj­bliż­szej wsi. Oto­czony był po­lami i nie­du­żymi za­gaj­ni­kami, a szosa, przy któ­rej stał, nie miała żad­nego oświe­tle­nia. Pa­weł mógł swo­bod­nie obejść przy­le­ga­jący do po­se­sji płot bez obawy, że ktoś go za­uważy. A jed­nak, kiedy zbli­żył się do niego od tyłu po ścier­ni­sku, zza ogro­dze­nia do­bie­gło gło­śne szcze­ka­nie.

– Mają psa – szep­nął. – Wcze­śniej żad­nego nie wi­dzia­łem.

Wy­co­fał się w stronę krza­ków, nie chcąc zdra­dzać swo­jej obec­no­ści. Wy­jął ko­mórkę i włą­czył apa­rat, który miał moż­li­wość ro­bie­nia do­brych zdjęć w nocy.

„To nie go­gle z nok­to­wi­zją” – po­my­ślał. „Ale za­wsze coś…”

Po­li­cjanci i an­ty­ter­ro­ry­ści zja­wili się chwilę po­tem. Pa­weł do­my­ślił się, że zro­bili to samo co on i ukryli po­jazdy w za­gaj­niku.

„Do­brze, że nie przy­je­chali z prze­ciw­nej strony” – uświa­do­mił so­bie. „Mo­gliby zna­leźć moją kry­jówkę”.

Po­li­cjanci i an­ty­ter­ro­ry­ści po­ru­szali się bar­dzo ci­cho i spraw­nie, ale Pa­weł był na tyle bli­sko, że mógł oce­nić, gdzie do­kład­nie się znaj­dują, i uznać, że nad­szedł czas, żeby gi­ne­ko­lożkę wy­wa­bić z domu.

– Chcie­li­ście chro­nić pa­nią dok­tor? – mruk­nął, wy­bie­ra­jąc nu­mer le­karki. – To wy też obe­rwie­cie.

Gę­sicka nie ode­brała.

Pa­weł wark­nął, ni­czym wście­kły zwierz. Szybko wy­słał do le­karki wia­do­mość tek­stową. Na­pi­sał, że pies jej uciekł z po­se­sji i że za­raz odłowi go po­li­cja. Wie­dział, że to nieco słaby wy­bieg, ale nic in­nego nie przy­szło mu do głowy.

„Ten kun­del może na­wet nie być jej” – dy­wa­go­wał. „A może nie ma jej w domu…”

Wtedy świa­tło na ganku za­pa­liło się, a po kilku se­kun­dach Pa­weł zo­ba­czył na wy­świe­tla­czu te­le­fonu, że ktoś otwiera drzwi. W gło­wie ko­ła­tała się mu myśl, że prze­cież to mógł być jej mąż, lecz nie było już czasu na roz­terki. Wy­jął z kie­szeni drugi te­le­fon, za po­mocą któ­rego miał za­ini­cjo­wać wy­buch. I wtedy po­czuł spo­kój. Jego mię­śnie roz­luź­niły się, a zmę­cze­nie na­gro­ma­dzone przez ostat­nie dwie doby cał­ko­wi­cie ustą­piło ra­do­ści i pew­no­ści sie­bie.

Taki wi­dok na­wet się Paw­łowi nie śnił. Wy­buch był piękny. Póź­niej jed­nak wy­rzu­cał so­bie, że nie włą­czył na smart­fo­nie na­gry­wa­nia i tego nie uwiecz­nił, ale prawda była taka, że ża­den film nie mógł się rów­nać do­świad­cze­niu na żywo. Zie­mia za­drżała, a fala ude­rze­niowa roz­grzała zmar­z­nięte po­liczki Pawła. Cof­nęło go na dwa kroki, lecz ustał, i przez dłu­gie, cu­downe se­kundy de­lek­to­wał się wi­do­kiem ognia i dymu. Do jego uszu do­tarły stłu­mione krzyki lu­dzi, a po­tem wszystko uci­chło. Chło­nął tę ci­szę. Była lep­sza od wszyst­kiego, czego do­ko­nał na Bli­skim Wscho­dzie, lep­sza od wi­doku ran­nych wy­bie­ga­ją­cych z SOR-u na Ka­mień­skiego. Prze­stał ro­bić so­bie wy­rzuty o ro­we­rzystkę za­bitą pod Lesz­nem, bo wie­dział, że te­raz już wszystko bę­dzie do­brze.

Kiedy kurz nie­mal cał­kiem opadł, na­szła Pawła ochota, by po­dejść i z bli­ska zo­ba­czyć dzieło swo­jego znisz­cze­nia, a przede wszyst­kim spraw­dzić, czy ktoś nie prze­żył. Wie­dział jed­nak, że to nie by­łoby roz­sądne.

