Wspaniałe, cudowne życie - ebook

ROZDZIAŁ 1

1

Jest takie stare powie­dze­nie o histo­riach i o tym, że zawsze ist­nieją trzy wer­sje: twoja, moja i praw­dziwa. Gość, który powie­dział to po raz pierw­szy, pra­co­wał w prze­my­śle fil­mo­wym, ale jego słowa spraw­dzają się też w dzien­ni­kar­stwie.

Nie powin­ni­śmy opo­wia­dać się po żad­nej stro­nie. Mamy zaj­mo­wać się fak­tami. A z fak­tów buduje się prawdę.

Fakt: Robert Evans – pro­du­cent, kie­row­nik stu­dia fil­mo­wego i aktor, który ukuł tę chwy­tliwą man­trę na temat prawdy – sie­dem razy był żonaty.

Fakt: Ja, Alice Scott, dzien­ni­karka w „The Scratch”, aspi­ru­jąca bio­grafka, i w sumie to wszystko – nie jestem jesz­cze nawet ofi­cjal­nie dziew­czyną faceta, z któ­rym spo­ty­kam się od sied­miu mie­sięcy.

Fakt: Robert Evans miał metr sie­dem­dzie­siąt pięć, czyli był dokład­nie tego samego wzro­stu co ja.

Fakt: Całe moje życie praw­do­po­dob­nie wkrótce się zmieni, a zamiast biec chod­ni­kiem w stronę sta­ro­świec­kiego płotu ze szta­che­tami, który oddziela mnie od mojego naj­więk­szego życio­wego marze­nia, sie­dzę w wyna­ję­tym samo­cho­dzie, mam klimę włą­czoną na maksa i czy­tam na IMDb o czło­wieku, któ­rego nazwi­ska nie zna­łam jesz­cze przed trzema minu­tami, a robię to, ponie­waż przy­po­mniał mi się cytat z niego o histo­riach, a także dla­tego, że gram na czas.

Jestem raczej prze­jęta niż zde­ner­wo­wana, ale tak naprawdę pul­suje we mnie sporo emo­cji. Wzdy­cham po raz ostatni, gaszę sil­nik i otwie­ram drzwi.

Od razu ude­rza mnie upał w połu­dnie let­niego dnia w Geo­r­gii, to zna­jome i uko­chane uczu­cie, które staje się jesz­cze lep­sze dzięki sło­nej bry­zie wie­ją­cej znad oce­anu ota­cza­ją­cego wyspę Lit­tle Cre­scent.

Jesz­cze raz spraw­dzam, czy mam przy sobie notes, dyk­ta­fon i dłu­go­pis, a potem zatrza­skuję drzwi i schy­lam się, żeby w bocz­nym lusterku spraw­dzić, jak wygląda moja szybko łapiąca wil­goć grzywka.

Pró­buję zdu­sić uśmiech i zamie­nić go w neu­tralny wyraz twa­rzy. To ważne, żebym nie zdra­dzała się z emo­cjami.

Fakt: Jesz­cze ni­gdy w życiu nie udało mi się nie zdra­dzać z emo­cjami.

Otwie­ram bramę, stu­kam san­da­łami po kamien­nym chod­niku, gdy skrę­cam wzdłuż ściany zie­leni: sit _roeme­ria­nus_ i palma kabacz­kowa, opun­cja i soli­ród oraz – mój ulu­biony – dąb wir­gi­nij­ski.

Od jede­na­stu lat miesz­kam w Los Ange­les, ale za każ­dym razem, kiedy widzę połu­dniowy dąb wir­gi­nij­ski, myślę: dom.

Przede mną wyła­nia się tur­ku­sowy dom na drew­nia­nych palach, wspi­nam się po paru pod­nisz­czo­nych drew­nia­nych stop­niach i staję przed jaskra­wo­ró­żo­wymi drzwiami, ręcz­nie wyma­lo­wa­nymi w białe zawi­jasy.

W nagrodę znaj­duję odpo­wied­nio eks­cen­tryczny dzwo­nek do drzwi. To zna­czy, wygląda jak nor­malny, ale kiedy go wci­skam, roz­lega się taki dźwięk, jakby wiatr poru­szał dzwon­kami.

Jesz­cze nabie­ram powie­trza, zbie­ra­jąc się na odwagę, kiedy drzwi się otwie­rają, a niska, siwo­włosa kobieta w wybla­kłej fla­ne­lo­wej koszuli patrzy na mnie z gniewną miną.

– Dzień dobry. – Wycią­gam do niej dłoń. – Jestem Alice. Scott.

Przy­gląda mi się jasno­nie­bie­skimi oczami, włosy ma krótko ostrzy­żone.

– Z „The Scratch” – dodaję na wypa­dek, gdyby to jej się z czymś sko­ja­rzyło.

Nawet nie mruga.

– To zna­czy, nie przy­szłam w imie­niu „The Scratch”. Pra­cuję tam, ale tutaj przy­szłam w spra­wie książki.

Jej twarz pozo­staje nie­wzru­szona. Przez sekundę roz­wa­żam ewen­tu­al­ność, że to wszystko jest tylko jakimś bar­dzo skom­pli­ko­wa­nym pod­stę­pem, być może zaaran­żo­wa­nym przez syna tej kobiety, faceta w śred­nim wieku, pla­nu­ją­cego to na swoim kom­pu­te­rze w piw­nicy, gdzie spę­dza całe dnie, wysy­ła­jąc mejle i dzwo­niąc po takich łatwo­wier­nych dzien­ni­kar­kach jak ja – wtedy mówi wyso­kim gło­sem i dodaje mu lek­kie drże­nie, żeby ucho­dzić za kobietę po osiem­dzie­siątce.

To nawet nie byłby pierw­szy raz.

Odchrzą­kuję i uśmie­cham się.

– Bar­dzo prze­pra­szam. Czy pani Mar­ga­ret?

W ogóle jej nie przy­po­mina, ale ostat­nie zdję­cia kobiety, z którą mam się spo­tkać, muszą mieć spo­koj­nie ze trzy­dzie­ści lat. Więc z tego, co mi wia­domo, mogłaby to być ta daw­niej wytworna, nie­mal legen­darna (przy­naj­mniej dla pew­nej pod­grupki ludzi, do któ­rej należę) Mar­ga­ret Grace Ives.

_Księż­niczka Tablo­idów_. Tak ją nazy­wano zarówno dla­tego, że odzie­dzi­czyła impe­rium mediowe Ives, jak i ze względu na te lata, kiedy jej cele­brycki sta­tus budził nie­mal nie­ustanne zain­te­re­so­wa­nie papa­raz­zich i dzia­łów plot­kar­skich.

Kobieta wybu­cha gło­śnym, szcze­rym śmie­chem i otwiera drzwi sze­rzej.

– Jestem Jodi – odzywa się z cie­niem jakie­goś nie­okre­ślo­nego akcentu, może nie­miec­kiego. – Zapra­szam do środka.

Wcho­dzę do chłod­nego kory­ta­rza, w powie­trzu uno­szą się aro­maty mięty i cytryny. Jodi się nie zatrzy­muje ani nawet nie zwal­nia ze względu na mnie, tylko idzie pro­sto w głąb domu, pozo­sta­wia­jąc mnie w tyle, żebym zamknęła za sobą drzwi.

– Jaki piękny dom – świer­go­czę.

– Gorę­cej tu niż w pie­kle, a do tego komary są gor­sze od wam­pi­rów – odpo­wiada.

Myślę o Rober­cie Evan­sie i jego: twoja, moja i praw­dziwa.

Z wąskiego kory­ta­rza skręca do dru­giego; cały ten dom jest prze­stron­nym, jasnym labi­ryn­tem zbu­do­wa­nym z bie­lo­nych desek oraz dodat­ków w kolo­rze mor­skiego szkła; na jego końcu znaj­duje się ogromny salon, a w nim ściany w sie­dem­dzie­się­ciu pro­cen­tach skła­da­jące się z okien.

