Wybuchowa dwójka - ebook

Tobias

TRZY­NA­ŚCIE LAT WCZE­ŚNIEJ

Wier­ci­łem się nie­spo­koj­nie na krze­śle, co chwi­lę zer­ka­jąc na ze­ga­rek wi­szący nad wiel­ką, czar­ną ta­bli­cą na wprost mnie. Od­li­cza­łem mi­nu­ty do dzwon­ka i ko­ńca lek­cji. Wy­da­wa­ło mi się, że mi­nął już cały dzień, a wska­zów­ki ze­ga­ra w ogó­le się nie prze­miesz­cza­ły. By­łem pod­eks­cy­to­wa­ny, bo wie­dzia­łem, że ze szko­ły od­bie­rze mnie tata, a po­tem za­bie­rze na far­mę. Je­ździ­li­śmy tam co ty­dzień, w ka­żdy pi­ątek, na na­sze męskie strze­lan­ki. To na­sza mała ta­jem­ni­ca, któ­rą ukry­wa­li­śmy przed mat­ką.

– To­bias, czy sko­ńczy­łeś już wszyst­kie za­da­nia? – za­py­ta­ła na­uczy­ciel­ka ma­te­ma­ty­ki. Była nowa, pra­co­wa­ła w na­szej szko­le od ja­kie­goś ty­go­dnia.

Na moje nie­szczęście zo­sta­łem usa­dzo­ny w ław­ce z jej sy­nem, któ­ry de­ner­wo­wał mnie od pierw­sze­go dnia.

Kie­dy rok temu prze­nio­słem się do tej szko­ły, ka­żdy, co do jed­ne­go, był dla mnie prze­sad­nie miły, na­wet na­uczy­cie­le. Wie­dzia­łem, że mat­ka do­fi­nan­so­wy­wa­ła po­przed­nią pla­ców­kę, bo na ka­żdym ape­lu czy ze­bra­niu cała rada pe­da­go­gicz­na prak­tycz­nie ca­ło­wa­ła ją po sto­pach, a mi wręcza­li za to dy­plo­my i wcho­dzi­li w ty­łek.

– Tak. – Chwy­ci­łem za gór­ny róg kart­ki i po­ma­cha­łem nią w po­wie­trzu.

Na ten ruch Sa­mu­el sap­nął coś pod no­sem, ale nie usły­sza­łem co. Choć mia­łem ocho­tę zdzie­lić chło­pa­ka łok­ciem, zi­gno­ro­wa­łem go.

– Na­praw­dę? – za­py­ta­ła za­sko­czo­na i za­częła kie­ro­wać się w stro­nę na­szej ław­ki.

Już w po­przed­niej szko­le by­łem wzo­ro­wym uczniem i mia­łem naj­wy­ższą śred­nią. Kie­dy kla­sa za­czy­na­ła dru­gie za­da­nie, ja ko­ńczy­łem ostat­nie. Wiem, że wy­cho­waw­czy­ni roz­ma­wia­ła z moją mat­ką, by prze­nie­ść mnie do wy­ższej kla­sy. Przez wi­ęk­szo­ść lek­cji nu­dzi­łem się i cze­ka­łem, aż wszy­scy sko­ńczą. Tak jak te­raz, a nudę za­bi­ja­łem szki­co­wa­niem. Od­wzo­ro­wy­wa­łem wła­śnie mia­sto Ma­jów Uxmal oraz słyn­ną Pi­ra­mi­dę Cza­row­ni­ka, któ­ra le­ża­ła na pó­łwy­spie Ju­ka­tan.

– Dla­te­go ma­lu­je te­raz te swo­je bo­ho­ma­zy – ode­zwał się jej głu­pi sy­na­lek i si­ęgnął po moją kart­kę.

_Mo­ich rze­czy się nie do­ty­ka._

Nim się zo­rien­to­wa­łem, ołó­wek, któ­ry trzy­ma­łem, był wbi­ty w śro­dek jego dło­ni.

Głu­pek darł się jak nie­nor­mal­ny, a po twa­rzy po­pły­nęły mu łzy.

Mógł się trzy razy za­sta­no­wić, za­nim coś zro­bił, a nie te­raz be­czeć.

– To­bias, coś ty zro­bił?! Do dy­rek­to­ra, na­tych­miast!

Całe dwie mi­nu­ty, kro­cząc sze­ro­kim ko­ry­ta­rzem szkol­nym, na­uczy­ciel­ka ma­te­ma­ty­ki gło­śno wy­ra­ża­ła swo­ją nie­po­chleb­ną opi­nię na te­mat mo­je­go za­cho­wa­nia. Pro­du­ko­wa­ła się, ale jej nie słu­cha­łem. Uwa­ża­łem, że nie mia­ła ra­cji. Po­win­na zwró­cić uwa­gę Sa­mu­elo­wi, lecz oczy­wi­ście tego nie zro­bi­ła, bo swo­je­go syna trak­to­wa­ła ina­czej niż resz­tę kla­sy.

To miał być mój pierw­szy raz na dy­wa­ni­ku. Spo­dzie­wa­łem się, że do­sta­nę ochrzan od dy­rek­to­ra i mnie wy­pu­ści, bo co niby in­ne­go? Bar­dziej się za­sta­na­wia­łem, czy oj­ciec się wku­rzy i zre­zy­gnu­je z na­szych pla­nów na ten dzień.

Gdy tyl­ko dy­rek­tor Ra­mi­rez do­strze­gł mnie w pro­gu swo­je­go ga­bi­ne­tu, cała krew od­pły­nęła z jego twa­rzy. Był bla­dy jak ścia­na za nim.

– Ten chło­pak… – Na­uczy­ciel­ka nie zdąży­ła sko­ńczyć, bo mężczy­zna chwy­cił ją za przed­ra­mię i za­czął szep­tać coś do ucha.

Nie mia­łem po­jęcia co, ale z ka­żdą se­kun­dą jej oczy ro­bi­ły się wi­ęk­sze, a dło­nie drża­ły moc­niej.

– Bar­dzo prze­pra­sza­my, To­bias. Do­szło do nie­po­ro­zu­mie­nia. Pani Mar­ti­nez nie zna jesz­cze do­brze za­sad pa­nu­jących w na­szej szko­le, bo jak wiesz, pra­cu­je u nas do­pie­ro od ty­go­dnia. Bar­dzo ża­łu­je, że w ogó­le cię tu przy­pro­wa­dzi­ła.

Ona na­wet nie po­wie­dzia­ła, co się sta­ło…

Na­uczy­ciel­ka na jed­nym wde­chu wy­rzu­ci­ła swo­je prze­pro­si­ny. Za­pew­ni­ła mnie, że za­raz po po­wro­cie do kla­sy jej syn zro­bi to samo.

Skrzy­wi­łem się, bo nie mia­łem po­jęcia, co się wła­ści­wie dzie­je. Ta na­gła zmia­na za­cho­wa­nia była dziw­na.

– Mam na­dzie­ję, że ta sy­tu­acja zo­sta­nie mi­ędzy nami – ode­zwał się ner­wo­wo dy­rek­tor i prze­ta­rł kro­pel­ki potu, któ­re ze­bra­ły się na jego czo­le.

– To zna­czy? – Unio­słem brew, za­cie­ka­wio­ny.

– My­ślę, że nie mu­sisz wspo­mi­nać o tym swo­im ro­dzi­com. – Od razu wy­chwy­ci­łem drże­nie w jego gło­sie. – Na­praw­dę nic się nie sta­ło. Je­steś naj­lep­szym uczniem w na­szej szko­le i na pew­no pani Mar­ti­nez źle coś zro­zu­mia­ła i bar­dzo tego ża­łu­je. – Dy­rek­tor po­pa­trzył gniew­nie na moją na­uczy­ciel­kę, któ­ra tak moc­no ki­wa­ła gło­wą, jak­by za­miast szyi mia­ła ga­la­ret­kę.

Śmie­szy­ło mnie ich za­cho­wa­nie i za­cząłem na­bie­rać co­raz to wi­ęk­szych po­dej­rzeń. Wie­dzia­łem, że ro­dzi­ce byli bar­dzo bo­ga­ci, przy­ja­źni­li się z dy­rek­to­rem biu­ra fe­de­ral­ne­go, a lu­dzie ich sza­no­wa­li. W po­przed­nim mie­ście dzia­ło się tak samo, ale to… To mi się po­do­ba­ło.

Przy­po­mnia­ła mi się roz­mo­wa ro­dzi­ców, któ­rą pod­słu­cha­łem wczo­raj. Wspo­mi­na­li o wy­rwa­niu chwa­stów, eli­mi­na­cji prze­ciw­ni­ków i o ja­kiś za­sa­dach. Na­sza ochro­na, za­wsze ma­jąca przy so­bie broń, a ta­kże lu­dzie dla nas pra­cu­jący cho­dzi­li przy nas jak na szpil­kach. Nie ro­zu­mia­łem, z cze­go to do­kład­nie wy­ni­ka­ło, ale je­den wzrok mat­ki czy ojca i wszy­scy cho­wa­li gło­wy w piach.

– Dla­cze­go mia­łbym o tym nie wspo­mnieć? – za­py­ta­łem z lek­kim uśmiesz­kiem.

Na moje sło­wa Ra­mi­rez chwy­cił się kra­wędzi biur­ka, by nie stra­cić rów­no­wa­gi. Wy­glądał, jak­by miał za­raz do­stać za­wa­łu.

