Zdarzyło się w Bagiennym Lesie - ebook

Rozdział 2

Kiedy po południu Julia i Wiktor wsiedli do zaparkowanej przed blokiem ciemnoniebieskiej Toyoty Yaris, zaczął padać śnieg. Wkrótce chodniki i jezdnia pokryły się cienką warstwą puchu, który topniał pod butami przechodniów i kołami aut. Duże białe płatki wirowały w świetle reflektorów i opadały na przednią szybę, ograniczając widoczność, więc Julia uruchomiła wycieraczki. Była końcówka lutego, ale, wbrew prognozom synoptyków, nic nie zapowiadało rychłego nadejścia wiosny.

Zmierzając w stronę wylotówki z Warszawy, Julia albo sunęła do przodu w żółwim tempie, albo stawała na czerwonym świetle na skrzyżowaniach. Zmuszona do wolnej jazdy przez ciągnący się na każdym pasie ruchu sznur samochodów, niecierpliwie bębniła palcami w kierownicę, próbując trzymać nerwy na wodzy, co przychodziło jej z coraz większym trudem. Po spotkaniu z dyrektorką szkoły, pedagogiem i wychowawczynią Lemańska poinformowała Wiktora, że wrócą do tematu, gdy ona się uspokoi, po czym przekazała synowi wiadomość o śmierci babci oraz o tym, że czwartek i piątek spędzą w Bagiennym Lesie.

– To oczywiście nie znaczy, że masz wolne – dodała oschłym tonem. – Codziennie dowiesz się od kolegów, co było na lekcjach, i uzupełnisz notatki.

Potem już nie zamieniła z nim słowa, ale upływ czasu nie spowodował, że poczuła się gotowa do konfrontacji z nastolatkiem; za każdym razem, gdy jej myśli zaczynały krążyć wokół rozmowy w szkole, była bliska wybuchu, tym bardziej że Wiktor siedział na tylnym siedzeniu z głową zwieszoną nad smartfonem i sprawiał wrażenie, jakby miał za nic to, co zaszło.

Gdy utknęli w następnym korku, nie wytrzymała.

– Jak mogłeś?! – krzyknęła, odwracając się do syna. – Moja matka umarła, mój ojciec jest w rozsypce, a ty mi jeszcze dokładasz zmartwień, mimo że dopiero co rozmawialiśmy na temat twojego zachowania w szkole!

– Przecież wtedy nie wiedziałem, że babcia nie żyje – odparł Wiktor.

Jego słowa rozsierdziły Julię jeszcze bardziej.

– Odłóż ten cholerny telefon, jak do ciebie mówię.

– Dobra, no… – Wiktor podniósł wzrok. – Namówili mnie, nie mogłem się wyłamać, bo inaczej kręciliby potem ze mnie bekę. Poza tym Ada…

– Znów Ada! Od kiedy palisz? – Lemańska zmrużyła oczy.

– Nie palę. – Chłopak uciekł spojrzeniem.

– Kłamiesz – zawyrokowała.

– Dobra, no… to tylko elektronik.

– Tylko elektronik?! Kto ci go kupił? Na to dostajesz kieszonkowe?! Nikt w naszej rodzinie nigdy nie palił. Nikt! A ty się trujesz tym syfem, żeby zaimponować kolegom i dziewczynie?!

– Oesu, mamo, wrzeszczysz tak, że ludzie się na nas gapią z innych samochodów – rzucił Wiktor, zerkając przez szybę. – Jeszcze ktoś wezwie policję.

– Ty mi tu nie odwracaj uwagi. Słyszałeś, co powiedziała dyrektorka? Jeszcze jeden numer i pójdzie pismo do sądu rodzinnego. Chcesz mieć kuratora?

Zanim chłopak odpowiedział, ktoś zatrąbił ponaglająco. Julia zacisnęła dłoń na kierownicy, drugą oparła na dźwigni zmiany biegów. Ruszyła. W milczeniu dotarli do rozwidlenia jezdni i wyjechali z Warszawy już bez przeszkód.

Śnieg padał nieprzerwanie, pojawiła się mgła, warunki na drodze były coraz trudniejsze, co, paradoksalnie, miało swoją dobrą stronę. Pragnienie, by bezpiecznie dotrzeć do domu rodzinnego, sprawiło, że Lemańska odsunęła od siebie wszystkie sprawy, które burzyły jej spokój, i skupiła się wyłącznie na prowadzeniu auta. Z napięciem obserwowała okolicę i odetchnęła z ulgą, dopiero gdy skręciła w odnogę prowadzącą do miejscowości, w której spędziła dzieciństwo i wczesną młodość. Pokonawszy trzy kilometry wąską jezdnią pozbawioną oświetlenia, wjechała do Bagiennego Lasu. Zwolniła, zlustrowała okolicę. Było ciemno i pusto, pogoda nie nastrajała do spacerów. Mrok rozjaśniały nieliczne latarnie i blask lamp sączący się z okien mieszkań.

Julia włączyła kierunkowskaz, zwolniła, po czym stanęła na poboczu.

– Jesteśmy na miejscu? – Wiktor się wyprostował.

– Prawie.

Otworzyła drzwi, wysiadła, rozejrzała się dookoła. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało tak jak kiedyś. Wodząc wzrokiem po otoczeniu, wróciła myślami do dnia, w którym opuściła Bagienny Las. Miała osiemnaście lat, była w ciąży, ojciec jej dziecka nie żył, a osoba obwiniona o jego śmierć przebywała w areszcie.

W głowie Lemańskiej zawirowały obrazy, w jej uszach zabrzmiały dźwięki, nagły ucisk w trzewiach pozbawił ją tchu. Drgnęła i oparła się o maskę Toyoty. Przyłożyła dłonie do brzucha. Próbując zaczerpnąć powietrza, odniosła wrażenie, że nie jest sama, że ktoś jej się przygląda. Kiedy zdołała zrobić wdech i wydech, zerknęła w prawo, następnie w lewo, ale we mgle nikogo nie dostrzegła. Pomyślała, że uległa złudzeniu, i w tym momencie dobiegł do niej odgłos szybko stawianych kroków. Czując dreszcz niepokoju, Julia wróciła do auta.

– Przepraszam – rzekła do Wiktora. – Dawno mnie tu nie było.

Uruchomiła silnik i ruszyła ku peryferiom miasteczka, następnie skręciła w kierunku lasu. Tam, po drugiej stronie drogi, wśród łąk i drzew, stał dom z cegły wybudowany niegdyś przez dziadka. Reflektory omiotły teren i wydobyły z ciemności czerwoną Fiestę. Lemańska rozpoznała samochód ciotki Marii.

– Wysiadamy – rzekła, gasząc silnik.

W tym momencie ktoś otworzył drzwi i zapalił światło na zewnątrz.

– Wreszcie! Już się niepokoiliśmy. – W progu stanął Bogusław.

Kilkadziesiąt sekund później Julia wpadła w jego ramiona i dała upust łzom.

***

Wieść o nagłej śmierci Urszuli Lemańskiej, przekazywana z ust do ust, rozniosła się po szkole lotem błyskawicy już przed południem. Mimo to podczas rady pedagogicznej dyrektor oficjalnie poinformował podwładnych o przykrym zdarzeniu, a potem wspomniał w kilku zdaniach o wieloletniej pracy plastyczki oraz sympatii, którą cieszyła się wśród uczniów.

– Będzie mi Uli brakować – rzekł na koniec, walcząc ze wzruszeniem.

Kiedy po chwili przystąpił do omawiania bieżących spraw, Ewelina Olszewska bez powodzenia próbowała się skupić na słowach przełożonego. Jej myśli wciąż odpływały ku przyjaźni, która połączyła ją z Urszulą, gdy obie zaczęły pracować w podstawówce, i która zakończyła się niemal z dnia na dzień ponad czternaście lat temu. I choć Ula wiele razy próbowała wyjaśniać przyjaciółce, że nie ponosi winy za to, co się stało, przysięgała, że jej rodzina niczego nie ukrywa, przekonywała, że szkoda trwającej dwie dekady zażyłości i zerwanie będzie stratą dla nich obu, Ewelina była nieprzejednana.

– Nie chcę cię znać – oznajmiła podczas ostatniej takiej rozmowy, zalewając się łzami. – Nie będę za tobą tęsknić.

Urszula już nigdy więcej nie podjęła próby naprawienia ich relacji, a Ewelina, mimo rozpaczy, która ją wypełniała, zaczęła tęsknić za kontaktem z dawną przyjaciółką. Za każdym razem, gdy mijały się w szkole lub na ulicy, czuła ucisk w okolicy serca i chęć, by Ulę zatrzymać, ale chwilę później poczucie krzywdy brało górę. Z biegiem lat, gdy Olszewska nauczyła się żyć bez obecności Kamila, poczuła gotowość, by na zgliszczach dawnej przyjaźni zbudować coś nowego. Ale zanim zdecydowała się zapukać do drzwi domu naprzeciwko lasu, Lemańska umarła. I już nic nie można było zmienić.

Szuranie odsuwanych krzeseł przywołało Ewelinę do rzeczywistości. Rada pedagogiczna się skończyła, nadchodził czas zebrań z rodzicami. Matematyczka wyprostowała się i rozmasowała dolną część pleców. Ostatnio ból kręgosłupa dawał się jej coraz bardziej we znaki, miała też znacznie mniej motywacji do uczenia dzieci. Skończyła pięćdziesiąt osiem lat i, prawdę powiedziawszy, wyczekiwała z utęsknieniem przejścia na emeryturę, mimo iż dyrektor liczył, że jedna z jego ulubionych matematyczek zostanie w placówce dłużej niż dwa lata.

Kiedy Olszewska wracała po spotkaniach z opiekunami uczniów, zapadł już zmrok, nigdzie nie było żywego ducha, ulice pokrywał śnieg, a budynki oplatały pasma mgły. Ewelina szła ostrożnie, żeby się nie pośliznąć, i wdychała chłodne, nasycone wilgocią powietrze. Minęła rynek z siedzibą władz Bagiennego Lasu, parkingiem i klombem roślin, które latem tworzyły kompozycję różnorodnych barw oraz kształtów, następnie zbliżyła się do głównej drogi biegnącej przez miasteczko. Przeszła na drugą stronę, gdy usłyszała szum silnika. Zerknęła przez ramię i chciała iść dalej, ale samochód zwolnił, po czym stanął przy krawężniku. Ewelina zrobiła dwa kroki w tył, by pozostać niewidoczna, i spostrzegła, że drzwi od strony kierowcy się otwierają. Z auta wyszła kobieta. Miała na sobie dżinsy i sweter, jej długie włosy opadały na plecy. Kiedy powiodła wzrokiem po otoczeniu, na jej twarz padło światło latarni. Wtedy Olszewska ją poznała.

To była Julia.

Dziewczyna, która zrujnowała życie kilku osób.

Ewelina nie miała wątpliwości, że to ona. Śledziła profil pisarki w mediach społecznościowych i obsesyjnie pochłaniała jej książki z nadzieją, że w którejś z nich wyczyta prawdę między wierszami. Budzące niepokój powieści Julii Lemańskiej sprawiały, że czytelnik, nawet siedząc w domu, mimowolnie rozglądał się wokół siebie, żeby sprawdzić, czy nic mu nie zagraża. Pełno w nich było sugestywnych, działających na wyobraźnię opisów mokradeł, gęstych, ciemnych lasów, starych domostw i wzburzonych, płynących szybkim nurtem rzek. Bohaterka każdej fabuły zmagała się nie tylko z mrokiem, który ją otaczał, ale przede wszystkim z tym, który miała w sobie, a los dawał jej w podarunku nie to, czego pragnęła, tylko to, czego najbardziej się bała. Książki Lemańskiej miały zawsze otwarte zakończenie, zmuszające czytelnika do snucia przypuszczeń, co mogłoby dalej się wydarzyć. Jedni chwalili za to pisarkę, inni wyżywali się na niej za niedopowiedzenia i zasiewanie wątpliwości.

Olszewska otrząsnęła się z zamyślenia i szybko odeszła w stronę swojego domu. Córka przygotowywała się do sprawdzianu, zaś Andrzej czytał przy włączonym telewizorze. Ewelina opadła na fotel i rzekła półgłosem do męża:

– Nie uwierzysz, kogo właśnie widziałam.

– Zapewne Julię. – Mężczyzna odłożył powieść i obrzucił żonę badawczym spojrzeniem.

– Jesteś policjantem, nawet w wolnym czasie – skwitowała.

– Skoro umarła jej matka, nie było trudno przewidzieć, że dziewczyna pojawi się w miasteczku.

– Nie chcę jej tu widzieć. – Olszewska zacisnęła wargi.

– Kogo? – W progu pokoju stanęła Łucja.

– Aaa, nikogo, tak mi się powiedziało. Pokłóciłam się z kimś i jestem trochę wkurzona – skłamała matka. – Jak tam? Radzisz sobie?

– Tak. Chyba już umiem. Przepytasz mnie? Albo tata?

– Jasne. – Andrzej posłał córce uśmiech. – Tutaj czy w twoim pokoju?

– U mnie.

– W takim razie będę tam za dwie minuty, okej?

– Okej.

Trzynastolatka wróciła do siebie, a mężczyzna podszedł do żony. – Pojutrze pogrzeb.

– Skąd wiesz?

– Widziałem klepsydrę. Jeśli masz zamiar iść…

– Było nie było, to moja koleżanka z pracy – odparła Ewelina. – Pójdę ze względu na to, poza tym… Kiedyś…

– No właśnie – przytaknął mąż. – Skoro tak, spotkasz tam Julię i Bogusława.

– Wiem. Ale chyba nie dam rady do nich podejść.

– Wystarczy, że weźmiesz udział w ceremonii, ja zajmę się kondolencjami.

– Dziękuję. – Żona dotknęła ustami jego policzka.

– Tato…! Idziesz?

– Tak. Pogadamy później. – Mężczyzna oddał pocałunek i skierował się do przedpokoju.

– Jędrek? Myślisz, że ten człowiek, z którym się skontaktowaliśmy, w czymś pomoże?

– Zobaczymy. Przekazałem mu wszystko, czego zdołałem się dowiedzieć.Rozdział 3

Po rozpakowaniu bagaży Julia pomogła Marii przygotować jedzenie. Karmel, podekscytowany gośćmi, kręcił się pod nogami i prosił o przekąski. Kiedy rodzina usiadła do kolacji, zwierzak położył się przy kominku. Czas przy stole upłynął na wymianie zdań związanych z organizacją pogrzebu i krótkich opowieściach, co u kogo słychać. Nikt nie miał ochoty na ożywioną rozmowę, na czele z Wiktorem, który pytany przez dziadka i Marię o szkołę, odburkiwał monosylabami z widoczną niechęcią i zaraz po posiłku wstał. Potarmosił psa, po czym wymknął się do pokoju na piętrze.

– Przepraszam. – Julia dotknęła zarumienionej twarzy. – Ostatnio mam z nim trochę problemów, zachowuje się tak, jakbym przestała być dla niego ważna. Odnoszę wrażenie, że liczy się dla niego tylko podziw rówieśników. I smartfon.

– To nastolatek – uspokoił córkę ojciec. – Dojrzewa, testuje granice, jest nadwrażliwy. Na pewno nie robi nic, czego ty nie robiłaś w jego wieku.

– Noo, nie wiem, tato… – Julia, po chwili wahania, opowiedziała o przyłapaniu syna na paleniu papierosa elektronicznego w szkolnej toalecie, następnie wspomniała o powodach innych wezwań do pedagoga lub wychowawczyni, w tym o niszczeniu mienia i puszczeniu w klasie filmu pornograficznego. – A dziś dyrektorka zagroziła mi wprost, że jeśli Wiktor jeszcze coś wywinie, ona wyśle pismo do sądu z wnioskiem o wgląd w sytuację rodzinną.

– Rozmawiałaś z synem na ten temat? – spytała dotąd milcząca Maria.

– Za każdym razem to robię, również niedawno w aucie… Dzisiejsze wezwanie zbiegło się z wiadomością o śmierci mamy… Do tego rano przypomniałam Wiktorowi, że ma się zachowywać przyzwoicie… Poczułam taką bezradność, że podczas jazdy nawrzeszczałam na niego. – Julii załamał się głos. – Gdyby Przemek żył, wszystko wyglądałoby inaczej. Wiktor potrzebuje męskiego wzorca.

– Nie obwiniaj się za to, co zaszło. – Skrzypaczka pogładziła jej dłoń. – Wszyscy dziś jesteśmy zdenerwowani i zmartwieni. – Spojrzała na zegarek. – Proponuję iść spać, bo jutro czeka nas jeszcze trochę spraw do załatwienia. Trzeba wybrać ubranie dla Uli i… – Maria zamrugała, żeby powstrzymać łzy, które napłynęły jej do oczu. – I wieniec.

– Tak, chodźmy już spać. – Bogusław poparł szwagierkę i, zgarbiony, ze zwieszonymi ramionami, odszedł do sypialni małżeńskiej.

Następnego dnia na zewnątrz nie było śladu śniegu. W nocy wzrosła temperatura powietrza i biały puch stopniał, na niebie zaświeciło słońce.

– To chyba był ostatni zryw zimy – zawyrokował Lemański. – Teraz już trzeba wypatrywać wiosny.

Przedpołudnie upłynęło rodzinie na ostatnich przygotowaniach do pochówku, a później Julia i ojciec wybrali się pieszo na zakupy, wyposażeni w listę produktów spisaną przez Marię. Sunąc nieśpiesznie u boku taty, Lemańska rozglądała się dookoła, ciekawa zmian, które nastąpiły w Bagiennym Lesie przez kilkanaście lat jej nieobecności. Po obu stronach głównej ulicy i kolejnych przecznic stały jedno- lub wielorodzinne domy, nad którymi górowała wieża kościoła. Julia dostrzegła również znajome punkty usługowe i handlowe. Po namyśle stwierdziła, że miasteczko chyba wcale się nie zmieniło wraz z upływem czasu. Podzieliła się tym spostrzeżeniem z Bogusławem, a on rzekł:

– Przybyło kilka nowych budynków i sklepów, a na rynku zrobili wielki klomb z zielenią i parking dla samochodów. Co do reszty… Faktycznie jest, jak było.

– Dzień dobry. – Idący z przeciwka mężczyzna ukłonił się im i stanął. Obrzucił Julię szybkim spojrzeniem, następnie jego wzrok spoczął na Bogusławie. – Wyrazy współczucia z powodu śmierci żony.

– Dziękuję – odparł Lemański.

– Moje dzieci bardzo lubiły lekcje z panią Urszulą… – Mężczyzna ponownie zerknął na Julię. – Już nie zatrzymuję państwa. – Jeszcze raz skinął głową i odszedł w swoją stronę.

– Kto to był? – spytała Julia, gdy ruszyli dalej. – Wydał mi się znajomy.

– Daniel Niewiadomski, właściciel Daniepolu.

– Aa, teraz sobie przypominam. Konserwy mięsne?

– Teraz również dania w słoikach.

– Pamiętam, że lubiłam ich mielonkę. To pewnie sama chemia, ale w tamtym czasie… Komu by przyszło do głowy czytać etykietę?

– Teraz też mało kto to robi, w przeciwnym razie Niewiadomski dawno by splajtował – odparł ojciec. – Tymczasem firma się rozwija i oferuje nowe miejsca pracy.

Gawędząc, dotarli do placu, gdzie w dni powszednie do godziny trzynastej odbywał się targ. Można tam było się zaopatrzyć w domowe wędliny, sery, świeże mleko i masło, zaś w sezonie również w warzywa i owoce prosto z ogrodu. Po zrobieniu zakupów Bogusław dotknął czoła.

– Jeszcze piekarnia – przypomniał, wskazując wzrokiem witrynę na rogu, i przez jego twarz przebiegł cień.

– Coś się stało, tato?

– Chcę cię tylko uprzedzić, że nie prowadzi jej już poprzedni właściciel. Po przejściu na emeryturę sprzedał lokal wraz z wyposażeniem. Kupili go Stachowiakowie. Zatrzymali pracowników i rozkręcili interes.

– Ach, tak… – Julia przełożyła siatkę z zakupami do drugiej ręki. – Pamiętam, że pan Stachowiak miał warsztat samochodowy.

– Dalej ma. Piekarnię prowadzi jego żona.

– Okej, jakoś to zniosę. – Lemańska westchnęła. – Jutro pogrzeb, a później wyjadę i znów mnie długo nie zobaczy. – Pierwsza podeszła do oszklonych drzwi i nacisnęła klamkę. W środku unosił się smakowity aromat pieczywa i słodkości, który sprawił, że Julia natychmiast poczuła głód. W kolejce stało kilka osób, więc miała chwilę, by obejrzeć wnętrze. Była to piekarnia-cukiernia z półkami z drewna i ze szklanymi gablotami, gdzie kusiły klientów bochenki chleba, począwszy od najprostszych pszennych, żytnich lub orkiszowych, a skończywszy na tych z dodatkami w postaci suszonych pomidorów, tymianku czy oliwek. Były tam również bagietki, kajzerki i chałki, a ponadto ciastka francuskie z owocami i bułki drożdżowe z nadzieniem z sera. Część pomieszczenia zajmowały okrągłe stoły z wyściełanymi krzesłami oraz samoobsługowy ekspres do parzenia kawy, obok którego stał wąski regał z ceramicznymi kubkami różnej wielkości.

Matka Przemka miała na sobie czarną sukienkę osłoniętą białym fartuchem na szelkach, w jej upiętych włosach pobłyskiwały pasma siwizny, twarz znaczyły bruzdy przeżywanego latami smutku. Kobieta dostrzegła Julię dopiero wtedy, gdy ta przysunęła się do lady. Wtedy otworzyła szeroko oczy, zaskoczona, i znieruchomiała.

– Dzień dobry – rzekła Lemańska, pilnując, by nie zadrżał jej głos.

Stachowiak nie odpowiedziała na powitanie. Stała, jakby jej nogi wrosły w ziemię, i bezgłośnie poruszała rozchylonymi ustami, dopóki towarzysząca jej pracownica nie zagadnęła:

– Pani Zosiu, wszystko w porządku?

– Tak, tak. – Stachowiak otrząsnęła się z osłupienia. – Proszę, obsłuż panią, ja muszę iść na moment na zaplecze.

– Oczywiście. Co podać? – Dziewczyna się uśmiechnęła.

Nie miała więcej niż dwadzieścia lat, w tamtym czasie chodziła do przedszkola, nie mogła pamiętać, co się wydarzyło, nie znała Julii. Lemańska spojrzała na milczącego dotychczas ojca, a ten podał jej listę zakupów.

– Jakoś przetrwałam – rzekła, gdy kilka minut później wyszli z piekarni i ruszyli w drogę powrotną. – Serce mi waliło jak młot. Miałam wrażenie, że bluzka mi się rusza. – Urwała piętkę z pachnącego czarnuszką chleba i ugryzła kęs.

– Stachowiak wyglądała, jakby ujrzała ducha. – Bogusław podciągnął suwak kurtki.

– Nie widziałyśmy się od… Od tamtego czasu. Nigdy nie próbowała się ze mną skontaktować, a moje propozycje odrzucała. Podobnie jak jej mąż.

– Wiem. Ja i mama też chcieliśmy coś zrobić, ale z tamtej strony nie było chęci. – Ojciec stanął i położył Julii dłonie na ramionach. – To nie twoja wina. Pora oddzielić kreską przeszłość i zacząć żyć bez…

– To niemożliwe tato, dopóki nie wiem, co zaszło, dopóki nie rozumiem, dlaczego Kamil… Ciągle o tym myślę i śnię.

– Możesz nigdy tego nie zrozumieć. – Ojciec opuścił ręce. – I nie uzyskać odpowiedzi na swoje pytania.

Po przyjściu do domu i krótkim odpoczynku Bogusław zaproponował wnukowi spacer skrajem lasu.

– Pokażę ci, jak przyroda budzi się z zimowego snu – rzekł, wypuszczając Karmela na podwórze. – A pies sobie pobiega.

Wiktor, który po śniadaniu znów zniknął w swoim pokoju, dał się namówić na wyjście z dziadkiem na powietrze, co Julia przyjęła z uczuciem ulgi. Zaproponowała Marii pomoc w przygotowaniu obiadu, ale ta odmówiła stanowczo.

– Gotowanie mnie uspokaja, lubię mieszać w garnkach – oznajmiła. – Chcę pobyć sama i zająć ręce. Bo inaczej znów się rozkleję – uprzedziła, nawiązując do chwili, gdy wybuchnęła płaczem podczas wybierania sukienki i butów dla Urszuli.

Lemańska nie nalegała. Po krótkim namyśle udała się do dawnej murowanej stodoły, gdzie matka przez dziesięciolecia gromadziła wiekowe zabawki. Były tam klocki i figurki zwierząt z drewna, blaszane bąki, konie na biegunach, żeliwne skarbonki, miniaturowe auta, lalki, pluszowe misie i wiele innych przedmiotów stanowiących niegdyś obiekt pożądania dzieci. Przez minione lata Urszula znacznie powiększyła swoje zbiory. Julia, oniemiała, chodziła od regału do regału i nie mogła przestać się zachwycać kolekcją. Na moment zapomniała o smutku, który rozdzierał jej serce, o problemach z Wiktorem, o książce, którą pisała, i poczuła się jak mała dziewczynka, która nieoczekiwanie dostała prezent.

Po obejrzeniu tego, co leżało na półkach, Lemańska podeszła do stołu w rogu pomieszczenia i wstrzymała oddech na widok kolejki składającej się z trzech wagonów i lokomotywy. Przez długą chwilę wodziła palcami po ich lśniących dachach, następnie przesunęła dźwignię hamulca. Pojazd z szumem ruszył sprzed budynku stacji. Pomknął po torach wśród zieleni i drzew, minął domy mieszkalne oraz postacie ludzi, pognał pod mostem i dalej na wzgórze, a później znów przejechał przez peron.

Julia stała jak urzeczona i patrzyła, jak pociąg wielokrotnie pokonuje swoją trasę, do czasu gdy usłyszała szmer rozmowy, a potem głos ojca:

– A, to ty. Zobaczyłem, że drzwi są uchylone…

Lemańska odwróciła się w stronę Bogusława, który stanął w progu razem z Wikiem.

– Nie mogłam się powstrzymać, żeby tu nie zajrzeć – powiedziała.

Nastolatek omiótł wnętrze zaciekawionym spojrzeniem i podszedł do matki. Na widok kolejki rzekł z podziwem:

– Łał, ale ekstra!

– Zabawki to zbiory babci – wyjaśnił dziadek wnukowi wpatrzonemu w pędzący pociąg. – Ale kolejka, makieta i akcesoria są moje.

– Nie wiedziałam, tato, że… – zaczęła Julia.

– Że dołączyłem do grona dużych chłopców, którzy bawią się pociągami? – zażartował Bogusław.

– Coś w tym rodzaju.

– Świetnie spędzaliśmy czas z Ulą, zajmując się tymi rzeczami. – Obrzucił spojrzeniem regały. – Oglądaliśmy je, przekładaliśmy z miejsca na miejsce, no i ratowaliśmy, jeśli coś wymagało naprawy. A teraz… Już nigdy nie będzie tak samo. – Ojciec zgarbił się i zwiesił ramiona. Milczał przez kilkadziesiąt sekund, walcząc ze wzruszeniem, po czym podjął wątek: – Marzeniem twojej matki było założenie przydomowego muzeum zabawek. Zamierzaliśmy zamówić u stolarza więcej regałów, uporządkować kolekcję i udostępnić ją chętnym do oglądania. To duży i wysoki budynek, można zrobić antresolę i przenieść tam część zbiorów. W sezonie przyjeżdżają tutaj turyści… My też wynajmujemy dwie jedynki. Przebiliśmy ścianę po drugiej stronie domu i zrobiliśmy osobne wejście dla przyjezdnych.

– Tato, świetny pomysł z tym muzeum – podchwyciła Julia. – Może później…

– Nie wiem, co będzie później. – Bogusławowi zaszkliły się oczy. – Jeszcze nie dociera do mnie, że Ula umarła… Nie mam pojęcia, jak będę bez niej żyć. Nie sięgam myślami dalej niż do następnego dnia. – Spojrzał na wnuka. – Jeśli chcesz, możesz tu zostać i pooglądać zbiory. Są tutaj zabawki także dla chłopaków: samochody, statki, samoloty…

– Mogę zrobić fotki i wysłać kolegom? Mamy taką grupę na WhatsAppie…

– Oczywiście. – Bogusław dał znak córce, by wyszli na zewnątrz.

Ruszyli w milczeniu w stronę domu, a gdy stanęli przed wejściem, zagaił:

– Na spacerze próbowałem rozmawiać z Wiktorem o jego zachowaniu… Nie było to łatwe, bo w kieszeni miał smartfon. Niby słuchał mnie i przytakiwał, ale wciąż zerkał na wyświetlacz i złościł się, że nie ma zasięgu… Miałem wrażenie, że w rzeczywistości w ogóle nie docierają do niego moje słowa.

– Ja też często mam takie odczucie.

– Słuchaj, Julio, myślałaś o tym, żeby… – Ojciec ściągnął brwi. – Żeby zmienić Wiktorowi środowisko?

– Co masz na myśli, tato?

– Piszesz książki, możesz pracować w każdym miejscu… Może wrócilibyście na trochę do Bagiennego Lasu, przynajmniej do czasu, aż Wiktor skończy podstawówkę? Mama zawsze mówiła, że w ósmej klasie, gdy pojawia się widmo egzaminów i wybór szkoły średniej, nawet największe rozrabiaki poważnieją.

– Nie, to niemożliwe. – Julię przeniknął dreszcz strachu. Nie mogłaby tu znów zamieszkać, wpadać na ulicy lub w sklepie na rodziców Przemka lub Kamila… – Tato, przecież oni wszyscy nie chcą mnie tu widzieć. Byliśmy w cukierni, widziałeś, jak matka Przemka na mnie spojrzała. A rodzice Kamila? Oni pewnie nienawidzą mnie jeszcze bardziej niż ona. Nikt tutaj za mną nie tęskni.

– O czym tak rozprawiacie? – Na ganek wyszła Maria. Miała na sobie fartuch kuchenny, a w dłoni drewnianą łyżkę. – Od minuty obserwuję was przez okno. Zaraz obiad.

– Zaproponowałem Julii, żeby ona i Wiktor przeprowadzili się do mnie – rzekł Bogusław po wejściu do domu.

– A wiesz, że to dobry pomysł – stwierdziła skrzypaczka. – Młody zmieni otoczenie, oderwie się od obecnych kolegów, nawiąże nowe znajomości… Bądź co bądź Bagienny Las to dziura zabita dechami. Tutaj dzieciaki na pewno żyją trochę inaczej.

– Fakt. – Ojciec zdjął buty i powiesił kurtkę na kołku. – Nie mają tyle pokus, co w dużym mieście, jest mniej hałasu i mniej bodźców. A i z Internetem różnie tu bywa. Co prawda, mam swój router, ale i tak często się zdarza, że sygnał jest słaby.

– Rozumiem. – Julia włożyła ręce do kieszeni płaszcza. – Ale to niemożliwe. Wiktor nigdy się na to nie zgodzi. Poza tym… Mimo wszystko nie miałabym serca odrywać go od przyjaciół, którzy są dla niego tak ważni. – Położyła dłoń na klamce. – Pójdę po niego.

Lemańska wyszła, zanim ojciec lub Maria zareagowali, i ruszyła do stodoły. Wiktor stał oparty o drewniany słup i przebierał kciukami na klawiaturze telefonu.

– Ekstra jest ta kolejka – rzucił na widok matki. – Puszczałem ją parę razy. Wysłałem kilka fotek Adzie, najbardziej podobały się jej lalki.

– Ciocia już woła nas na obiad – odpowiedziała Julia i kiedy wyszli na podwórze, zamknęła drzwi na klucz. – Wiktor…

– Mamo – przerwał jej, nim zdołała wyartykułować pytanie o ewentualną przeprowadzkę do Bagiennego Lasu. – Mamo, przykro mi, że babcia umarła. – Nastolatek potarł oczy zwiniętymi w pięści dłońmi.

– Mnie też, synku.

– I przepraszam za to, co w szkole. Serio, nie wiem, co mi odbiło, to się już nie powtórzy.

– Co konkretnie masz na myśli? – Lemańską ogarnęło znużenie.

– Noo, te papierosy i całą resztę. Obiecuję.

– Wiktor, bardzo chcę ci uwierzyć. Mam nadzieję, że twoje słowo jest coś warte.

– Udowodnię ci, że tak jest. – Chłopak objął matkę. Górował już nad nią wzrostem, był dobrze zbudowany i silny fizycznie. Psychicznie wciąż kruchy.