Zatruty kielich - ebook

ROZDZIAŁ DRUGI

W Dare­ta­nie nie było mia­sta jako takiego, raczej sku­pi­sko zabu­do­wań jale­tów impe­rial­nych, miesz­czące się przy skrzy­żo­wa­niu głów­nych trak­tów. Obej­mo­wało liczne par­cele, maga­zyny i sto­doły, w któ­rych trzy­mano mate­riały oraz żywiec, nie­ustan­nie trans­por­to­wane pod mury mor­skie. Tego popo­łu­dnia pano­wał tu zwy­kły kocioł, pełen błota, ludzi i natłoku koń­skiego ciel­ska. Mean­dro­wa­łem skra­jem mia­sta na połu­dnie, przy­sta­jąc, żeby prze­pu­ścić wozy i fur­manki, aż ujrza­łem zna­jomy widok – konie o brzu­chach uma­za­nych mie­dziano-brą­zo­wym bło­tem, roje brzę­czą­cych much, prze­po­ceni legio­ni­ści, inży­nie­ro­wie i funk­cjo­na­riu­sze innych jale­tów wykrzy­ku­jący nazwi­ska oraz roz­kazy, nie przej­mu­jąc się, czy kto­kol­wiek ich sły­szy i czy ich wrza­ski przy­ku­wają czy­ją­kol­wiek uwagę. Kła­nia­łem się, kiwa­łem głową, znów kła­nia­łem, znów kiwa­łem głową, aż w końcu wydo­sta­łem się z tej kotło­wa­niny i zanu­rzy­łem w gęstwinę dżun­gli.

W lesie było ciemno, a powie­trze falo­wało od gorąca. Słońce minęło już zenit, a łodygi jego bla­dego świa­tła prze­bi­jały się przez zie­lony bal­da­chim listo­wia. Odna­la­złem wąską ścieżkę pro­wa­dzącą do domu mojej zwierzch­niczki i podą­ży­łem nią, witany odgło­sami cisko­żab i chrząsz­czy. W pew­nej chwili ską­pane w parze listo­wie się roz­stą­piło, a ja ujrza­łem ocie­nioną kwa­terę miesz­kalną z for­mo­blusz­czu.

Zaczą­łem iść pomię­dzy pnia­kami. Gdy około cztery mie­siące temu moja pani przy­była do kan­tonu objąć sta­no­wi­sko tutej­szej śled­czej Jurysu, inży­nie­ro­wie wycięli drzewa, a potem stwo­rzyli dla niej dom z for­mo­blusz­czu, spe­cjal­nie zmo­dy­fi­ko­wa­nego pną­cza, które apo­te­ka­rze potra­fili zmu­sić do wyra­sta­nia w kon­kret­nym kształ­cie. Poko­ny­wa­łem tę drogę tak czę­sto, że sze­dłem po wła­snych śla­dach. Moja zwierzch­niczka nie wyszła z domu ani razu, odkąd w nim zamiesz­kała.

Wspią­łem się na schodki fron­towe i zoba­czy­łem leżącą przed wej­ściem stertę ksią­żek obwią­za­nych sznur­kiem. Domy­śli­łem się, że to prze­syłka z poczty dare­tań­skiej. Pochy­li­łem się i odczy­ta­łem kilka tytu­łów. Jak zwy­kle litery tań­czyły mi przed oczami, utrud­nia­jąc zło­że­nie ich w słowa, a falu­jące świa­tło w lesie nie uła­twiało sprawy, jed­nak udało mi się odczy­tać _Zesta­wie­nie trans­feru dóbr ziem­skich kan­tonu Qabirga w latach 1100–1120_ oraz _Teo­rie zwią­zane ze wzro­stem masy czmy­cho­kraba wschod­niego od roku 800_.

– Co jest? – mruk­ną­łem, a potem zamil­kłem, nasłu­chu­jąc.

Dobiegł mnie rechot cisko­żaby, a potem niski zaśpiew mikow­ronka, ale naraz uświa­do­mi­łem sobie, że sły­szę jesz­cze inny dźwięk, męski pomruk, któ­rego źró­dło znaj­do­wało się w domu.

Przy­ci­sną­łem ucho do drzwi i usły­sza­łem wyraź­niej naj­pierw głos mojej zwierzch­niczki, ale potem i drugi, męski. Ten ostatni zdra­dzał zanie­po­ko­je­nie, wręcz zde­ner­wo­wa­nie.

– Niech to szlag – zaklą­łem. – Wyszła, by zła­pać kolej­nego…

Otwo­rzy­łem i wpa­dłem do środka.

* * *

Tym, co zawsze jako pierw­sze rzu­cało się w oczy we wnę­trzu for­mo­blusz­czo­wego domku, były książki. Cała masa ksią­żek – na pół­kach, w ster­tach, istne góry tomów na wszel­kiego rodzaju enig­ma­tyczne tematy. Moja zwierzch­niczka dosłow­nie żyła na książ­kach, czę­sto uży­wa­jąc ich jako biurka czy noc­nego sto­lika. Musiała nawet wydrą­żyć sobie w nich grotę, żeby posta­wić łóżko.