„Nikt z tego nie wyj­dzie żywy” – po­cie­szał się, pa­trząc na nie­mal cał­ko­wi­cie zruj­no­wany dom le­ka­rzy. „Wszy­scy już gryzą piach”.

Po­kusa była jed­nak na tyle duża, że Pa­weł pod­szedł bli­żej szosy. Już miał iść w stronę, gdzie le­żały po­roz­rzu­cane ciała, kiedy zza za­krętu wy­je­chał sa­mo­chód do­staw­czy. Serce za­biło mu moc­niej, ale szybko się uspo­koił, kiedy po­jął, że kie­rowca, za­pewne prze­ra­żony tym, co za­stał na miej­scu eks­plo­zji, aku­rat jego nie za­uwa­żył. Auto za­ha­mo­wało gwał­tow­nie i po chwili wy­sko­czył z niego młody męż­czy­zna, który pod­biegł do ciała le­żą­cego naj­bli­żej. Pa­weł tro­chę mu za­zdro­ścił i przez uła­mek se­kundy roz­wa­żał za­mor­do­wa­nie kie­rowcy.

– Cho­lera! – Zła­pał się za brzuch, z któ­rego wy­do­by­wały się od­głosy bur­cze­nia. Spoj­rzał na cię­ża­rówkę i mocno wcią­gnął no­sem po­wie­trze. – Pie­czywo. – Jego or­ga­nizm za­re­ago­wał na za­pach świe­żego chleba, który miał tra­fić do po­bli­skich skle­pów. Pod­szedł więc do auta, otwo­rzył tylne drzwi i się­gnął do jed­nej ze skrzy­nek, z któ­rej wy­jął dwie cie­płe bułki, po czym od­wró­cił się na pię­cie i ru­szył do wsi, gdzie za­par­ko­wany był jego sa­mo­chód, nie­zmien­nie z tru­pem w ba­gaż­niku.III

Pa­weł znik­nął z domu Iwa­nic­kich przed świ­tem. Nie chciał bu­dzić Zu­zanny i Marka, bo nie miał ochoty na ko­lejne roz­mowy pełne po­ła­ja­nek i mo­ra­li­zo­wa­nia. Za­nim zszedł na dół, zaj­rzał jesz­cze do po­koju znaj­du­ją­cego się za sy­pial­nią mał­żeń­stwa. Kie­dyś na­le­żał on do Ja­gody, ich zmar­łej córki. Obec­nie peł­nił funk­cję ka­pliczki, którą ro­dzice po­świę­cili swo­jemu dziecku oraz nie­na­ro­dzo­nemu wnu­kowi. Pa­weł sta­nął w progu, ro­zej­rzał się po po­miesz­cze­niu wy­peł­nio­nym bi­be­lo­tami, ubra­niami, fo­to­gra­fiami, świe­cami… i po­krę­cił głową.

– Po­je­bana ak­cja – szep­nął, cmo­ka­jąc z iry­ta­cją. Zu­peł­nie nie ro­zu­miał tego sen­ty­mentu. Nie spo­dzie­wał się, że Zu­zanna może ko­goś tak bar­dzo ko­chać i za kimś tak tę­sk­nić. Całe to mał­żeń­stwo było prze­cież fik­cją, ko­lej­nym za­da­niem agentki służb, która miała uwieść żoł­nie­rza z WSI i zwią­zać się z nim, żeby móc wy­no­sić cenne in­for­ma­cje dla ka­pi­tana Bro­no­wic­kiego… A jed­nak oka­zało się, że Zu­zanna da­rzyła uczu­ciem za­równo swo­jego męża, jak i córkę.

Ja­goda za­szła w ciążę na stu­diach, ale nie chciała mieć nic wspól­nego z oj­cem dziecka. Jej ro­dzi­com to nie prze­szka­dzało. Cie­szyli się na myśl o tym, że na świe­cie po­jawi się pierw­szy wnuk. Przez około dwie de­kady Zu­zanna żyła we względ­nie uda­nym związku, cie­sząc się wi­do­kiem do­ra­sta­ją­cej córki, co zmie­niło ją w osobę ra­do­sną, a na­wet cie­płą. Kiedy w wy­niku błę­dów le­kar­skich Ja­goda i dziecko zmarli, Zu­zanna cał­ko­wi­cie się za­ła­mała. Pa­weł zro­zu­miał to na po­grze­bie i… bar­dzo się ucie­szył. Ni­gdy tego nie po­wie­dział wprost, ale nie lu­bił zła­go­dzo­nej wer­sji Zu­zanny. Naj­bar­dziej ko­chał w niej tę Żab­cię, która nie mó­wiła i pa­trzyła na niego wy­trzesz­czo­nymi oczami. Miał wra­że­nie, że wtedy ro­zu­mieli się naj­le­piej, że sta­no­wiła ona wtedy na­miastkę jego ro­dziny i że też go ko­chała, na­wet bar­dziej niż ro­dzo­nego brata. Tra­ge­dia, która ją do­tknęła, była w jego oczach szansą na przy­wró­ce­nie ich daw­nych, do­brych re­la­cji.