– Pro­szę tu zacze­kać, a ja pójdę po panią – oznaj­mia Jodi z wyczu­wal­nym roz­ba­wie­niem w gło­sie.

Otwiera jedne ze szkla­nych drzwi na tyłach i wycho­dzi na podwó­rze, do więk­szego i bar­dziej dzi­kiego ogrodu niż ten z przodu, z małym base­nem po jed­nej stro­nie.

Korzy­stam z oka­zji, żeby przejść się powoli po pokoju. Wciąż jesz­cze we mnie buzuje i uśmie­cham się tak sze­roko, że zaczyna mnie boleć szczęka. Kładę swoje rze­czy na niskim rat­ta­no­wym sto­liku do kawy i krzy­żuję ręce na piersi, żeby powstrzy­mać się od doty­ka­nia rze­czy wokół mnie. Ściany obwie­szone są sztuką, rośliny wiszą całymi kępami naprze­ciwko okien, a jesz­cze wię­cej rośnie w gli­nia­nych doni­cach sto­ją­cych na pod­ło­dze. Ple­ciony wia­trak wiruje leni­wie pod sufi­tem, a książki – w więk­szo­ści o ogrod­nic­twie – leżą w nie­ła­dzie sto­sami, pootwie­rane, z popę­ka­nymi grzbie­tami, pokry­wa­jąc każdą dostępną powierzch­nię drew­nia­nych anty­ków.

Prze­pięk­nie tu. W myślach już ukła­dam sobie, jak bym to opi­sała. Jedyny pro­blem w tym, że nie jestem pewna, czy w ogóle będę miała jakiś powód, by to opi­sy­wać.

Jak do tej pory nie dostrze­głam jesz­cze niczego, co wska­zy­wa­łoby na to, że jestem w domu Mar­ga­ret Ives. Żad­nych zdjęć jej wspa­nia­łej rodziny. Żad­nych egzem­pla­rzy, sta­rych czy nowych, dzie­siąt­ków wyda­wa­nych przez nich maga­zy­nów i gazet. Żad­nych opra­wio­nych obra­zów wystaw­nego Domu Ive­sów, w któ­rym Mar­ga­ret wycho­wy­wała się na wybrzeżu Kali­for­nii. Na kominku nie ma sta­tu­etek Grammy jej zmar­łego męża. Nic kon­kret­nego, co łączy­łoby ją z upa­dłym już medial­nym molo­chem ani też z rado­ściami i tra­ge­diami rodziny Ive­sów opi­sy­wa­nymi przez kon­ku­ren­cyjne gazety, z któ­rych wycinki Mar­ga­ret tak lubiła zbie­rać, kiedy była u szczytu popu­lar­no­ści.

Drzwi znów się otwie­rają, odwra­cam się i widzę Jodi. Zbie­ram się, by się dowie­dzieć, kto wła­ści­wie zapro­sił mnie, bym odbyła tę jede­na­sto­go­dzinną podróż samo­lo­tem, a potem jesz­cze czter­dzie­ści pięć minut wyna­jętą Kią Rio.

I wtedy dostrze­gam kobietę sto­jącą tuż za nią.

Skur­czyła się o kilka cen­ty­me­trów, przy­brała tro­chę na wadze – podej­rze­wam, że w więk­szo­ści są to mię­śnie – a jej kie­dyś kru­czo­czarne włosy są teraz mie­szanką mysiego brązu i siwi­zny.

Nie widać po niej daw­nej wytwor­no­ści ani aury dużych pie­nię­dzy i wła­dzy, ale w błę­kit­nych oczach ma ten sam prze­bie­gły błysk co na wszyst­kich zdję­ciach, na jakich ją widzia­łam – to nie­uchwytne, nie­na­zy­walne coś, co zmie­niło ją z _dzie­dziczki pra­so­wej for­tuny_ w _księż­niczkę z pierw­szych stron gazet._

– Dzień dobry. – Zaska­kuje mnie cie­pło głosu Mar­ga­ret, podob­nie jak wcze­śniej pod­czas naszych kilku krót­kich roz­mów tele­fo­nicz­nych w tygo­dniach poprze­dza­ją­cych tę wyprawę. – Pew­nie jesteś Alice.

Ściąga ręka­wice ogro­dowe i rzuca je na pod­ło­kiet­nik naj­bliż­szego bia­łego rat­ta­no­wego krze­sła, idąc boso w moją stronę. Wyciera ręce o far­tuch, a potem wyciąga do mnie dłoń.

– Pani jest Mar­ga­ret – odzy­wam się.

Wszel­kie elo­kwentne, czy choćby składne zda­nia, jakie kie­dy­kol­wiek skon­stru­owa­łam, pisane były powoli. Te, które padają z moich ust, zwy­kle brzmią raczej wła­śnie w ten spo­sób.

Ona się śmieje.

– Wyda­wało mi się, że tego pani ocze­ki­wała.

Lekko ści­ska moją dłoń, potem opusz­cza rękę i pro­po­nuje mi gestem, żebym usia­dła.

– Tak, tego. – Opa­dam na kanapę, ona zaj­muje fotel naprze­ciw mnie. – Sta­ra­łam się na nic nie nasta­wiać. Nie udało się. Ni­gdy się nie udaje. Ale nie prze­staję się sta­rać.

– Naprawdę? – Wydaje się roz­ba­wiona. – Ja raczej mam prze­ciwny pro­blem. Nie umiem nie spo­dzie­wać się po ludziach naj­gor­szego.

Uśmie­cha się. Wygląda jed­no­cze­śnie pro­mien­nie i smutno. _Smu­ten­nie_.

To na przy­kład nie tra­fi­łoby do ofi­cjal­nie spi­sa­nego i zre­da­go­wa­nego zda­nia. Ale cho­dzi o to, co widzę ukryte gdzieś w tych jej błysz­czą­cych oczach: prawdę. Taką, jakiej jesz­cze dotąd nie sły­sze­li­śmy.

Jak to było uro­dzić się w świe­cie srebr­nych łyże­czek i zło­tych tale­rzy, peł­nym akto­rów pły­wa­ją­cych po pijaku w base­nie w twoim domu i poli­ty­ków przy­pie­czę­to­wu­ją­cych uści­skiem ręki zaku­li­sowe poro­zu­mie­nia przy twoim zabyt­ko­wym stole.

Jak to było zako­chać się w królu rock and rolla, i to z dziką wza­jem­no­ścią.

I oczy­wi­ście o tych wszyst­kich innych rze­czach. O skan­dalu, o sek­cie, o pro­ce­sie, o wypadku.

I wresz­cie o znik­nię­ciu Mar­ga­ret przed dwu­dzie­stu laty.

O tym, co się stało, ale też dla­czego.

I dla­czego teraz, po tak dłu­gim cza­sie, wresz­cie jest gotowa opo­wie­dzieć swoją histo­rię.

Za Mar­ga­ret otwie­rają się ze skrzyp­nię­ciem drzwi i Jodi wraca do domu z koszem cytryn.

– Dzię­kuję, Jodi! – woła Mar­ga­ret, nie odwra­ca­jąc głowy.

Jodi chrząka. Nie mam poję­cia, czy te dwie kobiety są przy­ja­ciół­kami, part­ner­kami, pra­cow­nicą i pra­co­daw­czy­nią, czy może śmier­tel­nymi wro­gami, któ­rzy przy­pad­kiem miesz­kają razem.

Mar­ga­ret zakłada nogę na nogę.

– Uro­cze paznok­cie – zauważa, wska­zu­jąc brodą moją dłoń na kola­nie.

Ten moment poro­zu­mie­nia przy­pra­wia mnie nie­mal o zawrót głowy.

– Przy­kle­jane. – Pochy­lam się, żeby mogła się lepiej przyj­rzeć drob­nemu wzo­rowi w tru­skawki.

– Mogła­bym się zało­żyć – stwier­dza – że jesteś takim typem osoby, która stara się we wszyst­kim odnaj­do­wać piękno.

– A pani nie? – pytam zain­try­go­wana deli­kat­nym, smut­nym uśmie­chem, który drży na jej ustach.

Odpo­wiada mi nie­peł­nym wzru­sze­niem ramion, zna­czą­cym nie tyle „Nie wiem”, ile: „Nie podoba mi się to pyta­nie”.

A potem, jak przy­stało na panią Ives, zgrab­nie prze­kie­ro­wuje roz­mowę na inny temat.

– To jak mia­łoby to dzia­łać? Gdy­bym wyra­ziła zgodę.

Nie daję się znie­chę­cić. Wiem, że ona jesz­cze nie jest pewna na sto pro­cent, i wcale jej się nie dzi­wię.

– Jak tylko pani zechce – mówię.

Unosi jedną brew.

– A gdy­bym chciała, żeby dzia­łało to tak, jak zwy­kle się to robi?

– No, cóż – odpo­wia­dam. – Sama jesz­cze nie robi­łam dokład­nie cze­goś takiego. Zwy­kle zaj­muję się cha­rak­te­ry­sty­kami i syl­wet­kami. Spę­dzam z daną osobą kilka dni albo tygo­dni. Spi­suję moje obser­wa­cje, sypię dow­ci­pami. To jest zawsze per­spek­tywa z zewnątrz. W tym wypadku byłoby ina­czej. Cho­dzi­łoby o uchwy­ce­nie pani doświad­cze­nia. Z wewnętrz­nej per­spek­tywy. To zaję­łoby dużo wię­cej czasu, pew­nie kilka mie­sięcy, i to na pierw­szą turę zbie­ra­nia mate­ria­łów, żebym mogła napi­sać szkic i okre­ślić, czego mi bra­kuje. Wyna­ję­ła­bym sobie coś w pobliżu, usta­li­ły­by­śmy gra­fik, wydzie­li­ły­by­śmy czas na roz­mowy, ale też czas dla mnie, żebym mogła panią śle­dzić.

– Śle­dzić – powta­rza z roz­my­słem.

– Towa­rzy­szyć pani w zwy­czaj­nym życiu – wyja­śniam. – Spraw­dzić, co pani hoduje w ogro­dzie, z kim spę­dza pani czas. Pobyć z panią, z Jodi i innymi przy­ja­ciółmi, któ­rych ma pani w pobliżu.

Mar­ga­ret wysuwa brodę i zaci­ska oczy w reak­cji na swoje szyb­kie, szczere par­sk­nię­cie.

– Zrób mi, pro­szę, tę przy­jem­ność i powtórz to, kiedy tu wróci.

Led­wie parę sekund póź­niej Jodi wpada do pokoju, nio­sąc dwie szklanki lemo­niady. Sta­wia je gło­śno na sto­liku kawo­wym.

– Dzię­kuję, Jodi – odzy­wam się, chcąc zdo­być jej sym­pa­tię.

A ona masze­ruje z powro­tem tam, skąd przy­szła.

– Co ja bym bez cie­bie zro­biła! – woła za nią żar­to­bli­wie Mar­ga­ret.

– Nie mam poję­cia! – odkrzy­kuje Jodi, a potem znika za drzwiami.

Biorę mały łyk lemo­niady, który zmie­nia się w ogromny, bo jest prze­pyszna, świeża i orzeź­wia­jąca, liście mięty wirują w niej razem z kost­kami lodu.

Odsta­wiam szklankę i zmu­szam się, by wró­cić do sedna sprawy.

– Wie pani, jest wielu dużo bar­dziej doświad­czo­nych pisa­rzy, z któ­rymi mogłaby się pani spo­tkać. Setki ludzi byłyby zdolne wepchnąć mnie pod auto­bus, byle dostać tę pracę, i szcze­rze mówiąc, w pełni ich rozu­miem.

– Przy­kre – odpo­wiada Mar­ga­ret.

– Cho­dzi mi o to, że jeśli jest pani gotowa opo­wie­dzieć swoją histo­rię, to zasłu­guje pani na przed­sta­wie­nie jej w dokład­nie taki spo­sób, jak pani sobie wymy­śli. Ona musi nale­żeć do pani, do nikogo innego. A to się może udać tylko w takim wypadku, jeśli zrobi to pani z kimś, komu cał­ko­wi­cie pani ufa. Obie­cuję jed­nak, że jeśli będzie pani chciała napi­sać tę książkę ze mną, pani głos znaj­dzie się w samym cen­trum. To dla mnie naj­waż­niej­sze. Dopil­no­wać, żeby to była pani histo­ria.

Jej uśmiech bled­nie, twarz poważ­nieje. Zmarszczki w kąci­kach oczu i zagię­cia w kąci­kach ust pogłę­biają się – to ślady jej prze­ży­tego życia, całego, nie tylko tych trzy­dzie­stu trzech lat spę­dzo­nych na świecz­niku, ale też trzy­dzie­stu póź­niej­szych, spę­dzo­nych samot­nie, oraz dwu­dzie­stu od chwili, w któ­rej znik­nęła.

– A co jeśli… – zaczyna powoli – ja wcale tego nie chcę?

Kręcę głową.

– Nie jestem pewna, czy rozu­miem.

– Jeśli nie chcę, żeby to była moja wer­sja tej histo­rii? – pyta. – Jeśli nie chcę całej tej okrop­nej prawdy? Jeśli mam już dość życia z wła­sną wer­sją wyda­rzeń, w któ­rej to ja jestem boha­terką? Jeśli chcę usiąść i choć raz obej­rzeć to wszystko w czarno-bia­łych bar­wach?

Jej pyta­nie mnie zaska­kuje. Jestem raczej przy­zwy­cza­jona do zapew­nia­nia moich roz­mów­ców, że nie zamie­rzam prze­krę­cać wszyst­kiego, co powie­dzą, w jakąś bru­talną roz­kła­dówkę. Że chcę poznać pełny obraz, dowie­dzieć się, jakimi są ludźmi.

W reak­cji na moje waha­nie Mar­ga­ret unosi brwi.

– Czy to pro­blem?

Prze­su­wam się na skraj kanapy.

– Jeżeli pani chce, żeby zostało to tak opo­wie­dziane… – powta­rzam. – Jeżeli pani tego chce, to tak wła­śnie zro­bimy.

Zasta­na­wia się długą chwilę.

– Jesz­cze jedno pyta­nie.

– Oczy­wi­ście.

Mogłaby zapy­tać o moje naj­bar­dziej zawsty­dza­jące doświad­cze­nie sek­su­alne, a ja bym wszystko jej wyśpie­wała. Muszę dać jej do zro­zu­mie­nia, że jest przy mnie bez­pieczna.

Znów unosi szel­mow­sko szare brwi.

– Zawsze jesteś taka dziar­ska?

Wzdy­cham. To zbyt dłu­gie i poważne zle­ce­nie, żeby zała­twić to kłam­stwem.

– Tak – odpo­wia­dam. – Tak, taka wła­śnie jestem.

Jej chi­chot prze­rywa dźwięk wia­tru poru­sza­ją­cego szkla­nymi dzwo­necz­kami. Mar­ga­ret zerka na zegar ze sta­rego drewna, sto­jący na kominku bez sta­tu­etek Grammy.

– To będzie mój kolejny gość, z czter­na­stej. – Zrywa się na nogi. – Dałaś mi dużo do myśle­nia, Alice Scott.

Też się pod­ry­wam, biorę mój nie­wy­ko­rzy­stany notes i dyk­ta­fon.

– Mimo wszystko dzię­kuję. Naprawdę.

– Za cóż takiego? – pyta, szcze­rze zdu­miona, gdy pro­wa­dzi mnie przez labi­rynt kory­ta­rzy.

– Za dzi­siaj – odpo­wia­dam. – Za to, że dała mi pani szansę.

Szcze­rze mówiąc, naresz­cie mam jakiś temat zwią­zany z pracą, który mogę poru­szyć przy mamie i któ­rym jej od razu nie zanu­dzę.