Pra­wie się ro­ze­śmia­łem.

– To się wi­ęcej nie po­wtó­rzy, To­bias. Bar­dzo prze­pra­sza­my.

***
Oj­ciec jed­ną ręką pro­wa­dził sa­mo­chód, a w dru­giej trzy­mał te­le­fon przy uchu. Krzy­czał na ko­goś po wło­sku. Po­mi­mo że uczy­łem się tego języ­ka do­pie­ro od dwóch mie­si­ęcy, już bar­dzo wie­le po­tra­fi­łem prze­tłu­ma­czyć. I je­śli do­brze zro­zu­mia­łem, mó­wił coś o oso­bi­stej spra­wie, szyb­kiej śmier­ci, że resz­tą zaj­mie się mat­ka, bo dzi­siaj jest jego dzień ojca z sy­nem. Pó­źniej coś jesz­cze, ale te sło­wa aku­rat były mi obce. Wie­dzia­łem, że mu­szę jesz­cze bar­dziej przy­ło­żyć się do na­uki, choć uczy­łem się jed­no­cze­śnie trzech języ­ków. Ro­dzi­ce po­słu­gi­wa­li się kil­ko­ma i ja też mia­łem taki za­miar.

Przy­gląda­łem mu się przez chwi­lę, lecz nie za­da­wa­łem py­tań. Oj­ciec wy­da­wał się prze­ko­na­ny, że nie zro­zu­mia­łem nic z jego słów. Po­sta­no­wi­łem też nie wspo­mi­nać o sy­tu­acji w szko­le. Wró­ci­łem do czy­ta­nia ksi­ążki _Bu­szu­jący w zbo­żu_.

– Za­ła­twię coś szyb­ko w ho­te­lu, a Rol­ko, Char­lie i Ian z tobą zo­sta­ną. A po­tem, tak jak za­wsze, po­je­dzie­my po­strze­lać – ode­zwał się oj­ciec i po­czo­chrał mi wło­sy, jak ja­kie­muś ma­łe­mu dziec­ku, a prze­cież mia­łem już pra­wie trzy­na­ście lat i po­tra­fi­łem po­słu­gi­wać się bro­nią.

Tak na­praw­dę czu­łem się już mężczy­zną. Chcia­łem być taki jak on, by lu­dzie na mój wi­dok tak samo re­ago­wa­li i mnie sza­no­wa­li.

Wi­dząc moją skwa­szo­ną minę, za­śmiał się gar­dło­wo.

– O ja­kiej szyb­kiej śmier­ci mó­wi­łeś, tato?

Wy­ba­łu­szył oczy. Tym ra­zem to on za­czął mi się przy­glądać. Tak jak my­śla­łem, sądził, że nic nie zro­zu­mia­łem.

– Ci­ągle za­po­mi­nam o tym, ja­kim je­steś mądrym, ma­łym mężczy­zną. Po­roz­ma­wia­my, gdy wró­cę, synu.

Pod­je­cha­li­śmy przed ho­tel, któ­ry był na­szą wła­sno­ścią. Oj­ciec za­czął kie­ro­wać się w stro­nę głów­ne­go we­jścia, a ja cze­ka­łem przed au­tem z trze­ma ochro­nia­rza­mi.

– Czym tak na­praw­dę zaj­mu­ją się ro­dzi­ce, Roko? – za­py­ta­łem, kie­dy on ob­ser­wo­wał oto­cze­nie jak ja­kiś ja­strząb, go­to­wy w ka­żdej chwi­li rzu­cić się na swo­ją ofia­rę.

Całą szy­ję miał po­kry­tą ta­tu­aża­mi. Już sam jego wy­gląd od­stra­szał. Na do­da­tek był bar­dzo wy­so­ki. Mia­łem już metr sie­dem­dzie­si­ąt wzro­stu, a on chy­ba po­nad dwa. Mu­sia­łem za­dzie­rać gło­wę, by spoj­rzeć mu w oczy.

Nie zdążył od­po­wie­dzieć, bo z le­wej stro­ny nad­je­chał czar­ny Jeep, a po­tem wy­sko­czy­ło z nie­go kil­ku mężczyzn. Roko za­sło­nił mnie wła­snym cia­łem, wy­ci­ągnął z ma­ry­nar­ki broń, a za­raz po­tem pa­dła se­ria strza­łów. Char­lie i Ian krzy­cze­li coś nie­zro­zu­mia­le i tak samo jak Roko otwo­rzy­li ogień.

– Scho­waj się za sa­mo­chód, To­bias! – krzy­czał Roko.

Sły­sza­łem wszyst­ko jak przez mgłę. Ka­żdy ko­lej­ny huk mnie ogłu­szał. Ser­ce wa­li­ło mi jak mło­tem, ale po­słu­cha­łem go, osła­nia­jąc ręka­mi gło­wę. Na zgi­ętych no­gach rzu­ci­łem się w stro­nę ba­ga­żni­ka, by unik­nąć kul.

Wrza­wa, pa­ni­ka lu­dzi, nie­zro­zu­mia­łe krzy­ki, to wszyst­ko przy­po­mi­na­ło sen.

Na­gle Roko osu­nął się na zie­mię, a broń wy­pa­dła mu z ręki. Jego ko­szu­la była cała we krwi. Za­ci­ska­łem moc­no dło­nie w pi­ęści i mo­głem tyl­ko pa­trzeć, jak mój ochro­niarz umie­ra na jezd­ni. Wal­czył o od­dech, kil­ka razy za­trze­po­tał po­wie­ka­mi, a po­tem za­mknął oczy na do­bre.

Pierw­szy raz w ży­ciu wi­dzia­łem nie­bosz­czy­ka. I wte­dy od razu po­my­śla­łem o ojcu. Wie­dzia­łem, że też gdzieś tam był. Na samą myśl, że może sko­ńczyć jak Roko, pra­wie zwy­mio­to­wa­łem.

Nie wie­dzia­łem, co so­bie w ogó­le my­śla­łem, ale to był im­puls. Prze­czo­łga­łem się po zie­mi jak żo­łnierz i drżącą dło­nią si­ęgnąłem po splu­wę, któ­rą wy­pu­ścił mar­twy ochro­niarz.

_Po­tra­fisz to zro­bić, po­tra­fisz to zro­bić_, po­wta­rza­łem w gło­wie.

Po­de­rwa­łem się na nogi i za­ci­snąłem w dło­niach pi­sto­let, a po­wie­trze znów prze­ci­ęły po­ci­ski. Wte­dy zo­ba­czy­łem ojca dzie­rżące­go dwie splu­wy. Naj­pierw strze­lił jed­ne­mu nie­zna­jo­me­mu w śro­dek gło­wy, za­raz po­tem ko­lej­ne­mu. Od­da­wał strza­ły bez za­wa­ha­nia, jak­by ro­bił to ka­żde­go dnia.

Moje oczy pew­nie przy­po­mi­na­ły sta­re mo­ne­ty pi­ęćdzie­si­ąt peso.

Wi­dzia­łem już, jak strze­la, ale ni­g­dy do lu­dzi. W tym mo­men­cie wy­glądał jak dia­beł, nie jak mój tata. Kie­dy mnie do­strze­gł, za­czął krzy­czeć, że mam się scho­wać, ale prze­sta­łem go słu­chać, gdy za­uwa­ży­łem, że zza Je­epa wy­ło­nił się mężczy­zna, któ­ry ce­lo­wał w ple­cy Char­lie­go.

Char­lie był dla mnie jak ro­dzi­na.

Ni­g­dy nie czu­łem po­dob­nej de­ter­mi­na­cji. Jak­by wszyst­ko się za­trzy­ma­ło. Czu­łem w ka­żdym ka­wa­łku cia­ła, jak biło mi ser­ce.

Unio­słem broń, wy­mie­rzy­łem ją w stro­nę wro­ga, tak jak na­uczył mnie oj­ciec, i po pro­stu na­ci­snąłem na spust.

Bum!

Za­szu­mia­ło mi w uszach, siła wy­strza­łu od­rzu­ci­ła mnie do tyłu. Mężczy­zna, do któ­re­go ce­lo­wa­łem, osu­nął się na ko­la­na, trzy­ma­jąc za klat­kę pier­sio­wą, a po­tem jego twarz zde­rzy­ła się z be­to­nem.

Za­bi­łem czło­wie­ka. Za­bi­łem go.

Z od­da­li wi­dzia­łem ojca bie­gnące­go w moją stro­nę.

I wte­dy zro­zu­mia­łem, że ten mężczy­zna nie był ostat­nim, któ­re­go za­bi­ję…Tobias

OBEC­NIE

– Shawn – zwró­ci­łem się do kel­ne­ra. – Sex on the be­ach dla tej pani. – Po­pa­trzy­łem na nowo po­zna­ną to­wa­rzysz­kę.

– Coś jesz­cze? – za­py­tał mężczy­zna, zbie­ra­jąc ze sto­łu pu­ste kie­lisz­ki.

– Tak, dla mnie jesz­cze raz czy­stą te­qu­ilę. – Wy­ci­ągnąłem kciuk w górę.

– Oczy­wi­ście, sze­fie. Już się robi.

W eks­pre­so­wym tem­pie ru­szył w stro­nę baru.

– Sek­sow­ny… – mruk­nęła blon­dy­na, zwra­ca­jąc na mnie swo­ją uwa­gę.