Pa­weł po­sta­no­wił zła­pać stopa, po­nie­waż sta­cja ko­lejki była dość da­leko. Pod­wiózł go ja­kiś młody do­stawca ar­ty­ku­łów spo­żyw­czych dla po­bli­skich skle­pów, przy­po­mi­na­jący tego chło­paka, który roz­wo­ził pie­czywo pod Ko­bie­rzy­cami. Pa­weł nie miał po­kusy, żeby zro­bić mu krzywdę. Był na­sy­cony, przy­naj­mniej na ra­zie. Przed oczami wciąż sta­wały mu wy­da­rze­nia z ostat­nich kilku dni, sły­szał wy­bu­chy, wi­dział ogień, za­krwa­wio­nych lu­dzi bie­ga­ją­cych wo­koło bez celu. My­ślał też o dziew­czy­nie, któ­rej ode­brał ży­cie pod Lesz­nem, i o tym, że była taka głu­pia jak ten młody do­stawca wio­zący go na sta­cję. Za­wsze ob­wi­niał swoje ofiary o to, co je spo­ty­kało. Był pewny, że gdyby były ostroż­niej­sze, nie miałby szans ich do­paść.

„Sami so­bie byli winni” – my­ślał, choć wcale nie po to, by za­głu­szyć wy­rzuty su­mie­nia. Tych aku­rat po pro­stu ni­gdy nie mie­wał.

We Wro­cła­wiu Pa­weł zjadł szyb­kie śnia­da­nie w jed­nej z dwor­co­wych re­stau­ra­cji fast food, scho­wał ba­gaż w skrytce, po czym ru­szył w stronę pro­ku­ra­tury. Zda­wał so­bie sprawę z tego, że w cza­sie pan­de­mii sądy nie pra­co­wały na peł­nych ob­ro­tach, ale li­czył, że za­sta­nie pro­ku­ra­tora Ma­riu­sza Ko­ter­skiego w pracy i nie bę­dzie mu­siał skła­dać mu wi­zyty w domu.

– Za­je­bi­ście! – mruk­nął z za­do­wo­le­niem, wi­dząc o dzie­wią­tej trzy­dzie­ści po­stać zmie­rza­jącą ner­wo­wym kro­kiem w stronę bu­dynku i zni­ka­jącą w jego wnę­trzu. Ko­ter­ski no­sił ma­skę na twa­rzy, ale roz­po­zna­nie go nie było trudne. Pa­weł po­dą­żył za nim i bez pu­ka­nia wszedł do jego ga­bi­netu.

– Dzień do­bry – po­wie­dział uprzej­mym to­nem, w któ­rym jed­nak było sły­chać ja­do­witą nutę.

Ko­ter­ski ob­ró­cił się na pię­cie, prze­ry­wa­jąc wie­sza­nie płasz­cza, i spoj­rzał na in­truza z gnie­wem w oczach.

– Kim pan jest? Kto panu tu po­zwo­lił wejść?

Pa­weł uśmiech­nął się sze­roko i przez chwilę nic nie mó­wił.

– Za­raz za­wo­łam… – za­czął pro­ku­ra­tor, ale umilkł, wi­dząc, jak z kie­szeni przy­by­sza wy­ła­nia się mały pi­sto­let. – Boże…

– Sia­daj! – roz­ka­zał Pa­weł. – Po­roz­ma­wiamy.

Ko­ter­ski wy­pu­ścił płaszcz, który swo­bod­nie opadł na pod­łogę, a na­stęp­nie bar­dzo po­woli za­jął fo­tel za swoim biur­kiem. Pa­weł przy­glą­dał mu się z roz­ba­wie­niem.

– Pew­nie się za­sta­na­wiasz, od któ­rego z two­ich ban­dzio­rów przy­cho­dzę – po­wie­dział, cho­wa­jąc broń do kurtki. – Za­spo­koję twoją cie­ka­wość od razu: od żad­nego z nich. Mia­łem cię za­bić za­raz po wy­koń­cze­niu Gę­sic­kiej i Ko­wal­skiego, ale sprawy się… po­kom­pli­ko­wały.

– No tak… – wy­pu­ścił po­wie­trze Ko­ter­ski. Oparł głowę na za­główku i przy­mknął oczy.

– Wiesz, o czym mó­wię, prawda?

– Do­my­ślam się – przy­znał ci­cho Ko­ter­ski.

– Mu­szę przy­znać, że mnie wzru­szy­łeś – stwier­dził Pa­weł, przy­su­wa­jąc so­bie krze­sło. Usiadł na­prze­ciwko pro­ku­ra­tora, oparł łok­cie na bla­cie i po­ki­wał głową. – Po­cząt­kowo nie sko­ja­rzy­łem fak­tów, ale po­tem było dla mnie oczy­wi­ste, że to ty za­ła­twi­łeś im ten wy­jazd pod Ko­bie­rzyce. Li­czy­łeś na to, że wpadną w za­sadzkę, prawda?

– Ja… Skąd ta­kie…

– Do­bra, do­bra! Zro­bi­łem o to­bie po­rządny wy­wiad i wiem, że je­steś sprytny. Zresztą… O two­jej có­reczce i jej wy­bry­kach w szpi­talu też sły­sza­łem. W jej spra­wie też tu­szo­wa­łeś do­wody, żeby nie od­po­wia­dała za błędy w sztuce?

Ko­ter­ski za­ci­snął mocno usta, a w jego oczach po­ja­wił się błysk gniewu.

– Od­pier­dol się od mo­jej córki! Nie wiem, kim je­steś, cwelu, ale ją zo­staw w spo­koju.

– Do­bre, he, he – par­sk­nął Pa­weł. – Ko­chany z cie­bie ta­tuś. Nie ma co. Pew­nie prze­szło ci przez myśl, że ten wy­buch mógł być z my­ślą o niej, co?

Pro­ku­ra­tor na chwilę od­wró­cił wzrok i przy­gryzł wargę.

– Mógł być – oznaj­mił Pa­weł, a w jego gło­sie nie było już sły­chać we­so­ło­ści. – W du­pie mam, czy ją by też tra­fiło. Pew­nie dla­tego przy­ła­zisz do pracy, żeby wie­dzieć, co się dzieje. Pali się pod dupą, prawda? To te­raz po­słu­chaj uważ­nie. Mogę zmniej­szyć nieco ten ogień, ale mu­sisz zro­bić to, co ci po­wiem. Po pierw­sze, dasz mi li­stę za­bi­tych i ran­nych spod Ko­bie­rzyc i na­pi­szesz, gdzie kon­kret­nie są le­czeni. Mo­żesz już za­cząć pi­sać. – Za­chę­cił go ru­chem dłoni.

Ko­ter­ski się­gnął po­woli po no­tat­nik i dłu­go­pis, nie od­ry­wa­jąc wzroku od Pawła.

– Bar­dzo ład­nie. Pisz, pisz, nie mam ca­łego dnia. Po dru­gie, spra­wisz, by na­zwi­sko Ja­gody Iwa­nic­kiej znik­nęło z li­sty pa­cjen­tek za­bi­tych le­ka­rzy. Ro­zu­miesz, co po­wie­dzia­łem?

Usta Ko­ter­skiego roz­chy­liły się lekko, ale nie wy­do­był się z nich ża­den dźwięk.

– Mo­żesz kiw­nąć głową. Mu­szę wie­dzieć, że ro­zu­miesz, co masz zro­bić.

– Iwa­niccy? – wy­du­sił w końcu z sie­bie Ko­ter­ski. – Cho­dzi o…

– Cho­dzi o to, że­byś nie stra­cił głowy – prze­rwał mu Pa­weł. – I że­byś pa­mię­tał w każ­dej se­kun­dzie, że masz szczę­ście, że ży­jesz. Bę­dziesz żył, do­póki bę­dziesz przy­datny.

– Ale…

– Zor­ga­ni­zu­jesz tu wszystko tak, żeby na­zwi­sko Iwa­nic­kich ni­gdy ani ni­g­dzie nie wy­pły­nęło. Nie ob­cho­dzi mnie, jak to zro­bisz, ale do­póki śledz­two bę­dzie trzy­mane z dala od nich, to­bie nic się nie sta­nie.

– A ty… Kim ty…

– Ja je­stem Cza­rek. – Pa­weł się uśmiech­nął. – Będę z tobą w kon­tak­cie, no i będę cię miał na oku.

Zda­wało się, że Zu­zanna miała z Paw­łem łącz­ność te­le­pa­tyczną, bo jego te­le­fon za­wi­bro­wał, gdy tylko opu­ścił on ga­bi­net Ko­ter­skiego.

– Żab­ciu, Ko­ter­ski za­ła­twiony. Mam li­stę, więc te­raz jadę do szpi­tala i zo­ba­czę, co tam się dzieje.

– No do­bra, świet­nie – od­parła, jakby ma­chi­nal­nie.

Pa­weł za­trzy­mał się u szczytu scho­dów i zmarsz­czył brwi.

– Co się stało?

– Roz­ma­wia­łeś z Mar­kiem – stwier­dziła.

– No… tro­chę so­bie po­ga­da­li­śmy, ko­piąc, wiesz co.

– Wró­cił ja­kiś dziwny i te­raz nie od­zywa się do mnie.

– Oj… Żab­ciu, trzeba było mu o wszyst­kim opo­wie­dzieć… o na­szym po­by­cie w bi­dulu i ogól­nie, wiesz, o czym… Słu­chaj, nie martw się, nie wy­zna­łem mu, że on też był zle­ce­niem od two­jego szefa, mo­żesz być spo­kojna. Po­mil­czy, po­mil­czy i znowu bę­dzie się od­zy­wać. Prze­cież on cię ko­cha.

– No może… – przy­znała, cho­ciaż bez prze­ko­na­nia w gło­sie. – To jedź do tego szpi­tala i ode­zwij się, gdy­byś po­trze­bo­wał po­mocy.

– Ma się ro­zu­mieć. Aha, jesz­cze jedno. – Pa­weł ro­zej­rzał się wo­koło, upew­nia­jąc się, że nikt nie sły­szy jego roz­mowy. – Twój pryn­cy­pał z War­szawy się od­zy­wał?

– Puł­kow­nik?

– Mhm.

– Mm… jesz­cze nie. Na­pi­sa­łam mu wczo­raj SMS, żeby dał znać, o co cho­dzi z tymi wy­bu­chami… z wy­bu­chem – po­pra­wiła się. – O tym spod Ko­bie­rzyc na ra­zie nikt nie mówi.

– No i co, od­pi­sał ci?

– Na­pi­sał tylko, że się ode­zwie, bo jest bar­dzo za­jęty.

– A to na pewno – po­wie­dział Pa­weł i par­sk­nął ci­cho. – Gdy­byś coś wie­działa wię­cej, da­waj znać, skoro mamy tu­taj po­sprzą­tać ten… bur­del.

– Ja­sne, ode­zwę się od razu. Uwa­żaj na sie­bie.

– Wia­domo. Za­wsze.

Pro­sto z pro­ku­ra­tury Pa­weł po­je­chał do szpi­tala woj­sko­wego przy ulicy We­igla, gdzie le­żeli ranni funk­cjo­na­riu­sze. Spę­dził tam na tyle dużo czasu, że do­wie­dział się nie­mal wszyst­kiego na te­mat ich stanu zdro­wia. Per­so­nel plot­ko­wał na ko­ry­ta­rzach, w ka­fe­te­rii, win­dzie, a na­wet w to­a­le­tach. Wszę­dzie krę­cili się ja­cyś po­li­cjanci, któ­rzy także nie trzy­mali gęby na kłódkę. Wy­star­czyło wto­pić się w tłum, do­brze na­cią­gnąć ma­skę na nos i nad­sta­wiać uszu.

Pa­weł do­wie­dział się mię­dzy in­nymi tego, że z War­szawy przy­je­chali ja­cyś waż­niacy, żeby do­glą­dać stanu zdro­wia ko­le­gów, ale da­ro­wał so­bie śle­dze­nie ich do ho­telu. Był zmę­czony i sam chciał zna­leźć ja­kieś miej­sce na noc­leg, na­jeść się i wy­spać. Za­nim jed­nak opu­ścił szpi­tal, na jed­nym z ko­ry­ta­rzy wpadł na aspi­ranta Bor­kow­skiego. Wy­da­wało się, że po­li­cjant nie za bar­dzo ucier­piał w wy­bu­chu. Tro­chę to Pawła za­bo­lało, bo był nie­mal pe­wien, że taka eks­plo­zja za­bije wszyst­kich w pro­mie­niu stu me­trów, a tu stał przed nim w pełni sprawny czło­wiek z rap­tem kil­koma si­nia­kami na twa­rzy. Po­my­ślał, że może to wła­śnie tego funk­cjo­na­riu­sza da­łoby się ja­koś wro­bić w za­mach. Py­ta­nie tylko jak…?

Pa­weł pod­je­chał tram­wa­jem na Dwo­rzec Główny, skąd za­brał ba­gaż, a po­tem na pie­chotę ru­szył do cen­trum, żeby wy­na­jąć po­kój ho­te­lowy. Z naj­więk­szą ulgą za­mknął za sobą drzwi i zrzu­cił na pod­łogę torby, w któ­rych trzy­mał re­kwi­zyty do prze­bie­ra­nek. Padł na łóżko z uczu­ciem, że tego wie­czora po­da­ruje so­bie ko­la­cję. Przed pój­ściem spać za­dzwo­nił jesz­cze do Ko­ter­skiego.

– Jak tam, pa­nie pro­ku­ra­to­rze? – za­py­tał we­soło. – Ja­kieś po­stępy w na­szym śledz­twie?

– P…pa­nie… zna­czy się…

– No mów mi Cza­rek.

– Tak… to zna­czy…

Pa­weł usły­szał, jak pro­ku­ra­tor prze­łyka gło­śno ślinę.

– Eee, nikt nic nie wie. Z tego, co zro­zu­mia­łem, śled­czy kłócą się mię­dzy sobą o to, kto ma do­wo­dzić i kto ma ja­kie kom­pe­ten­cje.

– To chyba do­brze dla nas, prawda?

– Tak, ale lu­dzie z War­szawy się tym za­częli in­te­re­so­wać.

– Czym się in­te­re­so­wać i jacy lu­dzie? Kon­krety.

– Zgi­nęła funk­cjo­na­riuszka an­ty­ter­ro­ry­stów i to się nie spodo­bało na gó­rze.

– No i zro­bią coś z tym?

– Na ra­zie tylko się kręcą i pró­bują być na bie­żąco. Sta­ram się im po­ma­gać, je­śli ro­zu­miesz, co mam na my­śli.

– Ja­sne! Grasz do­brego wujka, a przy oka­zji kon­tro­lu­jesz sy­tu­ację.

– Do­kład­nie.

Pa­weł mógł przy­siąc, że usły­szał w jego gło­sie dumę.

– No to dzielny z cie­bie czło­wiek. Gra­tu­luję! Tylko tak da­lej.

– Słu­chaj… A ty? Skąd ty… Dla kogo…

– Im mniej wiesz, tym le­piej – prze­rwał mu Pa­weł. – Mo­żesz oczy­wi­ście za­ło­żyć, że ściem­niam i że je­stem świ­rem, który nic ci nie zrobi poza stra­sze­niem… Ale, jak już mó­wi­łem, zro­bi­łem na twój te­mat so­lidny wy­wiad i wiem, w ja­kich krę­gach się ob­ra­casz, komu po­ma­gasz i tak da­lej. Stąd wnio­sek, że szybko się do­ga­damy, bez słów prak­tycz­nie. No i oka­zało się, że mam ra­cję: je­steś by­stry, zor­ga­ni­zo­wany, a na­sza współ­praca idzie jak po ma­śle. Też tak uwa­żasz?

– Tak, ja też – od­parł z wy­raźną nie­chę­cią Ko­ter­ski.

– Wspa­niale! Wo­bec tego od­pocz­nijmy i od ju­tra znów bierzmy się do pracy.IV

Zu­zanna de­ner­wo­wała się przed roz­mową z sze­fem, cho­ciaż puł­kow­nik Bro­no­wicki ni­gdy nie da­wał jej po­wodu do nie­po­koju. Nie po­do­bało jej się jed­nak to, co usły­szała od Pawła, który za­dzwo­nił rano, żeby zdać re­la­cję z wi­zyty w szpi­talu woj­sko­wym. Prze­żyło wię­cej funk­cjo­na­riu­szy, niż po­cząt­kowo są­dzili. Co wię­cej, dwóch było w cał­kiem do­brym sta­nie, a je­den wła­śnie wy­szedł do domu, oni zaś nie mieli po­ję­cia, ile wie­dział i na ja­kim eta­pie tak na­prawdę było śledz­two.

– Ko­ter­skiemu nie można do końca wie­rzyć – za­uwa­żył Pa­weł pod­czas roz­mowy te­le­fo­nicz­nej. – Będę go miał na oku, bo na pewno spró­buje coś od­wi­nąć.

Puł­kow­nik za­dzwo­nił po po­łu­dniu, przy­wi­tał się, za­py­tał o jej sa­mo­po­czu­cie i jak so­bie ra­dzi, jak to ujął, tak ogól­nie.

– Dzię­kuję, u mnie do­brze – od­parła wy­mi­ja­jąco. – Może mi pan po­wie­dzieć, co się dzieje? Wie pan… ten Wro­cław jest nie­da­leko i…

– No dzieje się. Je­stem wła­śnie po spo­tka­niu z pre­mie­rem. Pod uwagę brane są różne sce­na­riu­sze, w tym atak ter­ro­ry­styczny zor­ga­ni­zo­wany przez Ro­sjan.

– Ro­sjan?! – Zu­zanna bar­dzo sta­rała się nie wy­buch­nąć gło­śnym śmie­chem. – W tym rzą­dzie pra­cują sami de­bile, skoro byli w sta­nie wpaść tylko na coś ta­kiego.

– Też uwa­żam, że to głu­pie – wes­tchnął Bro­no­wicki. – Słu­chaj, wiem, że ostatni rok nie był dla cie­bie ła­twy, ale i pre­zes, i pre­mier na­le­gają, że­byś wró­ciła do War­szawy.

– Ja? A po co? Ja tylko w ar­chi­wum pra­cuję.

– No wła­śnie. I to ar­chi­wum może nam się te­raz przy­dać. Zresztą, jak to ujął pre­zes For­nal­ski, te­raz wszyst­kie ręce na po­kład.

Zu­zanna prych­nęła.

– I w czym mia­łyby te ręce niby po­móc, co?

– Pew­nie już wiesz, że był drugi wy­buch, prawda?

– Tak, obiło mi się o uszy, cho­ciaż ni­g­dzie się o tym w me­diach nie mówi. Ko­le­dzy Marka go po­wia­do­mili – skła­mała.

– Wła­śnie… Nie wia­domo, kto za tym stoi. Nie było żad­nych żą­dań, nie było żad­nej ko­mu­ni­ka­cji z nami ze strony ter­ro­ry­stów. Wy­daje się, że ce­lem ataku były kon­kretne osoby, cho­ciaż liczba ofiar prze­czy temu twier­dze­niu.

– Ro­zu­miem… Czyli moja obec­ność bę­dzie przy­datna w War­sza­wie, bo… Pan też tak uważa? Czy tylko prze­ka­zuje opi­nię pre­zesa i pre­miera?

– W su­mie jedno i dru­gie. Wiesz, chęt­nie znów bym cię zo­ba­czył. Dawno nie pra­co­wa­li­śmy ra­zem. Aha! Mam jesz­cze jedno py­ta­nie.

„Jesz­cze żad­nego nie za­da­łeś” – po­my­ślała Zu­zanna, czu­jąc, że nie spodoba jej się to, co usły­szy.

– Teo­dor się od­zy­wał?

Nie od­po­wie­działa od razu. Była za­sko­czona i co rzadko jej się zda­rzało, lekko prze­stra­szona.

– Teo­dor… zna­czy się Pa­weł?

– Mhm, do­kład­nie.

– No mamy ja­kiś kon­takt. Roz­ma­wia­li­śmy na­wet nie­dawno. A czemu pan pyta?

– A, nic. Po­my­śla­łem o nim ostat­nio, ale to po­ga­damy, jak wró­cisz do War­szawy. Nie mu­sisz przy­jeż­dżać od razu. Spa­kuj­cie się na spo­koj­nie i bądź­cie z Mar­kiem, po­wiedzmy, za ty­dzień. Pój­dziemy na ja­kiś obiad. O, może ja coś ugo­tuję.

– Brzmi świet­nie – od­parła Zu­zanna, zmu­sza­jąc się do lek­kiego tonu. – Ode­zwiemy się. Skoro je­stem po­trzebna, to przy­jadę.

– Wspa­niale! To je­ste­śmy w kon­tak­cie. Do usły­sze­nia.

Zu­zanna odło­żyła ko­mórkę na blat. Nie mu­siała się od­wra­cać, żeby wie­dzieć, że stoi za nią Ma­rek.

– Py­tał o Pawła – stwier­dził.

– Tak – rzu­ciła przez ra­mię.

– Czyli się do­my­śla.

– Ni­czego się nie do­my­śla. – Zu­zanna po­trzą­snęła głową. – Nic nie wie.

– I w do­datku użył jego pseu­do­nimu. Do­brze sły­sza­łem.

Nie od­po­wie­działa.

– Jest na ce­low­niku. Zuza, spójrz na mnie.

Nie ru­szyła się ani o mi­li­metr, więc Ma­rek pod­szedł do niej, sta­nął na­prze­ciwko i po­ło­żył dło­nie na jej ra­mio­nach.

– Je­śli on jest na ce­low­niku, to my też bę­dziemy.

– Prze­sa­dzasz.

– Nie, nie prze­sa­dzam – od­parł sta­now­czo. – On nie jest głupi. Po ilu… Po trzech, czte­rech dniach wy­wnio­sko­wał, że za za­ma­chem może stać Pa­weł.

Zu­zanna od­wró­ciła wzrok.

– Pa­weł musi wy­je­chać – stwier­dził Ma­rek.

– Pa­weł musi ogar­nąć bur­del we Wro­cła­wiu. Roz­ma­wiał z Ko­ter­skim…

– Osza­la­łaś?! – Ma­rek po­trzą­sał nią lekko. – To te­raz nie jest istotne. Ten fa­cet musi znik­nąć. W ogóle bar­dzo ża­łuję, że zgo­dzi­łem się na ten plan. My mie­li­śmy mieć ręce czy­ste, a może się to dla nas bar­dzo źle skoń­czyć.

Zu­zanna przy­gry­zła wargę, a w jej oczach po­ja­wiły się łzy.

– Ja my­śla­łam… – za­częła szep­tem. – Ja nie chcia­łam, żeby mnie tak bo­lało. Są­dzi­łam, że jak oni umrą… jak ona umrze, to po­czuję się le­piej. Po­msz­czę Ja­godę i na­szego wnuka i będę żyć da­lej, a jest tylko go­rzej. Te­raz mam ochotę za­bić wszyst­kich. Wszyst­kich! Ro­zu­miesz?

– Tak. – Ma­rek po­ki­wał głową. – Ro­zu­miem le­piej, niż ci się wy­daje. Ale co to da?

– Nie wiem. Nie chcę już się nad tym za­sta­na­wiać. Jedźmy do tej War­szawy. Może jak będę pra­co­wać, to po­czuję się ina­czej…

– A nie masz wra­że­nia, że on chce cię ścią­gnąć do War­szawy, żeby prze­py­ty­wać cię w spra­wie Pawła?

– Gdyby chciał mnie prze­py­ty­wać, to wy­słałby tu swo­ich lu­dzi. Już by­li­by­śmy… prze­py­ty­wani w na­szej piw­nicy. Ma­rek, o czym ty mó­wisz?

– Tro­chę ra­cja. – Iwa­nicki prze­wró­cił oczami. – Ale je­śli pla­nuje do­brać się do Pawła, to może chce zro­bić to przez cie­bie.

– Są­dzisz, że chce go aresz­to­wać? Nie wy­daje mi się. To też był jego czło­wiek.

– Aha, jego czło­wiek – w gło­sie Marka sły­chać było iro­nię. – Z tego, co wiem, lu­dzie Bro­no­wic­kiego nie mor­dują przy­pad­ko­wych ro­we­rzy­stów ani nie wy­sa­dzają w po­wie­trze po­łowy wsi.

– Jak­byś sam nie miał ni­kogo na su­mie­niu.

– W ogóle tego nie po­rów­nuj! On jest… – Ma­rek po­trzą­snął głową. – Ten czło­wiek jest cho­dzą­cym złem. Je­śli można ja­koś zło stop­nio­wać, to on sta­nowi ab­so­lutny szczyt wszyst­kiego. To już chyba na­wet nie jest czło­wiek…

– O czym ty mó­wisz?

– Na­prawdę tego nie wi­dzisz? – Ma­rek opu­ścił dło­nie, jakby zre­zy­gno­wany. – Można ko­goś lu­bić, ale chyba to nie prze­szka­dza w zo­ba­cze­niu w nim tego, kim jest na­prawdę. A Pa­weł to po pro­stu psy­chol. Zuza, on musi znik­nąć z na­szego ży­cia za wszelką cenę. Albo… my z jego ży­cia.

Zu­zanna ski­nęła głową i po­pra­wiła włosy nad czo­łem.

– Tak – szep­nęła. – Tak bę­dzie naj­le­piej.

– Więc? – Ma­rek spoj­rzał na nią py­ta­jąco. – Jaki jest plan?

– Plan jest taki, że on wróci do domu ro­dzi­ców, okrad­nie ich i wy­je­dzie za gra­nicę.

– Aha? Okrad­nie ro­dzi­ców? Świetny plan.

– Prze­stań drwić. Jego ro­dzice są bar­dzo bo­gaci i…

– To w ogóle nie są jego ro­dzice. Od tego za­cznijmy. Czy on nie może po pro­stu wsiąść do ja­kie­goś sa­mo­chodu, choćby kra­dzio­nego, i wy­je­chać? Mo­żemy mu dać pie­nią­dze. Ja mogę za­ła­twić…

– Nie! Niech zrobi tak, jak za­pla­no­wał, ina­czej bę­dzie chciał tu wra­cać.

– Ja­sne, niech tak zrobi… – Ma­rek mach­nął ręką i wy­szedł z kuchni.