– To tylko szansa – przy­po­mina mi Mar­ga­ret, kiedy docie­ramy do drzwi wej­ścio­wych. – Nie dzię­kuj mi za to. Każ­demu się tyle należy. A ja muszę jesz­cze potrzą­snąć kil­koma gałę­ziami, spraw­dzić, co z nich spad­nie.

– Abso­lut­nie rozu­miem, ale…

Ury­wam, bo ona otwiera jaskra­wo­ró­żowe drzwi, a ja zdaję sobie sprawę, jak bar­dzo się myli­łam.

Niczego nie rozu­mia­łam.

Gość Mar­ga­ret z czter­na­stej stoi na górze scho­dów w ciem­no­po­pie­la­tych chi­no­sach i bia­łym T-shir­cie.

Jed­nak to nie strój spra­wia, że tru­chleję i krew odpływa mi z twa­rzy – cho­ciaż sam pomysł wło­że­nia dłu­gich spodni w taką pogodę z pew­no­ścią daje mi do myśle­nia.

Cho­dzi o dobrze zbu­do­wa­nego, ciem­no­okiego męż­czy­znę z soko­lim nosem, który w nich przy­szedł.

Hay­den Ander­son.

Cztery lata temu można by powie­dzieć: „Hay­den Ander­son, ten dzien­ni­karz muzyczny” i byłoby to cał­kiem sto­sowne pod­su­mo­wa­nie. Ale gdyby on na­dal był dzien­ni­karzem muzycz­nym, nie zna­ła­bym jego nazwi­ska, a już na pewno nie wie­dzia­ła­bym, jak wygląda. Mam dobrą pamięć, ale nie zwy­kłam zapa­mię­ty­wać nagłów­ków doty­czą­cych Rol­ling Sto­ne­sów.

W każ­dym razie.

On nie jest już tylko „Hay­de­nem Ander­so­nem, dzien­ni­ka­rzem muzycz­nym”.

Jest „Hay­de­nem Ander­so­nem, lau­re­atem Nagrody Pulit­zera za bio­gra­fię”. Tym, który napi­sał tę opa­słą, wstrzą­sa­jącą opo­wieść o pio­sen­ka­rzu ame­ri­cany z demen­cją.

A teraz jest tym Hay­de­nem Ander­so­nem, któ­rego Mar­ga­ret wła­śnie okre­śliła jako kolejną gałąź do potrzą­śnię­cia. Gałąź z więk­szymi suk­ce­sami, bar­dziej znaną, bar­dziej wszystko.

Jego ciemne oczy zer­kają na mnie (cał­ko­wi­cie bez wyrazu, nie poznaje mnie; zresztą dla­czego by miał? Jestem naprawdę nie­cie­kawą gałę­zią), potem na Mar­ga­ret (wobec któ­rej oka­zuje tylko odro­binę mniej braku zain­te­re­so­wa­nia), po czym odzywa się niskim, dud­nią­cym gło­sem:

– Przy­sze­dłem za wcze­śnie?

– W samą porę – odpo­wiada ser­decz­nie Mar­ga­ret. – Alice wła­śnie wycho­dzi.

Wyraz twa­rzy Hay­dena opi­sa­ła­bym jako prze­lotne „kim do dia­bła jest Alice”, jakby już zapo­mniał, że tuż przed nim stoi jakiś inny czło­wiek albo może w ogóle mnie nie zauwa­żył za pierw­szym razem, kiedy spoj­rze­li­śmy sobie w oczy.

– Dzień dobry. – Otrzą­sam się na tyle, żeby moje organy wró­ciły do pracy, serce znów zaczęło pom­po­wać krew, płuca pobie­rają tlen, a moja dłoń wyciąga się w jego kie­runku.

On unosi powoli swoją, jakby ocze­ki­wał wię­cej infor­ma­cji, zanim zgo­dzi się na kon­takt fizyczny.

– Wła­śnie wycho­dzi­łam – mówię, i to na szczę­ście działa.

W końcu jego bar­dzo duża, bar­dzo cie­pła i bar­dzo sucha dłoń ota­cza moją, poru­sza się raz, a potem wraca do jego boku.

– Jesz­cze raz dzię­kuję – rzu­cam przez ramię do Mar­ga­ret i wybie­gam na chod­nik.

– Ode­zwę się – odpo­wiada, a ja zmu­szam się do uśmie­chu, jakby moje serce wcale nie pękało i jak­bym w ogóle nie miała się zaraz roz­pła­kać z powodu tej wyma­rzo­nej oferty pracy, co do któ­rej jestem na dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć pro­cent pewna, że ucie­kła mi sprzed nosa.ROZDZIAŁ 2

2

Pierw­szy wie­czór spę­dzam w hotelu Grande Lucia, jedząc Twiz­zlery i szu­ka­jąc w inter­ne­cie infor­ma­cji o Hay­de­nie Ander­so­nie, a jed­no­cze­śnie prze­ko­nu­jąc samą sie­bie, że jego poja­wie­nie się to nie koniec świata.

Naj­pierw czy­tam kil­ka­na­ście entu­zja­stycz­nych recen­zji jego książki. Potem naty­kam się na arty­kuł w „Publi­shers Weekly”, który sza­cuje, że w pierw­szym roku w Sta­nach Zjed­no­czo­nych jego książka sprze­dała się w ponad milio­nie egzem­pla­rzy. Osta­tecz­nie, żeby sobie jesz­cze dowa­lić, oglą­dam wywiad z Hay­de­nem i z boha­te­rem jego książki, Lenem Stir­lin­giem, pod­czas któ­rego Len infor­muje pro­wa­dzą­cego wywiad, że roz­wa­żał powie­rze­nie swo­jej histo­rii dzie­wię­ciu pisa­rzom, zanim Hay­den poja­wił się na hory­zon­cie. Hay­den bez cie­nia żartu czy iro­nii pochy­lił się i dodał: „Lubię rywa­li­za­cję”.

Wydaję z sie­bie krótki jęk.

Na­dal ist­nieje jakaś szansa, że Mar­ga­ret będzie wolała pra­co­wać ze mną.

Może wola­łaby pra­co­wać z kobietą. Może zawsze kibi­cuje słab­szemu gra­czowi. Może po pro­stu z natury nie lubi wyso­kich, umię­śnio­nych, uta­len­to­wa­nych męż­czyzn piszą­cych takie bio­gra­fie, które nie tylko nikogo nie usy­piają przy czy­ta­niu, ale też potra­fią wie­lo­krot­nie dopro­wa­dzić czy­tel­nika do łez pod­czas samot­nego czy­ta­nia przy barze w naj­bliż­szej knaj­pie z taco­sami w High­land Park.

Ist­nieje wiele powo­dów, dla któ­rych Mar­ga­ret może nie chcieć współ­pra­co­wać z Hay­de­nem i na pewno jest też choćby kilka, dla któ­rych mogłaby chcieć pra­co­wać ze mną.

Powta­rzam to sobie, choć mój entu­zjazm nie jest taki szczery, kiedy wyglą­dam przez okno, głową w dół, w kie­runku plaży roz­cią­ga­ją­cej się za hote­lo­wym dzie­dziń­cem.

Powin­nam wie­dzieć, że taki sekret jak miej­sce zamiesz­ka­nia Mar­ga­ret nie będzie trwał wiecz­nie.

Wszystko zaczęło się cztery mie­siące temu, kiedy opu­bli­ko­wano moją syl­wetkę byłej dzie­cię­cej gwiazdy Belli Girardi. To arty­kuł, z któ­rego byłam abso­lut­nie naj­bar­dziej dumna w całej mojej dotych­cza­so­wej karie­rze. Mia­łam cały plik uro­czych mejli od daw­nych zna­jo­mych z pracy oraz piękne zrzuty z ekranu doku­men­tu­jące inter­ne­towe zachwyty nad tą histo­rią po jej publi­ka­cji.

I to wszystko samo w sobie było już wię­cej niż wystar­cza­ją­cym powo­dem, dla któ­rego dłu­gie tygo­dnie pisa­nia i popra­wia­nia tek­stu w tę i z powro­tem z moimi rese­ar­che­rami i redak­torką miały sens.

Jed­nak na końcu jed­nego krót­kiego mejla było coś jesz­cze.

LindaTakesBackHerLifeAt53 napi­sała: „Podoba mi się ten arty­kuł. PS Ta pio­senka Cosmo Sinc­la­ira o Mar­ga­ret Ives, o któ­rej roz­ma­wia­ły­ście z Bellą, jest jedną z moich ulu­bio­nych. Wie­dzia­łaś, że Mar­ga­ret mieszka teraz na wyspie w Geo­r­gii i sprze­daje sztukę pod fał­szy­wym nazwi­skiem?”.

I tyle. Żad­nych dodat­ko­wych infor­ma­cji. A kiedy odpi­sa­łam Lin­dzie, nie ode­zwała się już.

Dwa tygo­dnie spę­dzi­łam na poszu­ki­wa­niu związ­ków, jakie Mar­ga­ret może mieć z Geo­r­gią (żad­nych nie zna­la­złam), a także na wyszu­ki­wa­niu połą­czeń jej nazwi­ska ze „sztuką” i „wyspą”, bez­sku­tecz­nie. Mar­ga­ret Ives cał­ko­wi­cie zniknę-ła z życia publicz­nego we wcze­snych latach dwu­ty­sięcz­nych, a krą­żące na jej temat plotki dono­siły, że wyszła za jakie­goś wło­skiego plan­ta­tora oli­wek młod­szego od niej o połowę i zamiesz­kała po dru­giej stro­nie Atlan­tyku.

Począt­kowo byłam na dzie­więć­dzie­siąt pro­cent pewna, że Linda kła­mała lub miała fał­szywe infor­ma­cje.

Nie­moż­liwe, żeby Mar­ga­ret Ives miesz­kała w Geo­r­gii, na maleń­kiej wyspie utrzy­mu­ją­cej się z tury­styki, dzień jazdy samo­cho­dem od rodzin­nego domu swo­jego zmar­łego męża, Cosmo Sinc­la­ira, w zachod­nim Ten­nes­see.

Jed­nak ta sprawa nie dawała mi spo­koju. Taka plotka musiała mieć jakieś źró­dło, myśla­łam, mimo że jed­no­cze­śnie pró­bo­wa­łam uci­szyć w sobie wro­dzony opty­mizm.

Zaczę­łam prze­trzą­sać fora inter­ne­towe. Wszystko, co zwią­zane z muzyką Cosmo, ze zdję­ciami rodziny Ive­sów, ze znik­nię­ciem Mar­ga­ret.

Nic. Ni­gdzie.

A potem zna­la­złam teo­rie spi­skowe. Ludzi wrzu­ca­ją­cych zdję­cia „Elvisa” w cen­trum han­dlo­wym w Tusca­lo­osa. Albo Johna F. Ken­nedy’ego ubra­nego w węd­kar­ski kape­lu­sik i pra­wie cał­kiem roz­piętą koszulę, odsła­nia­jącą białe włosy na kla­cie i złoty łań­cuch na szyi, w Miami. Chwilę mi zajęło, zanim zna­la­złam wątek o Mar­ga­ret, tylko dla­tego, że zwią­zana z jej histo­rią tajem­nica zdą­żyła z cza­sem zbled­nąć.

Ludzie wie­dzieli o fir­mie Ives Media, wie­dzą też o rodzin­nej oka­za­łej rezy­den­cji (będą­cej teraz w posia­da­niu pań­stwa i otwar­tej dla tury­stów). Wie­dzieli też oczy­wi­ście o całym tym bała­ga­nie zwią­za­nym z sio­strą Mar­ga­ret i jej sektą, potra­fili pew­nie przy­wo­łać w pamięci słynne czarno-białe zdję­cie Mar­ga­ret i Cosmo bie­gną­cych za rękę po scho­dach urzędu w dniu, kiedy zde­cy­do­wali się na spon­ta­niczny, cichy ślub, jego blond włosy przy­li­zane do tyłu, a jej uło­żone w modne w tam­tych cza­sach upię­cie w stylu Bri­gitte Bar­dot.

Jed­nak po tra­gicz­nej śmierci Cosmo wdowa w dużej mie­rze wyco­fała się z bla­sków fle­szy. Dla­tego, kiedy zupeł­nie znik­nęła przed dwu­dzie­stu laty, nikt już nie był nią aż tak bar­dzo zain­te­re­so­wany.

Więk­szość po pro­stu zaak­cep­to­wała fakt, że ni­gdy się nie dowiemy, jak poto­czyły się jej losy. Niczym kolejna Ame­lia Ear­hart, kobieta, która znik­nęła.

Jed­nak wciąż ist­niały pewne aktywne inter­ne­towe spo­łecz­no­ści gro­ma­dzące się wokół Mar­ga­ret Ives, zaan­ga­żo­wane w plotki krą­żące wokół jej znik­nię­cia. Pró­bo­wali je oba­lać albo ich dowo­dzić, w zależ­no­ści od punktu widze­nia. Trak­to­wano ich podob­nie jak spo­łecz­no­ści świ­rów od _true crime_, któ­rzy w kółko powta­rzają frag­menty sta­rych wywia­dów, uży­wa­jąc ich jako dowo­dów popie­ra­ją­cych ich ulu­bione teo­rie lub im zaprze­cza­ją­cych.

Te kon­kretne fora do niczego mnie nie dopro­wa­dziły.

Jed­nak forum Nie-Takie-Umarłe-Gwiazdy zawio­dło mnie aż tutaj, na wysepkę Lit­tle Cre­scent.

A jeżeli mnie udało się ją odna­leźć dzięki temu wpi­sowi, nie wia­domo, ilu kolej­nych Hay­de­nów Ander­so­nów leci w tej chwili lotem kra­jo­wym na Lit­tle Cre­scent.

Komórka brzę­czy obok mnie na mate­racu i macam chwilę ręką wkoło, zanim ją znajdę. Ści­ska mnie w żołądku – może to Mar­ga­ret pod­jęła już decy­zję – ale potem patrzę na ekran.

Theo. Tym razem czuję w brzu­chu coś zupeł­nie innego, to nie­spo­kojne trze­po­ta­nie, które towa­rzy­szy mi za każ­dym razem, kiedy odzywa się mój to obecny, to dawny, to znów obecny nie-chło­pak. „Jak poszło z dzie­dziczką?” – pyta w ese­me­sie.

Jestem wzru­szona, że pamię­tał. Zapewne zbyt wzru­szona. Przez ostat­nich kilka tygo­dni nie mówi­łam o niczym innym. Ale mimo wszystko! Ode­zwał się, żeby zapy­tać – to już coś!

Waham się, jak to ująć, i osta­tecz­nie decy­duję się na: „Jest intry­gu­jąca, dom ma wspa­niały i tak bar­dzo, bar­dzo, bar­dzo chcia­ła­bym to zle­ce­nie”.

Sama prawda. Na nic by się nie przy­dało, gdy­bym dodała: „I jestem prze­ra­żona, że go nie dostanę, bo do gry dołą­czył potężny facet wysoki na metr dzie­więć­dzie­siąt, z Nagrodą Pulit­zera i mro­żą­cym krew w żyłach wzro­kiem Gor­gony”.

Przez minutę wpa­truję się w tele­fon, potem jesz­cze dwie, trzy. Odkła­dam go na bok. Theo przy­cią­gnął mnie swoją swo­bodną pew­no­ścią sie­bie i wylu­zo­wa­nym, bez­tro­skim spo­so­bem poru­sza­nia się po świe­cie. Jest coś pocią­ga­ją­cego w czło­wieku, który niczego nie trak­tuje zbyt poważ­nie. Dopóki nie trzeba się z nim wymie­niać ese­me­sami. Theo jest w tym okropny. Szcze­rze mówiąc, sama nie jestem za dobra, ale on jest kró­lem wysy­ła­nia wia­do­mo­ści, na które odpo­wia­dam natych­miast, a potem cze­kam cały dzień, aż moja odpo­wiedź zosta­nie odczy­tana.