Może by­łem już lek­ko na rau­szu, ale na­dal po­tra­fi­łem do­ce­nić so­czy­ste usta i do­bre cyc­ki. Nie grze­szy­ła in­te­lek­tem, ale prze­cież nie chcia­łem się z nią że­nić.

– Świ­ętu­jesz coś? – Ob­li­za­ła sek­sow­nie krwi­sto­czer­wo­ne war­gi i prze­je­cha­ła dło­nią po moim udzie. Zde­cy­do­wa­nie pra­gnęła mo­je­go fiu­ta.

Gdy­bym te­raz uklęk­nął na lewe ko­la­no, z miej­sca przy­jęła­by moje oświad­czy­ny. Pa­zer­na suka już pew­nie w my­ślach li­czy­ła wszyst­kie moje mi­liar­dy i opra­co­wy­wa­ła ide­al­ny plan, jak zo­stać pa­nią Re­jes. Prze­ra­bia­łem to już set­ki razy. Za­wsze ko­ńczy­ło się tak samo. Mo­głem prze­bie­rać w pa­nien­kach jak w skle­pie z ciast­ka­mi. Kar­mel, wa­ni­lia, cze­ko­la­da, z po­le­wą, z na­dzie­niem lub do­dat­ko­wą po­syp­ką. Żyć, kur­wa, nie umie­rać. Może mia­łem już albo do­pie­ro, dwa­dzie­ścia sze­ść lat, ale czu­łem się za­do­wo­lo­ny ze swo­je­go sty­lu ży­cia. By­łem mi­liar­de­rem oraz spad­ko­bier­cą for­tu­ny, o któ­rej świat na­wet nie sły­szał. Sy­nem kró­lo­wej i kró­la nar­ko­ty­ko­we­go świat­ka. Suma pie­ni­ędzy, jaką dys­po­no­wa­li ro­dzi­ce, zda­wa­ła się nie­wy­obra­żal­na. Jeff Bez­os i Elon Musk ra­zem wzi­ęci ze­szcza­li­by się z za­zdro­ści. A za kil­ka lat przej­mę cały ich biz­nes. No, chy­ba że do tego cza­su za­pi­ję się na śmie­rć.

Mu­sia­łem za­ko­ńczyć ten ma­ra­ton, bo tro­chę mnie po­nio­sło.

– Uro­dzi­ny. – Pu­ści­łem jej oczko i rów­nież prze­je­cha­łem opusz­ka­mi pal­ców po jej ko­la­nie.

Przy­gry­zła war­gę i chwy­ci­ła za szklan­kę, któ­rą wręczył jej mój bar­man.

Od kie­dy sko­ńczy­łem trzy­na­ście lat i do­wie­dzia­łem się, czym zaj­mu­ją się ro­dzi­ce, chcia­łem zo­stać częścią ich biz­ne­su. Na po­cząt­ku mie­li ogrom­ne oba­wy, ale z bie­giem lat wszyst­ko się zmie­ni­ło. A do­kład­nie w mo­men­cie, w któ­rym pierw­szy raz zo­sta­łem po­strze­lo­ny. Wi­dzia­łem już na­praw­dę wie­le, ale dzi­ęki temu uzbro­iłem się w pan­cerz. W ko­ńcu zo­sta­łem wy­szko­lo­ny przez sa­mych mi­strzów zło­te­go in­te­re­su. Obec­nie rządzę Pó­łnoc­ną Ame­ry­ką oraz ró­żne­go ro­dza­ju le­gal­ny­mi in­we­sty­cja­mi. Ci­ężką pra­cą mu­sia­łem za­słu­żyć so­bie na to sta­no­wi­sko, ale to była moja do­bro­wol­na de­cy­zja. Ta ciem­niej­sza stro­na jed­nak bar­dziej mnie kręci. Lu­bię ad­re­na­li­nę i ży­cie na kra­wędzi. Już samo moje na­zwi­sko bu­dzi strach. I to uczu­cie, kie­dy świat leży u two­ich stóp, a ty masz nad wszyst­kim wła­dzę. To chy­ba już za­wsze zo­sta­je we krwi.

– Masz dzi­siaj uro­dzi­ny? – za­py­ta­ła blon­di z uda­wa­nym za­sko­cze­niem, wy­ry­wa­jąc mnie z roz­my­ślań. Jej dłoń zna­la­zła się bli­sko mo­je­go kro­cza.

Ide­al­na ak­tor­ka. Pew­nie w to­reb­ce trzy­ma­ła całą moją me­try­kę, a w jej po­ko­ju stał ołta­rzyk z moim zdjęciem i z gów­nia­ny­mi ser­dusz­ka­mi wo­kół.

Ech. By­łem ulu­bie­ńcem pi­sma­ków. Moje zdjęcia pu­bli­ko­wa­no prak­tycz­nie w ka­żdej ga­ze­cie. Do­brze, że opi­sy­wa­li mnie jako nie­by­wa­le mądre­go i przy­stoj­ne­go fi­lan­tro­pa. Co oczy­wi­ście było praw­dą.

– Mo­żna tak po­wie­dzieć. Od ze­szłe­go ty­go­dnia nie sko­ńczy­łem jesz­cze świ­ęto­wać. – Po­sła­łem jej krzy­wy uśmie­szek.

Kil­ku zna­jo­mych, w tym przy­ja­ciel Rafa, sie­dzący po le­wej stro­nie, ro­ze­śmia­ło się na ja­kiś głu­pi tekst, któ­ry opo­wia­da­ła kom­pan­ka mo­jej dzi­siej­szej zdo­by­czy. On też miał dziś za­li­czyć. Z przy­kro­ścią jed­nak mu­sia­łem stwier­dzić, że tra­fi­ła mu się ta gor­sza przy­ja­ció­łka, ale on ni­g­dy nie na­rze­kał. Po­zo­sta­wał do bólu lo­jal­ny, tak samo jak jego oj­ciec.

Było o rok młod­szy, a z nas dwóch wy­da­wał się roz­sąd­niej­szy. Za­wsze mo­głem na nie­go li­czyć. Tak na­praw­dę oprócz mo­jej ro­dzi­ny ufa­łem tyl­ko jemu. Po­tra­fił usta­wić mnie do pio­nu i spra­wić, by ca­łko­wi­cie mi nie od­bi­ło. Po­sia­da­jąc tak wie­le, cza­sa­mi się o tym za­po­mi­na. Przy­ja­źni­li­śmy się od pra­wie pi­ęt­na­stu lat. Ra­zem się wy­cho­wy­wa­li­śmy i był dla mnie jak brat, a moi ro­dzi­ce trak­to­wa­li go jak syna. Jego oj­ciec, An­se­lo Al­fa­ro, pra­co­wał nie­gdyś jako wier­ny czło­wiek mo­je­go dziad­ka, a pó­źniej mat­ki. Ro­dzi­ce za­opie­ko­wa­li się Rafą i jego star­szym o sie­dem lat bra­tem, kie­dy mój pie­przo­ny wu­ja­szek Jor­ge ode­brał ży­cie ich ojcu, bo mie­li tyl­ko jego. Mat­ka zma­rła w trak­cie po­ro­du Rafy. Cho­ciaż tyle mo­gli zro­bić, by za­pew­nić im do­god­ne i luk­su­so­we wa­run­ki do ko­ńca ich dni.

– Chcia­ła­bym ofia­ro­wać ci pre­zent. Będziesz mógł go od­pa­ko­wać, ale nie tu­taj – wy­szep­ta­ła mi do ucha Bar­bie, po czym ści­snęła mo­je­go fiu­ta przez ma­te­riał spodni.

No i tyle mi wy­star­czy­ło.

– To twój szczęśli­wy dzień, dzie­cin­ko. – Wy­szcze­rzy­łem do niej zęby i pu­ści­łem jej oczko, na co pra­wie ze­mdla­ła. Klep­nąłem przy­ja­cie­la w ple­cy, by prze­nió­sł na mnie uwa­gę. – Mo­że­cie się ba­wić do sa­me­go rana. Wszyst­ko na mój koszt. – Wsta­łem i na­wet nie zdąży­łem chwy­cić blon­dy­ny za dłoń, a ona już wi­sia­ła na mo­jej szyi i uśmie­cha­ła się sze­ro­ko.

_Kie­dyś będę mu­siał się ustat­ko­wać, ale jesz­cze nie te­raz…_

Mia­łem za­miar za­brać ją do naj­bli­ższe­go apar­ta­men­tu, w któ­rym pie­przy­łem wszyst­kie nowo po­zna­ne dziew­czy­ny. Na drew­nia­nym we­zgło­wiu za­czy­na­ło bra­ko­wać pu­ste­go miej­sca na ko­lej­ne kre­ski. Mu­sia­łem po­my­śleć o ta­bli­cy kor­ko­wej i kon­kret­nym sche­ma­cie. Po­nie­dzia­łki – bru­net­ki. Wto­rek – sza­tyn­ki. Śro­da, dzień loda – rude. Zde­cy­do­wa­nie te ostat­nie ci­ągnęły naj­le­piej. Czwar­tek – blon­dyn­ki. Pi­ątek – pa­sem­ka. So­bo­ta – som­bre, czy inne tam chuj­stwo. Nie­dzie­la – dzień świ­ęty.

– Baw się do­brze, pró­żny skur­czy­by­ku. – Rafa rzu­cił mi zu­chwa­ły uśmiech, po czym z po­wro­tem prze­nió­sł wzrok na nogi bru­net­ki.

Gdy­by ktoś inny ode­zwał się do mnie w ten spo­sób, to w naj­lep­szym wy­pad­ku zbie­ra­łby wszyst­kie zęby z podło­gi.

Ru­szy­li­śmy w stro­nę drzwi, a za­raz za nami mo­ich czte­rech ochro­nia­rzy. A ra­czej dwóch pra­cu­jących dla mo­jej cu­dow­nej ma­mu­ni oraz dwóch dla mnie. W miej­scach pu­blicz­nych nie ru­sza­łem się bez nich. Choć to po­staw­ni, wiel­cy fa­ce­ci, po­ru­sza­li się ni­czym cie­nie. Po cza­sie prak­tycz­nie o nich za­po­mi­na­łem, ale za­wsze trzy­ma­li się bli­sko. Jako na­sto­la­tek uwa­ża­łem to za prze­sa­dę i naj­wi­ęk­szą bzdu­rę, ale po któ­ry­mś z ko­lei za­ma­chu na moje ży­cie zmie­ni­łem zda­nie. I pla­no­wa­ły to nie ja­kieś wy­so­ko po­sta­wio­ne per­so­ny.

Gdy mia­łem czter­na­ście lat, od­de­chu chcie­li mnie po­zba­wić ja­cyś pod­rzęd­ni di­le­rzy z Cu­lia­cán, strze­la­jąc z ka­żdej stro­ny, w mój, na szczęście, ku­lo­od­por­ny sa­mo­chód. Tak, bo już wte­dy, dzi­ęki ojcu, po­tra­fi­łem pro­wa­dzić eks­klu­zyw­ne fury. Wów­czas zro­zu­mia­łem, że w po­je­dyn­kę mogę szyb­ko opu­ścić ten ziem­ski pa­dół. Za bar­dzo lu­bi­łem swo­je luk­su­so­we ży­cie, by zgi­nąć w taki spo­sób. Je­śli mia­łem kie­dyś opu­ścić ten świat, to w gło­śnym sty­lu.

Wy­szli­śmy przed eks­klu­zyw­ny klub znaj­du­jący się w cen­trum Los An­ge­les. Ochro­na zro­bi­ła nam prze­jście, by­śmy bez prze­szkód mo­gli do­stać się do mo­jej wier­nej ko­chan­ki – Lam­bor­ghi­ni Ve­ne­no. Sam mu­sia­łem po­wstrzy­mać się przed roz­ma­rzo­nym wes­tchnie­niem, gdy na nią pa­trzy­łem.

_Mmm… Moja pi­ęk­na._

Im­pre­zo­wi­cze sto­jący przed we­jściem i cze­ka­jący na swo­ją ko­lej­kę, by do­stać się do klu­bu, z uzna­niem przy­pa­try­wa­li się mo­jej mi­ło­ści i pstry­ka­li jej fot­ki. Mowa tu oczy­wi­ście o moim su­per­sek­sow­nym au­tku. Blon­dy­na na wi­dok sa­mo­cho­du za­częła sa­pać jak mały pie­sek, a kie­dy we­szli­śmy do środ­ka i moje dziec­ko wy­da­ło ide­al­ny ryk sil­ni­ka, prak­tycz­nie po­si­ka­ła się na sza­ry, skó­rza­ny, ro­bio­ny na za­mó­wie­nie, fo­tel pa­sa­że­ra.

– Wow! – pi­snęła gło­śno, gdy kwa­drans pó­źniej prze­kro­czy­li­śmy próg mo­je­go pen­tho­use’a z wi­do­kiem na me­tro­po­lię.

Nie mia­łem cza­su ani ocho­ty na re­ko­ne­sans swo­jej to­wa­rzysz­ki. Chwy­ci­łem ją za kark i po­pro­wa­dzi­łem pro­sto do sy­pial­ni. Po dro­dze ka­za­łem jej zrzu­cić z sie­bie ten skra­wek ma­te­ria­łu słu­żący jako su­kien­ka.

Wy­gląda­ła nie­źle, ale bez sza­łu. Albo po pro­stu by­łem już zbyt wy­bred­ny.

– Na czwo­ra­ka – roz­ka­za­łem.

Blon­dyn­ka od razu spe­łni­ła po­le­ce­nie. Za­częła wal­czyć z moim pa­skiem w spodniach, a po chwi­li mia­ła mnie już w swo­ich ustach. Ssa­ła moc­no i szyb­ko, tak jak lu­bi­łem.

– Ci­ągniesz jak od­ku­rzać, dzie­cin­ko – rzu­ci­łem przez za­ci­śni­ęte szczęki.

Sza­nu­jąca się dziew­czy­na pew­nie po­czu­ła­by się po­ni­żo­na, ale ta wy­szcze­rzy­ła zęby i ci­ągnęła jesz­cze moc­niej. By­łem skur­czy­by­kiem, lecz za­wsze bra­łem to, co mi ofia­ro­wa­no. Prze­cież sama tego pra­gnęła. Do ni­cze­go nie zo­sta­ła zmu­szo­na. Na­wet nie chcia­ła mnie po­znać. Pra­gnęła tyl­ko jed­ne­go, więc jej to da­wa­łem. Uwa­ża­łem, że to i tak ogrom­ny prze­jaw mo­jej wspa­nia­ło­my­śl­no­ści. Wbrew temu, jaką mia­łem opi­nię, to one wy­ko­rzy­sty­wa­ły mnie, nie ja je.

Po kil­ku mi­nu­tach chwy­ci­łem ją w ta­lii i rzu­ci­łem na łó­żko. Ob­ró­ci­łem ją na brzuch, by nie wi­dzieć jej fa­cja­ty.

Moja zło­ta za­sa­da brzmia­ła – wszyst­kie bierz od tyłu i ni­g­dy nie patrz im w oczy, bo wte­dy za dużo so­bie wy­obra­ża­ją.

Po se­kun­dzie mój fiut, ubra­ny we frak, był już za­ko­pa­ny głębo­ko w niej. Za­cząłem pie­przyć ją od tyłu, moc­no i szyb­ko. Okrop­nie iry­to­wa­ły mnie te pi­skli­we jęki. Mu­sia­łem to jak naj­szyb­ciej za­ko­ńczyć i wca­le nie mia­łem ocho­ty jej za­do­wa­lać, jed­nak moja sam­cza duma mi na to nie po­zwo­li­ła. Do­pro­wa­dzi­łem ją do moc­ne­go or­ga­zmu, po czym po kil­ku mi­nu­tach do­sze­dłem w niej bez ja­kie­go­kol­wiek jęku. Bez sza­łu, bez fa­jer­wer­ków. Było co naj­mniej do­brze. Czte­ry na dzie­si­ęć, po­wie­dzia­łbym.

Wy­jąłem sprzęt, zdjąłem pre­zer­wa­ty­wę i wy­rzu­ci­łem ją do ko­sza sto­jące­go obok łó­żka, a po­tem, zmęczo­ny ty­go­dnio­wym ma­ra­to­nem, na­wet nie wiem, kie­dy od­pły­nąłem w głębo­ki sen.

_Ta pio­sen­ka. Ta je­ba­na pio­sen­ka…_

Po­czu­łem szarp­ni­ęcie, a za­raz po­tem usły­sza­łem ko­bie­cy głos.

– To­bias. To­bias – po­wta­rza­ła.

Prze­ta­rłem oczy, unio­słem po­wie­kę i za­uwa­ży­łem, że na dwo­rze już świ­ta. A co naj­gor­sze, blon­dy­na, któ­rą wczo­raj przy­pro­wa­dzi­łem, na­dal le­ża­ła naga w moim łó­żku.

Kur­wa, chy­ba na­praw­dę by­łem zmęczo­ny.

– Ko­cha­nie, twój te­le­fon ci­ągle dzwo­ni – po­wie­dzia­ła słod­kim gło­sem.

_Ko­cha­nie? Po­stra­szy­ło ją do resz­ty?_

Pró­bo­wa­łem wzro­kiem zlo­ka­li­zo­wać źró­dło tego okrop­ne­go ha­ła­su. Bar­bie była pierw­sza i chwy­ci­ła za moją ko­mór­kę ze sto­li­ka noc­ne­go.

– Od­da­waj – wark­nąłem.

Od razu wło­ży­ła mi ją do ręki, a na jej twa­rzy po­ja­wił się pło­chli­wy uśmiech.

Spoj­rza­łem na wy­świe­tlacz i wes­tchnąłem z iry­ta­cją.

Ode­bra­łem.

– Cze­go? – za­py­ta­łem po hisz­pa­ńsku.

– Sze­fo­wa Sa­ba­tia pró­bu­je się do cie­bie do­dzwo­nić od ja­kie­jś go­dzi­ny – ode­zwał się je­den z ochro­nia­rzy mo­jej mat­ki, któ­ry pew­nie stał pod drzwia­mi.

– Do­pie­ro się obu­dzi­łem. Mam je­ba­ne­go kaca i w moim łó­żku na­dal jest blon­dy­na, któ­rą wczo­raj pie­przy­łem. Więc daj mi chwi­lę, bo jesz­cze nie wszyst­ko ogar­niam.

– Chcia­łem tyl­ko prze­ka­zać, że twoi ro­dzi­ce będą u cie­bie za ja­kieś pięć mi­nut.

Ze­rwa­łem się gwa­łtow­nie na rów­ne nogi, na co dziew­czy­na wy­da­ła z sie­bie gło­śny pisk.

– Co się sta­ło? – Zła­pa­ła się za ser­ce.

_Za­mknij się!_

– Jak to za chwi­lę będą u mnie?

I jak na za­wo­ła­nie usły­sza­łem dzwo­nek do drzwi.

– Chy­ba pie­przo­ne pięć se­kund! – po­wie­dzia­łem wście­kle i rzu­ci­łem te­le­fon na łó­żko.

– Ubie­raj się, na­tych­miast! – roz­ka­za­łem blon­dy­nie.

– Sy­necz­ku mój, masz do­słow­nie se­kun­dę, żeby otwo­rzyć te drzwi, ina­czej je wy­wa­ży­my, a ja nie będę miła! – krzy­cza­ła mat­ka.

Ona ni­g­dy nie pusz­cza­ła słów na wiatr.

W eks­pre­so­wym tem­pie wło­ży­łem na sie­bie tyl­ko dre­so­we spodnie. Blon­dy­nie ka­za­łem za­cze­kać w sy­pial­ni, a sam ru­szy­łem w stro­nę ko­ry­ta­rza.

– Mamo? Tato? – za­py­ta­łem, kie­dy otwo­rzy­łem sze­ro­ko drzwi.

– Patrz go. Na­wet nie za­pro­si nas do środ­ka – rzu­ci­ła mat­ka.

Sztur­cha­jąc mnie w bark, prze­szła przez próg. Jak za­wsze wy­gląda­ła nie­na­gan­nie. Wy­stro­iła się w błękit­ną, opi­na­jącą cia­ło su­kien­kę przed ko­la­no i wy­so­kie, be­żo­we szpil­ki. Mie­li­śmy na­praw­dę do­bre geny, bo ci­ągle wy­gląda­ła jak na­sto­lat­ka.

Oj­ciec za­mknął mnie w nie­dźwie­dzim uści­sku i szcze­rzył zęby, za to ma­mu­nia wy­gląda­ła na wście­kłą. Żad­na no­wo­ść.

– Mam ci prze­wier­cić ten pie­przo­ny te­le­fon do ucha, że­byś za­czął go od­bie­rać?! – rzu­ci­ła wście­kle i ob­rzu­ci­ła mnie oce­nia­jącym spoj­rze­niem. Mla­snęła z nie­sma­kiem i po­de­szła do sto­li­ka, na któ­rym le­ża­ło pu­ste opa­ko­wa­nie po chi­ńsz­czy­źnie i bu­tel­ki.

– Ale masz tu syf. – Kręci­ła gło­wą z dez­apro­ba­tą i prze­świe­tla­ła ka­żdy kąt. Mia­ła ob­se­sje na punk­cie czy­sto­ści.

Miesz­ka­łem prak­tycz­nie wszędzie, gdzie ro­bi­łem in­te­re­sy. W ka­żdym mie­ście mia­łem swo­je apar­ta­men­ty i wła­sne ho­te­le.

– Sprzątacz­ka przy­cho­dzi do­pie­ro ju­tro. Zresz­tą, rzad­ko tu prze­by­wam – tłu­ma­czy­łem się jej, jak­bym miał na­dal pięć lat. Było w mat­ce coś ta­kie­go, że ro­bi­łem to au­to­ma­tycz­nie. To sza­cu­nek, ale i też mi­ło­ść.

Ko­cha­łem w ży­ciu trzy ko­bie­ty: mat­kę i dwie małe dia­bli­ce, czy­li moje sio­stry.

– Cze­mu za­wdzi­ęczam wa­szą wi­zy­tę? – Unio­słem brew.

– Od razu wi­dać, że to twój syn, Re­jes – rzu­ci­ła do ojca i na­dal kręci­ła gło­wą.

Wa­li­ła po na­zwi­skach, to zna­czy, że była zła.

– Ko­cha­nie – po­wie­dział ostrze­gaw­czo, ale wy­da­wał się roz­ba­wio­ny.

– To już na­wet nie mo­że­my od­wie­dzić Ksi­ęciu­nia? – sy­cza­ła. – My­śla­łam, że nie po­trze­bu­ję za­pro­sze­nia, żeby od­wie­dzić wła­sne­go syna?!

Oj­ciec za­śmiał się do­no­śnie.

– Oczy­wi­ście, że nie, ale je­stem tro­chę zdzi­wio­ny. Nie mó­wi­li­ście, że przy­la­tu­je­cie.

Ro­ze­śmia­ła się zło­wiesz­czo, po czym od razu spo­wa­żnia­ła.

– Oczy­wi­ście, że za­po­mniał. Od ty­go­dnia im­pre­zu­je. Wy­ślę go na cho­ler­ny od­wyk – war­cza­ła pod no­sem, kie­ru­jąc sło­wa do ojca. Cho­dzi­ła tam i z po­wro­tem, ob­rzu­ca­jąc wzro­kiem ka­żdy kąt. Za­cho­wy­wa­ła się, jak­by mnie tu nie było.

Od­kąd wy­lądo­wa­łem w tam­tą so­bo­tę w LA, po­sze­dłem w gru­be tan­go, ale prze­cież tyl­ko raz w roku ma się uro­dzi­ny. Na ogół tyle nie piję. Mam mnó­stwo rze­czy na gło­wie, więc cho­ciaż raz mo­głem po­rząd­nie za­sza­leć, a mat­ka za­cho­wu­je się co naj­mniej tak, jak­bym był al­ko­ho­li­kiem.

– Mam na­dzie­ję, że je­steś spa­ko­wa­ny? – za­py­tał tym ra­zem oj­ciec, igno­ru­jąc sło­wa żony.

Coś mnie omi­nęło? Co ona zno­wu wy­my­śli­ła?

– Spa­ko­wa­ny, na co?

– No, cho­le­ra, trzy­maj­cie mnie! Za­raz sko­pię mu ten umi­ęśnio­ny ty­łek! – wrza­snęła dia­bo­licz­na ro­dzi­ciel­ka. – Prze­cież w śro­dę jesz­cze mu przy­po­mi­na­łam. Nie mam za­mia­ru kon­tak­to­wać się z moim pier­wo­rod­nym przez pie­przo­ną se­kre­tar­kę.

_Śro­da dzień loda, ma­mu­niu._

– Za dwie go­dzi­ny wy­la­tu­je­my do Włoch, za­po­mnia­łeś? – Oj­ciec zro­bił minę, któ­ra mó­wi­ła, że nie po­wi­nie­nem przy­zna­wać, iż miał ra­cję.

Dla­cze­go Rafa mi o tym nie przy­po­mniał?

No tak, zna­łem od­po­wie­dź na to py­ta­nie. Oba­wiał się o wła­sne ży­cie i wie­dział, że będę wkur­wio­ny, dla­te­go pew­nie wo­lał, że­bym do­wie­dział się o tym na trzy se­kun­dy przed.

– Szlag! – Prze­cze­sa­łem pal­ca­mi wło­sy. Ro­dzi­ce zna­li mnie aż za do­brze.

Ślub Es­ter Ame­ri­go – naj­star­szej cór­ki naj­lep­sze­go przy­ja­cie­la mo­ich ro­dzi­ców. Mi­che­le Ame­ri­go, ich wspól­nik, rządził z nimi całą cho­ler­ną pla­ne­tą, a poza tym był pi­ęćdzie­si­ęcio­let­nim eme­ry­to­wa­nym dy­rek­to­rem fe­de­ral­ne­go biu­ra śled­cze­go.

– Pani Za­ha­ra Re­jes?! Pan To­bias Re­jes?! – Na­gle usły­sze­li­śmy pi­skli­wy głos blon­dy­ny.

Mat­ka, krzy­wi­ąc się, pa­trzy­ła na oso­bę za mo­imi ple­ca­mi.

Kur­wa!

Mia­ła nie wy­cho­dzić z po­ko­ju. Do­brze, że cho­ciaż się ubra­ła. O ile mo­żna było na­zwać to ubra­niem.

Szła pro­sto w pasz­czę lwa. Prak­tycz­nie rzu­ci­ła się na moją mat­kę jak ja­kaś stuk­ni­ęta psy­cho­fan­ka.

– Boże, jaka pani jest pi­ęk­na. Jesz­cze pi­ęk­niej­sza niż na zdjęciach. – Za­częła po­trząsać ener­gicz­nie dło­nią mo­jej wku­rzo­nej ma­mu­ni. – Tak bar­dzo mi miło. Wi­dzia­łam wszyst­kie pani pra­ce. Ma pani taki ta­lent.

A wczo­raj twier­dzi­ła, że w ogó­le mnie nie zna. Wiecz­nie to samo…

Pra­wie par­sk­nąłem śmie­chem, wi­dząc minę kró­lo­wej koki. Za­raz po­tem chwy­ci­ła mo­je­go ojca za dłoń.

– I pan To­bias se­nior. – Ob­rzu­ci­ła go po­żądli­wym wzro­kiem od stóp do głów. – Ma pan ta­kie duże, sek­sow­ne dło­nie. Wy­gląda pan jak jego brat bli­źniak. – Na mo­ment prze­nio­sła spoj­rze­nie na mnie, po czym zno­wu na twarz ojca.

Czy ona wła­śnie pod­ry­wa­ła mo­je­go pie­przo­ne­go tatę?

– Mega go­rący. – Ob­li­za­ła usta, któ­ry­mi wczo­raj ro­bi­ła mi loda.

Oj­ciec za­śmiał się pod no­sem, ale w ogó­le nie sko­men­to­wał jej pier­do­le­nia. Za to moja mat­ka wy­gląda­ła, jak­by mia­ła za­raz chwy­cić ją za ku­dły i wal­nąć jej gło­wą o zie­mię. I być może za­raz to na­stąpi.

– Co to jest za okrop­ne dzie­wu­szy­sko? – sark­nęła, szty­le­tu­jąc mnie wzro­kiem.

_Pu­sty mó­żdżek._

– Na­zy­wam się Ha­iley Fin­ney, pro­szę pani – od­po­wie­dzia­ła jej we­so­ło Bar­bie. Uśmie­cha­ła się sze­ro­ko do mo­jej mat­ki, nie ro­bi­ąc so­bie nic z jej ja­do­wi­tych słów.

No i się oka­za­ło, że mia­ła jed­nak imię.

Mat­ka tak moc­no prze­wró­ci­ła ocza­mi, że uj­rza­łem jej bia­łka. Nie mia­łem wąt­pli­wo­ści, że już do­brze wie­dzia­ła, kim była.

Blon­di na­wet nie zda­wa­ła so­bie spra­wy, że stoi przed naj­gro­źniej­szy­mi lu­dźmi na świe­cie, któ­rzy trze­pa­li do­słow­nie wszyst­kim.

– Na­praw­dę, Bi? Po­wie­dź mi tyl­ko, że to nie jest two­ja oso­ba to­wa­rzy­sząca? – za­py­ta­ła mat­ka, zmie­nia­jąc język na hisz­pa­ński, by­śmy tyl­ko ja i oj­ciec ją zro­zu­mie­li.

Po­ta­rłem bro­dę, za­sta­na­wia­jąc się.

Kró­lo­wa za­ci­snęła po­wie­ki i wy­pu­ści­ła gło­śno po­wie­trze. Za­raz po­tem prze­nio­sła kon­spi­ra­cyj­ny wzrok na ojca.

Wła­ści­wie nie mia­łem w tej chwi­li in­nych opcji. Wie­dzia­łem, że będę tego ża­ło­wać, ale cóż…

Mat­ka nie lu­bi­ła mo­ich po­przed­nich ko­biet i nie­ste­ty mu­sia­łem przy­znać, że ni­g­dy do żad­nej się nie my­li­ła. Wszyst­kie je­dy­nie pra­gnęły mo­jej for­tu­ny i fiu­ta.

– Masz ocho­tę na wy­ciecz­kę pry­wat­nym od­rzu­tow­cem do Eu­ro­py? – za­py­ta­łem tę całą Ha­iley.

Za­częła pisz­czeć tak gło­śno, że pra­wie eks­plo­do­wa­ły mi bęben­ki.

Mat­ka za­sło­ni­ła dło­nią oczy. Wy­gląda­ła, jak­by mia­ła za­raz osza­leć.

Może to będzie ostat­nia wy­ciecz­ka Ha­iley, ale przy­naj­mniej zwie­dzi Po­si­ta­no. Oczy­wi­ście, je­śli ro­dzi­ce nie za­bi­ją jej w trak­cie tej dłu­giej pod­ró­ży.

– Tak, tak, tak! – krzy­cza­ła i pod­ska­ki­wa­ła jak mała dziew­czyn­ka.

Kró­lo­wa za­częła prze­kli­nać gło­śno w języ­ku ro­syj­skim i ma­chać ręka­mi w stro­nę ojca.

– Czy to język nie­miec­ki? – za­py­ta­ła blon­dy­na.

_Co jed­na to głup­sza._

Oj­ciec wy­buch­nął śmie­chem, a ja do nie­go do­łączy­łem. Ma­mu­śka na­to­miast wy­gląda­ła na zi­ry­to­wa­ną do kwa­dra­tu.

– Zo­staw nas sa­mych. Mu­szę roz­mó­wić się z sy­nem – roz­ka­za­ła mat­ka to­nem zim­nej, wy­ra­cho­wa­nej suki.

– Oczy­wi­ście, Pani Re­jes – po­wie­dzia­ła blon­di i z sze­ro­kim uśmie­chem na ustach skie­ro­wa­ła kro­ki do mo­jej sy­pial­ni.

Kie­dy za­mknęły się za nią drzwi, ma­mu­nia za­częła wy­plu­wać sło­wa po hisz­pa­ńsku z pręd­ko­ścią ka­ra­bi­nu ma­szy­no­we­go.

– Wiesz, czyj to jest ślub?! Mamy za­trzy­mać się w po­sia­dło­ści Mi­che­le! Tam będą wszy­scy nasi pod­wład­ni. Twój oj­ciec zor­ga­ni­zo­wał ze­bra­nie Eu­ro­pej­czy­ków! Co ty, do ja­snej cho­le­ry, od­sta­wiasz, synu?! Tyl­ko na coś ta­kie­go cię stać? – Wska­za­ła pal­cem na drzwi sy­pial­ni.

Wes­tchnąłem gło­śno.

– Prze­cież się z nią nie że­nię! Ma tyl­ko le­cieć ze mną na ślub.

– Ci­ągle to samo – war­cza­ła pod no­sem.

_Nie­ste­ty…_

Przez chwi­lę stu­dio­wa­ła moją twarz i wy­gląda­ła, jak­by nad czy­mś in­ten­syw­nie my­śla­ła.

– Na­praw­dę się o cie­bie mar­twię. – Tym ra­zem wy­chwy­ci­łem tro­skę w jej gło­sie.

_Och, ta moja ma­mu­śka z pie­kła ro­dem._

– Nie­po­trzeb­nie. Za­ba­lo­wa­łem, ale to już ko­niec. Znam prio­ry­te­ty. Wszyst­ko kon­tro­lu­ję.

Wes­tchnęła.

– Cza­sa­mi mi się wy­da­ję, że o nich za­po­mi­nasz. Wiesz, że ni­g­dy tego nie pra­gnęłam. Ko­cham cię cho­ler­nie moc­no, Bi. Do ko­ńca swo­ich dni nie prze­sta­nę się o cie­bie mar­twić. Obo­jęt­nie, ile będziesz miał lat i mi­ęśni. Zro­zu­miesz to, jak w ko­ńcu do­cze­kasz się swo­ich dzie­ci.

Żeby je mieć, trze­ba zna­le­źć part­ner­kę, któ­ra ze­chce być z tobą nie tyl­ko dla two­jej kasy. Nie mia­łem tyle szczęścia, co moi ro­dzi­ce. Po­mi­mo że prze­ży­li pie­kło, da­rzy­li się głębo­ką mi­ło­ścią. Na­wet te­raz oj­ciec wpa­try­wał się w żonę jak w ob­ra­zek. Jak­by była po­ło­wą jego ser­ca.

– Wiem. No cho­dź tu do mnie. – Roz­ło­ży­łem sze­ro­ko ręce, bo chcia­łem ją przy­tu­lić.

Mruk­nęła pod no­sem, że prze­ze mnie osi­wie­je szyb­ciej, niż po­win­na, ale po chwi­li ob­jęła mnie moc­no.

– Już? – za­py­ta­łem z głu­pim uśmie­chem, bo nie chcia­ła mnie pu­ścić i pra­wie du­si­ła.

– Jesz­cze chwi­la. Do­pó­ki nie po­wiesz, że jej nie za­bie­ra­my.

Ro­ze­śmia­łem się.

– Nie, leci z nami. Po­trze­bu­ję part­ner­ki.

Za­sta­na­wia­łem się, jak mat­ka to znie­sie, kie­dy przej­mę wszyst­kie ste­ry. Po­trze­bo­wa­ła kon­tro­lo­wać wszyst­ko i wszyst­kich. Wie­dzia­łem, że chcia­ła dla mnie do­brze, ale…

– Spraw­dzi­łeś ją? – za­py­ta­ła, choć pew­nie po­zna­ła całą me­try­kę blon­dy­ny, gdy ta tyl­ko usia­dła wczo­raj w moim bok­sie. Ochro­na na bie­żąco ją o wszyst­kim in­for­mo­wa­ła.

– Nie – przy­zna­łem. Nie uwa­ża­łem pierw­szej lep­szej la­ski za za­gro­że­nie. – Ale ty już pew­nie to zro­bi­łaś.

Uśmiech­nęła się zu­chwa­le i zer­k­nęła na swo­je ide­al­nie po­ma­lo­wa­ne pa­znok­cie. To była jej od­po­wie­dź.

– Cze­go cię uczy­łam? – Unio­sła wy­nio­śle brew.

– Już się boję. – Za­śmia­łem się i uda­wa­łem kom­plet­nie prze­ra­żo­ne­go.

– Ni­g­dy ni­ko­go nie igno­ruj, chłop­cze.

Ode­bra­łbym ży­cie głu­piej blon­di jed­nym pal­cem, i to na do­da­tek ma­łym.

– Tak, tak – przy­tak­nąłem, żeby mieć świ­ęty spo­kój.

Te ich gad­ki na te­mat bez­pie­cze­ństwa wy­cho­dzi­ły mi już dupą. By­łem do­ro­słym mężczy­zną, rządzi­łem or­ga­ni­za­cją prze­stęp­czą, i to na nie­wy­obra­żal­ną ska­lę, a oni ci­ągle to samo. Jak­by sami nie sie­dzie­li w tym po uszy od wie­ków.

Ro­dzi­ce wy­mie­ni­li mi­ędzy sobą dziw­ne spoj­rze­nia.

– Le­piej to do­brze prze­my­śl – po­wie­dział oj­ciec.

Moja mat­ka nie krzyw­dzi­ła nie­win­nych, a przy­naj­mniej ni­g­dy jej się to nie zda­rzy­ło.

Za­wsze jed­nak może być ten pierw­szy raz.

Nie będę roz­pa­czać.

– Prze­cież po­znasz tam pe­łno pi­ęk­nych Wło­szek, a ty chcesz za­bie­rać drze­wo do lasu.

Wła­ści­wie po­ja­wi się tam jed­na wy­jąt­ko­wa dziew­czy­na, któ­rej wo­la­łbym, żeby nie było. Dla­te­go mu­szę mieć swój dwu­dzie­stocz­te­ro­go­dzin­ny roz­pra­szacz my­śli.

– Leci – po­wie­dzia­łem krót­ko.

Mat­ka od­su­nęła się ode mnie i uśmiech­nęła zu­chwa­le, jak­by do­kład­nie wie­dzia­ła, o czym te­raz my­śla­łem. Chy­ba na­ogląda­ła się za dużo _Zmierz­chu_. Prze­cież nie umia­ła czy­tać w my­ślach jak pie­przo­ny Edward. Albo zna­ła mnie już na tyle, że fak­tycz­nie to po­tra­fi­ła?

_Idio­to, ta ko­bie­ta po­tra­fi wszyst­ko!_

– Le­piej jej pil­nuj, bo ostat­nio na­praw­dę mam sła­be ner­wy. Daję wam go­dzi­nę, że­by­ście się przy­go­to­wa­li. Le­piej się nie spó­źnij­cie. Ad­rien będzie na was cze­kał punkt ósma przed głów­nym we­jściem. My spo­tka­my się na lot­ni­sku. – Chwy­ci­ła ojca za rękę, zno­wu rzu­ci­ła mu kon­spi­ra­cyj­ne spoj­rze­nie i za­częła ci­ągnąć go do wy­jścia, nie da­jąc mi do­jść do sło­wa.

***
– O mat­ko! – pi­snęła Ha­iley, kie­dy wje­cha­li­śmy na pły­tę i zbli­ża­li­śmy się do jed­ne­go z na­szych pry­wat­nych od­rzu­tow­ców. Kla­ska­ła w dło­nie tak gło­śno, że na­wet kie­row­ca się skrzy­wił.

Przez szy­bę sa­mo­cho­du wi­dzia­łem ro­dzi­ców wy­cho­dzących z Rolls Roy­ce’a. Za­raz za nimi szły moje sio­stry, w ob­sta­wie sze­ściu ochro­nia­rzy. Dwóch z przo­du, dwóch z tyłu, pi­ąty po ich le­wej stro­nie, a szó­sty po pra­wej. Bez­pie­cze­ństwo po­nad wszyst­ko. Nie­da­le­ko za­trzy­mał się Mer­ce­des wuja, wio­zący go i całą jego ro­dzin­kę. Ciot­ka Car­la oraz ku­zy­ni Ser­gio i San­chez. Na sa­mym ko­ńcu do­łączył wy­stro­jo­ny w gar­niak Rafa, trzy­ma­jący w ręku wa­liz­kę.

– Twój wu­jek też jest go­rący. – Bar­bie zro­bi­ła taką minę, aż mu­sia­łem za­mru­gać. – Wszy­scy je­ste­ście tacy pi­ęk­ni. Też chcę ten elik­sir wiecz­nej mło­do­ści.

_Ja pier­do­lę._

Słu­chaj mat­ki, mó­wi­li. Będziesz mądry, mó­wi­li. Ale jak zwy­kle nie po­słu­cha­łem. Na do­miar złe­go mu­sia­łem je­chać z blon­di do skle­pu po ubra­nia, za któ­re oczy­wi­ście też za­pła­ci­łem swo­ją zło­tą kar­tą.

Wku­rzo­ny wy­sze­dłem z sa­mo­cho­du, prze­cze­su­jąc pal­ca­mi grzyw­kę, któ­rą roz­wiał po­dmuch wia­tru. Ru­szy­łem w stro­nę Rafy, nie zwa­ża­jąc na Ha­iley, któ­ra le­d­wo za mną nadąża­ła w tych cho­ler­nie wy­so­kich i dro­gich szpil­kach, któ­re ka­za­ła so­bie ku­pić.

Mo­gła­by przy­naj­mniej na­uczyć się w nich cho­dzić.

– Dzi­ęki za przy­po­mnie­nie – wark­nąłem do Al­fa­ro, kie­dy się z nim zrów­na­łem.

Wy­glądał na wy­po­częte­go i za­do­wo­lo­ne­go. Naj­wy­ra­źniej bru­net­ka oka­za­ła się lep­sza od swo­jej przy­ja­ció­łki.

– Je­stem two­im przy­ja­cie­lem, a nie pie­przo­nym ka­len­da­rzem. – Uśmiech­nął się sze­ro­ko i zer­k­nął na moją głu­piut­ką to­wa­rzysz­kę.

_Taaa…_

Nie­mo za­da­wał mi py­ta­nie: „Co ona tu, do kur­wy, robi? Na­praw­dę ona?”.

Za ka­żdym ra­zem, kie­dy mie­li­śmy le­cieć na spo­tka­nie z ro­dzi­ną Ame­ri­go, za­bie­ra­łem ja­kąś dziew­czy­nę. Naj­częściej to­wa­rzy­szy­ła mi spraw­dzo­na blon­dy­na albo ru­dzie­lec, ale dzi­siaj nie mia­łem zbyt wiel­kie­go wy­bo­ru. A mo­głem po­dzi­ęko­wać za to tyl­ko so­bie…

Po szyb­kim przy­wi­ta­niu się ze wszyst­ki­mi zna­le­źli­śmy się w sa­mo­lo­cie. Mat­ka ci­ągle kręci­ła gło­wą z dez­apro­ba­tą, za to oj­ciec, Mar­kos i Rafa pęka­li ze śmie­chu. Dziew­czyn­ki na szczęście były zmęczo­ne wcze­śniej­szą pod­ró­żą, więc za­snęły, gdy tyl­ko we­szły na po­kład.

Blon­di ci­ągle pa­pla­ła. Non stop za­da­wa­ła wszyst­kim py­ta­nia, czym za­częła już na­praw­dę ostro iry­to­wać ta­kże mnie.

Pi­lot wy­mie­nił wszyst­kie wspó­łrzęd­ne, za­ło­ga z prze­sad­nym uśmie­chem wcho­dzi­ła nam w dupę, wręcza­jąc ka­żde­mu za­mó­wio­ne wcze­śniej drin­ki, po czym po kil­ku mi­nu­tach sa­mo­lot wy­star­to­wał i by­li­śmy już wy­so­ko w chmu­rach. Cze­ka­ło nas pra­wie trzy­na­ście go­dzin lotu z tą pie­przo­ną ga­du­łą. Albo by­łem wczo­raj tak pi­ja­ny, albo nie za­uwa­ży­łem, że tyle pa­pla­ła.

– Za­raz wra­cam – rzu­ci­łem do blon­di, kie­dy mo­gli­śmy od­pi­ąć pasy bez­pie­cze­ństwa.

– Oczy­wi­ście, ko­cha­nie.

– Już ci mó­wi­łem, że masz się tak do mnie nie zwra­cać. Nie je­stem żad­nym two­im ko­cha­niem, zro­zu­mia­łaś? – wark­nąłem wku­rzo­ny.

Po mo­jej mi­nie do­brze wy­wnio­sko­wa­ła, że nie żar­tu­ję.

– Do­brze. Prze­pra­szam, koo… – Nie do­ko­ńczy­ła.

_Kur­wa!_

Po­sła­łem jej gro­źne spoj­rze­nie.

– Nie będę. Prze­pra­szam jesz­cze raz. – Zro­bi­ła skru­szo­ną minę.

Le­piej, żeby się opa­mi­ęta­ła, bo wy­ko­pię ją z tego sa­mo­lo­tu.

Za­uwa­ży­łem, że mat­ka szep­ta­ła coś na ucho ste­war­de­sie. Gdy ta ode­szła, na twa­rzy ro­dzi­ciel­ki zo­ba­czy­łem prze­bie­gły uśmiech. Coś kom­bi­no­wa­ła. Wie­dzia­łem to.

– Nie żyje? – za­py­ta­łem, kie­dy wy­sze­dłem z ki­bla i za­uwa­ży­łem swo­ją to­wa­rzysz­kę, któ­ra le­ża­ła roz­wa­lo­na na fo­te­lu, z za­mkni­ęty­mi ocza­mi i moc­no roz­chy­lo­ny­mi usta­mi. Wy­gląda­ła, jak­by prze­je­chał ją sa­mo­chód. Prak­tycz­nie zaj­mo­wa­ła dwa sie­dze­nia, w tym jesz­cze na moim trzy­ma­ła nogi. Sztucz­na pie­rś wy­cho­dzi­ła jej spod su­kien­ki.

Tra­ge­dia na kó­łkach.

– Nie­ste­ty żyje, ale mam na­dzie­ję, że obu­dzi się do­pie­ro, gdy wy­lądu­je­my we Wło­szech. – Mat­ka wy­szcze­rzy­ła zęby. Była cho­ler­nie z sie­bie za­do­wo­lo­na.

– Co jej po­da­łaś, ma­mu­niu? – Za­re­cho­ta­łem.

– To nie­istot­ne, sy­necz­ku. Wa­żne, że cho­ler­stwo do­brze dzia­ła. Po tym będzie ją bo­leć gło­wa. I to moc­no. – Uśmiech­nęła się zu­chwa­le, po czym pu­ści­ła mi oczko.

W su­mie to po­wi­nie­nem jej po­dzi­ęko­wać za ra­tu­nek. Ura­to­wa­ła mnie przed mi­gre­ną. Za­wsze o mnie dba­ła. I jak tu nie ko­chać tej ko­bie­ty?

– Na­wet ład­na. Cie­ka­we czy jej ma­mu­sia też tak wy­gląda – rzu­cił z roz­ba­wie­niem oj­ciec, wpa­tru­jąc się w blon­dy­nę.

Kie­dy od­wró­cił gło­wę w stro­nę żony, ta już przy­kła­da­ła mu lufę do czo­ła.

Na wi­dok jej z bro­nią uśmiech­nął się jesz­cze sze­rzej.

Mat­ka wa­riat­ka.

Prędzej za­bi­ła­by sie­bie, niż skrzyw­dzi­ła­by jego.

– Po­wtórz to, co po­wie­dzia­łeś, mój uko­cha­ny mężu – roz­ka­za­ła, zni­ża­jąc nie­bez­piecz­nie głos.

– Tak samo jak ty nie lu­bię się po­wta­rzać. – Po­słał jej nie­wi­dzial­ne­go bu­zia­ka. – Chy­ba nie je­steś za­zdro­sna, ko­cha­nie? – Wy­szcze­rzył do niej zło­śli­wie zęby.

– Za­wsze je­stem, ko­cha­nie – od­po­wie­dzia­ła i wła­do­wa­ła się na ko­la­na męża, ci­ągle mie­rząc w jego gło­wę. – Bo je­steś tyl­ko mój… – wy­chry­pia­ła, a po­tem po­ca­ło­wa­ła go w kącik ust.

Na mo­ment za­sło­ni­łem oczy. To wy­da­wa­ło mi się cho­ler­nie nie na miej­scu.

– Je­stem. – Przy­tak­nął gło­wą i po­gła­dził ją dło­nią po po­licz­ku. Zbli­żył usta do jej ucha i po­wie­dział coś tak, by tyl­ko ona go usły­sza­ła.

Mat­ka ob­li­za­ła pro­wo­ka­cyj­nie dol­ną war­gę, a po­tem tak moc­no się uśmiech­nęła, że oj­ciec wy­rzu­cił oczy ku nie­bu.

Ja pier­do­lę. Wła­śnie wy­obra­zi­łem so­bie to, co jej po­wie­dział. Szko­da, że nie mo­głem tej wi­zji od­zo­ba­czyć.

– Ko­cham cię naj­bar­dziej na świe­cie, ko­cha­nie, ale i tak tego po­ża­łu­jesz. Gwa­ran­tu­ję ci to – obie­ca­ła mu gło­śno i scho­wa­ła pi­sto­let do ka­bu­ry, któ­rą mia­ła za­pi­ętą na udzie. Ni­g­dy nie roz­sta­wa­ła się z bro­nią. Zresz­tą nikt z nas tego nie ro­bił.

Oj­ciec zno­wu po­kręcił gło­wą z głu­pim uśmie­chem, ale wie­dział, że nie żar­to­wa­ła. Już snu­ła ide­al­ną ze­mstę i by­łem pe­wien, że to oka­za­ło­by się coś gru­be­go.

– Je­steś naj­pi­ęk­niej­szą, naj­sek­sow­niej­szą, naj­mądrzej­szą ko­bie­tą na tej zie­mi, żono moja i wy­łącz­nie moja. Pa­trzę tyl­ko na cie­bie. Od za­wsze i na za­wsze. Po grób. – I na­praw­dę tak sądził. Pa­trzył na nią z taką mi­ło­ścią, że cho­ler­nie w tym mo­men­cie im tego za­zdro­ści­łem.

Moja mat­ka była pi­ęk­na, i to nie tyl­ko z wy­glądu. Dla nas mia­ła ogrom­nie pi­ęk­ne i wiel­kie ser­ce.

– Mo­gli­by­ście da­ro­wać nam ten po­kaz uczuć? Ka­żdy wie, że się ko­cha­cie i je­ste­ście wiecz­nie na sie­bie na­pa­le­ni! – krzyk­nął wu­jek Mar­kos, któ­ry wła­śnie wy­cho­dził z ka­bi­ny pi­lo­tów.

Ca­łko­wi­cie go zi­gno­ro­wa­li.

Jęk­nąłem prze­ci­ągle i ude­rzy­łem otwar­tą dło­nią w czo­ło.

– Masz cho­ler­ne szczęście, mój i tyl­ko mój przy­stoj­ny mężu. Gdy­by kie­dyś przy­szło ci coś głu­pie­go do gło­wy, mo­gła­bym nie­chcący po­zba­wić ko­goś ży­cia. – Po­ca­ło­wa­ła go de­li­kat­nie w usta i ze­szła z jego ko­lan. Po tym oj­ciec po­pra­wił spodnie w kro­ku.

Kur­wa! Te­raz to już na­praw­dę chcia­łem wy­ma­zać to z pa­mi­ęci.

– Przez was się na­pa­li­łam – rzu­ci­ła ciot­ka Car­la, na co wszy­scy wy­buch­nęli gło­śnym śmie­chem.

– Sło­ńce moje, tyl­ko jed­no sło­wo, a będę go­to­wy – od­po­wie­dział jej wuj, szcze­rząc kły.

_Je­zus, pie­przo­ne, Ma­ria._

Ża­ło­wa­łem, że rów­nież nie do­sta­łem tych prosz­ków na­sen­nych. Na­dal mia­łem kaca i cho­ciaż na chwi­lę chcia­łem za­mknąć oczy, a tu się od­pier­da­la­ło ja­kieś ro­dzin­ne por­no.

– Bi. Chcia­łbym, że­byś się z tym za­zna­jo­mił, bo nie wszyst­kich mia­łeś oka­zję po­znać – ode­zwał się do mnie oj­ciec, tym ra­zem już z po­wa­żną miną, po czym roz­ka­zał na­sze­mu ochro­nia­rzo­wi, by po­dał mi ta­blet. Ma­rio wręczył mi go w mgnie­niu oka.

Plik do­ku­men­tów plus ja­kieś dwa­na­ście stron na­zwisk i ad­re­sów. Też mi coś.

Po ja­ki­chś dwóch mi­nu­tach odło­ży­łem urządze­nie na sto­lik.

– Mia­łeś się z tym za­po­znać, Bi, a nie tyl­ko prze­czy­tać – rzu­ci­ła mat­ka, marsz­cząc nos.

To pra­wie jak znie­wa­ga, chy­ba za­po­mnia­ła, jak in­te­li­gent­ne­go ma syna. Cie­szy­łem się na­praw­dę do­brą pa­mi­ęcią fo­to­gra­ficz­ną. To była jed­na z wie­lu mo­ich fan­ta­stycz­nych za­let.

Uśmiech­nąłem się zu­chwa­le i po chwi­li za­cząłem wy­plu­wać sło­wa. Wy­re­cy­to­wa­łem no­tat­ki na te­mat ka­żdej oso­by, któ­ra mia­ła zna­le­źć się na ze­bra­niu sze­fów. Czy­li mniej wi­ęcej dwu­na­stu osób.

– A, i jesz­cze ten Po­la­czek, Jan Ty­bur­ski. Głów­na sie­dzi­ba War­sza­wa, Bie­la­ny. Kod pocz­to­wy 01 – 934 Opa­lin 5 – do­da­łem szyb­ko. – Coś jesz­cze, mamo? – Po­ka­za­łem jej język.

– Tak, to zde­cy­do­wa­nie mój nie­by­wa­le mądry sy­ne­czek. – Uśmiech­nęła się do mnie sze­ro­ko. – Moja duma.

– Ach, tak. Te­raz jest już twój, ko­cha­nie? Mój jest tyl­ko wte­dy, kie­dy nie słu­cha cie­bie? – ode­zwał się oj­ciec, uno­sząc z roz­ba­wie­niem brew, na­stęp­nie po­ło­żył rękę na jej od­kry­tym udzie.

– Och, za­mknij się. – Dała mu szyb­kie­go ca­łu­sa w usta. – Jest nasz i kie­dyś zo­sta­nie ide­al­nym kró­lem – mó­wi­ła do nie­go, jak­by mnie tu wca­le nie było.

– Oczy­wi­ście, bo to mój syn. – Oj­ciec po­pa­trzył na mnie z dumą.

Zre­zy­gno­wa­ny po­kręci­łem gło­wą.

– Sko­ro już do­szli­ście w ko­ńcu do tego, czy­im je­stem dziec­kiem, mogę na chwi­lę za­mknąć po­wie­ki i li­czyć na to, że nikt mi już nie będzie prze­szka­dzał? – iro­ni­zo­wa­łem.

– Tak, zde­cy­do­wa­nie jest twój, mój mężu.

Prze­wró­ci­łem ocza­mi.

– Do­bra­noc.

Mia­łem tyl­ko na­dzie­ję, że prosz­ki ma­mu­śki na­praw­dę są moc­ne…