MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
-
promocja
Wykrzyczeć miłość pośrodku świata - ebook
Wykrzyczeć miłość pośrodku świata - ebook
Sakutaro i Aki chodzą razem do liceum. Ich relacja rozkwita od przyjaźni, przez zauroczenie, aż po miłość. Niestety, ich marzenie o wspólnej przyszłości zostaje przerwane przed ukończeniem szkoły przez chorobę Aki. Ich historia opowiedziana jest retrospektywnie przez młodego chłopaka, który próbuje pogodzić się z nieuchronnością losu. Kameralna, intymna opowieść porusza od pierwszej strony.
Niezapomniany bestseller Kyoichi Katayamy. Słodko-gorzka opowieść o młodzieńczej miłości i jej stracie. W Japonii stała się książką kultową.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Young Adult |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8449-122-5 |
| Rozmiar pliku: | 11 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
1
Tego ranka obudziłem się zapłakany. Jak zwykle. Sam już nawet nie wiem, czy jest mi smutno. Uczucia gdzieś ze mnie odpłynęły wraz ze łzami. Leżałem przez chwilę otępiały w pościeli, a wtedy weszła matka. „No, czas wstawać”.
Śnieg nie padał, ale jezdnię pokrywał biały szron. Połowa jadących samochodów miała założone łańcuchy. Ojciec usiadł za kierownicą, obok niego ojciec Aki. Jej matka i ja usadowiliśmy się na tylnych siedzeniach i samochód ruszył. Panowie z przodu cały czas mówili o śniegu. Czy na pewno dotrzemy na czas na lotnisko? Czy samolot wystartuje zgodnie z planem? My z tyłu prawie się nie odzywaliśmy. Patrzyłem półprzytomnym wzrokiem przez okno na przesuwający się krajobraz. Jak okiem sięgnąć po obu stronach drogi ciągnęły się pola pokryte śniegiem. W promieniach słońca prześwitujących między chmurami błyszczały dalekie grzbiety gór. Matka Aki trzymała na kolanach małą urnę z prochami córki.
Gdy znaleźliśmy się blisko przełęczy, śnieg zrobił się głębszy. Ojciec zatrzymał się na przydrożnym parkingu i zaczęli z ojcem Aki naciągać łańcuch. Postanowiłem przespacerować się chwilę. Za parkingiem był niewielki zagajnik. Ziemię pod drzewami pokrywał śnieg nietknięty ludzką stopą, a zebrany na gałęziach od czasu do czasu spadał na ziemię z głuchym odgłosem. Po drugiej stronie barierki ochronnej zobaczyłem zimowe morze. Spokojny, czysty błękit. Teraz wszystko budziło we mnie tęskne wspomnienia. Odwracając się plecami do morza, zamknąłem przed nimi serce.
Śnieg w zagajniku był głęboki, a pod nim leżało pełno połamanych gałęzi i twardych pni ściętych drzew, nie szło się więc tak łatwo, jak się spodziewałem. Nagle z zarośli wyfrunął z ostrym wrzaskiem dziki ptak. Przystanąłem i nasłuchiwałem, ale wokół panowała zupełna cisza. Jakby na tym świecie nie było już ani jednego człowieka. Zamknąłem oczy i właśnie w tej chwili z pobliskiej szosy dotarło do moich uszu dzwonienie łańcuchów na kołach przejeżdżających aut. Gdzie ja jestem? Kim ja jestem? Zacząłem tracić poczucie rzeczywistości. Wtedy usłyszałem, że ojciec mnie woła z parkingu.
Za przełęczą jechało się już całkiem dobrze. Dotarliśmy na lotnisko na czas i po odprawie ruszyliśmy do bramek.
– Proszę się nim opiekować – powiedział mój ojciec, na co ojciec Aki odparł z uśmiechem:
– Jesteśmy wdzięczni. Aki też jest na pewno szczęśliwa, że Sakutaro z nami leci.
Spojrzałem na urnę, którą obejmowała matka Aki. Była owinięta w piękny jedwab. Czy Aki naprawdę w niej jest?
Niedługo po starcie samolotu zasnąłem. Miałem sen. Śniła mi się Aki z czasów, kiedy jeszcze była zdrowa. Uśmiechała się z tym swoim zwykłym lekko zakłopotanym wyrazem twarzy. Mówiła do mnie: „Sakuchan”. Ten głos wciąż dźwięczy mi w uszach. Chciałbym, żeby ten sen był rzeczywistością, a ta rzeczywistość – snem. Ale to niemożliwe. Dlatego zawsze po przebudzeniu płaczę. Nie dlatego, że jest mi smutno. Powodem jest przepaść, którą muszę pokonać, by z pięknego snu wrócić do ponurej rzeczywistości. Nie potrafię tego dokonać, nie roniąc łez. Próbowałem wielokrotnie, ale nie daję rady.
Wyruszyliśmy otoczeni śnieżnym krajobrazem, a tam, gdzie wysiedliśmy, był sam środek lata, świeciło słońce. Turystyczne miasto Cairns. Usytuowane pięknie nad Pacyfikiem. Nadmorska promenada obsadzona gęsto palmami kokosowymi. Wysokie budynki hotelowe nad zatoką tonące w gąszczu zieleni roślin tropikalnych. Na przystani zacumowało kilka statków wycieczkowych. Do hotelu taksówka wiozła nas wzdłuż trawnika ciągnącego się na brzegu morza. Wiele osób cieszyło się przedwieczornym spacerem.
– Zupełnie jak na Hawajach – powiedziała matka Aki.
Dla mnie było to przeklęte miasto. Wszystko wyglądało identycznie jak przed czterema miesiącami. W ciągu tych czterech miesięcy w Australii zmieniła się jedynie pora roku: była wczesna wiosna, jest środek lata. Tyle, tylko tyle.
Mieliśmy spędzić noc w hotelu i przedpołudniowym lotem ruszyć dalej. Między tym miejscem a Japonią prawie nie ma różnicy czasu, jest więc mniej więcej ta sama pora co tam. Po kolacji poszedłem do swojego pokoju, położyłem się do łóżka i bezmyślnie wpatrywałem w sufit, powtarzając sobie, że Aki już nie ma.
Kiedy odwiedzaliśmy to miejsce cztery miesiące temu, nie było z nami Aki. To była szkolna wycieczka licealistów, ale Aki nie przyleciała. Podróż z japońskiego miasta leżącego blisko Australii do australijskiego leżącego blisko Japonii. Na tej trasie samolot nie musi lądować po drodze, żeby zatankować. Z niewiadomych powodów to miasto stało się częścią mojego życia. Uważałem, że jest piękne. Wszystko wokół wydawało mi się egzotyczne, nowe, niezwykłe. A to dlatego, że patrzyłem na to również oczami Aki. Teraz już żaden widok nie budził we mnie emocji. Co właściwie miałbym tu oglądać?
Tak właśnie wyglądał świat, w którym nie było już Aki. Tak się przejawiała jej strata. Nie miałem już na co patrzeć. W Australii ani na Alasce, nad Morzem Śródziemnym ani nad Oceanem Antarktycznym. Dla mnie wszędzie na świecie było tak samo. Żaden niesamowity widok, żaden piękny krajobraz nie były w stanie poruszyć mojego serca.
Tego ranka obudziłem się zapłakany. Jak zwykle. Sam już nawet nie wiem, czy jest mi smutno. Uczucia gdzieś ze mnie odpłynęły wraz ze łzami. Leżałem przez chwilę otępiały w pościeli, a wtedy weszła matka. „No, czas wstawać”.
Śnieg nie padał, ale jezdnię pokrywał biały szron. Połowa jadących samochodów miała założone łańcuchy. Ojciec usiadł za kierownicą, obok niego ojciec Aki. Jej matka i ja usadowiliśmy się na tylnych siedzeniach i samochód ruszył. Panowie z przodu cały czas mówili o śniegu. Czy na pewno dotrzemy na czas na lotnisko? Czy samolot wystartuje zgodnie z planem? My z tyłu prawie się nie odzywaliśmy. Patrzyłem półprzytomnym wzrokiem przez okno na przesuwający się krajobraz. Jak okiem sięgnąć po obu stronach drogi ciągnęły się pola pokryte śniegiem. W promieniach słońca prześwitujących między chmurami błyszczały dalekie grzbiety gór. Matka Aki trzymała na kolanach małą urnę z prochami córki.
Gdy znaleźliśmy się blisko przełęczy, śnieg zrobił się głębszy. Ojciec zatrzymał się na przydrożnym parkingu i zaczęli z ojcem Aki naciągać łańcuch. Postanowiłem przespacerować się chwilę. Za parkingiem był niewielki zagajnik. Ziemię pod drzewami pokrywał śnieg nietknięty ludzką stopą, a zebrany na gałęziach od czasu do czasu spadał na ziemię z głuchym odgłosem. Po drugiej stronie barierki ochronnej zobaczyłem zimowe morze. Spokojny, czysty błękit. Teraz wszystko budziło we mnie tęskne wspomnienia. Odwracając się plecami do morza, zamknąłem przed nimi serce.
Śnieg w zagajniku był głęboki, a pod nim leżało pełno połamanych gałęzi i twardych pni ściętych drzew, nie szło się więc tak łatwo, jak się spodziewałem. Nagle z zarośli wyfrunął z ostrym wrzaskiem dziki ptak. Przystanąłem i nasłuchiwałem, ale wokół panowała zupełna cisza. Jakby na tym świecie nie było już ani jednego człowieka. Zamknąłem oczy i właśnie w tej chwili z pobliskiej szosy dotarło do moich uszu dzwonienie łańcuchów na kołach przejeżdżających aut. Gdzie ja jestem? Kim ja jestem? Zacząłem tracić poczucie rzeczywistości. Wtedy usłyszałem, że ojciec mnie woła z parkingu.
Za przełęczą jechało się już całkiem dobrze. Dotarliśmy na lotnisko na czas i po odprawie ruszyliśmy do bramek.
– Proszę się nim opiekować – powiedział mój ojciec, na co ojciec Aki odparł z uśmiechem:
– Jesteśmy wdzięczni. Aki też jest na pewno szczęśliwa, że Sakutaro z nami leci.
Spojrzałem na urnę, którą obejmowała matka Aki. Była owinięta w piękny jedwab. Czy Aki naprawdę w niej jest?
Niedługo po starcie samolotu zasnąłem. Miałem sen. Śniła mi się Aki z czasów, kiedy jeszcze była zdrowa. Uśmiechała się z tym swoim zwykłym lekko zakłopotanym wyrazem twarzy. Mówiła do mnie: „Sakuchan”. Ten głos wciąż dźwięczy mi w uszach. Chciałbym, żeby ten sen był rzeczywistością, a ta rzeczywistość – snem. Ale to niemożliwe. Dlatego zawsze po przebudzeniu płaczę. Nie dlatego, że jest mi smutno. Powodem jest przepaść, którą muszę pokonać, by z pięknego snu wrócić do ponurej rzeczywistości. Nie potrafię tego dokonać, nie roniąc łez. Próbowałem wielokrotnie, ale nie daję rady.
Wyruszyliśmy otoczeni śnieżnym krajobrazem, a tam, gdzie wysiedliśmy, był sam środek lata, świeciło słońce. Turystyczne miasto Cairns. Usytuowane pięknie nad Pacyfikiem. Nadmorska promenada obsadzona gęsto palmami kokosowymi. Wysokie budynki hotelowe nad zatoką tonące w gąszczu zieleni roślin tropikalnych. Na przystani zacumowało kilka statków wycieczkowych. Do hotelu taksówka wiozła nas wzdłuż trawnika ciągnącego się na brzegu morza. Wiele osób cieszyło się przedwieczornym spacerem.
– Zupełnie jak na Hawajach – powiedziała matka Aki.
Dla mnie było to przeklęte miasto. Wszystko wyglądało identycznie jak przed czterema miesiącami. W ciągu tych czterech miesięcy w Australii zmieniła się jedynie pora roku: była wczesna wiosna, jest środek lata. Tyle, tylko tyle.
Mieliśmy spędzić noc w hotelu i przedpołudniowym lotem ruszyć dalej. Między tym miejscem a Japonią prawie nie ma różnicy czasu, jest więc mniej więcej ta sama pora co tam. Po kolacji poszedłem do swojego pokoju, położyłem się do łóżka i bezmyślnie wpatrywałem w sufit, powtarzając sobie, że Aki już nie ma.
Kiedy odwiedzaliśmy to miejsce cztery miesiące temu, nie było z nami Aki. To była szkolna wycieczka licealistów, ale Aki nie przyleciała. Podróż z japońskiego miasta leżącego blisko Australii do australijskiego leżącego blisko Japonii. Na tej trasie samolot nie musi lądować po drodze, żeby zatankować. Z niewiadomych powodów to miasto stało się częścią mojego życia. Uważałem, że jest piękne. Wszystko wokół wydawało mi się egzotyczne, nowe, niezwykłe. A to dlatego, że patrzyłem na to również oczami Aki. Teraz już żaden widok nie budził we mnie emocji. Co właściwie miałbym tu oglądać?
Tak właśnie wyglądał świat, w którym nie było już Aki. Tak się przejawiała jej strata. Nie miałem już na co patrzeć. W Australii ani na Alasce, nad Morzem Śródziemnym ani nad Oceanem Antarktycznym. Dla mnie wszędzie na świecie było tak samo. Żaden niesamowity widok, żaden piękny krajobraz nie były w stanie poruszyć mojego serca.
więcej..