Rozej­rza­łem się po prze­łę­czach tomów i przedar­łem na tyły domku, do gabi­netu. Już z daleka zauwa­ży­łem stopy kogoś sie­dzą­cego tam na krze­śle, obute w lśniące, czarne ofi­cerki. Skrzy­wi­łem się na ten widok, po czym przy­gła­dzi­łem włosy i wsze­dłem do środka.

Pomiesz­cze­nie wyglą­dało jesz­cze gorzej niż poprzed­niego dnia. Spo­wi­jała je plą­ta­nina pędów roślin donicz­ko­wych, wielu egzo­tycz­nych i rów­nie wielu na wpół uschnię­tych. Do tego wszę­dzie walały się instru­menty stru­nowe w róż­nych sta­diach roz­kładu. Tego dnia na nie­wiel­kim wyście­ła­nym stołku sie­dział jakiś kapi­tan inży­nie­rów: chudy, w śred­nim wieku i śmier­tel­nie prze­ra­żony.

Powód jego lęku był oczy­wi­sty, ponie­waż uczu­cie to ogar­nia więk­szość ludzi, gdy tylko znajdą się w obec­no­ści mojej zwierzch­niczki. Immu­nisa Ana­gosa Dola­bra, śled­cza Jurysu kan­tonu Dare­tana, sie­działa na pod­ło­dze tyłem do kapi­tana, pra­cu­jąc nad jed­nym ze swo­ich pro­jek­tów. Urzą­dze­nie skła­dało się z plą­ta­niny dru­tów i struny. W moich oczach wyda­wało się pozba­wione sensu. Naj­praw­do­po­dob­niej roz­mon­to­wała jedną ze swo­ich harf situr – była zapa­loną, choć nie­dbałą muzyczką – i kon­stru­owała z niej coś w rodzaju kro­sna.

– Mówi­łam ci, Din, i to nie raz – ode­zwała się. – Zawsze pukaj.

Wyprę­ży­łem się na bacz­ność, splo­tłem ręce za ple­cami, ścią­gną­łem ramiona i wypro­sto­wa­łem kolana.

– Wyda­wało mi się, że sły­szę głosy, pani. Chcia­łem spraw­dzić, czy wszystko w porządku.

– Och, nie ma się czym mar­twić. – Spoj­rzała przez ramię, uśmie­cha­jąc się sze­roko, a pasmo śnież­no­bia­łych wło­sów opa­dło jej na poli­czek niczym pió­ro­pusz egzo­tycz­nego ptaka. Sta­łem wypro­sto­wany, choć nie była w sta­nie mnie zoba­czyć przez szkar­łatną prze­pa­skę na oczach. – Pro­wa­dzimy z kapi­ta­nem nie­zwy­kle zaj­mu­jącą kon­wer­sa­cję – stwier­dziła.

Funk­cjo­na­riusz łyp­nął na mnie ze zgrozą.

– Ach tak? – skwi­to­wa­łem.

– Tak! – potwier­dziła i znów zajęła się swoją pracą. – Drogi kapi­tan nad­zo­ruje prace nad sie­cią rowów nawad­nia­ją­cych w Dare­ta­nie. Pod­czas robót jego ekipa odkryła ruiny sprzed wie­ków, pozo­sta­ło­ści po kon­struk­cjach zbu­do­wa­nych przez ludzi zamiesz­ku­ją­cych te tereny przed przy­łą­cze­niem ich do Impe­rium. Czy nie tak, kapi­tanie Tischte?

Bie­dak wbił we mnie prze­lęk­nione oczy i poru­szył bez­gło­śnie ustami, które uło­żyły się w słowo: „Pomocy!”.

– Co cie­kawe – cią­gnęła Ana – naj­wy­raź­niej część budyn­ków wznie­siono, ukła­da­jąc cegły w jodełkę, która to tech­nika wymaga znacz­nie mniej zaprawy niż zwy­kle! Czy to nie fascy­nu­jące?

Kapi­tan roz­pacz­li­wie gesty­ku­lo­wał, wska­zu­jąc na wyj­ście.

– Nie­zwy­kle fascy­nu­jące, pani – przy­tak­ną­łem.

– Szcze­gól­nie że – pod­jęła – dawno już uku­łam teo­rię, że więk­szość Kur­mi­nów zamiesz­ku­ją­cych obec­nie trzeci pier­ścień cesar­stwa wyemi­gro­wało wła­śnie stąd, zanim te zie­mie włą­czono do Impe­rium. To zna­le­zi­sko potwier­dza moje przy­pusz­cze­nia, zwa­żyw­szy, jak powszechna w kan­to­nie Kur­min jest tech­nika ukła­da­nia cegieł w jodełkę! Wędrówka ludów do wewnątrz – mach­nęła ręka w kie­runku wschod­nim – jest zro­zu­miała… No bo prze­cież tylko w ten spo­sób można było postą­pić, chcąc prze­trwać.

Kapi­tan prze­stał wyma­chi­wać rękoma, ponie­waż jego wzrok padł na leżącą przy stołku tacę okrytą kawał­kiem płótna. Zanim zdą­ży­łem go powstrzy­mać, uniósł tka­ninę i zaga­pił się ze zgrozą na to, co znaj­do­wało się pod spodem: szklany słoik z zakon­ser­wo­wa­nym wró­blem jipti, któ­rego Ana zła­pała kilka tygo­dni wcze­śniej, a następ­nie go zabiła i prze­pro­wa­dziła jego autop­sję. Kapi­tan wypu­ścił płótno z drżą­cej ręki.

Zaczą­łem gorącz­kowo zmy­ślać histo­ryjkę.

– Wła­ści­wie to – odchrząk­ną­łem – idąc tu, natkną­łem się na paru inży­nie­rów.

– Doprawdy?

– Tak, pani. Mówili, że szu­kają kapi­tana Tischte’a, ponoć jest pil­nie potrzebny.

Ana prze­rwała na moment pracę nad ustroj­stwem i prze­krzy­wiła głowę na bok.

– Hm. Nie­prawda. To kłam­stwo, Din. Jesteś fatal­nym kłamcą, sły­chać to w twoim gło­sie. Ale! Muszę przy­znać, że poza infor­ma­cją o tech­nice jodeł­ko­wej kapi­tan Tischte nie miał zbyt wiele do powie­dze­nia i zaczął mnie już nudzić. – Odwró­ciła ku niemu twarz strojną w prze­pa­skę oraz sze­roki uśmiech. – Może pan iść, kapi­tanie. Dzię­kuję za dotrzy­ma­nie mi towa­rzy­stwa.

Kapi­tan Tischte zerwał się na równe nogi, mimo jaw­nego zbul­wer­so­wa­nia skło­nił się i wydu­sił „Pani”, po czym czmych­nął w stronę wyj­ścia.

Pobie­głem za nim, zasta­na­wia­jąc się, w jaki spo­sób tym razem napra­wić wyrzą­dzone szkody.

– Pro­szę wyba­czyć, panie – zaczą­łem. – Nie ist­nieje uspra­wie­dli­wie­nie dla…

– Uspra­wie­dli­wie­nie! – zaskrze­czał tuż za pro­giem. – Nic nie jest w sta­nie uspra­wie­dli­wić cze­goś takiego! Wysłała mi list, żebym poja­wił się tu z jaki­miś mapami, a gdy to uczy­ni­łem, uwię­ziła mnie i przez trzy godziny prze­słu­chi­wała, wypy­tu­jąc o każdy naj­mniej­szy szcze­gół z życia! Pytała nawet o kształt moich stóp!

– Naprawdę mi przy­kro. – Ukło­ni­łem się, pod­nio­słem głowę i na widok jego wście­kłej miny pogłę­bi­łem ukłon, nie­omal doty­ka­jąc nosem czubka zno­szo­nego buta. – Prze­rwał­bym to, gdy­bym był na miej­scu, naprawdę bym…

– A na końcu… na końcu miała czel­ność nazwać mnie nud­nym! – wrzesz­czał. – I pomy­śleć, że ta sza­lona kobieta jest śled­czą Jurysu! To… – Nie dokoń­czył, zamiast tego odwró­cił się i rzu­cił bie­giem ścieżką w stronę mia­sta.

– Szlag by to – wymam­ro­ta­łem, odpro­wa­dziw­szy go wzro­kiem, i wró­ci­łem do domku.

Ana wciąż pochy­lała się nad swoim ustroj­stwem, w zadu­mie prze­bie­ra­jąc pal­cami nad stru­nami.

– Wiesz, pani… – Prze­rwa­łem, by prze­my­śleć to, co chcia­łem powie­dzieć.

– No dalej, Din – zachę­ciła mnie, zdej­mu­jąc prze­pa­skę. – Mia­łam wra­że­nie, że zamie­rzasz mnie zbesz­tać. To dopiero byłoby ucieszne.

– Cóż, sama wiesz, pani, że… że tak nie można.

– Zwy­kle nie można – przy­znała. – Ale zwy­kle jesteś tu ty i mnie powstrzy­mu­jesz, Din.

– To prawda, dokład­nie to robię, ponie­waż nie można zaga­niać tych bie­da­ków w kozi róg, a potem wyci­skać z nich infor­ma­cji jak sok z aptioty!

– Po pro­stu robię, co mogę, żeby odna­leźć w tym zapa­dłym kan­to­nie choć okruch cze­goś cie­ka­wego – rzu­ciła bez­tro­sko i naprę­żyła strunę w swoim ustroj­stwie. – A wymaga to cięż­kiej harówki.

– Pani…

– Na przy­kład, czy wie­dzia­łeś, Din, że wysu­nięta naj­da­lej na połu­dnie stud­nia w Dare­ta­nie jest pra­wie na pewno zaka­żona irydą?

– To fascy­nu­jące, pani.

– Zaiste. Nikt o tym nie wie­dział. A ja wywnio­sko­wa­łam to po roz­mo­wach z sześć­dzie­się­cioma dwiema oso­bami, które prze­pro­wa­dzi­łam w minio­nych mie­sią­cach. Dwa­na­ścioro spo­śród nie­świa­do­mie piją­cych regu­lar­nie tam­tej­szą wodę skar­żyło się na lek­kie bóle, bez­sen­ność oraz nie­zwy­kły zapach moczu, co wska­zuje na objawy powszech­nie łączone z tą cho­robą. Poin­for­mo­wa­łam o tym kapi­tana i zale­ci­łam oczysz­cze­nie studni. – Znów szarp­nęła druty. – Wła­śnie to zyskuję z tych wszyst­kich roz­mów, Din. Potrze­buję po pro­stu odpo­wied­niej ilo­ści infor­ma­cji, by odgad­nąć naturę wzorca.

– I to chęć roz­gry­zie­nia wzorca skło­niła cię do zapy­ta­nia kapi­tana Legionu o zapach jego sików, pani?

– Och nie, nie. Kie­ro­wała mną czy­sta cie­ka­wość.

Pozwo­li­łem sobie na nią zer­k­nąć. Była wysoką, szczu­płą kobietą dobie­ga­jącą czter­dziestki lub pięć­dzie­siątki – trudno to cza­sem okre­ślić w wypadku zmo­dy­fi­ko­wa­nych ludzi – a choć jej skóra miała podobny odcień do mojej, była zde­cy­do­wa­nie jaśniej­sza. Głów­nie dla­tego, że Ana­gosa Dola­bra ni­gdy nie wycho­dziła na zewnątrz, a w mniej­szej czę­ści z powodu jej rasy. Sazyj­czycy, miesz­ka­jący w wewnętrz­nych pier­ście­niach Impe­rium, mieli bled­szą cerę, bar­dziej kan­cia­ste rysy i węż­sze twa­rze niż Talo­wie tacy jak ja. Z tymi śnież­no­bia­łymi wło­sami, sze­ro­kim uśmie­chem i żół­tymi oczami czę­sto przy­po­mi­nała kota, a raczej obłą­kaną kotkę, która uga­nia się po domu za tą jedyną wła­ściwą plamką słońca, choć przy oka­zji nie prze­pu­ści żad­nej przy­pad­ko­wej myszy.

Ana Dola­bra miała na sobie długą, czarną suk­nię oraz pobru­dzony ciem­no­nie­bie­ski płaszcz Jaletu Jury­stycz­nego z nie­re­gu­la­mi­nowo przy­pię­tymi dys­tynk­cjami, tego dnia pogru­po­wa­nymi w dosko­nale syme­tryczne kon­ste­la­cje wedle koloru, ina­czej niż wczo­raj, gdy były one uło­żone według roz­miaru.

– O! Książki! – wykrzyk­nęła.

– Słu­cham?

– Moje książki. Przy­szły już?

– A tak, pani. Są na ganku. Zabrał­bym je, ale zde­kon­cen­tro­wała mnie wizja tor­tu­ro­wa­nego kapi­tana.

– A w odwe­cie ty tor­tu­ru­jesz mnie swoim nie­udacz­nym poczu­ciem humoru. – Prych­nęła. – Jed­nak gdy­byś był tak miły…

Skło­ni­łem się, pod­sze­dłem do drzwi i chwy­ci­łem za klamkę. Spoj­rza­łem jesz­cze przez ramię.

– Nie patrzę! – zawo­łała. Miała twarz zwró­coną w stronę kąta pokoju. – Oczy odwró­cone!

Upew­niw­szy się, że nie wyj­rzy na zewnątrz, otwo­rzy­łem drzwi, chwy­ci­łem książki, wcią­gną­łem je do domu i zatrza­sną­łem przej­ście. W mgnie­niu oka zna­la­zła się przy mnie i natych­miast wsu­nęła palec pod węzeł, żeby roze­rwać sznu­rek.

– Całe wieki to trwało – skar­żyła się. – Uwie­rzysz? Dwa tygo­dnie! Dostar­cze­nie ich zajęło dwa pie­przone tygo­dnie!

– Pew­nie ciężko ci było wytrzy­mać bez porząd­nej pozy­cji o kra­bach, pani.

– Nawet sobie nie wyobra­żasz!

Rzu­ciła się otwie­rać jedną książkę za drugą. Przy­my­kała przy tym oczy i gła­dziła stro­nice. Choć więk­szość jej skóry była szara, opuszki miała różowe dzięki wsz­cze­powi, który, jak sądzi­łem, musiał je uwraż­li­wić, umoż­li­wia­jąc Anie odczy­ty­wa­nie doty­kiem druku, a cza­sem nawet pisma odręcz­nego. Co też czy­niła przez więk­szość dnia, z zawią­za­nymi oczyma prze­su­wa­jąc pal­cami po kart­kach. „Lepiej ogra­ni­czać bodźce”, powie­działa mi kie­dyś. „I nie wycho­dzić. Nad­mierna sty­mu­la­cja pro­wa­dzi do utraty zmy­słów”.

Obser­wu­jąc, jak prze­gląda każdą książkę, nie po raz pierw­szy zasta­na­wia­łem się, jak miał­bym stwier­dzić utratę zmy­słów w jej przy­padku. Zakła­da­łem, że dole­gli­wo­ści Any są zwią­zane z mody­fi­ka­cjami, choć ni­gdy nie dowie­dzia­łem się, w jaki spo­sób wzmoc­niono jej umysł.

– Oooch. – Pie­ściła książkę o kra­bach zmy­sło­wymi ruchami. – Tę wydru­ko­wano w kan­to­nie Ratras, roz­po­znaję to po rodzaju wypu­kło­ści. Ich prasy dru­kar­skie zostały skon­stru­owane tak, by dru­ko­wać święte księgi w ich ojczy­stym języku, więc nie­które litery są pochy­lone lekko w lewo… Dzię­kuję ci, Din, że mi je przy­nio­słeś. Powin­nam mieć dzięki nim zaję­cie przez dzień czy dwa.

– Dzień? – wyrwało mi się.

– Och, sądzisz, że nie star­czy na cały? – Zmar­twiła się.

– Trudno rzec, pani.

– Może trzeba było kupić wię­cej, co, Din?

– Naprawdę trudno rzec.

Chwila peł­nego napię­cia mil­cze­nia.

– Czy to moż­liwe, Din, że potra­fił­byś zło­żyć zda­nie z wię­cej niż dzie­się­ciu słów?

Zary­zy­ko­wa­łem zer­k­nię­cie w jej jasno­żółte oczy i stłu­mi­łem uśmie­szek.

– Nie­wy­klu­czone, pani.

– Ach, jakże podzi­wiam twoją umie­jęt­ność zawar­cia takiej dozy non­sza­lanc­kiej bęcwa­ło­wa­to­ści w zale­d­wie paru syla­bach. Cóż za talent! – Pod­nio­sła się z wes­tchnie­niem i chwiej­nie powę­dro­wała z powro­tem do gabi­netu, gdzie osu­nęła się na fotel.

Podą­ży­łem za nią, ale zatrzy­ma­łem się w progu i sta­ną­łem na bacz­ność. Poto­czyła wzro­kiem po wala­ją­cych się wokół nie­do­koń­czo­nych pro­jek­tach, a na jej twarz z wolna wpełzł wyraz przy­gnę­bie­nia.

– Jak się tak zasta­no­wię, Din, to cał­kiem moż­liwe, że powoli zaczy­nam tra­cić tu moje cho­lerne zdrowe zmy­sły.

– Przy­kro mi to sły­szeć, pani.

Wzięła małą harfę situr i zaczęła machi­nal­nie trą­cać jej struny.

– Głów­nie dla­tego – pod­jęła – że w tym nud­nym kan­to­niku zupeł­nie nic się nie dzieje. A książki tu przy­peł­zają, a nie przy­cho­dzą.

Zna­łem te jej nastroje. Naj­pierw pod­nie­ce­nie nowym pomy­słem, nowym zagad­nie­niem, nową zabawką, a potem, po roz­pra­co­wa­niu tegoż, miaż­dżąca melan­cho­lia. Jedy­nym, co poma­gało, było pod­su­nię­cie jej cze­goś nowego.

– A co do nudy, pani, dzi­siaj rano…

– Nie­chęt­nie to przy­znaję – prze­rwała mi – ale gdy jesteś w pobliżu, wszystko staje się zno­śniej­sze. Jesteś taki ponury, taki poważny, taki nudny, Din, że ścią­gasz mnie sku­tecz­nie na zie­mię.

– Spró­buję potrak­to­wać to jako kom­ple­ment. Ale dla­tego wła­śnie chcia­łem powie…

– A twoje sta­no­wi­sko wobec mojej prośby jest na­dal nie­zmienne?

Spoj­rza­łem na nią surowo.

– A kon­kret­niej, pani?

– Cho­ler­nie dobrze wiesz, o co mi cho­dzi. – Pochy­liła się naprzód i wyszcze­rzyła zęby w uśmie­chu. – Czy w końcu kupisz mi te prze­klęte nastroj­niki? Prze­sta­ła­bym drę­czyć ludzi, gdy­bym je miała!

– Funk­cjo­na­riu­szom jale­tów impe­rial­nych surowo zabra­nia się kupo­wa­nia i sto­so­wa­nia wsz­cze­pów mody­fi­ku­ją­cych nastrój – wyre­cy­to­wa­łem bez­na­mięt­nie. – A ja nie łamię prawa, pani, pra­gnę bowiem zacho­wać sta­no­wi­sko.

– Tylko parę psy­cho­de­li­ków – prze­ko­ny­wała. – Choć jeden dzień bez tej strasz­nej nudy.

– A czy impe­rialny kodeks postę­po­wa­nia doty­czy rów­nież wsz­cze­pów psy­cho­de­licz­nych? Bo jeśli tak, to znasz moją odpo­wiedź, pani.

Popa­trzyła na mnie, mru­żąc oczy, i szarp­nęła strunę, wydo­by­wa­jąc z situry prze­ni­kliwy dźwięk.

Oho_,_ pomy­śla­łem, no to zaraz się zacznie.

– Gdy wyko­ny­wa­łam obo­wiązki w wewnętrz­nych pier­ście­niach cesar­stwa…

No i się zaczęło.

– …moi asy­stenci zdo­by­wali dla mnie wszel­kiego rodzaju mate­riały oraz sub­stan­cje! – dokoń­czyła. – Bez szem­ra­nia!

– Jeśli masz ochotę wybrać się do któ­re­goś z han­dla­rzy wsz­cze­pami, możesz to uczy­nić, pani. Nie powtrzy­mam cię.

Łyp­nęła na mnie twardo.

– Dobrze wiesz, że to nie­moż­liwe.

– Rozu­miem. Zbyt wiele bodź­ców.

– Wła­śnie – syk­nęła przez zęby. – Na tytań­ską zarazę! Czemu ze wszyst­kich sub­li­mów dostał mi się ten z kijem w dupie?!

– Hm, w zasa­dzie sama mnie pani wybrała z całej listy chęt­nych.

– A więc cię odwy­biorę i wezmę kogoś nowego!

– To mało praw­do­po­dobne, pani. Bio­rąc pod uwagę, że prze­słu­cha­łaś sześć­dzie­się­ciu dwóch funk­cjo­na­riu­szy w Dare­ta­nie, a więk­szość kan­tonu uważa cię za sza­loną, zna­le­zie­nie nowego sub­lima mogłoby być trudne.

Odrzu­ciła siturę na bok. Instru­ment gruch­nął o pod­łogę z głu­chym brzdę­kiem.

– Ja pier­ni­czę! Ja pier­ni­czę! Jak ja bym chciała znów być w jakimś cywi­li­zo­wa­nym miej­scu!

Czę­sto się o to kłó­ci­li­śmy. Ana utrzy­my­wała, że dotych­czas peł­niła obo­wiązki śled­czej w naj­bo­gat­szych pier­ście­niach w samym sercu Impe­rium Kha­num, a każda z jej pla­có­wek była bar­dziej sza­lona i zde­pra­wo­wana od poprzed­niej. Zdu­mie­wała się wielce za każ­dym razem, gdy tylko się oka­zy­wało, że jakiś nie­le­galny towar czy bar­ba­rzyń­ska aktyw­ność nie były w Dare­ta­nie na wycią­gnię­cie ręki. Uwa­żała, że skoro nie da się ich zdo­być w ciągu godziny, to jest to naj­za­pa­dlej­sza dziura na świe­cie.

Co oczy­wi­ście nasu­wało pyta­nie, z jakiego powodu immu­nisa Ana Dola­bra została przy­dzie­lona aku­rat tutaj, do pla­cówki na Obrze­żach Impe­rium.

Jedyna roz­sądna odpo­wiedź, do jakiej dosze­dłem, brzmiała, że to wygna­nie. Sta­no­wi­sko śled­czej Jurysu kan­tonu Dare­tana jesz­cze pięć mie­sięcy temu w ogóle nie ist­niało. Musieli je wymy­ślić w ramach kary dla niej, zapewne dla­tego, że łatwiej ją było prze­nieść niż zwol­nić.

Wyda­wało się to logiczne, bo choć pra­co­wa­łem dla Any dopiero od czte­rech mie­sięcy, wystar­czyła mi minuta w jej towa­rzy­stwie, aby zorien­to­wać się, że moja zwierzch­niczka posiada wybitny talent do sia­nia zgor­sze­nia. Z łatwo­ścią potra­fi­łem sobie wyobra­zić jakie­goś wysoko posta­wio­nego impe­rial­nego ary­sto­kratę, który zmę­czony jej wysko­kami wyko­pał ją do odle­głego kan­tonu, gdzie przy­dzie­lono jej wakat dla jed­nego asy­stenta, do wyboru spo­śród miej­sco­wych sub­li­mów.

To ja zosta­łem wybrany na jej sub­lima. Posada asy­stenta śled­czej była jedyną, jaką udało mi się zdo­być. Zamie­rza­łem peł­nić służbę pod zwierzch­nic­twem Any i pobie­rać upo­sa­że­nie, dopóki tylko się da. No chyba że Ana zmusi mnie do zro­bie­nia cze­goś tak nie­zgod­nego z pra­wem, że zostanę z miej­sca zwol­niony.

– Napi­jesz się her­baty, pani? – zapro­po­no­wa­łem.

– Nie, Din – wymam­ro­tała spod ramie­nia, któ­rym zakryła oczy. – Aro­ma­tyczna czy nie, nie chcę żad­nej two­jej cho­ler­nej her­batki.

– Może wobec tego chcia­ła­byś poroz­ma­wiać o spra­wie, nad którą pra­cu­jemy?

Opu­ściła ramię i przez moment wpa­try­wała się we mnie skon­ster­no­wana. A potem roz­pro­mie­niła się zachwy­cona.

– Ach! Ten pie­przony trup! Wła­śnie!

– Wła­śnie. – Wes­tchną­łem.

– Gdy dosta­łam wia­do­mość od immu­nisa Irtosa, myśla­łam, że ten kre­tyn nały­kał się jakie­goś tref­nego wsz­czepu czy coś. To by paso­wało do tego zadu­pia. Ale po two­jej minie, Din, poznaję, że jed­nak nie.

– Nie, pani, jed­nak nie.

– A więc co w tym takiego cie­ka­wego?

– Z denata wyro­sła kępa drzew, roz­dzie­ra­jąc go od środka. – Aż się wzdry­gną­łem. – W życiu… W życiu nie widzia­łem cze­goś tak kosz­mar­nego, pani.

Ana zamarła i po raz pierw­szy tego dnia pło­mień sza­leń­stwa w jej oczach zgasł.

– Na nie­biosa, Din – mruk­nęła. – Sły­sza­łeś to?

– Co takiego, pani?

– Tę emo­cję.

– Nie rozu­miem?

– To była naj­sil­niej­sza emo­cja, jaką dotych­czas sły­sza­łam w twoim gło­sie! To dopiero musi być kapi­talna śmierć, skoro prze­ła­mała twoją drę­twą postawę i wywo­łała w tobie tak dziką pasję!

Zawią­zała oczy i uśmiech­nęła się nie­po­ko­jąco dra­pież­nie, uka­zu­jąc zbyt wiele zbyt bia­łych zębów.

– Opo­wiedz mi wszystko, co wry­łeś w tę swoją małą, śliczną cza­szeczkę! No, Dinio­sie Kolu, dawaj!

Wycią­gną­łem z torby bute­leczkę z ługiem, odkor­ko­wa­łem ją i zacią­gną­łem się zapa­chem. Potem poczu­łem łasko­ta­nie za oczami i zaczą­łem mówić.ROZDZIAŁ TRZECI

Jeśli cho­dzi o ciało ludz­kie, impe­rialni apo­te­ka­rze pre­fe­ro­wali dwie metody mody­fi­ka­cji. Pierw­szą z nich były wsz­czepy, które wywo­ły­wały poje­dyn­cze zmiany, zapew­nia­jąc obiek­towi krót­ko­trwałe wzmo­że­nie, na przy­kład zwięk­sze­nie wytrzy­ma­ło­ści, popra­wie­nie odpor­no­ści, wyostrze­nie wzroku lub utwar­dze­nie kości. Drugą były nasy­ce­nia, bar­dziej inwa­zyjny spo­sób, który jed­nak, co waż­niej­sze, wywo­ły­wał trwałe zmiany, nie­od­wra­calne i dzie­dziczne, o ile dane nasy­ce­nie nie pozba­wiało zdol­no­ści pro­kre­acyj­nych, a więk­szość z nich miała taki sku­tek.

Ozna­czało to oczy­wi­ście, że Impe­rium posia­dało lep­szych żoł­nie­rzy niż siły wroga. Ale jądro Impe­rium sta­no­wili sub­li­mo­wie, kasta ulep­szo­nych ludzi o wzmoc­nio­nych umy­słach, któ­rzy dzięki swoim umie­jęt­no­ściom pla­no­wali, zarzą­dzali i koor­dy­no­wali dzia­ła­nia licz­nych jale­tów cesar­stwa.

Ist­niały różne rodzaje sub­li­mów: aksjo­mo­wie, któ­rych umy­sły zmo­dy­fi­ko­wano do wyko­ny­wa­nia obli­czeń z nie­osią­galną dla zwy­kłych ludzi bie­gło­ścią; lin­gwo­wie, nasy­ceni tak, by mogli przy­swoić nie­zli­czone języki w mowie i piśmie; topo­so­wie, bez­błędni w poj­mo­wa­niu prze­strzeni, co czy­niło ich feno­me­nal­nymi rysow­ni­kami i kar­to­gra­fami; oraz parę innych, bar­dziej nie­ty­po­wych i rza­dziej spo­ty­ka­nych typów.

Nasy­ce­nia to nic przy­jem­nego. Wiele z nich skra­cało życie o całe lata, jeśli nie dzie­się­cio­le­cia. Mimo to sub­li­mo­wie byli nie­za­stą­pieni. Prze­trwa­nie tego, co każ­dej pory desz­czo­wej nad­cho­dziło z mórz na wscho­dzie, wyma­gało nie­wia­ry­god­nej zmyśl­no­ści i sta­ran­nego pla­no­wa­nia.

Naj­po­trzeb­niejsi sub­li­mo­wie, mne­mo­ry­tow­nicy tacy jak ja, byli nasy­ceni, by pamię­tać wszystko, co zoba­czą, i słu­żyli za żywe zbiory infor­ma­cji. To wła­śnie ulep­sze­nie wyko­rzy­sty­wa­łem, prze­ka­zu­jąc Anie infor­ma­cje zdo­byte na miej­scu zda­rze­nia. Rela­cjo­no­wa­łem każdy frag­ment rze­czy­wi­sto­ści, który widzia­łem, powta­rza­łem każde słowo dokład­nie takim tonem, jakim zostało wypo­wie­dziane. Przez nie­mal cztery godziny prze­ka­zy­wa­łem zwierzch­niczce, co zare­je­stro­wa­łem pod­czas mojego pobytu w rezy­den­cji Hazów.

Skoń­czy­łem po zacho­dzie słońca. Umiesz­czona w rogu latar­nia mai zaczęła się jarzyć, gdy prze­bu­dzone robaczki w jej wnę­trzu roz­po­częły żero­wa­nie na roz­sy­pa­nych na dnie gra­nul­kach, co powo­do­wało reak­cję świetlną. W ciszy roz­le­gło się odle­głe zawo­dze­nie jakie­goś samot­nego ptaka.

Ana zaczerp­nęła gwał­tow­nie powie­trza, jakby prze­bu­dziła się z głę­bo­kiego snu.

– Dobrze – powie­działa. – Bar­dzo dobrze. Mam jed­nak kilka pytań, Din…

Zaczęła mnie wypy­ty­wać o dziwne rze­czy. Ile kro­ków wyko­na­łem, prze­cho­dząc od końca do końca budynku? Czy Gen­na­dios była prawo czy lewo­ręczna? Czy Uxos miał jakieś wyraźne bli­zny na dło­niach? Czy zauwa­ży­łem gdzieś pod ogro­dze­niem posia­dło­ści świeżo wzru­szoną zie­mię? A może wil­gotny ślad na ściółce pode­rwa­nej czy­jąś pode­szwą?

Przy każ­dym pyta­niu czu­łem woń ługu, ten spe­cy­ficzny trze­pot za oczami, a odpo­wie­dzi spły­wały z mojego języka z gra­cją przy­pra­wia­ją­cych o mdło­ści wymio­tów: osiem­dzie­siąt dzie­więć kro­ków; Gen­na­dios trzy­mała na kola­nach dło­nie zaple­cione w taki spo­sób, że prawa znaj­do­wała się na lewej, co wska­zuje na pra­wo­ręcz­ność; Uxos miał dwie cien­kie, jasne bli­zny na knyk­ciu pra­wego kciuka, a choć pozo­stałe knyk­cie były pora­nione, tamte ślady powstały w wyniku pęk­nię­cia zro­go­wa­ceń; i nie, nie widzia­łem wzru­szo­nej ściółki poza skraw­kiem podzio­ba­nym przez drozda.

Po tym Ana mil­czała przez chwilę.

– Dzię­kuję ci, Din – rze­kła wresz­cie, mnąc w zadu­mie fałdy sukni. – Ten ród Hazów… Nic o nim nie wiesz.

– Wiem, że są bogaci, pani. Posia­dają wiele wło­ści w wewnętrz­nych pier­ście­niach cesar­stwa. Ale nic poza tym.

– Uhm. Są zie­mia­nami. To zna­czy, posia­dają to, co w Impe­rium naj­cen­niej­sze. – Ręka Any wystrze­liła naprzód, a jej palce zgar­nęły z mojego buta grudkę ziemi. Immu­nisa roz­tarła ją opusz­kami na pył. – Zie­mię. Uprawa roślin, hodowla zwie­rząt oraz pro­duk­cja reagen­tów nie­zbęd­nych do mody­fi­ka­cji impe­rial­nych wyma­gają wiele prze­strzeni. To nie­wy­obra­żalna wręcz praca rolna, która odbywa się za dru­gim i trze­cim murem. Ozna­cza to, że uszy cesar­stwa są bar­dziej wyczu­lone na głosy zie­miań­stwa, co spra­wia, że ci nie­ko­niecz­nie czują się zobo­wią­zani do prze­strze­ga­nia wszyst­kich naszych praw. To znów może być pro­ble­ma­tyczne, gdy są uwi­kłani w takie podej­rzane gówno jak to.

– Czyż­bym nie speł­nił two­ich ocze­ki­wań w tej spra­wie, pani? – Zanie­po­ko­iłem się nie na żarty.

– Och nie, nie, spi­sa­łeś się dosko­nale, Din. Wiesz, gdy­bym ja była na twoim miej­scu, to wzię­ła­bym kie­lich do wina tej pier­do­lo­nej och­mi­strzyni i dosy­pała do niego napar­stek sprosz­ko­wa­nego szkła. Ale jak na pierw­sze śledz­two w spra­wie mor­der­stwa pora­dzi­łeś sobie feno­me­nal­nie. Nie każdy prze­pro­wa­dziłby tak dobrze prze­szu­ka­nie posia­dło­ści takich Hazów i prze­słu­cha­nie każ­dego świadka z osobna.

– Dzię­kuję, pani – powie­dzia­łem ura­do­wany.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki