MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Wyprowadź się z roli dziecka. Pracujesz, zarabiasz, mieszkasz z rodzicami - ebook
Wyprowadź się z roli dziecka. Pracujesz, zarabiasz, mieszkasz z rodzicami - ebook
Pracujesz. Zarabiasz. I wciąż mieszkasz z rodzicami. „Jeszcze trochę uzbieram i się wyprowadzę" — powtarzasz to od lat. Znam tę litanię na pamięć, bo sam ją odmawiałem, aż pewnej nocy usłyszałem cztery słowa, po których nic już nie było takie samo. To nie jest poradnik o wynajmowaniu mieszkań. Ceny nie są twoim problemem. Problem siedzi głębiej — w roli, w której wygodnie się mieszka: lodówka napełnia się sama, rachunki przychodzą na kogoś innego. Wygoda usypia. Mnie uśpiła na lata. Nie obiecuję wyprowadzki w 30 dni — to byłaby ściema. Ta książka pokazuje ci, CO cię trzyma, i podrywa cię z miejsca. To nie bunt przeciwko rodzicom — to wyjście z roli, z której wyrosłeś. Przeczytasz w jeden wieczór. Data, którą wbijesz w kalendarz, zostanie na dłużej. Konsultacja merytoryczna: Dominika Zakrzewska-Olędzka — doktor nauk społecznych, magister psychologii i pedagogiki.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Poradniki |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788397944718 |
| Rozmiar pliku: | 3,3 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
MÓJ DOM, MOJE ZASADY
Było widno, a ja jeszcze nie spałem.
Czerwiec, najkrótsze noce w roku. Siedziałem przy komputerze od wieczora — _Age of Empires_, może _Cywilizacja_, już nie pamiętam, która kampania trzymała mnie wtedy tak za gardło. Pamiętam za to moment, w którym podniosłem wzrok znad ekranu i zobaczyłem, że za oknem jest już szaro. Świtało. Spojrzałem na zegar: 04:20. O 7:00 musiałem wyjść, żeby dojechać do pracy na ósmą.
I wtedy usłyszałem drzwi.
Mój ojciec chodził spać około dwudziestej pierwszej i wstawał przed piątą — zawsze tak samo, nieważne, czy był weekend, czy normalny dzień. Nigdy nie używał budzika. Tego ranka wstał jak zwykle. A ja — też jak zwykle — siedziałem przy grach o wiele za długo. Za często do późnej nocy, a czasem, jak właśnie wtedy, do samego rana.
Wszedł bez pukania i od progu zaczął krzyczeć. Co ja wyprawiam! Jak tak można! Czemu jeszcze nie śpię, skoro za chwilę idę do roboty?
I wiesz co? Miał rację. Co do słowa.
Powinienem spać. Byłem wykończony, a gapiłem się w monitor jak zahipnotyzowany. Wiedziałem, że ma rację — i właśnie dlatego mnie tak wkurzył.
Odszczeknąłem, że to mój pokój, że nic mu do tego. Wstałem, podszedłem do niego, rzuciłem mu w twarz „wynoś się” i już brałem zamach, żeby trzasnąć drzwiami.
Potem mój ojciec zrobił coś, o czym obaj nigdy więcej już nie chcieliśmy pamiętać. Pierwszy i ostatni raz w życiu.
Stałem w tych drzwiach i tylko się na niego gapiłem. A on się odwrócił i, wychodząc, rzucił przez ramię cztery słowa:
— Mój dom, moje zasady.
I poszedł do łazienki.
Jedna myśl, prosta jak cios
Zamknąłem komputer. Chciałem się położyć, ale spać się już nie dało — nie po czymś takim. Leżałem i wpatrywałem się w sufit. I powiem ci szczerze: najbardziej zabolał mnie nie ten jeden raz, o którym nie chcę pisać. Zabolały te cztery słowa.
_Mój dom, moje zasady._
Bo on miał rację. To był jego dom. I to były jego zasady.
Oddawałem rodzicom prawie czterdzieści procent pensji: za pokój, za jedzenie, za dokładanie się do wszystkiego. W mojej głowie to było jak zapłata za czynsz. Płacę, więc to moja przestrzeń. Mogę w niej robić, co chcę. Grać do rana, jak mi się podoba. Nikt nie ma prawa mi mówić, kiedy mam zgasić światło.
Byłem przekonany, że jestem dorosły. Przecież zarabiałem. I to nieźle — sprzedawałem gry komputerowe w czasach, kiedy to było coś nowego, a tacy jak ja zarabiali tyle, co dziś dobry programista. Praca marzeń. Pasja i pieniądze w jednym.
A potem cztery słowa od ojca rozłożyły to wszystko na łopatki.
Bo skoro to JEGO dom i JEGO zasady — to ja, w wieku dwudziestu pięciu, może dwudziestu sześciu lat, mieszkałem w czyimś świecie, na czyichś warunkach, i wmawiałem sobie, że jestem u siebie. Płaciłem za pokój w cudzym życiu i nazywałem to dorosłością.
I wtedy — gdzieś między piątą a szóstą nad ranem, w głowie ciężkiej od nieprzespanej nocy — coś mi przeskoczyło. Jedna myśl, prosta jak cios:
_Skoro to nie są moje zasady — to może ja mogę stworzyć własne._
Wyprowadzam się! Natychmiast!
Rano poszedłem do pracy niewyspany, z piaskiem pod powiekami, ale z czymś, czego nie miałem jeszcze poprzedniego dnia. Z postanowieniem.
Nie piszę tego, żeby opowiedzieć ci o sobie
Mógłbym ci tu sprzedać tę scenę jako dramat. Zły ojciec, skrzywdzony syn, łza się kręci.
Ale to byłoby kłamstwo — i nie po to ją tu kładę.
Po pierwsze, mój ojciec nie był czarnym charakterem. Był facetem, który miał absolutną rację — powinienem spać, tak, teraz już to wiem. Marnowałem noce, gniłem przed ekranem. I wyraził tę rację najgorzej, jak się da.
Miał słuszność co do tego, _co_ mówił, i kompletnie spudłował co do tego, _jak_ to powiedział.