Moż­liwe, że do tej pory moż­liwe stracę już wyma­rzone zle­ce­nie, cał­ko­wi­cie wto­pię się w to łóżko i pozo­sta­nie ze mnie kałuża znana daw­niej jako pisarka Alice Scott.

– Ogar­nij się, Scott! – wołam, zry­wa­jąc się na równe nogi i zatrza­sku­jąc gło­śno lap­top. – Jesteś na pięk­nej wyspie, bur­czy ci w brzu­chu i nie masz nic do roboty – mówię, chwy­tam komórkę i wci­skam stopy w san­dały. – Rów­nie dobrze można to jakoś wyko­rzy­stać.

* * *

Lit­tle Cre­scent jest waka­cyjną wysepką, ale nie toczy się tu modne nocne życie. Przy­jeż­dżają tu głów­nie albo eme­ryci, albo rodziny z dziećmi, a że jest dwu­dzie­sta pierw­sza, wtor­kowy wie­czór, przy głów­nym dep­taku naprawdę nie­wiele się dzieje.

Pierw­sza otwarta restau­ra­cja, jaką napo­ty­kam, nazywa się Fish Bowl i wywie­szone przed drzwiami menu naj­wy­raź­niej składa się w dzie­więć­dzie­się­ciu pro­cen­tach z alko­holu i w dzie­się­ciu z owo­ców morza.

W środku jest cia­sno i cudow­nie kiczo­wato, ściany wyło­żono bam­bu­sową boaze­rią, z sufitu zwi­sają sieci rybac­kie, w które wplą­tano wszel­kiego rodzaju kolo­rowe pla­sti­kowe ryby oraz świe­cące w ciem­no­ści wodo­ro­sty. Kel­nerka z kucy­kiem, w cia­snej bia­łej koszuli i krót­kich szor­tach, prze­cho­dzi ener­gicz­nie obok mnie z tacą w dłoni i zaga­duje pogod­nie:

– Sia­daj, gdzie chcesz, kochana. Nie mamy dzi­siaj ruchu.

Jest wiele wol­nych sto­li­ków, ale przy barze sie­dzi dwóch star­szych dżen­tel­me­nów w takich samych koszul­kach do gry w krę­gle, a ja jestem w roz­mow­nym nastroju, więc idę w ich stronę. Jed­nak kiedy sia­dam na stołku dwa miej­sca od nich, kładą pie­nią­dze na lśnią­cym, ciem­nym drew­nia­nym bla­cie i szy­kują się do wyj­ścia.

Jeden z nich zauważa moje spoj­rze­nie, uśmie­cham się do niego.

On też się uśmie­cha.

– Bar­dzo pole­cam Miskę Kapi­tań­ską!

– Wezmę to pod uwagę – obie­cuję, a on przy­kłada palce do nie­wi­dzial­nego kape­lu­sza, po czym rusza w ślad za swoim towa­rzy­szem. Przy wyj­ściu obaj się zatrzy­mują, żeby poroz­ma­wiać z kel­nerką z kucy­kiem, a ona daje miło­śni­kowi Miski Kapi­tań­skiej całusa w poli­czek, więc albo wszy­scy się tu znają, albo po pro­stu mają obsługę naj­wyż­szej klasy.

Wra­cam do prze­glą­da­nia menu, wzna­wia­jąc wła­ści­wie swój odwieczny dyle­mat: czy zamó­wić tacos z rybą, czy rybę z fryt­kami.

Wciąż jesz­cze się nad tym zasta­na­wiam, kiedy ktoś gło­śno sta­wia tuż przede mną ogromną miskę pełną zadzi­wia­jąco nie­bie­skiego płynu, lodu, i jakieś pięć owo­co­wych szasz­ły­ków. Zasko­czona pod­no­szę wzrok, zza baru uśmie­cha się do mnie kel­nerka z kucy­kiem.

– Miska Kapi­tań­ska – oznaj­mia. – Dzięki uprzej­mo­ści samych kapi­ta­nów.

– Och. – Zer­kam w stronę drzwi wej­ścio­wych, ale tam­tych panów już nie ma. – Czego są kapi­ta­nami?

– Wujek Ralph jest kapi­ta­nem dru­żyny krę­gla­rzy, a Cecil kapi­ta­nem tej restau­ra­cji – wyja­śnia. – Obaj cie­szą się dużym powa­ża­niem, cho­ciaż Cecil oczy­wi­ście jest tu, co zro­zu­miałe, na tro­chę wyż­szej pozy­cji.

– Jasne, to pro­szę mu podzię­ko­wać następ­nym razem, kiedy go pani zoba­czy – odpo­wia­dam.

Kiwa głową, raz.

– Tak zro­bię. A pani będzie dziś coś jadła czy tylko pły­wała? – Wska­zuje brodą na gar­gan­tu­iczną miskę wście­kle nie­na­tu­ral­nie nie­bie­skiej cie­czy, a ja wybu­cham śmie­chem.

– Co w tym w ogóle jest? – pytam.

– Wszystko – odpo­wiada. – I jesz­cze tro­chę coca-coli.

Biorę malutki łyk przez neo­nową, różową słomkę, i mam wra­że­nie, jak­bym wła­śnie wcią­gnęła cukier, a potem wlała sobie do gar­dła ben­zynę, ale w przy­jemny spo­sób.

– Coś do jedze­nia? – pyta ponow­nie dziew­czyna z pla­kietką z imie­niem Sheri.

Mówię jej o moim dyle­ma­cie: taco czy ryba z fryt­kami.

– Taco – odpo­wiada zde­cy­do­wa­nie. – Pro­szę zawsze wybie­rać taco.

– Dosko­nale.

Odkła­dam na bok menu, a ona znika w drzwiach za barem. Zer­kam na mojego drinka i znowu wybu­cham śmie­chem. Ni­gdy nie zna­łam się za bar­dzo na drin­kach, ale tę mik­sturę ocie­ni­ła­bym dzie­sięć na dzie­sięć, za sam spo­sób poda­nia. Robię zdję­cie i wysy­łam je Theo, po czym zaczy­nam sku­bać pierw­szy owo­cowy szasz­łyk. „To ty jako drink – odpo­wiada natych­miast. – Baw się dobrze!”.

„Dzięki!” – odpo­wia­dam mu, odkła­dam komórkę i jesz­cze raz roz­glą­dam się po restau­ra­cji. Poza mną jest tu nie­wiele osób: pię­cio­oso­bowa rodzina przy sto­liku koło witryny i jakiś facet sie­dzący nad wodą z lodem i jedzący sałatkę w maleń­kim bok­sie na tyłach, przy przej­ściu do łazienki.

Dokład­nie w tym momen­cie pod­nosi wzrok znad swo­jej wody.

Pra­wie czarne włosy, zakrzy­wiony nos, surowa brew.

Odwra­cam się przo­dem do baru, pra­wie przy tym wywra­cam sto­łek. Chwy­tam się kra­wę­dzi blatu, żeby zła­pać rów­no­wagę, serce wali mi jak osza­lałe. To pew­nie nawet nie jest on. Pew­nie moja głowa i świe­cący w ciem­no­ści sufit spła­tały mi figla, two­rząc z cieni postać Hay­dena Ander­sona.

Biorę kolejny mały łyk Miski Kapi­tań­skiej, żeby się uspo­koić, a potem powoli, nie­zo­bo­wią­zu­jąco zer­kam przez ramię w kie­runku tam­tego boksu.

On już tu nie patrzy. Wpa­truje się w coś przed sobą z mocno zmarsz­czo­nymi brwiami. Zgar­biony nad maleń­kim sto­li­kiem, spra­wia wra­że­nie niedź­wie­dzia na dzie­cię­cym przy­ję­ciu, wszystko wokół niego wydaje się tro­chę za małe i zbyt kru­che.

To na pewno on.

A teraz, kiedy go widzę, mam cał­kiem sporą ochotę uciec i się scho­wać. Co w ogóle nie ma sensu.

On nie jest niedź­wie­dziem griz­zly. Jest gościem, który przy­pad­kiem pra­cuje w tym samym zawo­dzie co ja. Auto­rem książki, którą się zachwy­ci­łam!

Absur­dem byłoby trak­to­wa­nie go jak jakie­goś wroga tylko dla­tego, że oboje chcemy spi­sać histo­rię Mar­ga­ret. I absur­dem jest sie­dze­nie tu i igno­ro­wa­nie go, skoro znaj­du­jemy się w odle­gło­ści trzech metrów od sie­bie.

Powin­nam się przy­wi­tać.

Jesz­cze jeden łyk Miski Kapi­tań­skiej na szczę­ście, a potem zeska­kuję ze stołka, prze­cho­dzę przez restau­ra­cję i staję przed sto­li­kiem Hay­dena.

On nie pod­nosi głowy. Daję mu sekundę na dokoń­cze­nie strony, ale nawet kiedy stuka w czyt­nik i prze­cho­dzi na następną, nie odrywa od niego oczu.

– Dzień dobry! – świer­go­czę.

On się wzdryga na dźwięk mojego głosu, a potem powoli, bar­dzo powoli pod­nosi wzrok i przy­gląda mi się spod zmarsz­czo­nych brwi.

– Spo­tka­li­śmy się wcze­śniej – przy­po­mi­nam mu. – Jestem Alice.

– Pamię­tam – odpo­wiada, a jego głos jest dud­niący i bez wyrazu.

– W sumie od razu wie­dzia­łam, kim pan jest – dodaję.

Jedna z jego ciem­nych brwi wygina się w łuk.

Wsu­wam się do boksu, sia­dam naprze­ciwko niego, stu­kamy o sie­bie kola­nami. Zawsze się zasta­na­wia­łam, dla­czego tak czę­sto wyjąt­kowo wysocy męż­czyźni uma­wiają się z uro­czymi, drob­nymi kobie­tami, i teraz już wiem – naj­wy­raź­niej osoba tak wysoka jak Hay­den Ander­son nie może wygod­nie sie­dzieć naprze­ciw kogoś o wzro­ście powy­żej metra sześć­dzie­się­ciu. Jestem o pięt­na­ście cen­ty­me­trów za wysoka.

Obra­cam się więc, żeby przy­cup­nąć bokiem. On wciąż się we mnie wpa­truje z tą unie­sioną brwią, która wygląda jak znak zapy­ta­nia.

– Ze względu na pań­ską książkę – wyja­śniam. – _Nasz przy­ja­ciel Len_. Byłam nią zachwy­cona. To zna­czy, oczy­wi­ście. Wszy­scy, któ­rzy ją czy­tają, są zachwy­ceni. Po Pulit­ze­rze taka infor­ma­cja od przy­pad­ko­wej kobiety w barze pew­nie wydaje się tro­chę roz­cza­ro­wu­jąca, ale mimo wszystko chcia­łam to panu powie­dzieć.

Jego ramiona się roz­luź­niają, tylko odro­binę.

– Należy pani do krew­nych czy rodziny?

– Słu­cham?

– Mar­ga­ret – wyja­śnia.

– Och, ani jedno, ani dru­gie. – Macham dło­nią. – Ja też jestem dzien­ni­karką.

Ponow­nie wbija we mnie wzrok, tym razem mi się przy­gląda, skoro już ma tę nową infor­ma­cję. Jego tęczówki są jaśniej­sze niż myśla­łam. Brą­zowe, ale w jasnym odcie­niu.

– Jakiego rodzaju rze­czy pani pisze? – pyta.

– Prze­różne – odpo­wia­dam. – Dużo o kwe­stiach oby­cza­jo­wych, ale o popkul­tu­rze też. Pra­cuję w „The Scratch”.

Jego twarz pozo­staje cał­ko­wi­cie nie­wzru­szona. Pró­buję z innej strony.

– Był pan wcze­śniej w Geo­r­gii?

– To mój pierw­szy raz.

– Naprawdę? – Zasko­czył mnie. – Skąd pan pocho­dzi?

– Z Nowego Jorku.

– Z mia­sta czy ze stanu?

– Z mia­sta.

– Uro­dził się pan tam i wycho­wał?

– Nie.

– To gdzie pan dora­stał?

– W India­nie.

– Podo­bało się tam panu?

Robi nachmu­rzoną minę, jego sze­ro­kie usta wciąż ukła­dają się w cał­ko­wi­cie pro­stą linię.

– Dla­czego?

Śmieję się.

– Może pan roz­wi­nąć to „dla­czego”?

– Dla­czego chce pani wie­dzieć, czy podo­bało mi się dora­sta­nie w India­nie? – odpo­wiada, a jego twarz i głos są w rów­nym stop­niu gbu­ro­wate.

Powstrzy­muję uśmiech.

– Bo zasta­na­wiam się nad zaku­pem.

Jego oczy się zwę­żają, tęczówki jakby ciem­nieją.

– Zaku­pem czego?

– Indiany.

Wpa­truje się we mnie.

Już nie mogę się dłu­żej powstrzy­my­wać. Roz­ba­wie­nie mnie poko­nuje i znowu się śmieję.

– Po pro­stu pró­buję pana poznać – wyja­śniam.

On kła­dzie przed­ra­miona na stole, wygląda tak, jakby rzu­cał mi wyzwa­nie. Jego głowa prze­chyla się w lewo, a potem mówi coś, czego chyba w ogóle się nie spo­dzie­wa­łam:

– To nie zadziała.

Odsu­wam się, zasko­czona i zakło­po­tana.

– Co nie zadziała?

– Te pani próby zbi­cia mnie z tropu – odwar­kuje.

– O jakim tro­pie mówimy? – pytam, roz­glą­da­jąc się po opu­sto­sza­łej już zupeł­nie Fish Bowl. – Chwi­leczkę, cho­dzi o Sheri? – Odwra­cam się znów przo­dem do niego, a nasze kolana raz jesz­cze się zde­rzają.

– Co za Sheri? – pyta z pew­nym nie­sma­kiem.

– Nasza kel­nerka. – Zni­żam głos na wypa­dek, gdyby wyszła z kuchni. – Jeśli pró­buje pan zaga­dać, wystar­czy­łoby, żeby mi pan powie­dział, a ja wró­ci­ła­bym pro­sto do mojej miski…

– Nie cho­dzi o kel­nerkę – prze­rywa mi. – Tylko o książkę.

– O książkę? – powta­rzam.

I wtedy do mnie dociera. Cho­dzi mu o tę książkę. O książkę Mar­ga­ret.

Hay­den mówi dalej.

– Nie wiem, co to… – Macha mię­dzy nami swoją wielką dło­nią. – Co to mia­łoby na celu, ale mówimy o Mar­ga­ret Ives. Chcę tę robotę i nie zamie­rzam się wyco­fy­wać, więc może pani prze­stać.

W pierw­szej chwili nie jest to przy­jemne, kiedy obcy czło­wiek mówi do mnie w ten spo­sób. Ktoś, czyją pracę podzi­wia­łam, oskar­żył mnie wła­śnie o to, że pró­buję jakoś pokrzy­żo­wać mu zawo­dowe plany, pod­czas gdy ja naprawdę po pro­stu pró­bo­wa­łam się z nim poznać.

Jed­nak pod tym ukłu­ciem nara­sta jesz­cze inne uczu­cie, prze­ni­ka­jące powoli wszyst­kie moje koń­czyny.

Nadzieja.

Życie nauczyło mnie, że pra­wie wszystko ma swoje dobre strony. I to jedna z nich.

Hay­den marsz­czy czoło, zsuwa ręce ze stołu.

– Dla­czego pani to robi?

– Co robię?

– Uśmie­cha się pani – odpo­wiada cierpko.

Par­skam śmie­chem i wysu­wam się z boksu, żeby wstać, po czym pra­wie uno­szę się w powie­trzu w dro­dze do baru, bo jego reak­cja zdra­dziła mi jedną ważną rzecz – to zna­czy poza tym, że on jest nie­uf­nym cyni­kiem.

– Ponie­waż – wołam do niego – teraz już wiem, że mam jesz­cze szansę!

On prze­wraca oczami, a ja sia­dam na moim stołku, pod­eks­cy­to­wana, dokład­nie w momen­cie, kiedy Sheri otwiera drzwi kuchenne jed­nym bio­drem i wycho­dzi z koszy­kiem sma­żo­nych taco z rybą.

– Widzę, że Miska Kapi­tań­ska zadbała o pani uśmiech – zaga­duje.

– Jest świetna – odpo­wia­dam, bio­rąc kolejny, pełen wdzięcz­no­ści łyk. Szcze­rze mówiąc, pew­nie jeden z ostat­nich, jakie jestem w sta­nie wypić, o ile nie pla­nuję dziś wizyty w szpi­talu albo aresz­cie.

– Miło mi to sły­szeć – odpo­wiada. – Nie przy­je­chała pani autem, mam nadzieję?

– Nie, nocuję w Grande Lucia, więc dziś idę pie­szo – odpo­wia­dam.

– Oooo, spę­dzi­łam tam mio­dowy mie­siąc z moim mężem Rob­biem.

Sheri nie wygląda na wiek, w któ­rym mogłaby być zamężna, ale oce­niam chyba po stan­dar­dach Los Ange­les. Więk­szość dziew­czyn, z któ­rymi cho­dzi­łam do liceum, ma już mężów, a moi rodzice pobrali się w wieku dwu­dzie­stu trzech lat, choć moja sio­stra i ja uro­dzi­ły­śmy się dużo póź­niej.

– Podać coś jesz­cze? – pyta z jedną ręką na bio­drze.

– W sumie – odpo­wia­dam. – Chcia­ła­bym posłać komuś drinka, jeśli mogę.

Coś drob­nego, żeby popra­wić mu humor, podob­nie jak on przed chwilą popra­wił mój.

Wzrok Sheri podąża za moim ramie­niem w róg i zatrzy­muje się na jedy­nym poza mną gościem w restau­ra­cji.

– Co możemy zapro­po­no­wać? Whi­skey? Piwo?

– A macie coś jesz­cze więk­szego albo bar­dziej nie­bie­skiego od tego? – pytam, wska­zu­jąc swoją miskę.

– Nie, to musia­łaby być już tylko świeżo umyta toa­leta – odpo­wiada. – Ale mogę jesz­cze dorzu­cić tro­chę kan­dy­zo­wa­nego hibi­skusa dla pod­krę­ce­nia, jeśli pani sobie życzy.

– Tak – odpo­wia­dam. – To będzie ide­alne.ROZDZIAŁ 5

5

Mimo że Hay­den sie­dzi już w aucie z zamknię­tymi drzwiami, włą­czo­nymi świa­tłami i z war­czą­cym sil­ni­kiem, nie odjeż­dża, dopóki ja nie wsiądę do swo­jego samo­chodu.

Może mar­twi się, żebym nie została zamor­do­wana na ciem­nej wiej­skiej dro­dze nad bagnami, a może to tylko przy­pa­dek, ale wolę myśleć pozy­tyw­nie.

Nie może być taki zły, na jakiego wygląda. A nawet jeśli jest, to prze­cież nie będziemy spę­dzać razem czasu.

Otwie­ram okna i odjeż­dżam spod domu Mar­ga­ret, słu­cha­jąc koją­cych pomru­ków wie­czoru w Geo­r­gii.

Przez chwilę roz­wa­żam, czy nie zadzwo­nić do mamy, żeby prze­ka­zać jej dobre wie­ści. Ale jest już po dwu­dzie­stej dru­giej, a ona zawsze była raczej skow­ron­kiem niż sową. Poza tym pew­nie lepiej zacze­kać, aż dowiem się, co z tego wynik­nie. Dam jej znać, że jestem w pobliżu z powodu pracy, umó­wię się z nią na odwie­dziny, ale pocze­kam ze zdra­dza­niem szcze­gó­łów, aż będę wie­działa, w którą stronę prze­chyli się szala.

Zjeż­dżam z powro­tem na pra­wie pustą dwu­pa­smówkę łączącą stały ląd z Lit­tle Cre­scent i zwal­niam, żeby zatrzy­mać się na czer­wo­nym świe­tle. Hay­den sie­dzi w aucie obok. Też mnie zauważa. Macham mu. On marsz­czy brwi.

Zapala się zie­lone i oboje ruszamy.

Mam wra­że­nie, że sta­ramy się nie jechać obok sie­bie, ale świa­tła nam to cią­gle unie­moż­li­wiają. Mijamy Lit­tle Cro­is­sant i inne skle­piki, pusz­czam go przo­dem, żeby­śmy przy­naj­mniej nie wyprze­dzali się co chwilę nawza­jem.

Na skrzy­żo­wa­niu z Main Street jadę za nim w prawo, w kie­runku tury­stycz­nej czę­ści wyspy i na par­king hotelu Grande Lucia.

On skręca w alejkę w lewo, więc ja skrę­cam w prawo. Osta­tecz­nie lądu­jemy odda­leni od sie­bie o trzy miej­sca.

On idzie w kie­runku tych samych scho­dów, któ­rymi ja cho­dzę do mojego pokoju.

Zwal­niam krok, ale ku mojemu zasko­cze­niu on zatrzy­muje się w poło­wie pierw­szego pię­tra, kiedy zauważa, że idę za nim.

Nie tylko się zatrzy­muje, ale nawet odwraca się w moją stronę i nawią­zuje kon­takt wzro­kowy. To ogromny postęp w naszej rela­cji. Pew­nie nie­długo wymie­nimy się bran­so­let­kami przy­jaźni.

– Ponie­dzia­łek, środa, pią­tek – bur­czy.

– Dobre dni – odpo­wia­dam.

– Albo – dodaje – wto­rek, czwar­tek, sobota. Możesz wybrać, które chcesz. W ten spo­sób będziesz mogła spę­dzać z nią piąt­kowe albo sobot­nie wie­czory, jeśli będziesz chciała, a do tego możemy wymie­niać się nie­dzie­lami lub zro­bić z nich dni wolne, w zależ­no­ści od tego, jak ona posta­nowi.

Zatrzy­muję się na tym samym stop­niu co on, zasta­na­wiam się nad tą pro­po­zy­cją.

– Kiedy mie­li­by­śmy zacząć?

– Zamie­rzam zała­twić to wszystko jutro. – Pod­nosi doku­menty, które dosta­li­śmy od Mar­ga­ret. – Pią­tek i sobota to mogą być nasze pierw­sze dni pracy.

– Jak ją zna­la­złeś? – pytam.

Marsz­czy brwi.

– Nie zamie­rzam ci tego mówić.

– Naprawdę? Dla­czego?

– Bo na nic ci się ta infor­ma­cja nie przyda.

– Powiem ci, jak ja ją zna­la­złam – obie­cuję, kusząc go tą pro­po­zy­cją jak mar­chewką.

– Nie jestem cie­kaw.

Rusza w górę, a ja za nim.

Docie­ramy na pierw­sze pię­tro i oboje idziemy dalej.

– Już tu prze­cież jesteś – zauwa­żam. – Wie­dza o tym, jak się tu dosta­łam, na nic ci się nie przyda. Tak samo jeśli ja będę wie­działa, jak ty się dowie­dzia­łeś o Mar­ga­ret, nie zyskam tym żad­nej prze­wagi.

– Naprawdę nie rozu­miem, dla­czego ci na tym zależy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki