Z obłoków na ziemię - ebook

1.

Z pogrą­żo­nej w ciszy hali odlo­tów ter­mi­nala T1 w Dubli­nie dobiegł nagle wyraźny stu­kot obca­sów. Wie­sław i Mairéad spoj­rzeli po sobie. O tej porze było to coś raczej nie­ty­po­wego.

Ryt­miczny dźwięk zbli­żał się powoli, odbi­ja­jąc się od pustej prze­strzeni. Na chwilę cichł, by po sekun­dzie powró­cić jesz­cze wyraź­niej. Ktoś wszedł po scho­dach na antre­solę i kie­ro­wał się w stronę zaułka, gdzie był ich lokal.

Wie­sław uniósł wzrok, a Mairéad prze­su­nęła się za ladą, żeby lepiej widzieć doj­ście do ich baru.

Po chwili w przej­ściu poja­wiła się młoda kobieta w nie­bie­skim uni­for­mie ste­war­desy KLM. Ciemne włosy miała spięte w koczek, cią­gnęła za sobą walizkę. Bez słowa omio­tła wnę­trze spoj­rze­niem, ski­nęła lekko głową i pode­szła do jed­nego ze sto­li­ków. Zrzu­ciła torebkę na blat i ciężko usia­dła.

Wyglą­dała na wyraź­nie zde­ner­wo­waną.

Mairéad odcze­kała chwilę, po czym pode­szła do kobiety.

– Dobry wie­czór. Czy mogę coś podać?

Nor­mal­nie klienci sami pod­cho­dzili do baru z zamó­wie­niem, ale to była jedyna w tej chwili klientka, a do tego ste­war­desa. Wie­sław z uzna­niem zaak­cep­to­wał miły gest swo­jej kel­nerki.

– Kawa dop­pio… to na razie – rzu­ciła krótko ste­war­desa.

– Może zje pani jakieś cia­steczko?

– Dzię­kuję.

– Ona ma zna­czek pur­sera¹! – wyszep­tała Mairéad kiedy wró­ciła za ladę.

– O! Czyli praw­dziwa szy­cha na pokła­dzie – odparł Wie­sław pra­wie bez­gło­śnie. – Ponad setka lokali, a ona aż tutaj dotarła?

– Ale więk­szość jest już zamknięta!

Wie­sław tylko przy­tak­nął.

Po chwili ste­war­desa popi­jała już gorącą kawę. Prze­pro­wa­dziła dwie ciche tele­fo­niczne roz­mowy, wystu­kała na kla­wia­tu­rze apa­ratu kilka ese­me­so­wych wia­do­mo­ści, wresz­cie zna­cząco spoj­rzała w kie­runku baru.

– Teraz ja do niej podejdę – szep­nął Wie­sław; po chwili stał już przy dziew­czy­nie.

– A jakaś karta dań? – spy­tała, spo­glą­da­jąc na niego bez­na­mięt­nie.

– O tej porze wielu dań już nie mamy, więc wszystko pamię­tam. Na cie­pło czy na zimno? – Spoj­rzał na jej buzię.

– Mia­łam umó­wioną cie­płą kola­cję w Amster­da­mie. – Ste­war­desa wydęła dolną wargę.

– Rozu­miem, to wielki zawód.

– Idiota tak­sów­karz zawiózł mnie na drugi ter­mi­nal i spóź­ni­łam się na wylot swo­jego samo­lotu… pierw­szy raz w karie­rze – pod­kre­śliła po krót­kiej pau­zie.

Wie­sław ledwo dostrze­gal­nie wzru­szył ramio­nami.

– Nie wie­rzy mi pan?! – Młoda kobieta pra­wie wark­nęła, marsz­cząc brwi.

– Nic mi do tego, ale wycho­dzi na to, że spóź­niła się pani przez tego idiotę… tylko o pra­wie trzy godziny. Dobrze liczę? Drogę z tam­tego ter­mi­nala na ten da się poko­nać bie­giem w trzy–cztery minuty… – Pochy­lił głowę i zer­k­nął na ukryte pod sto­li­kiem jej nogi w czó­łen­kach. – No dobrze, na obca­sach w pięć.

– Biega pan na obca­sach, że tak się orien­tuje?!

Wie­sław uśmiech­nął się bez­wied­nie. Znał tę drogę dokład­nie, w ciągu ostat­nich pię­ciu lat poko­ny­wał ją wie­lo­krot­nie.

Mie­rzyli się wzro­kiem; po chwili ste­war­desa nagle się uśmiech­nęła.

– Pan zawsze taki… bez­po­średni?

– Odwa­ży­łem się, bo może już nie trafi mi się oka­zja roz­ma­wiać z pur­se­rem z KLM.

Dopiero teraz uważ­niej przyj­rzała się twa­rzy męż­czy­zny. To nie był z jego strony jakiś żart, on to powie­dział pra­wie z namasz­cze­niem. Po dziw­nie reflek­syj­nym spoj­rze­niu poznała, że może się za nim kryć nawet pewna… nie­śmia­łość. To nie żaden bubek skory do pod­rywu, jakich na swo­ich tra­sach spo­ty­kała bez liku, lecz dziwny, nocny mądrala. Tak go oce­niła.

– Czyli prze­wi­duje pan, że jed­nak mnie zwol­nią, podob­nie jak sądzi moja przy­ja­ciółka? – Wska­zała na leżący obok tele­fon i na moment posmut­niała.

Wie­sław zro­zu­miał, że musiała to usły­szeć w trak­cie jed­nej z nie­daw­nych roz­mów.

– Pani ma zbyt wielką klasę. Nie odważą się – odparł, zde­cy­do­wa­nie krę­cąc głową.

Ste­war­desa skwi­to­wała jego słowa uśmie­chem okre­śla­nym jako „Pan Am”.

– Miłe jest to, co pan mówi, ale skoro powie­działa, że jest taka ewen­tu­al­ność, to oni na pewno z tego sko­rzy­stają i mnie zwol­nią. Na moje miej­sce jest wiele kan­dy­da­tek. No dobrze… to mój pro­blem, a co z tym jedze­niem?

– Czy lubi pani eks­pe­ry­menty… kuli­narne?

– Pan jest naprawdę… – Wzru­szyła ramio­nami. – A więc powie­dział pan… eks­pe­ry­ment kuli­narny, tak?

– Od kilku dni mamy w ofer­cie pyzy z Pol­ski, z regionu o nazwie Kaszuby… coś jak wasza Fry­zja albo Bra­ban­cja. – Pochwa­lił się zna­jo­mo­ścią Holan­dii.

– W Pol­sce Kaszuby… a w Holan­dii… Fry­zja – powtó­rzyła po nim wolno, mru­żąc oczy, jakby się nad czymś zasta­na­wiała. – Miesz­kam w Amster­da­mie, ale kie­dyś byłam z przy­ja­ciółką w Heere­nveen, wła­śnie we Fry­zji. To ośro­dek łyż­wiar­stwa szyb­kiego, a ona przez wiele lat była nie­złą zawod­niczką. No dobrze, to co z tym jedze­niem?

– Jeśli nie lubi pani eks­pe­ry­men­tów, to mogę podać coś mię­snego… na przy­kład tra­dy­cyjny bef­sztyk, do tego surówka, frytki…

– Lubię eks­pe­ry­menty… kuli­narne! – Prze­krzy­wiła głowę. – A jak pan zamie­rza podać te… pyzy?

– Mogą być na słodko albo ze skwar­kami.

– Po kawie chyba tylko na słodko. – Deli­kat­nie potarła pal­cem skroń. – A pan… co mi zapro­po­nuje?

– Zde­cy­do­wa­nie na słodko. Pole­cam lekko polane gęstą śmie­taną, ale podam też do nich żura­winę i miód wie­lo­kwia­towy. One razem się dobrze uzu­peł­niają, poza tym…

– Irland­czyk, a jaki znawca… – prze­rwała i przyj­rzała się uważ­niej jego twa­rzy. – A długo będę cze­kała?

– Za sie­dem minut wra­cam z daniem, bo pyzy są świeże, dzi­siej­sze, a wodę mam zawsze gotową do ich pod­grze­wa­nia.

– Jestem pod wra­że­niem…

– A ile sztuk podać? Zama­wiamy mniej­sze, takie do sze­ściu cen­ty­me­trów śred­nicy.

– O! – powie­działa rado­śnie. – Trzy raczej powin­nam zmie­ścić.

– Da pani radę, tym bar­dziej że są naprawdę pyszne.

Dokład­nie po ośmiu minu­tach Wie­sław i Mairéad pode­szli do sto­lika ste­war­desy z nie­wiel­kimi tacami. On na swo­jej niósł pyzy i sztućce, kel­nerka dodatki. Klientka w uni­for­mie KLM z bły­skiem w oczach wpa­try­wała się w talerz z pyzami i miseczki z kolo­rową zawar­to­ścią. Kiedy po odkro­je­niu kawałka pyzy, posma­ro­wa­niu odro­biną żura­winy i miodu pod­nio­sła go do ust, przy­mknęła oczy. Po dru­gim kęsie spoj­rzała w stronę baru i uśmiech­nęła się do obsługi. Widać było, że danie jej sma­kuje. Jadła wolno, nie tra­cąc ani na chwilę uśmie­chu. Kiedy skoń­czyła, unio­sła rękę z kartą płat­ni­czą. Wie­sław wypi­sał rachu­nek i wol­nym kro­kiem pod­szedł z ter­mi­na­lem. Poło­żył przed ele­gancką klientką kar­teczkę z kwotą; skwi­to­wała ją z nie­od­łącz­nym uśmie­chem.

– To jakaś pro­mo­cja?

– Nie. U nas takie ceny są zawsze.

– Dobrze wie­dzieć.

Kiedy już odcho­dził od sto­lika, ste­war­desa spy­tała cicho:

– Czy mógłby pan zasu­ge­ro­wać jakiś hotel w Dubli­nie?

– W pobliżu lot­ni­ska jest chyba z sześć…

– Kole­żanka pod­po­wie­działa mi, żebym z nich raczej nie korzy­stała – prze­rwała mu, wska­zu­jąc na tele­fon.

– Coś takiego! – Nie potra­fił ukryć zdzi­wie­nia.

– Jestem w Dubli­nie pierw­szy raz.

– Prze­cież Amster­dam jest tak bli­sko, czyżby więc ni­gdy…

– Obec­nie latam codzien­nie na Gran Cana­rię, a wcze­śniej też gdzie indziej. – Roz­ło­żyła ręce.

– Do głowy by mi nie przy­szło… Jasne, że znam rów­nież inne hotele w Dubli­nie. Poczy­na­jąc od The Shel­bo­urne poprzez Auto­graph Col­lec­tion… aż do… The Mor­gan Hotel. – Uśmiech­nął się. – Wiem, gdzie one są, ale w żad­nym z nich nie noco­wa­łem. Miesz­kam nieco dalej od cen­trum w wol­no­sto­ją­cym domu, nie w żad­nym sze­re­gowcu! – pod­kre­ślił z naci­skiem. – Tam u nas ran­kiem można pójść do jed­nego z pobli­skich par­ków, gdzie nie poczuje się nawet spa­lin samo­cho­dów. No, pra­wie.

– Ależ panu zazdrosz­czę!

– Do bliż­szego mam ze trzy­sta metrów, do następ­nego nieco dalej, ale zaraz naprze­ciw naszej uliczki roz­ciąga się teren zie­lony, duży skwer pełen róż­nych drzew. Ludzie przy­cho­dzą tam z psami, inni się gim­na­sty­kują, a w cie­płe dni nawet wyle­gują się na kocach.

– Chcia­ła­bym miesz­kać w takich warun­kach – wes­tchnęła ste­war­desa. – To co mam zro­bić?

– Wybór należy do pani… A może woli pani zatrzy­mać się, prze­no­co­wać, nie w hotelu, a w takim domu?

– A pan ma… taki dom?!

– No nie, ja mam tylko w jed­nym z nich dwu­po­ko­jowe miesz­ka­nie.

– Pro­po­nuje mi pan noc u sie­bie?

– Do rana jestem tu. – Wie­sław pokrę­cił głową.

– To w takim razie jak brzmi ta pro­po­zy­cja? – Unio­sła zabaw­nie brew.

– Pro­szę moment pocze­kać. – Się­gnął do tyl­nej kie­szeni w spodniach i wycią­gnął tele­fon, chwilę przy nim ope­ro­wał i zaraz przy­ło­żył do ucha.

– Tak, słu­cham – dał się sły­szeć kobiecy głos.

– Dobry wie­czór, pani O’Rior­dan. Tu… – męż­czy­zna zawa­hał się – …tu Nolan – dodał po chwili prze­rwy.

– Ach, to ty… Nola­nie.

– Czy pani przy­pad­kiem jesz­cze nie śpi?

– Teraz już na pewno nie zasnę, póki nie dowiem się, o co ci może cho­dzić.

– Roz­ma­wiam wła­śnie ze ste­war­desą… z KLM, która nie ma ochoty noco­wać w żad­nym z dubliń­skich hoteli.

Po tych sło­wach młoda kobieta sie­dząca przy sto­liku pokrę­ciła głową i otwo­rzyła usta, jakby chciała coś dopo­wie­dzieć.

– Prze­cież dobrze wiesz, że nie pro­wa­dzę dzia­łal­no­ści hote­lar­skiej, prawda?

– Ale może któ­ryś z sąsia­dów?

– Hmm… Nola­nie! Chyba raczej jest zbyt późno, by z kimś o takich spra­wach roz­ma­wiać, nie sądzisz?

– Tak wła­śnie myśla­łem, pani Mor­wenno, ale mimo to pozwo­li­łem sobie zadzwo­nić.

Ste­war­desa, sły­sząc dziwną wymianę zdań, zama­chała dło­nią w krót­kim, gwał­tow­nym geście.

– A to jest twoja zna­joma? Zna­czy… dobra zna­joma? – dopy­tała po chwili roz­mów­czyni.

– Oczy­wi­ście!

Ste­war­desa z wra­że­nia prze­łknęła ślinę.

– A ona do mnie trafi?

– Prze­cież nie pusz­czę jej samej do naszej dubliń­skiej dżun­gli. Zaraz znajdę tele­fo­nicz­nie Petera…

– Tego od Finna?

– Tego samego. Mam nadzieję, że jesz­cze nie zje­chał do domu na noc.

– To daj mi pil­nie znać, bo muszę się jakoś przy­go­to­wać, prawda?

– Mój salo­nik jest okej.

– Prze­cież wiem, ale mimo wszystko. Dzwoń do Petera i poin­for­muj mnie.

– Dzię­kuję, pani Mor­wenno.

Kiedy Wie­sław skoń­czył roz­mowę i przy­stą­pił do prze­szu­ki­wa­nia kon­tak­tów, żeby wybrać połą­cze­nie z Pete­rem, ste­war­desa ode­zwała się z zachwy­tem:

– Mor­wenna O’Rior­dan… Ależ to piękne, nie­co­dzienne imię i nazwi­sko! Bar­dzo poetyc­kie.

– Tu pra­wie wszy­scy mają podobne – wyja­śnił Wie­sław. – Imię Mor­wenna ma cel­tycko-korn­wa­lij­sko-gaelic­kie korze­nie… Po angiel­sku tłu­ma­czy się jako panna mor­ska, dziew­czyna z morza. W jej cha­rak­te­rze jest sporo deli­kat­nego szumu morza, ale też głu­chego przy­boju fal roz­bi­ja­ją­cych się o skały. To słowa wła­ści­cielki imie­nia.

Oczy ste­war­desy stały się ogromne, lecz Wie­sław nie zdą­żył już zare­ago­wać, bo przed momen­tem naci­snął zie­loną słu­chawkę.

– Słu­cham cię, przy­ja­cielu! – Z jego tele­fonu dał się sły­szeć głos tak­sów­ka­rza.

– Cześć, Peadar. Nie śpisz jesz­cze?

– No co ty! Ale jestem już dość bli­sko tego wycze­ki­wa­nego od rana momentu. Jadę ostat­nim kur­sem, i to aku­rat na lot­ni­sko, więc mogę wpaść do cie­bie na drinka! – Tak­sów­karz się zaśmiał.

– A za ile będziesz, bo mam dla cie­bie powrotny kurs do cen­trum ze ślicz­no­ścią z Holan­dii? Naj­pierw onie­mie­jesz, a potem będziesz miał… piękne sny.

Ste­war­desa uśmiech­nęła się i pogro­ziła Wie­sła­wowi pal­cem.

– Za kil­ka­na­ście minut będę na miej­scu.

– Tylko pod­jedź po nią pod mój ter­mi­nal.

– A po czym ją poznam?

– Jest piękna… a do tego w służ­bo­wym uni­for­mie ste­war­desy KLM. To naprawdę byłaby sztuka jej nie zauwa­żyć – dodał pół­szep­tem.

Przy­słu­chu­jąca się roz­mo­wie ste­war­desa pokrę­ciła głową.

– Okej. Jak dojadę, prze­ślę ci ese­mesa.

– A potem, gdy dowie­ziesz ją do pani Mor­wenny, zadzwo­nisz do mnie.

– Jasne. Na razie.

– Cześć.

Wie­sław scho­wał tele­fon do kie­szeni i zado­wo­lony z sie­bie spoj­rzał na ste­war­desę. Ona z kolei przy­pa­try­wała mu się z nie­skry­wa­nym zacie­ka­wie­niem.

– Jak to jest, że naj­pierw sły­szę w tele­fo­nie… że tak­sów­karz ma na imię Peter, a pan mówi do niego… Wła­ści­wie nie zro­zu­mia­łam, ale to nie było imię Peter.

– Mówi­łem Peadar. To odpo­wied­nik jego imie­nia w irlandz­kim gaelic­kim.

– Tyle tutaj dziw­no­ści z żeń­skimi i męskimi imio­nami… że nie ogar­niam. – Pokrę­ciła głową. – Niby lokal na końcu antre­soli, pan wygląda raczej na spo­koj­nego… – zatrzy­mała spoj­rze­nie chwilę dłu­żej na jego twa­rzy – …a ma tyle cie­ka­wych zna­jo­mo­ści. Kogo pan jesz­cze zna w Dubli­nie? – Nie­spo­dzie­wa­nie zachi­cho­tała.

– Jeśli idzie o kobiety, to znam sym­pa­tyczne panie z biura rachun­ko­wego i urzędu skar­bo­wego. – Nie wie­dzieć czemu puścił oko, co mu się pra­wie ni­gdy nie zda­rzało; przez moment prze­le­ciała mu przez głowę myśl, czy nie powi­nien za to prze­pro­sić.

– Wszyst­kie potrafi pan tak cza­ro­wać?

– Nie zdążę teraz odpo­wie­dzieć, bo Peadar będzie cze­kał, a prze­cież musi iść spać. Na pewno lada moment zapar­kuje pod T2, a za kilka minut będzie u nas. – Zer­k­nął w stronę wyj­ścia z lokalu.

– Aha! Pozbywa się mnie pan?

– Abso­lut­nie! Mogę go prze­cież zapro­sić na drinka i sobie posie­dzimy we trójkę. – Wyko­nał sze­roki gest. – Ja i tak zostaję tu z Mairéad na noc. – Wska­zał głową w kie­runku lady. – Taka ta nasza praca.

W tym samym momen­cie jego tele­fon pisnął sygna­łem przy­cho­dzą­cego ese­mesa.

– Prze­miesz­cza się z ter­mi­nala T2 pod nasz – rzu­cił, kiedy odczy­tał wia­do­mość.

– W takim razie dzię­kuję za wszystko i do widze­nia. – Ste­war­desa wstała i z wdzię­kiem podała Wie­sła­wowi dłoń.

– Do widze­nia. Prze­pra­szam… a z kim roz­ma­wia­łam?

– Nazy­wam się… Roy… Nolan Roy. – Po chwili zawa­ha­nia powtó­rzył nazwi­sko i dodał imię. – Do widze­nia.

Ona tylko lekko się uśmiech­nęła, prze­wie­siła torebkę przez ramię, pochwy­ciła rączkę walizki na kół­kach i wol­nym kro­kiem ruszyła do wyj­ścia. Nie­długo póź­niej znik­nęła z pola widze­nia. Z każdą chwilą sły­chać było coraz bar­dziej przy­ci­cha­jący stu­kot obca­sów jej pan­to­fli i tur­ko­ta­nie kółek walizki.

– Tak jakby… zacza­ro­wała cię. – Mairéad spoj­rzała prze­cią­gle na szefa, po czym zebrała naczy­nia ze sto­lika, przy któ­rym jesz­cze przed chwilą spo­ży­wała posi­łek gwiazda prze­stwo­rzy.

– Mówisz… zacza­ro­wała? Dziew­czyny z taką klasą jak ona… oprócz cie­bie – spoj­rzał na kel­nerkę – dawno tu nie było.

– Niby taki cichy, a rze­czy­wi­ście potra­fisz cza­ro­wać. A jak ona ma na imię, bo nie dosły­sza­łam?

– Imię?! No wła­śnie! – Wie­sław wyko­nał ruch, jakby miał zamiar pobiec za ste­war­desą; Mairéad skwi­to­wała to chi­cho­tem. – Z wra­że­nia zapo­mnia­łem jej spy­tać. – Zaśmiał się sam z sie­bie. – Kiedy zmy­jesz naczy­nia, możesz iść odpo­czy­wać, nie cze­ka­jąc na pół­noc, a ja już sam zamknę lokal.

Mairéad wzięła się do pracy, a po kilku minu­tach pod­cho­dząc do drzwi od pomiesz­cze­nia za barem, unio­sła rękę. Ich wzrok się spo­tkał. Wie­sław odpo­wie­dział uśmie­chem.

Kiedy został w barze sam, szybko dokoń­czył wery­fi­ka­cję zamó­wie­nia. Po chwili do lokalu weszła para sko­śno­okich pasa­że­rów. Gdy wybrali sto­lik, a młody męż­czy­zna chciał już ruszyć do lady, Wie­sław zatrzy­mał go gestem. Sam do nich pod­szedł. Pro­wa­dził z nimi roz­mowę pół­gło­sem, żeby nie prze­szka­dzać śpią­cej Mairéad. Oka­zało się, że Japoń­czycy są w podróży poślub­nej, cie­szy ich wszystko i są bar­dzo roz­mowni.

– Mie­li­śmy już wczo­raj wra­cać do Tokio. Mężowi, za moją namową, udało się zała­twić zamianę wcze­śniej kupio­nych bile­tów. Dzięki temu jutro zoba­czymy jesz­cze Wie­deń. Dopiero stam­tąd pole­cimy do Japo­nii – zaszcze­bio­tała młoda kobieta, kale­cząc angiel­ski.

– A dla­czego aku­rat tam? – zain­te­re­so­wał się Wie­sław.

– Bo koniecz­nie chcemy zoba­czyć na wła­sne oczy, jak dzi­siaj wygląda mia­sto, które w sie­dem­na­stym wieku zostało oca­lone przed Tur­kami.

– Bar­dzo inte­re­su­jący wybór!

– Musi pan wie­dzieć, że jestem histo­ry­kiem i spe­cja­li­zuję się w dzie­jach Europy, a z kolei żona zaj­muje się kon­ser­wa­cją zabyt­ków – włą­czył się do roz­mowy jej mąż. – Ten król, który pod Wied­niem dowo­dził woj­skami euro­pej­skimi, to Jan Trzeci Sobie­ski. Dla mnie był naj­więk­szym władcą i wodzem ostat­niego tysiąca lat na waszym kon­ty­nen­cie. Prze­cież gdyby nie on, nie mogli­by­śmy zwie­dzić choćby cudów Paryża czy Rzymu. Tam byłyby tylko mina­rety! – dopo­wie­dział szep­tem z poważną miną.

– Ale wie­cie pań­stwo, że ten król był Pola­kiem?

– Tak, wiemy. Chcie­li­by­śmy obej­rzeć w Wied­niu jakieś upa­mięt­nie­nia tam­tych wyda­rzeń.

– Nie byłem tam, nie mia­łem kiedy, ale z upa­mięt­nie­niem odsie­czy wie­deń­skiej jest kru­cho. Wiem o tym dosko­nale, bo jestem z Pol­ski.

– Ach, to wspa­niale tra­fi­li­śmy! – ucie­szyli się oboje.

Po krót­kiej wymia­nie zdań o królu i Pol­sce zamó­wili po kanapce i her­ba­cie. Żeby go dobrze wspo­mi­nali, dał im w pre­zen­cie prze­wod­niki Kra­kowa, War­szawy i Gdań­ska. Wkrótce poczuł wibro­wa­nie tele­fonu. Dzwo­niła pani O’Rior­dan. Wyszedł przed lokal.

– Rozu­miem, pani Mor­wenno, że doje­chali? – zapy­tał pół­gło­sem.

– Tak. Peter pod­pro­wa­dził ste­war­desę pod same drzwi. Zacho­wy­wał się zupeł­nie jak nie on. Czy na lot­ni­sku też był taki?

– Nie widzia­łem go tu na oczy, kon­tak­to­wa­li­śmy się tylko tele­fo­nicz­nie. A jak ste­war­desa? Spodo­bał jej się pokój?

– Zde­cy­do­wa­łam się ulo­ko­wać ją w moim salo­nie.

– W salo­nie?!

– Prze­cież to twoja dobra zna­joma. Zresztą powie­dzia­łeś o niej tyle dobrego, że wła­ści­wie nie mia­łam wyj­ścia.

– Prze­cież… aż tyle nie mówi­łem. A poszła już spać?

– Jesz­cze nie. Na razie się kąpie. Tak jej zapro­po­no­wa­łam po przy­wi­ta­niu, ale przed spa­niem jesz­cze chwilę poroz­ma­wiamy, bo wypije kubek mleka.

– Kubek mleka?!

– A co w tym dziw­nego? Miała dzi­siaj sporo prze­żyć, a po mleku będzie dobrze spała. Pamię­tam to jesz­cze z dzie­ciń­stwa. Aha! Pasuje do niej imię San­dra.

– A takie ma imię?

– To ty nie wie­dzia­łeś?!

– Pew­nie zapo­mnia­łem… – Wie­sław, zamiast dokoń­czyć myśl, cicho zachi­cho­tał.

– No dobrze, niech ci dzi­siaj praca pły­nie spo­koj­nie. Muszę wsta­wić mleko i dopil­no­wać, żeby się nie przy­pa­liło, bo o tej porze Aisling² prze­cież już nie ma.

– W takim razie dobra­noc, pani Mor­wenno.

– Dobra­noc.

Wie­sław rozej­rzał się wokół, a potem postą­pił kilka kro­ków do miej­sca, skąd widać było schody na _mez­za­nino_. Już od dawna nic nie zro­biło na nim takiego wra­że­nia, jak kroki ste­war­desy nio­sące się przez uśpioną salę odlo­tów, a potem jej uroda. Ow­szem, widuje ste­war­desy wielu linii, bywają ładne, cza­sami docie­rają nawet do jego lokalu, ale tak pięk­nej i zgrab­nej jak San­dra z KLM… Uśmiech­nął się, że nawet w myślach nazwał ją imie­niem. Ma dziew­czyna klasę. Sama się z przed­sta­wia­niem nie wyry­wała. Chyba dla­tego, że ja tego wcze­śniej nie zro­bi­łem. Nie dzi­wię się, że została pur­se­rem.

Ale czy ja przed­sta­wiam się wszyst­kim klien­tom? – spy­tał bez­gło­śnie sam sie­bie. I dla­czego w ogóle o niej myślę? Przy­le­ciała… jak to ste­war­desa, a potem wróci do Amster­damu w skła­dzie załogi innego samo­lotu. Miała tylko pecha, że się teraz spóź­niła… Wła­ści­wie to nie wyja­śniła, dla­czego tak się stało. A musiała…?! Wzru­szył ramio­nami. Takie życie. Powie­działa, że jest pierw­szy raz w Dubli­nie… i pew­nie ostatni. A weź, czło­wieku, zaj­mij się swo­imi spra­wami.

Kiedy docho­dził do nie­opusz­czo­nej jesz­cze żalu­zji odgra­dza­ją­cej jego lokal od holu, w kie­szeni znowu zawi­bro­wał tele­fon. Tym razem dzwo­nił Peadar.

– Już jesteś w domu, przy­ja­cielu?

– Jesz­cze nie, ale będę za dzie­sięć minut. Nie zadzwo­ni­łem do cie­bie od razu spod domu pani Mor­wenny, żeby nie wyglą­dało, że zdaję rela­cję.

– Z tej strony cię nie zna­łem.

– Bo kobiety bywają domyślne… więc sam rozu­miesz.

– To skąd do mnie dzwo­nisz, bo już tro­chę czasu upły­nęło?

– Zatrzy­ma­łem się w pobliżu swo­jego domu, tak żeby mnie z kolei moja żona nie zoba­czyła.

– Zacho­wu­jesz się zupeł­nie jak jakiś agent czy detek­tyw.

– Nie myśla­łem, że masz taką piękną zna­jomą. Ni­gdy się nie chwa­li­łeś!

– A ty się chwa­lisz wszyst­kimi swo­imi dziew­czy­nami?

– Ja…?! Prze­cież ja mam żonę!

– Dobrze, że sobie o niej przy­po­mnia­łeś.

– Przed chwilą zadzwo­ni­łem do Orla­ith, że już wra­cam. Zauwa­żyła, że mam dobry humor, co mi się ponoć rzadko zda­rza.

– No i jak się wytłu­ma­czy­łeś? – Wie­sław się roze­śmiał.

– Powie­dzia­łem zgod­nie z prawdą, że mia­łem dobry kurs i dosta­łem eks­trasa.

– A dała ci?

– Nie dość, że zapła­ciła gotówką, to jesz­cze dodała dwa­dzie­ścia euro. Chyba nie ma poję­cia, ile to jest!

– Prze­cież w Holan­dii też mają euro.

– Niby tak, choć cza­sami zapo­mi­nam. W każ­dym razie chcia­łem ci pogra­tu­lo­wać dobrego gustu… cho­dzi mi o tę ste­war­desę. Jestem pod wra­że­niem. Trzy­maj się.

– Ale żebyś wie­dział, że… No dobra, cześć. – Wie­sław zakoń­czył roz­mowę, sły­sząc, że Peadar śmie­chem prze­rwał mu próbę wyja­śnie­nia sprawy.

Zamy­ślony skie­ro­wał się wol­nym kro­kiem w kie­runku lady. Po dro­dze zauwa­żył, że mło­dzi Japoń­czycy, zorien­to­waw­szy się, iż minęła pół­noc i lokal zaraz pew­nie zosta­nie zamknięty, zaczy­nają się zbie­rać.

– Może­cie jesz­cze tro­chę zostać, o ile nie zamier­za­cie tu spać – rzekł, pod­cho­dząc do sto­lika.

– Zaczę­li­śmy stu­dio­wać prze­wod­niki, które pan nam spre­zen­to­wał, ale możemy to robić gdzieś w pocze­kalni.

– Na razie nie zamknę żalu­zji, a wam będzie tu wygod­niej.

Podzię­ko­wali, usie­dli jesz­cze bli­żej sie­bie i wspól­nie śle­dzili tekst w jed­nym z nich, coś szep­cząc do sie­bie. Prze­uro­cza para. Wie­sław tym razem usiadł za ladą w wygod­nym fotelu, który słu­żył jako sie­dzi­sko do noc­nych drze­mek. Jedna osoba ze zmiany mogła spać na leżance w pomiesz­cze­niu za drzwiami, a druga tutaj.

– San­dra, a do tego Holen­derka. Czy w Holan­dii są takie imiona? – W jego myślach ponow­nie poja­wiła się ste­war­desa z KLM.

Rozej­rzał się wokół, jakby spraw­dzał, czy nikt nie pod­słu­chuje jego myśli, i uśmiech­nął się pod nosem. Poło­żył lap­top na kola­nach i coś wpi­sał do wyszu­ki­warki. Poja­wiła się odpo­wiedź, że ani dzi­siaj, ani w latach osiem­dzie­sią­tych i dzie­więć­dzie­sią­tych imie­nia San­dra nie było w topie dwu­dzie­stu imion holen­der­skich nie­mow­ląt. Wstrzą­snął nim pusty śmiech. Czy ja naprawdę nie mam innych pro­ble­mów? Po chwili prze­niósł spoj­rze­nie na wej­ście do lokalu. Para kolej­nych klien­tów stała w holu i wpa­try­wała się w sto­liki. Popa­trzyli raz jesz­cze na tabliczkę z godzi­nami otwar­cia lokalu i prze­nie­śli wzrok na Japoń­czy­ków. Wie­sław uniósł się za ladą i zachę­cił ich do wej­ścia. Kiedy zajęli sto­lik, pod­szedł do nich. Oka­zali się por­tu­gal­skim mał­żeń­stwem w śred­nim wieku. Póź­nym wie­czo­rem przy­le­cieli z Islan­dii na ter­mi­nal T2, prze­szli na T1, odpra­wili się, bo stąd rano polecą dalej. Myśleli, że zje­dzą coś dopiero przed odlo­tem, ale jed­nak poczuli się głodni. Dowie­dzieli się od sprzą­ta­czy, że tu może być otwarte.

– Mój lokal pra­cuje ela­stycz­nie. Miał być zamknięty, ale jest czynny. – Wie­sław się uśmiech­nął. – Życzą sobie pań­stwo jakąś kanapkę czy raczej danie na cie­pło?

– A mię­sne, na cie­pło, nie będzie zbyt cięż­kie na noc? – zawa­hała się kobieta, zwra­ca­jąc się do męża.

Ten prze­niósł pyta­jące spoj­rze­nie na Wie­sława.

– Zapro­po­nuję coś, co będzie dla pań­stwa praw­dziwą kuli­narną nie­spo­dzianką – oznaj­mił z nutą dumy. – To kiszka kaszub­ska, tra­dy­cyjne danie z pół­noc­nej Pol­ski, z regionu Kaszub. Mało kto poza naszym kra­jem o niej sły­szał.

Na moment zawie­sił głos, jakby pozwa­lał, by sama nazwa wybrzmiała.

– Choć brzmi jak kieł­basa, w rze­czy­wi­sto­ści jest czymś zupeł­nie innym. To połą­cze­nie kaszy jęcz­mien­nej z bocz­kiem i przy­pra­wami, zamknięte w natu­ral­nym jeli­cie i potem pod­sma­żane, aż skórka lekko się zaru­mieni, a śro­dek pozo­sta­nie miękki i aro­ma­tyczny. Pach­nie dymem i maje­ran­kiem.

Uśmiech­nął się sze­rzej.

– Podam ją z zasma­żaną kapu­stą kiszoną i ogór­kiem kiszo­nym – kwa­śnymi, wyra­zi­stymi, ide­al­nie kon­tra­stu­ją­cymi z deli­kat­no­ścią kaszy. Do tego wiej­ski chleb z masłem i odro­bina musz­tardy. Wszystko w duchu pol­skiej tra­dy­cji. A do popi­cia pole­cam czarną her­batę Irish Bre­ak­fast – jej moc i lekka cierp­kość pięk­nie prze­ła­mują tłu­stość potrawy.

Kobieta unio­sła brwi.

– Brzmi… intry­gu­jąco. Mnie pan prze­ko­nał. – Uśmiech­nęła się. – Jestem bar­dzo cie­kawa tego dania.

– A ja myśla­łem, że jak zwy­kle będę musiał gdzieś wybrać gyros albo kebab – zaśmiał się jej mąż – ale skoro mamy oka­zję spró­bo­wać cze­goś, o czym w Por­tu­ga­lii nikt nie sły­szał, zary­zy­kuję. A pan jest z tego regionu?

– Wła­śnie z Kaszub, z mikro­re­gionu o nazwie Gochy… – zawie­sił na moment głos, bo coś sobie nagle przy­po­mniał. – Muszę wpro­wa­dzić pla­kietki z imio­nami. – Uśmiech­nął się prze­pra­sza­jąco. – Nazy­wam się Wie­sław Roy-Baczew­ski – dodał z wyraźną dumą. – A ta… kiszka… to smak mojego domu rodzin­nego. Przy­go­to­wać pań­stwu?

– Oczy­wi­ście! – przy­tak­nęli chó­rem pasa­że­ro­wie z Por­tu­ga­lii.

Po nie­dłu­gim cza­sie Wie­sław z satys­fak­cją przy­glą­dał się, jak pała­szują danie. Zgod­nie poka­zali mu kółeczka z pal­ców. Pochwałę przy­jął z uśmie­chem.

Kiedy zapła­cili i opu­ścili lokal, mło­dzi Japoń­czycy uczy­nili podob­nie, kil­ka­krot­nie się kła­nia­jąc. Wie­sław oce­nił, że teraz jed­nak zamknie żalu­zję. Po dzie­się­ciu minu­tach, po uprząt­nię­ciu sto­li­ków i pomy­ciu naczyń, wyga­sił świa­tła na sali, zosta­wia­jąc zwy­cza­jowo za ladą tylko jeden mały punk­cik. Wycią­gnął się wygod­nie w fotelu i zamknął oczy. Nie zasnął. Miał różne wizje z San­drą w tle.

Po trze­ciej Mairéad wyszła cicho z zaple­cza. Poczuł jej wzrok na sobie. Otwo­rzył jedno oko i pokrę­cił głową. Zro­zu­miała, że teraz już nie pój­dzie spać. Po chwili usły­szał, że sprząta po nim. Uśmiech­nął się, bo zawsze tak robiła. Uwa­żała, że na tym się zna naj­le­piej. Kiedy pięt­na­ście minut przed czwartą pod­nio­sła żalu­zję, wstał i poszedł na zaple­cze opłu­kać twarz wodą. Chwilę przed czwartą w lokalu poja­wili się pierwsi pasa­że­ro­wie. Czas do wpół do siód­mej – momentu przyj­ścia dzien­nej zmiany – minął mu bły­ska­wicz­nie.3.

Idąc po scho­dach, był pewien, że za chwilę usły­szy głosy Mor­wenny, ste­war­desy San­dry i może jesz­cze Aisling. Na dole pano­wała jed­nak niczym nie­zmą­cona cisza. Zaj­rzał przez próg do salonu. Pano­wał w nim abso­lutny porzą­dek, jakby od wczo­raj nikt tam nie gościł. Po chwili pchnął lekko uchy­lone drzwi do gabi­netu pani pro­fe­sor. Pew­nie usły­szała ich cichy sze­lest, bo spoj­rzała na niego uważ­nie.

– San­dra wyje­chała ponad dwie godziny temu. Od około godziny leci do Amster­damu – wyja­śniła, nie cze­ka­jąc na pyta­nie. Zer­k­nęła za to w stronę okna. – Co to za dziew­czyna. – Zdjęła oku­lary i roz­pro­mie­niła się.

– Ale jak to… do Amster­damu?!

– Nor­mal­nie. Umó­wiła się tam na pilną roz­mowę w KLM. A poza tym usta­li­ły­śmy, że jeśli kie­dyś będzie w Dubli­nie, zatrzyma się u mnie.

– Usta­li­ły­śmy…?! – Pode­rwał się gwał­tow­nie.

Przy­tak­nęła.

– Mnie powie­działa, że nie bywa na Wyspach, bo…

– Wiesz… – weszła mu w słowo Mor­wenna, jakby naprawdę go nie sły­szała. – Przez wszyst­kie lata od śmierci męża z nikim nie roz­ma­wiało mi się tak dobrze. W moim wła­snym domu.

Zawa­hała się na uła­mek sekundy.

– Oczy­wi­ście, prócz cie­bie, Nola­nie… Wesleyu. Ale z nią mogę mówić o rze­czach, któ­rych z tobą nie poru­szę. O nie­speł­nio­nych marze­niach. O pra­gnie­niach. Nawet o rwie kul­szo­wej i innych takich dro­bia­zgach…

Uśmiech­nęła się lekko.

– Tobie za to przy­zna­łam się, wpraw­dzie nie od razu, że mam tu szyb­kie aka­de­mic­kie łącze. Dzięki niemu wciąż wyko­nuję zle­ce­nia spe­cjalne.

Zer­k­nęła w stronę ozdob­nych drzwi z mosiężną bla­chą u dołu, za któ­rymi ukryte były urzą­dze­nia łączące ją poprzez HEAnet z nauko­wym świa­tem. Potem spoj­rzała na niego – z roz­ba­wie­niem.

– Praw­dziwa… Mata Hari – skwi­to­wał, krę­cąc zabaw­nie głową.

– Roz­ma­wia­łam wczo­raj przez Skype’a z Freyą… no, z tą moją przy­ja­ciółką, pro­fe­sor McKen­zie z Edyn­burga, o twoim par­se­rze³… Wiesz, przy­pa­trzy­łam się uważ­nie jej twa­rzy… ona chyba wygląda sta­rzej ode mnie. – Zachi­cho­tała. – A ten Gra­ham… uzmy­sło­wiła mi, że to ten kolega, który pod­ry­wał mnie, kiedy Cathal musiał poje­chać do Dublina.

– A pani nie poje­chała z nim do domu?

– To było jesz­cze przed ślu­bem, ale byli­śmy już narze­czeń­stwem. Cza­sami szłam z całym naszym towa­rzy­stwem do The Place na tańce. Czy Cathal był w kam­pu­sie, czy nie. Wtedy wszystko było inne. Uwiel­bia­łam wów­czas _Biel­szy odcień bieli_, Gary’ego Bro­okera… zresztą wszyst­kie prze­boje Pro­col Harum.

– Pani lubiła taką muzykę?!

– No wiesz, chłop­cze. – Spoj­rzała na niego z dez­apro­batą. – Muzykę poważną też, ale ich pio­senki to były… małe suity. – Pomo­gła sobie gesty­ku­la­cją. – A te tek­sty…? – Prze­wró­ciła oczami. – A znasz ten utwór? – Mach­nęła kciu­kiem za sie­bie.

– Raczej nie.

– To… nie­do­brze. Przy nim, w tańcu, pra­wie się stało.

– Że co?!

– Taka była moda. Tylko stopy prze­su­wały się mini­mal­nie, więc taniec był jakby sto­jący. I on… kie­dyś się roz­pę­dził… nie Bro­oker, tylko Gra­ham… to zna­czy jego ręce. Odchy­li­łam się, pogro­zi­łam mu… a potem znowu opar­łam głowę na jego ramie­niu.

– Nie­sa­mo­wite… – Pod­niósł wysoko brwi. – A w kwe­stii par­sera… to o czym panie roz­ma­wia­ły­ście?

– A, bo wciąż mnie zaga­du­jesz. – Prze­wró­ciła oczami. – Chciała tylko prze­ka­zać, że wysłała pocztą drobne uwagi do inter­fejsu; wydy­sku­to­wała je z Ali­ste­rem i Gra­ha­mem. Widzisz… już też wiem, co to jest inter­fejs. Prze­sła­łam ci na pocztę jej maila. Wyszcze­gól­niła rze­czy­wi­ście tylko jakieś dro­bia­zgi.

– Cza­sami te dro­bia­zgi wcale nie są takie łatwe do zapro­gra­mo­wa­nia. – Zawie­sił się na moment. – Usiądę do nich po obie­dzie.

Mor­wenna nie­ocze­ki­wa­nie wyszła zza biurka i sta­nęła tak, żeby mógł ją od góry do dołu obej­rzeć.

– Powiedz mi, czy coś widać?

Wpa­trzył się w nią zdez­o­rien­to­wany.

– Ale na przy­kład co?

– No… ortezę.

– Jaką ortezę?

– Tę, którą mam na sobie.

Wstrzą­snął nim śmiech.

– Jeśli ma ją pani pod spodem, to na pewno nie widać.

– Cho­dzi mi o to, czy się nie odzna­cza – wyja­śniła cier­pli­wie. – Nało­ży­łam domową ortezę kola­nową, tę lżej­szą. – Pokle­pała się po kola­nie, gdzie pod mate­ria­łem spód­nicy dopiero teraz doj­rzał nie­wiel­kie zgru­bie­nie. – Do pracy przy biurku sto­suję od kilku dni neo­pre­nową opa­skę ela­styczną. Trzyma cie­pło i popra­wia krą­że­nie, więc przy wsta­wa­niu mniej „trzesz­czę”. – Unio­sła zabaw­nie brew. – Więc jak? Odzna­cza się czy nie?

Wie­sław zgod­nie z życze­niem pro­fe­sor wpa­trzył się w jej spód­nicę.

– Niczego nie widzę. Ale… czy to może kogoś obcho­dzić? Czy spo­dziewa się pani jakiejś wizyty?

– Tego ni­gdy się nie wie. – Wzru­szyła ramio­nami.

Nie zro­bił zdzi­wio­nej miny, zapa­no­wał nad sobą, bo już wie­dział, że była strasz­nie wraż­liwa na punk­cie swo­jej nie­za­leż­no­ści. Zmu­sił się do uśmie­chu.

– Prze­cież odkąd tu się wpro­wa­dzi­łem… zawsze używa pani laseczki.

– Będę z niej na­dal korzy­stać, cho­dzi teraz o moją wygodę. W ubie­głym tygo­dniu byłam z Aisling u orto­pedy. Zaczął kom­bi­no­wać z ope­ra­cją. Punk­towe znie­czu­le­nie, artro­sko­pia i takie tam… – Zro­biła złą minę. – „Mini­mum to dobre sta­bi­li­za­tory”, zaor­dy­no­wał. Poje­cha­ły­śmy więc do sklepu ze sprzę­tem medycz­nym. Mają tam spe­cjalny dział dla takich junio­rów jak ja… z defek­tami. Kupi­łam sobie dwie ortezy domowe… bo jak sza­leć, to sza­leć. Tę, którą się chwalę, i drugą, na całe pod­udzie, gdy pla­nuję wię­cej się prze­miesz­czać po domu. Na przy­kład wcho­dzić po scho­dach. Mam jesz­cze jedną wer­sję dłuż­szej ortezy, typu _hard_, na spa­cery. Ta to ma już praw­dziwy zegar.

Wie­sław uniósł brwi, wyraź­nie zacie­ka­wiony.

– Zegar? Odmie­rza pani czas albo kroki pod­czas spa­ceru?

– Och, nie bądź nie­mą­dry, Wesleyu. To zegar orto­pe­dyczny, w prze­gu­bie – wyja­śniła z wyraźną satys­fak­cją, widząc jego minę. – Taki mały ste­row­nik mecha­niczny. Orto­peda usta­wia na nim zakres zgię­cia i wypro­stu, żeby kolano nie „prze­pro­sto­wało” się w tył. To taka wasza instruk­cja warun­kowa _if-then_, tylko zre­ali­zo­wana w metalu: jeśli noga osią­gnie kąt dwu­dzie­stu stopni, to mecha­nizm ją blo­kuje. Moje pod­udzie ma po pro­stu sztywno zapro­gra­mo­wane para­me­try brze­gowe.

Wie­sław uśmiech­nął się od ucha do ucha.

– No pro­szę. Czyli nosi pani na nogach ana­lo­gowy pro­ce­sor ruchu.

– Dokład­nie. I w prze­ci­wień­stwie do two­jego Mor­fe­usza***, mój zegar ni­gdy się nie zawie­sza z powodu błędu w składni. Po pro­stu klika i trzyma mnie w pio­nie.

– Że też pani wcze­śniej o tej spra­wie nie pomy­ślała.

– Nie­prawda… myśla­łam… ale tylko tyle. – Zado­wo­lona, że on już wie i nie zamie­rza jej z tego powodu żało­wać, wró­ciła za biurko.

Potem aż do obiadu roz­ma­wiali o kro­ni­kach. Wie­sław jak zwy­kle zjadł go w kuchni i poszedł pra­co­wać do swo­jego pokoju. Od czasu do czasu zer­kał za okno zwa­biony gło­sami dzieci. Słońce ope­ro­wało dzi­siaj dość mocno, więc sporo matek z pocie­chami wyszło na łąkę naprze­ciw okien. Goni­twy, bad­min­ton, gra w piłkę. Jego uwagę przy­kuła żywa jak sre­bro dziew­czynka. Gdy bie­gała, na koń­cach war­ko­czy­ków pod­ska­ki­wały jej czer­wone kokardki. Może Mor­wenna też tak kie­dyś wyglą­dała? Nie wie­dzieć jak, ale wewnętrzny pro­ce­sor uru­cho­mił dal­szy ciąg „filmu”, przy któ­rym zasnął po przy­jeź­dzie z lot­ni­ska.

Pochwa­liła się kie­dyś, że uro­dziła się w tysiąc dzie­więć­set czter­dzie­stym roku, pod­czas wojny. Kiedy ją poznał, miała sie­dem­dzie­siąt jeden lat. Póź­niej się oka­zało, że pocho­dzi ze szkoc­kiego klanu Camp­bel­lów. Gdy miała dwa­dzie­ścia osiem lat, wyszła za mąż za irlandz­kiego naukowca Cathala O’Rior­dana, któ­rego poznała kilka lat wcze­śniej w Edyn­burgu w trak­cie zdo­by­wa­nia dok­to­ratu. Po dwóch latach mło­dzi O’Rior­da­no­wie zamiesz­kali w Dubli­nie przy ulicy Wood­thorpe. Nowy, oka­zały dom sta­nął na miej­scu sta­rego wiej­skiego domu rodzi­ców Cathala. Pie­nią­dze na wybu­do­wa­nie nowej pose­sji uzy­skali od mia­sta za sprze­daż swo­ich oko­licz­nych rodzin­nych grun­tów. Łąka naprze­ciw, która tak się Wie­sła­wowi spodo­bała, też nale­żała do nich.

On teraz mieszka w pokoju, który przez cztery lata słu­żył Catha­lowi jako gabi­net. Pra­co­wał w nim naukowo, a jego Mor­wenna miała swój gabi­net po dru­giej stro­nie pię­tra. W pokoju przy­le­ga­ją­cym do jej gabi­netu spali jako mło­dzi mał­żon­ko­wie. Kiedy uro­dził im się Nolan, spał obok nich w małym łóżeczku. Zdję­cie z jego uśmiech­niętą buzią stało w biblio­teczce. Mor­wenna nie zmie­niała tutaj niczego od tam­tych cza­sów. Kiedy Wie­sław u niej zamiesz­kał pięć lat temu, oddała mu do użyt­ko­wa­nia dawny pokój męża i salo­nik z nim sąsia­du­jący. Począt­kowo nie mówiła, czyje były te pokoje. Dowie­dział się o tym z cza­sem. Daw­ko­wała mu infor­ma­cje, a poja­wiały się one prze­waż­nie w waż­nych dla niego momen­tach.

Pierw­szy raz otwo­rzyła się sze­rzej na początku lutego 2012 roku, kiedy pochwa­lił się indek­sem z wpi­sem o zali­cze­niu pierw­szego seme­stru. Dla uczcze­nia tego osią­gnię­cia zor­ga­ni­zo­wała nawet uro­czy­stą kola­cję, którą wypra­wiła w salo­nie razem z Aisling. Za oknami było wtedy wyjąt­kowo mroźno jak na Irlan­dię, w nocy tem­pe­ra­tura spa­dała nawet do minus sied­miu stopni i padał śnieg. Oczy­wi­ście to było nic w porów­na­niu z Big Fre­ezem z zimy sprzed dwóch lat, gdy mróz bywał sroż­szy o kolejne dzie­sięć stopni.

– Pół roku temu mia­łam pomysł, że kiedy zamiesz­kasz w poko­jach Cathala, może choć one zaczną ponow­nie żyć – zaga­iła. – Tego dnia, kiedy zapro­si­łam cię z ulicy na roz­mowę, pierw­szy raz od bar­dzo dawna sie­dzia­łam w tam­tym fotelu. – Obej­rzała się na niszę przy oknie.

– Pamię­tam, że wów­czas pani nie była zde­cy­do­wana, gdzie mamy usiąść: przy stole czy tam.

– Tak rze­czy­wi­ście było – przy­znała. – Ale teraz bar­dzo lubię tam z tobą sia­dać i roz­ma­wiać.

– Czuję się nieco dziw­nie zarówno z powodu pani słów, jak i z powodu tej imprezy – wyznał szcze­rze.

– Roz­ma­wiam pra­wie codzien­nie z Catha­lem, więc dzi­siaj powiem mu, że zosta­wił w swoim gabi­ne­cie sporo nauko­wych flu­idów. – Unio­sła palec i spoj­rzała na sufit.

– Muszę się pani pro­fe­sor przy­znać, że ni­gdy i ni­gdzie dotąd nie potra­fi­łem się sku­pić tak dobrze, jak wła­śnie tam.

– Powi­nie­neś tylko wię­cej korzy­stać z salo­niku. Pła­cisz wszak za oba pokoje. Ileż cię trzeba do tego nama­wiać?

– A kiedy mam to robić? – Roz­ło­żył ręce. – Bywam w nim prze­cież. Kilka razy gości­łem zna­jo­mych, a przy­ja­ciel z pracy raz to nawet został na noc. Wiele razy słu­cha­łem tam rów­nież muzyki i oglą­da­łem tele­wi­zję. O, wła­śnie! Musi mi pani doli­czyć do rachunku abo­na­ment tele­wi­zyjny i inter­net! Za kil­ka­na­ście dni przy­pada płat­ność za drugą połowę roku, więc może wów­czas?

– To jest zupeł­nie nie­ważne… to naprawdę mar­gi­nalny koszt. Nie mówmy zresztą dzi­siaj o pie­nią­dzach. Dla mnie jest istotne, że z pię­tra docho­dzą wresz­cie jakie­kol­wiek dźwięki. Tylko dla­czego nie pusz­czasz muzyki gło­śniej? Może bym cię lepiej wtedy poznała?

– Bo lepiej się sku­piam, mając słu­chawki na uszach.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książkiZapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Pur­ser – ste­war­desa, jest naj­wyż­szym rangą człon­kiem per­so­nelu kabi­no­wego, peł­niąc funk­cję „powietrz­nego mene­dżera”. W wielu liniach lot­ni­czych noszą spe­cjalną odznakę.

2. Aisling – od 1972 roku docho­dząca pomoc w domu Mor­wenny O’Rior­dan.

3. Wyja­śnie­nia do wszyst­kich wyra­żeń tech­nicz­nych ozna­czone jako trzy gwiazdki znaj­dują się w _Słow­niczku wyra­żeń infor­ma­tycz­nych_, zamiesz­czo­nym na końcu książki.