Znajdź mnie. Tom 5 - ebook

Pro­log

Ka­pi­tan Chri­sto­pher Phe­lan

Pierw­szy Ba­ta­lion, Bry­gada Strzel­ców

Przy­lą­dek Ma­pan

Krym

Czer­wiec 1855 roku

Naj­droż­szy Chri­sto­phe­rze,

wię­cej do Cie­bie nie na­pi­szę.

Nie je­stem tą, za którą mnie uwa­żasz.

Nie chcia­łam słać Ci li­stów mi­ło­snych, ale one tym wła­śnie się stały. W dro­dze do Cie­bie moje słowa za­mie­niły się w bi­cie serca na kartce.

Wróć, pro­szę, wróć do domu i znajdź mnie.

––––– (bez pod­pisu)Roz­dział 1

Hamp­shire, An­glia
Osiem mie­sięcy wcze­śniej

Wszystko za­częło się od li­stu. A ści­ślej rzecz uj­mu­jąc, od wzmianki o psie.

– Ja­kim psie? – za­py­tała Be­atrix Ha­tha­way. – Co mu się stało?

Jej przy­ja­ciółka Pru­dence, naj­pięk­niej­sza młoda dama w ca­łym hrab­stwie, pod­nio­sła głowę znad li­stu, który prze­słał jej kon­ku­rent, ka­pi­tan Chri­sto­pher Phe­lan.

Dżen­tel­men nie po­wi­nien co prawda ko­re­spon­do­wać z nie­za­mężną dziew­czyną, ale mło­dzi po­pro­sili o po­moc szwa­gierkę Phe­lana, która po­śred­ni­czyła w wy­mia­nie li­stów.

Pru­dence zmarsz­czyła kpiąco brwi.

– Do­prawdy, Beo, wię­cej za­in­te­re­so­wa­nia oka­zu­jesz psu niż ka­pi­ta­nowi Phe­la­nowi.

– Ka­pi­tan Phe­lan nie po­trze­buje mego za­in­te­re­so­wa­nia – od­parła prag­ma­tycz­nie Be­atrix. – Cie­szy się prze­cież za­in­te­re­so­wa­niem każ­dej panny na wy­da­niu w Hamp­shire. Poza tym udał się na wojnę z wy­boru. Je­stem prze­ko­nana, że wspa­niale się bawi, pa­ra­du­jąc po Kry­mie w szy­kow­nym mun­du­rze.

– Wcale nie jest szy­kowny – pa­dła po­nura od­po­wiedź. – Jego re­gi­ment ubiera się te­raz okrop­nie; te nowe mun­dury są ta­kie zwy­czajne, ciem­no­zie­lone z czar­nymi wy­ło­gami, zu­peł­nie po­zba­wione zło­tych ga­lo­nów i ozdób. Gdy za­py­ta­łam o po­wód tej zmiany, ka­pi­tan Phe­lan wy­ja­śnił mi, że ma to po­móc strzel­com się ukryć, co nie ma prze­cież żad­nego sensu, bo wszy­scy wie­dzą, że bry­tyj­ski żoł­nierz jest zbyt od­ważny i dumny, by się ukry­wać w cza­sie bi­twy. Chri­sto­pher... to zna­czy ka­pi­tan Phe­lan... do­dał wtedy, że to ze względu na... och, użył ja­kie­goś fran­cu­skiego słowa...

– Ka­mu­flaż? – pod­po­wie­działa za­in­try­go­wana Be­atrix.

– Tak, skąd wie­dzia­łaś?

– Wiele zwie­rząt po­słu­guje się tech­ni­kami ka­mu­flażu, by się ukryć. Na przy­kład ka­me­le­ony. Upie­rze­nie sów po­zwala im zlać się dla nie­wpraw­nego oka z korą drzew. Dzięki temu...

– Wiel­kie nieba, Be­atrix, oszczędź mi ko­lej­nego wy­kładu o zwie­rzę­tach.

– Do­brze, pod wa­run­kiem, że opo­wiesz mi o psie.

Pru­dence po­dała jej list.

– Sama prze­czy­taj.

– Ależ, Pru… – za­pro­te­sto­wała Be­atrix, gdy przy­ja­ciółka we­pchnęła jej do ręki małe, schludne stro­niczki. – Ka­pi­tan Phe­lan mógł na­pi­sać coś bar­dzo oso­bi­stego.

– To by do­piero było szczę­ście! Ten list jest okrop­nie nudny. Nic tylko bi­twy i złe wie­ści.

Chri­sto­pher Phe­lan był ostat­nią osobą, któ­rej Be­atrix chcia­łaby bro­nić, rze­kła jed­nak:

– Prze­cież on wal­czy na Kry­mie, Pru. W cza­sie wojny nie ma chyba zbyt wielu ra­do­snych wy­da­rzeń, o któ­rych mógłby na­pi­sać.

– Cóż, obce kraje ni­gdy mnie nie in­te­re­so­wały i nie uda­wa­łam przed nim, że jest ina­czej.

Be­atrix uśmiech­nęła się słabo.

– Pru, je­steś pewna, że chcesz być żoną ofi­cera?

– Cóż, oczy­wi­ście… Więk­szość ofi­ce­rów ni­gdy nie uczest­ni­czy w woj­nie. To modni sa­lo­nowcy, któ­rzy zgo­dziw­szy się na pół pen­sji, mają nie­wiele obo­wiąz­ków i nie mu­szą bez­u­stan­nie prze­by­wać w re­gi­men­cie. I tak było rów­nież w przy­padku ka­pi­tana Phe­lana, do­póki nie zo­stał we­zwany. – Pru wzru­szyła ra­mio­nami. – Wojny za­wsze wy­bu­chają nie w porę. Na szczę­ście ka­pi­tan Phe­lan już wkrótce wróci do Hamp­shire.

– Do­prawdy? Skąd wiesz?

– Moi ro­dzice mó­wią, że wojna skoń­czy się przed Bo­żym Na­ro­dze­niem.

– Też tak sły­sza­łam. Tyle że trzeba się za­sta­no­wić, czy aby nie za bar­dzo prze­ce­niamy na­sze moż­li­wo­ści, a nie do­ce­niamy ro­syj­skich.

– Ja­kież to nie­pa­trio­tyczne! – za­wo­łała Pru­dence z kpiną w oczach.

– Pa­trio­tyzm nie ma nic wspól­nego z tym, że Mi­ni­ster­stwo Wojny po­słało trzy­dzie­ści ty­sięcy żoł­nie­rzy na Krym, nie zro­biw­szy wcze­śniej nic. Nie mamy ani wie­dzy na te­mat placu boju, ani żad­nej roz­sąd­nej stra­te­gii.

– Skąd ty to wszystko wiesz?

– Z „Ti­mesa”. Ra­porty pu­bli­kują co­dzien­nie. Nie czy­tasz ga­zet?

– Nie sek­cję po­li­tyczną. Moi ro­dzice są zda­nia, że to nie­wła­ściwe za­in­te­re­so­wa­nia dla mło­dej damy.

– Moja ro­dzina oma­wia kwe­stie po­li­tyczne co­dzien­nie pod­czas ko­la­cji, a moje sio­stry i ja bie­rzemy w tych dys­ku­sjach czynny udział. – Be­atrix urwała, po czym do­dała z szel­mow­skim uśmiesz­kiem: – Ośmie­lamy się na­wet mieć wła­sne zda­nie.

Pru­dence sze­roko otwo­rzyła oczy ze zdu­mie­nia.

– Mój Boże. Cóż, nie po­win­nam być za­sko­czona. Wszy­scy wie­dzą, że twoja ro­dzina jest… inna.

Okre­śle­nie to na­le­żało do znacz­nie mil­szych niż te, któ­rymi za­zwy­czaj opi­sy­wano ro­dzinę Ha­tha­wayów – pię­cioro ro­dzeń­stwa, z któ­rych naj­star­szy był Leo, po­tem Ame­lia, Win­ni­fred, Poppy i Be­atrix. Po śmierci ro­dzi­ców Ha­tha­way­owie do­świad­czyli zdu­mie­wa­ją­cej od­miany losu. Przy­szli na świat jako pro­ści lu­dzie, da­leko spo­krew­nieni z ary­sto­kra­tyczną ga­łę­zią ro­dziny. W wy­niku se­rii nie­for­tun­nych in­cy­den­tów Leo odzie­dzi­czył ty­tuł wi­ceh­ra­biego, na co ani on, ani jego sio­stry nie byli przy­go­to­wani. Mu­sieli prze­pro­wa­dzić się z ma­łej wio­ski Prim­rose Place do po­sia­dło­ści Ram­say w hrab­stwie Hamp­shire.

Przez sześć lat na­uczyli się tyle, by przy­sto­so­wać się do ży­cia w to­wa­rzy­stwie. Nikt jed­nak nie na­uczył ich my­śleć jak ary­sto­kra­cja, nie prze­jęli też jej sys­temu war­to­ści i zwy­cza­jów. Byli za­możni, ale nie byli od­po­wied­nio wy­cho­wani, nie mieli ko­nek­sji. Każda inna ro­dzina w ta­kiej sy­tu­acji pró­bo­wa­łaby pod­nieść swój sta­tus po­przez mał­żeń­stwa, Ha­tha­way­owie na­to­miast wo­leli po­bie­rać się z mi­ło­ści.

Be­atrix miała po­ważne wąt­pli­wo­ści, czy ona sama kie­dy­kol­wiek sta­nie na ślub­nym ko­biercu. Miała nie­po­korną na­turę, więk­szość dni spę­dzała poza do­mem, jeż­dżąc konno i spa­ce­ru­jąc po la­sach, mo­cza­rach i łą­kach Hamp­shire. Nad to­wa­rzy­stwo lu­dzi przed­kła­dała to­wa­rzy­stwo zwie­rząt, ota­czała opieką wszyst­kie ranne i osie­ro­cone stwo­rze­nia, na które się na­ty­kała. Te, które same nie prze­trwa­łyby na wol­no­ści, sta­wały się jej pu­pi­lami. Na świe­żym po­wie­trzu czuła się szczę­śliwa i speł­niona. W sali ba­lo­wej ży­cie tra­ciło dla niej cały urok.

Co­raz czę­ściej jed­nak Be­atrix do­skwie­rało nie­za­do­wo­le­nie. Czuła nie­zde­fi­nio­waną tę­sk­notę. Tyle że ni­gdy do­tąd nie spo­tkała męż­czy­zny, który byłby dla niej od­po­wiedni. Na pewno nie nada­wała się na żonę tych bla­dych, wy­ra­fi­no­wa­nych osob­ni­ków za­lud­nia­ją­cych lon­dyń­skie sa­lony. Dziar­scy wiej­scy dżen­tel­meni byli bar­dziej po­cią­ga­jący, ale ża­den z nich nie po­sia­dał cech, któ­rych Be­atrix szu­kała. Ma­rzyła o męż­czyź­nie, który do­rów­na­łby jej siłą woli. Pra­gnęła na­mięt­nie ko­chać… sta­no­wić wy­zwa­nie… zbi­jać z nóg.

Spoj­rzała na list, który trzy­mała w dło­niach.

Nie da­rzyła Chri­sto­phera Phe­lana nie­chę­cią, wie­działa jed­nak o jego nie­przy­chyl­no­ści wo­bec tego, co ona sobą re­pre­zen­to­wała. Uro­dzony jako ary­sto­krata, wy­ra­fi­no­wany Phe­lan po­ru­szał się z wielką swo­bodą w śro­do­wi­sku, które było jej z gruntu obce. Był dru­gim sy­nem za­moż­nej ro­dziny z są­siedz­twa, jego dzia­dek ze strony matki był hra­bią, a przod­ko­wie jego ojca zbili ma­ją­tek na że­glu­dze.

Phe­la­no­wie nie mieli prawa do ty­tułu, ale naj­star­szy syn, John, miał po śmierci hra­biego odzie­dzi­czyć po­sia­dłość Ri­ver­ton w War­wick­shire. John był sta­tecz­nym, od­po­wie­dzial­nym męż­czy­zną, szcze­rze od­da­nym swej żo­nie, Au­drey.

Chri­sto­pher był jego cał­ko­wi­tym prze­ci­wień­stwem. Nie ma­jąc wi­do­ków na ma­ją­tek jako drugi syn, w wieku dwu­dzie­stu dwóch lat za­ku­pił pa­tent ofi­cer­ski. Słu­żył w ran­dze młod­szego ofi­cera ka­wa­le­rii, do czego ze swą mę­ską urodą do­sko­nale się nada­wał – jego głów­nym za­da­niem było uczest­ni­cze­nie w pa­ra­dach i musz­trach. Cie­szył się wiel­kim po­wo­dze­niem wśród lon­dyń­skich dam, dla­tego też czę­sto jeź­dził do sto­licy, gdzie spę­dzał czas, tań­cząc, pi­jąc, upra­wia­jąc ha­zard, ku­pu­jąc wy­kwintne stroje i od­da­jąc się skan­da­licz­nym ro­man­som.

Be­atrix spo­tkała Chri­sto­phera Phe­lana dwu­krot­nie, po raz pierw­szy na lo­kal­nej po­tań­cówce, po któ­rej ochrzciła go mia­nem naj­więk­szego aro­ganta w ca­łym Hamp­shire. Za dru­gim ra­zem, pod­czas pik­niku, zmie­niła zda­nie i do­szła do wnio­sku, że to naj­bar­dziej aro­gancki czło­wiek na ca­łym świe­cie.

– Młoda panna Ha­tha­way to dzi­waczne stwo­rze­nie – po­wie­dział Phe­lan do swego to­wa­rzy­sza, co przez przy­pa­dek pod­słu­chała Be­atrix.

– Moim zda­niem jest cza­ru­jąca i ory­gi­na­lna – za­pro­te­sto­wał jego druh. – I z żadną ko­bietą nie roz­ma­wia się o ko­niach tak do­brze jak z nią.

– To lo­giczne – pa­dła drwiąca ri­po­sta. – Znacz­nie bar­dziej pa­suje prze­cież do stajni niż do sa­lonu.

Od tam­tej pory Be­atrix uni­kała go, jak tylko mo­gła. Nie miała nic prze­ciwko ukry­temu po­rów­na­niu jej do ko­nia, bo ko­nie są prze­cież pięk­nymi zwie­rzę­tami, ob­da­rzo­nymi hojną, szla­chetną na­turą. Wie­działa też, że choć może nie jest pięk­no­ścią, po­siada pe­wien urok. Nie­je­den męż­czy­zna kom­ple­men­to­wał już jej ciem­no­brą­zowe włosy i nie­bie­skie oczy.

Nie mo­gła się jed­nak rów­nać z olśnie­wa­ją­cym Chri­sto­phe­rem Phe­la­nem, pięk­nym jak Lan­ce­lot. Ga­briel. Albo Lu­cy­fer, je­śli wie­rzyć w to, że był on kie­dyś naj­pięk­niej­szym ar­cha­nio­łem. Phe­lan był wy­soki, miał błysz­czące oczy i włosy ko­loru ciem­nej ozi­mej psze­nicy mu­śnię­tej słoń­cem. Był silny, po­stawny, miał sze­ro­kie ra­miona i wą­skie bio­dra. Po­ru­szał się z nie­dbałą gra­cją, a jed­no­cze­śnie pro­mie­nio­wał ży­wot­no­ścią, ni­czym dra­pieżca.

Po pew­nym cza­sie Phe­lan zo­stał od­wo­łany ze swego re­gi­mentu i prze­nie­siony do Bry­gady Strzel­ców. Strzelcy, jak ich na­zy­wano, byli do­bo­ro­wym od­dzia­łem, szko­lo­nym do tego, by jak naj­czę­ściej wy­ka­zy­wać wła­sną ini­cja­tywę. Ich za­da­niem było zaj­mo­wać po­zy­cje na czele frontu i li­kwi­do­wać ofi­ce­rów i ko­nie, które były poza za­się­giem strzału zwy­kłych żoł­nie­rzy. Phe­lana ce­cho­wały wy­jąt­kowe umie­jęt­no­ści strze­lec­kie, dla­tego też szybko zo­stał awan­so­wany do stop­nia ka­pi­tana.

Be­atrix stwier­dziła z roz­ba­wie­niem, że na pewno go to nie ucie­szyło. Mu­siał bo­wiem za­mie­nić piękny mun­dur ka­wa­le­rii na zwy­kły zie­lony uni­form po­zba­wiony ozdób.

– Na­prawdę mo­żesz prze­czy­tać list – po­wtó­rzyła Pru, sia­da­jąc przy to­a­letce. – Mu­szę jesz­cze po­pra­wić włosy, za­nim wyj­dziemy.

– Masz uro­czą fry­zurę – za­uwa­żyła Be­atrix, nie do­strze­ga­jąc żad­nych skaz w mi­ster­nym upię­ciu ja­snych war­ko­czy. – A poza tym idziemy prze­cież tylko do wio­ski. Nikt z jej miesz­kań­ców nie za­uważy, że twoja fry­zura nie jest ide­alna.

– Ja będę wie­dzieć. Poza tym ni­gdy nie wia­domo, kogo spo­tkamy.

Be­atrix, wie­dząc, jaką wagę przy­ja­ciółka przy­kłada do swego wy­glądu, uśmiech­nęła się tylko i po­krę­ciła głową.

– Do­brze. Je­śli na­prawdę nie masz nic prze­ciwko temu, bym rzu­ciła okiem na list ka­pi­tana Phe­lana, prze­czy­tam tylko hi­sto­rię o psie.

– Za­śniesz, za­nim do­trzesz do psa – na­po­mknęła Pru­dence, wsu­wa­jąc we włosy ko­lejną spinkę.

Be­atrix po­chy­liła się nad krzy­wymi li­nij­kami. Słowa wy­glą­dały jak po­kur­czone, cia­sne sploty li­ter jakby pró­bo­wały wy­sko­czyć z kartki.

Droga Pru­dence,

sie­dzę w za­ku­rzo­nym na­mio­cie, pró­bu­jąc wy­my­ślić, co elo­kwent­nego mógł­bym na­pi­sać. Od­cho­dzę od zmy­słów. Za­słu­gu­jesz na piękne słowa, a we mnie zo­stało tylko to: my­ślę o To­bie bez­u­stan­nie. O Two­jej dłoni, którą do mnie pi­sa­łaś i o za­pa­chu per­fum na Twoim nad­garstku. Pra­gnę ci­szy i czy­stego po­wie­trza, łóżka z miękką, białą po­duszką…

Be­atrix unio­sła brwi, jej puls przy­spie­szył. Prze­rwała czy­ta­nie i zer­k­nęła na Pru­dence.

– To jest twoim zda­niem nudne? – za­py­tała ci­cho, czu­jąc ob­le­wa­jący ją ru­mie­niec.

– Tylko po­czą­tek jest zno­śny – od­parła Pru­dence. – Czy­taj da­lej.

Dwa dni temu pod­czas mar­szu wzdłuż wy­brzeża na Se­wa­sto­pol star­li­śmy się nad rzeką Almą z Ro­sja­nami. Po­do­bno od­nie­śli­śmy zwy­cię­stwo. Ja jed­nak wcale tego nie czuję. Stra­ci­li­śmy co naj­mniej dwie trze­cie ofi­ce­rów re­gi­mentu i pra­wie ćwierć pod­ofi­ce­rów. Wczo­raj ich grze­ba­li­śmy. Li­sta po­le­głych li­czy już trzy­sta sześć­dzie­siąt an­giel­skich na­zwisk, ko­lejni żoł­nie­rze umie­rają na sku­tek od­nie­sio­nych ran.

Je­den z po­le­głych, ka­pi­tan Bri­gh­ton, przy­wiózł ze sobą psa, szorst­ko­wło­sego te­riera, który wabi się Al­bert. To bez wąt­pie­nia naj­bar­dziej nie­po­słuszny pies na świe­cie. Gdy skła­da­li­śmy Bri­gh­tona do grobu, zwie­rzak sie­dział przy mo­gile i bez­u­stan­nie wył, pró­bo­wał ugryźć każ­dego, kto pod­szedł bli­żej. Po­peł­ni­łem błąd, po­da­jąc mu ka­wa­łek her­bat­nika, i te­raz to tępe stwo­rze­nie wszę­dzie za mną łazi. Sie­dzi w moim na­mio­cie i gapi się na mnie na wpół osza­la­łym wzro­kiem. Cią­gle wyje. Gdy pod­cho­dzę do niego, pró­buje za­to­pić kły w mo­jej ręce. Za­strze­lił­bym go, ale mam dość za­bi­ja­nia.

Ro­dziny opła­kują już za­pewne tych, któ­rym ode­bra­łem ży­cie. Sy­no­wie, bra­cia, oj­co­wie. Za­słu­ży­łem na pie­kło po tym, co zro­bi­łem, a wojna le­d­wie się roz­po­częła. Zmie­niam się, i to na gor­sze, nie na lep­sze. Męż­czy­zny, któ­rego zna­łaś, już nie ma, oba­wiam się, że nie spodoba Ci się ten, który go za­stą­pił.

Odór śmierci, Pru… wci­ska się wszę­dzie.

Pole bi­twy usiane jest frag­men­tami ciał, ubrań, po­de­szwami bu­tów. Czy mo­żesz wy­obra­zić so­bie eks­plo­zję tak silną, że zrywa z bu­tów po­de­szwy? Po­do­bno na­stęp­nej wio­sny po bi­twie łąki za­lewa po­wódź kwia­tów – zie­mia jest tak zryta, spulch­niona, że na­siona mają miej­sce na nowe ko­rze­nie. Chciał­bym po­grą­żyć się w ża­ło­bie, ale tu nie ma na nią miej­sca. Czasu. Mu­szę ukryć swoje uczu­cia.

Czy gdzieś na świe­cie jesz­cze pa­nuje spo­kój? Pro­szę, opisz mi go. Na­pisz mi, co te­raz ha­ftu­jesz, jaką pio­senkę lu­bisz naj­bar­dziej. Czy w Stony Cross pada? Czy li­ście już zmie­niają barwy?

Twój

Chri­sto­pher Phe­lan

Gdy Be­atrix skoń­czyła czy­tać, w jej sercu za­gnieź­dziło się oso­bliwe uczu­cie: pełna zdu­mie­nia li­tość.

Nie­moż­liwe, by taki list wy­szedł spod pióra aro­ganc­kiego Chri­sto­phera Phe­lana. Nie spo­dzie­wała się tego. Wy­czy­tała po­mię­dzy wier­szami wraż­li­wość i ci­chą tę­sk­notę, która ją do głębi wzru­szyła.

– Mu­sisz mu od­pi­sać, Pru – oświad­czyła, skła­da­jąc ostroż­nie ar­ku­sik pa­pieru.

– Nie mam naj­mniej­szego za­miaru. Spro­wo­ko­wa­ła­bym tym tylko jesz­cze wię­cej na­rze­kań. Je­śli nie od­pi­szę, może to mu da do my­śle­nia, i na­stęp­nym ra­zem na­pi­sze coś we­sel­szego.

Be­atrix zmarsz­czyła brwi.

– Jak do­brze wiesz, nie ży­wię sym­pa­tii do ka­pi­tana Phe­lana, ale ten list… on za­słu­guje na twoją sym­pa­tię, Pru. Skreśl kilka li­ni­jek. Parę słów po­cie­sze­nia. To zaj­mie ci tylko chwilę. I mam radę od­no­śnie do tego psa…

– Nie mam za­miaru roz­pi­sy­wać się na te­mat pie­kiel­nego psa. – Pru­dence prych­nęła nie­cier­pli­wie. – Ty do niego na­pisz.

– Ja? Prze­cież on nie chce ze mną ko­re­spon­do­wać. Uważa, że je­stem dzi­waczna.

– Nie ro­zu­miem dla­czego. Tylko dla­tego, że przy­nio­słaś Me­duzę na pik­nik…

– To prze­cież bar­dzo do­brze wy­cho­wany jeż.

– Dżen­tel­men, który się na nią na­dział, był chyba in­nego zda­nia.

– To dla­tego, że źle do tego pod­szedł. Gdy chcesz wziąć na ręce jeża…

– Nie, na­prawdę nie ma po­trzeby mi tego tłu­ma­czyć, bo ni­gdy nie za­mie­rzam żad­nego brać na ręce. A co do ka­pi­tana Phe­lana… je­śli na­prawdę się upie­rasz, mo­żesz mu od­pi­sać i pod­pi­sać się moim imie­niem.

– Nie po­zna, że to inny cha­rak­ter pi­sma?

– Nie, bo ja jesz­cze ni­gdy do niego nie na­pi­sa­łam.

– Ale prze­cież to nie do mnie się za­leca – za­pro­te­sto­wała Be­atrix. – Nic o nim nie wiem.

– Wiesz pew­nie tyle, ile ja. Znasz jego ro­dzinę, przy­jaź­nisz się z jego szwa­gierką. Ja też nie na­zwa­ła­bym ka­pi­tana Phe­lana swoim kon­ku­ren­tem. A już na pewno nie jest je­dyny. Nie za­mie­rzam ni­czego mu obie­cy­wać, do­póki nie wróci z wojny z wszyst­kimi koń­czy­nami. Nie wyjdę za ko­goś, kogo będę mu­siała wo­zić wszę­dzie w wózku in­wa­lidz­kim.

– Pru, twoje prze­my­śle­nia są głę­bo­kie jak ka­łuża.

Pru­dence uśmiech­nęła się uro­czo.

– Przy­naj­mniej je­stem szczera.

Be­atrix spoj­rzała na przy­ja­ciółkę z po­wąt­pie­wa­niem.

– Na­prawdę za­mie­rzasz zrzu­cić na mnie obo­wią­zek pi­sa­nia li­stu mi­ło­snego do jed­nego z two­ich zna­jo­mych?

Pru­dence mach­nęła nie­dbale dło­nią.

– To nie bę­dzie list mi­ło­sny. On do mnie o mi­ło­ści nie pi­sał. Wy­myśl coś ra­do­snego i do­da­ją­cego otu­chy.

Be­atrix wło­żyła list do kie­szeni sukni spa­ce­ro­wej. Wciąż jesz­cze to­czyła ze sobą w głębi du­cha spór – wie­działa, że wąt­pli­wego mo­ral­nie dzia­ła­nia nie uspra­wie­dli­wiają na­wet słuszne po­budki. Nie mo­gła jed­nak wy­rzu­cić z my­śli ob­razu wy­czer­pa­nego żoł­nie­rza, skre­śla­ją­cego w po­śpie­chu w za­ci­szu na­miotu kilku li­ni­jek dłońmi po­kry­tymi pę­che­rzami od ko­pa­nia gro­bów dla swych to­wa­rzy­szy broni. I wy­nędz­nia­łego psa wy­ją­cego w ką­cie.

Czuła się zu­peł­nie nie­od­po­wied­nią osobą do na­pi­sa­nia tego li­stu. I po­dej­rze­wała, że Pru­dence czuje to samo.

Pró­bo­wała wczuć się w sy­tu­ację Chri­sto­phera – po­rzu­cił wy­stawne ży­cie dla świata, który dzień po dniu za­gra­żał jego ist­nie­niu. Mi­nuta po mi­nu­cie. Nie mo­gła so­bie wy­obra­zić ze­psu­tego, przy­stoj­nego Phe­lana, który zmaga się z nie­bez­pie­czeń­stwem i trud­no­ściami. Gło­dem. Sa­mot­no­ścią.

Spoj­rzała w za­du­mie na przy­ja­ciółkę, ich oczy spo­tkały się w zwier­cia­dle.

– Jaka jest twoja ulu­biona pio­senka, Pru?

– Nie mam ta­kiej. Na­pisz mu, jaka jest twoja.

– Czy nie po­win­ny­śmy omó­wić tego z Au­drey? – za­py­tała Be­atrix, ma­jąc na my­śli szwa­gierkę Phe­lana.

– Ab­so­lut­nie nie. Au­drey ma po­ważny pro­blem ze szcze­ro­ścią. Nie wy­sła­łaby li­stu, gdyby wie­działa, że to nie ja go na­pi­sa­łam.

Be­atrix wy­dała z sie­bie dźwięk, który mógł być za­równo śmie­chem, jak i ję­kiem.

– Nie na­zwa­ła­bym tego pro­ble­mem ze szcze­ro­ścią. Och, Pru, bar­dzo cię pro­szę, zmień zda­nie i na­pisz do niego. Tak bę­dzie znacz­nie ła­twiej.

Pru­dence jed­nak, gdy była na­ci­skana, za­zwy­czaj po­pa­dała w ośli upór i ta sy­tu­acja nie była wy­jąt­kiem.

– Ła­twiej dla wszyst­kich, tylko nie dla mnie – oświad­czyła su­cho. – Nie wiem, jak od­po­wie­dzieć na taki list. Zresztą on już pew­nie za­po­mniał, że w ogóle go na­pi­sał. – Od­wró­ciła się do lu­stra i mu­snęła wargi bal­sa­mem z ró­ża­nych płat­ków.

Pru­dence była uro­cza, miała twa­rzyczkę w kształ­cie serca, cien­kie brwi i ogromne zie­lone oczy. Lu­stro nie od­zwier­cie­dlało jed­nak wszyst­kiego. Nie można było po­znać, co Pru­dence tak na­prawdę czuje do Chri­sto­phera Phe­lana. Jedno było pewne: na­le­żało na list od­pi­sać, na­wet nie­udol­nie i nie wstrzy­my­wać dłu­żej od­po­wie­dzi. Bo cza­sami mil­cze­nie rani bar­dziej niż kule.

W za­ci­szu swej sy­pialni w Ram­say Ho­use Be­atrix usia­dła przy biurku i za­nu­rzyła pióro w ciem­no­nie­bie­skim atra­men­cie. Trzy­noga szara kotka o imie­niu Szczę­ściara wy­cią­gnęła się na bla­cie obok niej i wpa­try­wała się w nią uważ­nie. Jeż Me­duza za­jął miej­sce po dru­giej stro­nie. Szczę­ściara, z na­tury wy­jąt­kowo wraż­liwa, ni­gdy nie do­ku­czała kłu­ją­cej ma­łej kulce.

Be­atrix prze­czy­tała raz jesz­cze list Phe­lana, po czym za­częła pi­sać.

Ka­pi­tan Chri­sto­pher Phe­lan

Pierw­szy Ba­ta­lion Bry­gady Strzel­ców

Obóz Dru­giej Dy­wi­zji, Krym

17 paź­dzier­nika 1854 roku

Prze­rwała i po­gła­skała przed­nią łapkę Szczę­ściary opusz­kiem palca.

– Jak Pru roz­po­czę­łaby list? – za­sta­na­wiała się na głos. – Czy na­zwa­łaby go Naj­droż­szym? Uko­cha­nym? – Zmarsz­czyła nos.

Pi­sa­nie li­stów nie było jej mocną stroną. Po­cho­dziła z wy­jąt­kowo elo­kwent­nej ro­dziny, ale sama czyny ce­niła wy­żej niż słowa. Była prze­ko­nana, że może do­wie­dzieć się o dru­giej oso­bie znacz­nie wię­cej pod­czas krót­kiego spa­ceru, niż sie­dząc w sa­lo­nie i kon­wer­su­jąc go­dzi­nami.

Roz­wa­żała różne opcje na­głów­ków, które może skie­ro­wać do ad­re­sata zu­peł­nie obca osoba po­da­jąca się za ko­goś in­nego, aż w końcu się pod­dała.

– Do dia­ska, będę pi­sać tak, jak mi się po­doba. On i tak bę­dzie za­pewne zbyt zmę­czony po bi­twie, by za­sta­na­wiać się nad tym, dla­czego list nie brzmi jak Pru.

Szczę­ściara uło­żyła główkę na ła­pie i przy­mknęła oczy. Mruk­nęła ci­cho.

Be­atrix za­częła pi­sać.

Drogi Chri­sto­phe­rze,

czy­ta­łam do­nie­sie­nia z bi­twy nad Almą. Pan Rus­sell z „Ti­mesa” twier­dzi, że Bry­gada Strzel­ców wy­su­nęła się na czoło i za­strze­liła kilku ofi­ce­rów wroga, co wpro­wa­dziło po­płoch w jego sze­re­gach. Pan Rus­sell za­uwa­żył też z po­dzi­wem, że strzelcy ni­gdy się nie co­fają ani na­wet nie uchy­lają pod gra­dem kul.

Po­dzie­lam jego po­dziw, sza­nowny Pa­nie, ale pra­gnę do­dać, że moim zda­niem żoł­nierz nie traci nic ze swej od­wagi, je­śli jed­nak uchyli się, gdy do niego strze­lają. Może też się po­chy­lić, zro­bić unik, zejść kuli z drogi, a na­wet ukryć się za skałą. Obie­cuję, że ja wcale nie po­my­ślę przez to o Panu go­rzej!

Czy Al­bert wciąż tam jest? Na­dal gry­zie? Moja przy­ja­ciółka Be­atrix (ta sama, która przy­nosi jeże na pik­niki) twier­dzi, że pies ma zbyt dużo bodź­ców i jest prze­ra­żony. Psy to w głębi serca wilki, po­trze­bują więc przy­wódcy, musi Pan wy­raź­nie dać mu do zro­zu­mie­nia, że to Pan do­mi­nuje. Je­śli bę­dzie pró­bo­wał ugryźć, pro­szę wziąć w dło­nie cały jego pysk, na­ci­snąć lekko i po­wie­dzieć „nie” sta­now­czym gło­sem.

Moja ulu­biona pio­senka to „Za wzgó­rzami i da­leko stąd”. Wczo­raj w Hamp­shire pa­dało, prze­szła nad nami ła­godna je­sienna bu­rza, która nie strą­ciła z drzew prak­tycz­nie ani jed­nego li­ścia. Da­lie już prze­kwi­tły, przy­mro­zek ściął chry­zan­temy, ale po­wie­trze pach­nie bo­sko, opa­dłymi li­śćmi, mo­krą korą i doj­rza­łymi jabł­kami. Za­uwa­żył Pan, że każdy mie­siąc ma swój wła­sny za­pach? Maj i paź­dzier­nik pachną moim zda­niem naj­ład­niej.

Py­tał Pan, czy jest na świe­cie jesz­cze ja­kieś spo­kojne miej­sce. Z ża­lem do­no­szę, że na pewno nie jest nim Stony Cross. Kilka dni temu osioł pana Mawd­sleya uciekł z obórki i ja­kimś cu­dem prze­do­stał się na ogro­dzone pa­stwi­sko, na któ­rym pa­sła się nie­winna klacz pana Ca­irda. Osioł bez­czel­nie ją uwiódł, w wy­niku czego klacz bę­dzie miała małe. Roz­go­rzał więc spór po­mię­dzy Ca­ir­dem, który do­maga się za to fi­nan­so­wej re­kom­pen­saty, a Mawd­sleyem, który twier­dzi, że gdyby płot pa­stwi­ska był w do­brym sta­nie, nie do­szłoby do tej po­ta­jem­nej schadzki. Co gor­sza, Mawd­sley za­su­ge­ro­wał też, że klacz jest bez­wstydną la­ta­wicą i wcale nie pró­bo­wała chro­nić swo­jej cnoty.

Czy na­prawdę my­śli Pan, że za­słu­żył so­bie na pie­kło? Ja nie wie­rzę w pie­kło, na pewno nie po śmierci. Pie­kło czy­nią so­bie lu­dzie tu, na ziemi.

Pi­sze Pan, że dżen­tel­mena, któ­rego zna­łam, ktoś za­stą­pił. Bar­dzo chcia­ła­bym Panu do­dać otu­chy, ale mogę tylko za­pew­nić, że nie­za­leż­nie od tego, jak bar­dzo się Pan zmie­nił, bę­dzie Pan mile wi­dziany po po­wro­cie. Pro­szę ro­bić to, co Pan musi. Je­śli to po­maga, pro­szę ukryć swe uczu­cia i za­mknąć je na klucz. Może pew­nego dnia ra­zem je uwol­nimy.

Pań­ska

Pru­dence

Be­atrix ni­gdy umyśl­nie ni­kogo nie oszu­kała. Czu­łaby się znacz­nie le­piej, gdyby mo­gła w swoim imie­niu pod­pi­sać list. Pa­mię­tała jed­nak do­sko­nale jego po­gar­dliwe do­cinki. Nie chciałby otrzy­mać li­stu od „dzi­wacz­nej Be­atrix Ha­tha­way”. Chciał ko­re­spon­do­wać z piękną zło­to­włosą Pru­dence Mer­cer. Czyż jej list nie jest lep­szy niż brak li­stu w ogóle? Czło­wiek w jego sy­tu­acji po­trze­buje za­pewne wszel­kich słów otu­chy, ja­kie los może mu za­ofe­ro­wać.

Po­trze­buje ko­goś, kto by o nim my­ślał.

A z ja­kie­goś względu po lek­tu­rze jego li­stu Be­atrix my­ślała o nim prak­tycz­nie bez­u­stan­nie.Roz­dział 2

Peł­nia przed je­sienną rów­no­nocą przy­nio­sła ze sobą piękną su­chą po­godę. Dzier­żawcy z Ram­say i na­jemni ro­bot­nicy ze­brali naj­bar­dziej ob­fite plony w hi­sto­rii ma­jątku. Tak jak wszy­scy, Be­atrix była bar­dzo za­jęta zbio­rami i or­ga­ni­za­cją za­bawy, która na­stę­po­wała na ich za­koń­cze­nie. Ha­tha­way­owie wy­da­wali dla po­nad ty­siąca go­ści obiad na świe­żym po­wie­trzu i po­tań­cówkę.

Ku jej ogrom­nemu roz­cza­ro­wa­niu Au­drey Phe­lan wy­mó­wiła się od wzię­cia udziału w fe­sty­nie, po­nie­waż jej mąż John cier­piał na upo­rczywy ka­szel. Au­drey wo­lała zo­stać w domu, by się nim opie­ko­wać. „Dok­tor zo­sta­wił le­kar­stwo, które już bar­dzo po­mo­gło Joh­nowi” – na­pi­sała do Be­atrix – „za­zna­czył jed­nak, że wa­run­kiem po­wrotu Johna do zdro­wia jest nie­za­kłó­cony wy­po­czy­nek w łóżku”.

Pod ko­niec li­sto­pada Be­atrix wy­brała się do domu Phe­la­nów drogą przez las pe­łen sę­ka­tych dę­bów i roz­ło­ży­stych bu­ków. Ciemne ga­łę­zie drzew po­kry­wały war­stwy szronu lśnią­cego jak po­kru­szony cu­kier w świe­tle słońca prze­bi­ja­ją­cego się przez gę­stą za­słonę chmur. W so­lid­nych trze­wi­kach Be­atrix pew­nie stą­pała po zmro­żo­nych su­chych li­ściach i mchu.

Jej oczom uka­zał się dom Phe­la­nów, daw­niej kró­lew­ski pa­wi­lon my­śliw­ski, duży, po­ro­śnięty blusz­czem bu­dy­nek oto­czony dzie­się­cioma akrami la­sów. Ko­bieta we­szła na uro­czą ka­mienną ścieżkę, obe­szła dom i sta­nęła u fron­to­wych drzwi.

– Be­atrix.

Gdy usły­szała ci­chy głos, od­wró­ciła się i zo­ba­czyła na ka­mien­nej ławce Au­drey Phe­lan.

– Och, wi­taj – przy­wi­tała ją ra­do­śnie. – Tak dawno się nie wi­dzia­ły­śmy, więc po­my­śla­łam, że… – Umil­kła, gdy przyj­rzała się przy­ja­ciółce bli­żej.

Au­drey miała na so­bie pro­stą co­dzienną suk­nię, szary ma­te­riał wta­piał się w tło je­sien­nego lasu. Be­atrix nie za­uwa­żyła jej wcze­śniej, bo była wy­jąt­kowo ci­cha i nie­ru­choma.

Przy­jaź­niły się od trzech lat, od dnia, w któ­rym Au­drey po­ślu­biła Johna i za­miesz­kała w Stony Cross. W bez­tro­skim na­stroju Be­atrix spę­dzała czas z Pru­dence, gdy jed­nak po­ja­wiał się smu­tek i kło­poty, zwra­cała się do Au­drey.

Bea zmarsz­czyła brwi na wi­dok twa­rzy pani Phe­lan, do­słow­nie wy­pra­nej z ko­loru. Jej oczy i nos były za­czer­wie­nione i opuch­nięte.

– Nie masz szala ani pe­le­ryny.

– Nic mi nie bę­dzie – szep­nęła Au­drey. Jej ra­miona za­drżały. Po­krę­ciła głową i wy­cią­gnęła dłoń, gdy Be­atrix zdjęła ciężką weł­nianą na­rzutkę i otu­liła nią jej szczu­płą po­stać. – Nie, Bea, nie…

– Roz­grzała mnie ta prze­chadzka – oświad­czyła Be­atrix, sia­da­jąc obok przy­ja­ciółki na lo­do­wa­tej ławce. Mi­nęła długa chwila mil­cze­nia, Au­drey z wy­sił­kiem prze­łknęła łzy. Coś mu­siało się stać. Be­atrix sie­działa cier­pli­wie, czu­jąc ucisk w gar­dle. – Au­drey – po­wie­działa w końcu – czy coś się stało ka­pi­ta­nowi Phe­la­nowi?

Au­drey spoj­rzała na nią pu­stym wzro­kiem, jakby py­ta­nie zo­stało za­dane w ob­cym ję­zyku, któ­rego nie zro­zu­miała.

– Ka­pi­ta­nowi Phe­la­nowi? – po­wtó­rzyła ci­cho i lekko po­krę­ciła głową. – Nie, o ile wiem, Chri­sto­pher miewa się do­brze. Do­sta­li­śmy od niego wczo­raj pa­kiet li­stów. Je­den z nich jest za­adre­so­wany do Pru­dence.

Be­atrix ogar­nęła obez­wład­nia­jąca ulga.

– Mogę jej go za­nieść, je­śli chcesz – za­ofe­ro­wała, si­ląc się na obo­jęt­ność.

– Tak, bar­dzo byś mi po­mo­gła. – Au­drey za­częła wy­krę­cać so­bie palce.

Be­atrix ostroż­nie po­ło­żyła na nich dło­nie.

– Czy stan two­jego męża się po­gor­szył?

– Le­karz wła­śnie wy­szedł. – Au­drey wzięła głę­boki od­dech. – John ma su­choty.

Be­atrix za­ci­snęła dłoń na jej pal­cach.

Sie­działy w mil­cze­niu, gdy lo­do­waty wiatr sze­le­ścił w ga­łę­ziach drzew.

Taka nie­spra­wie­dli­wość była nie do po­ję­cia. John Phe­lan był do­brym czło­wie­kiem, za­wsze sko­rym do po­mocy bliź­niemu. Za­pła­cił za le­cze­nie żony jed­nego z miesz­kań­ców wio­ski, któ­rej nie było na to stać, po­zwo­lił oko­licz­nym dzie­ciom po­bie­rać lek­cje gry na pia­ni­nie, które stało w jego domu, sfi­nan­so­wał też od­bu­dowę po po­ża­rze pie­karni w Stony Cross. Ro­bił to wszystko dys­kret­nie, jakby czuł za­że­no­wa­nie na myśl, że ktoś może się do­wie­dzieć o jego do­brych uczyn­kach. Dla­czego cho­roba mu­siała do­tknąć ko­goś ta­kiego?

– To nie jest wy­rok śmierci – oświad­czyła w końcu Be­atrix. – Nie­któ­rzy lu­dzie do­cho­dzą do zdro­wia.

– Je­den na pię­ciu – od­parła Au­drey smutno.

– Twój mąż jest młody i silny. To on bę­dzie tym jed­nym z pię­ciu.

Au­drey z wy­sił­kiem ski­nęła głową, ale nic nie po­wie­działa.

Obie do­sko­nale wie­działy, że su­choty to wy­jąt­kowo zło­śliwa przy­pa­dłość, która wy­nisz­cza płuca, po­wo­du­jąc dra­styczny uby­tek masy ciała i zmę­cze­nie. Naj­gor­szy był jed­nak ka­szel, który drę­czył cho­rego prak­tycz­nie bez­u­stan­nie, wy­wo­ły­wał krwo­toki i do­pro­wa­dzał do stanu, w któ­rym płuca nie mo­gły unieść się w ko­lej­nym od­de­chu.

– Mój szwa­gier Cam ma roz­le­głą wie­dzę na te­mat ziół i na­tu­ral­nych le­ków – na­po­mknęła Be­atrix. – Jego babka była uzdro­wi­cielką.

– Cy­gań­skie le­kar­stwa? – za­py­tała z po­wąt­pie­wa­niem Au­drey.

– Mu­sisz wszyst­kiego spró­bo­wać. Na­wet cy­gań­skich le­ków. Ro­mo­wie żyją w zgo­dzie z na­turą, po­znali jej uzdra­wia­jącą moc. Po­pro­szę Cama, by spo­rzą­dził to­nik, który po­może na płuca pana Phe­lana i…

– John za­pewne nie zgo­dzi się go za­żyć – od­parła Au­drey. – Jego matka rów­nież bę­dzie się sprze­ci­wiać. Phe­la­no­wie są bar­dzo kon­ser­wa­tywni. Je­śli lek nie spo­czy­wał wcze­śniej w tor­bie le­kar­skiej lub na ap­te­kar­skiej półce, nie za­żyją go.

– I tak przy­niosę ci coś od Cama.

Au­drey prze­chy­liła głowę i oparła ją na chwilę na ra­mie­niu Be­atrix.

– Je­steś do­brą przy­ja­ciółką, Beo. Będę cię po­trze­bo­wać w nad­cho­dzą­cych mie­sią­cach.

– Będę tu.

Ko­lejny lo­do­waty po­dmuch prze­gryzł się przez rę­kawy Be­atrix. Au­drey otrzą­snęła się z nie­szczę­ścia, wstała i od­dała jej na­rzutkę.

– Wejdźmy do środka, dam ci list dla Pru.

Wnę­trze domu było przy­tulne i cie­płe; po­koje były prze­strzenne, przez szyby wy­so­kich okien wpa­dało do środka zi­mowe świa­tło. Pa­liło się we wszyst­kich ko­min­kach, cie­pło wy­peł­niało utrzy­mane w nie­ska­zi­tel­nej czy­sto­ści po­miesz­cze­nia. Dom Phe­la­nów był sto­no­wany i gu­stowny, oka­załe me­ble świad­czyły o wie­lo­wie­ko­wej za­moż­no­ści.

– Gdzie twoja te­ściowa? – za­py­tała Be­atrix, idąc za Au­drey po scho­dach.

– Od­po­czywa w swoim po­koju. Wie­ści były dla niej szcze­gól­nie trudne. John za­wsze był jej ulu­bień­cem.

Be­atrix do­sko­nale o tym wie­działa, po­dob­nie jak więk­szość miesz­kań­ców Stony Cross. Pani Phe­lan ko­chała swo­ich sy­nów, tylko oni dwaj do­żyli do­ro­sło­ści spo­śród pię­ciorga dzieci, które po­wiła – dwaj inni sy­no­wie zmarli w nie­mow­lęc­twie, a có­reczka mar­twa przy­szła na świat. To w Joh­nie jed­nak pani Phe­lan po­kła­dała wszyst­kie swe na­dzieje i am­bi­cje. Była prze­ko­nana, że żadna ko­bieta nie jest godna tego, by stać się jego to­wa­rzyszką ży­cia. Au­drey pa­dała więc ofiarą cią­głej kry­tyki z jej strony, która na­si­liła się, gdy w prze­ciągu trzech lat mał­żeń­stwa nie udało się jej po­cząć dziecka.

Be­atrix i Au­drey wcho­dziły po scho­dach, nad któ­rymi za­wie­szono ro­dzinne por­trety w cięż­kich zło­tych ra­mach. Więk­szość z nich przed­sta­wiała Be­au­cham­pów, ary­sto­kra­tyczną ga­łąź ro­dziny. Trudno było prze­oczyć fakt, że byli oni wy­jąt­kowo pięk­nymi ludźmi, z wą­skimi no­sami, błysz­czą­cymi oczami i gę­stymi fa­lu­ją­cymi wło­sami.

Gdy sta­nęły na szczy­cie scho­dów, z po­koju na końcu ko­ry­ta­rza do­biegł je stłu­miony ka­szel. Be­atrix skrzy­wiła się, sły­sząc ten ostry dźwięk.

– Beo, czy mo­gła­byś chwi­leczkę za­cze­kać? – za­py­tała ner­wowo Au­drey. – Mu­szę zaj­rzeć do Johna, czas na jego le­kar­stwo.

– Oczy­wi­ście.

– Po­kój Chri­sto­phera, ten, w któ­rym za­trzy­muje się, gdy przy­jeż­dża z wi­zytą, jest tam. List po­ło­ży­łam na ko­mo­dzie.

– We­zmę go.

Au­drey po­szła do męża, a Be­atrix z ocią­ga­niem prze­kro­czyła próg po­koju ka­pi­tana, naj­pierw zer­k­nąw­szy do środka.

W po­koju pa­no­wał mrok. Be­atrix po­de­szła do okna, by roz­chy­lić cięż­kie za­słony i wpu­ścić do środka świa­tło dnia. List le­żał na ko­mo­dzie. Pod­nio­sła go po­spiesz­nie, jej palce same za­ci­snęły się na pie­częci.

Nie zła­mała jej jed­nak, list był prze­cież za­adre­so­wany do Pru­dence.

Wes­tchnęła z nie­cier­pli­wo­ścią i wsu­nęła go do kie­szeni sukni. Sta­nęła przy ko­mo­dzie i za­częła przy­glą­dać się ak­ce­so­riom wy­ło­żo­nym na drew­nia­nej tacy.

Mały pę­dzel do go­le­nia ze srebrną rączką… skła­dana brzy­twa… pu­sta my­del­niczka… por­ce­la­nowe puz­derko z wiecz­kiem. Nie mo­gąc się oprzeć, Be­atrix unio­sła po­krywkę i zaj­rzała do środka. Zna­la­zła trzy pary spi­nek do man­kie­tów, dwie srebrne i jedną złotą, łań­cu­szek do ze­garka i mo­siężny gu­zik. Za­mknęła pu­dełko, wzięła do ręki pę­dzel do go­le­nia i ostroż­nie do­tknęła nim po­liczka. Wło­sie było je­dwa­bi­ste i mięk­kie. Gdy nim po­ru­szyła, w po­wie­trzu roz­szedł się przy­jemny za­pach. Ko­rzenny aro­mat my­dła do go­le­nia.

Be­atrix zbli­żyła pę­dzel do nosa i po­wą­chała go… cedr, la­wenda, li­ście lau­rowe. Wy­obra­ziła so­bie, jak Chri­sto­pher na­kłada pianę na twarz, wy­krzy­wia­jąc wargi na jedną stronę w mę­skim gry­ma­sie, który tak czę­sto ob­ser­wo­wała u ojca i brata, gdy się go­lili.

– Be­atrix?

W po­śpie­chu odło­żyła pę­dzel i wy­szła na ko­ry­tarz.

– Zna­la­złam list – po­wie­działa. – I roz­chy­li­łam za­słony, za­raz je za­cią­gnę, a…

– Och, nie przej­muj się tym, zo­staw je. Nie cier­pię ciem­nych po­miesz­czeń. – Au­drey uśmiech­nęła się z wy­sił­kiem. – John wziął le­kar­stwo. Staje się od niego senny. Sko­rzy­stam więc z oka­zji, zejdę na dół i po­roz­ma­wiam z ku­charką. John są­dzi, że po prze­bu­dze­niu zdoła zjeść tro­chę bia­łego pud­dingu.

Ra­zem ze­szły po scho­dach.

– Dzię­kuję ci, że zgo­dzi­łaś się za­nieść ten list Pru­dence.

– To bar­dzo miło z two­jej strony, że uła­twiasz im ko­re­spon­den­cję.

– Och, prze­cież to ża­den kło­pot. Zgo­dzi­łam się dla do­bra Chri­sto­phera. Choć mu­szę przy­znać, że zdzi­wiło mnie, że Pru­dence po­świę­ciła czas na to, by od­pi­sać.

– Dla­czego?

– My­ślę, że nie dba o niego w naj­mniej­szym stop­niu. Ostrze­ga­łam Chri­sto­phera, gdy wy­jeż­dżał. On jed­nak był za­uro­czony jej wy­glą­dem i dow­ci­pem, więc wmó­wił so­bie, że roz­wija się po­mię­dzy nimi coś praw­dzi­wego.

– My­śla­łam, że lu­bisz Pru­dence.

– Lu­bię. To zna­czy… sta­ram się. Ze względu na cie­bie. – Uśmiech­nęła się kpiąco na wi­dok miny Be­atrix. – Wo­la­ła­bym być ra­czej taka jak ty, Beo.

– Jak ja? Chyba ra­czej nie… Nie za­uwa­ży­łaś, że je­stem dzi­waczna?

Au­drey uśmiech­nęła się sze­rzej i przez uła­mek se­kundy wy­glą­dała jak bez­tro­ska młoda dama, którą była przed cho­robą Johna.

– Ak­cep­tu­jesz lu­dzi ta­kimi, jacy są. Trak­tu­jesz ich tak jak swoje zwie­rzęta, je­steś cier­pliwa, po­świę­casz czas, by zro­zu­mieć ich na­wyki i po­trzeby i ni­gdy ich nie osą­dzasz.

– Su­rowo osą­dzi­łam two­jego szwa­gra – za­uwa­żyła Be­atrix.

– Wię­cej osób po­winno być su­ro­wych dla Chri­sto­phera – od­parła Au­drey. – To mia­łoby bło­go­sła­wiony wpływ na jego cha­rak­ter.

List spo­czy­wa­jący w kie­szeni Be­atrix był dla niej praw­dziwą tor­turą. Szybko wró­ciła do domu, osio­dłała ko­nia i po­je­chała do Mer­cer Ho­use, wy­myśl­nie za­pro­jek­to­wa­nego domu z wie­życz­kami, mi­ster­nie po­wy­krę­ca­nymi po­rę­czami bal­ko­nów i wi­tra­żo­wymi oknami.

Pru­dence do­piero wstała, po­przed­niego wie­czoru bo­wiem do trze­ciej ba­wiła na tań­cach, przy­jęła więc Be­atrix w ak­sa­mit­nym szla­froku bo­gato ozdo­bio­nym białą ko­ronką.

– Och, Bea, ża­łuj, że nie było cię wczo­raj na tań­cach! Przy­było tylu przy­stoj­nych mło­dych dżen­tel­me­nów, w tym od­dział ka­wa­le­rzy­stów, któ­rzy za dwa dni jadą na Krym. Wy­glą­dali wspa­niale w mun­du­rach…

– Wła­śnie wra­cam od Au­drey – prze­rwała jej Be­atrix bez tchu, wcho­dząc do pry­wat­nego sa­lo­niku i za­my­ka­jąc za sobą drzwi. – Biedny pan Phe­lan nie czuje się do­brze i… cóż, za­raz ci o tym opo­wiem, bo naj­pierw… przy­szedł list od ka­pi­tana Phe­lana!

Pru­dence uśmiech­nęła się i wzięła list.

– Dzię­kuję ci, Beo. A te­raz je­śli cho­dzi o tych ofi­ce­rów, któ­rych wczo­raj po­zna­łam… był tam taki ciem­no­włosy po­rucz­nik, który po­pro­sił mnie do tańca i…

– Nie otwo­rzysz go? – za­py­tała Be­atrix ze zdu­mie­niem, gdy Pru­dence odło­żyła list na to­a­letkę.

Pru­dence uśmiech­nęła się do niej za­gad­kowo.

– Ależ ty je­steś dzi­siaj nie­cier­pliwa. Chcesz, że­bym go od razu otwarła?

– Tak.

– Ale ja chcę opo­wie­dzieć ci o po­rucz­niku.

– W no­sie mam two­jego po­rucz­nika, chcę wie­dzieć, co na­pi­sał ka­pi­tan Phe­lan.

Pru­dence za­chi­cho­tała miękko.

– Ostatni raz wi­dzia­łam cię tak pod­eks­cy­to­waną, gdy w ze­szłym roku ukra­dłaś lisa, któ­rego lord Camp­don spro­wa­dził z Fran­cji.

– Nie ukra­dłam go, tylko oca­li­łam. Żeby spro­wa­dzać z Fran­cji lisa do po­lo­wań… To wy­jąt­kowo nie­spor­towe za­cho­wa­nie. – Be­atrix po­ka­zała ge­stem list. – Otwórz go!

Pru­dence zła­mała pie­częć, prze­bie­gła kartki wzro­kiem i po­krę­ciła głową z roz­ba­wio­nym nie­do­wie­rza­niem.

– Te­raz pi­sze o mu­łach. – Wy­wró­ciła oczami i po­dała list Be­atrix.

Panna Pru­dence Mer­cer

Stony Cross

Hamp­shire, An­glia

7 li­sto­pada 1854 roku

Droga Pru­dence,

nie­za­leż­nie od tego, co do­no­szą ra­porty o nie­ustra­szo­nych bry­tyj­skich żoł­nier­zach, za­pew­niam Cię, że strzelcy pod ostrza­łem co­fają się, a na­wet uchy­lają. Zgod­nie z Twoją radą do­da­łem do mego re­per­tu­aru także scho­dze­nie ku­lom z drogi i cho­wa­nie się za ska­łami, z do­sko­na­łym re­zul­ta­tem. Za­da­łem tym sa­mym kłam mo­ra­łom pły­ną­cym ze sta­rych ba­jek: cza­sami czło­wiek woli jed­nak być za­ją­cem niż żół­wiem.

Dwu­dzie­stego czwar­tego paź­dzier­nika sto­czy­li­śmy bi­twę o port Ba­ła­kława na po­łu­dniu kraju. Na­szej lek­kiej jeź­dzie bez zro­zu­mia­łej przy­czyny na­ka­zano ude­rzać pro­sto na ro­syj­skie ar­maty. Pięć po­zba­wio­nych wspar­cia re­gi­men­tów ka­wa­le­rii zo­stało do­słow­nie zmie­cio­nych z po­wierzchni ziemi. Dwu­stu żoł­nie­rzy i pra­wie czte­ry­sta koni stra­ci­li­śmy w dwa­dzie­ścia mi­nut.

Ru­szy­li­śmy na ra­tu­nek żoł­nie­rzom, któ­rzy pa­dli w boju, żeby Ro­sja­nie nie zdo­łali do nich do­trzeć. Al­bert biegł obok mnie nie­ustra­sze­nie pod gra­dem kul i po­ma­gał mi iden­ty­fi­ko­wać tych ran­nych, któ­rych można było wy­nieść poza za­sięg po­ci­sków. Zgi­nął mój naj­bliż­szy przy­ja­ciel.

Pro­szę, po­dzię­kuj swo­jej przy­ja­ciółce Be­atrix za rady od­no­śnie do Al­berta. Już mniej gry­zie in­nych, a mnie w ogóle, kilka razu tylko skub­nął go­ści w moim na­mio­cie.

Maj i paź­dzier­nik pachną naj­ład­niej? Ja do­dał­bym jesz­cze gru­dzień: jo­dła, szron, dym ogni­ska, cy­na­mon. A je­śli cho­dzi o Twoją ulu­bioną pio­senkę… Wie­dzia­łaś, że „Za wzgó­rzami i da­leko stąd” to ofi­cjalny hymn Bry­gady Strzel­ców?

Wszy­scy wo­kół pa­dają ofia­rami roz­ma­itych cho­rób, tylko nie ja. Nie mam ob­ja­wów cho­lery, ani żad­nych in­nych przy­pa­dło­ści, które dzie­siąt­kują na­sze sze­regi. Czuję, że po­wi­nie­nem cho­ciaż po­uda­wać pro­blemy z żo­łąd­kiem, by za­cho­wać po­zory przy­zwo­ito­ści.

Co do za­targu o osła: ży­wię wiele współ­czu­cia dla Ca­irda i jego bez­wstyd­nej kla­czy, ale czuję się w obo­wiązku za­uwa­żyć, że przyj­ście na świat muła to wcale nie taki zły re­zul­tat. Muły są znacz­nie pew­niej­sze niż ko­nie, ogól­nie zdrow­sze, a co naj­waż­niej­sze, mają nie­zwy­kle wy­ra­zi­ste uszy. I wcale nie są uparte, do­póki od­po­wied­nio się je pro­wa­dzi. Za­pewne dziwi Cię moja wy­raźna sła­bość do mu­łów, spie­szę więc wy­ja­śnić, że jako dziecko mia­łem muła o imie­niu Hek­tor, na cześć muła wy­stę­pu­ją­cego w Ilia­dzie.

Nie ośmie­lił­bym pro­sić Cię, byś na mnie cze­kała, Pru, ale pro­szę Cię za to, byś znów do mnie na­pi­sała. Prze­czy­ta­łem Twój list nie­zli­czoną ilość razy. Te­raz, od­da­lona ode mnie o dwa ty­siące mil, je­steś znacz­nie bar­dziej rze­czy­wi­sta, niż by­łaś kie­dy­kol­wiek przed­tem.

Na za­wsze Twój,

Chri­sto­pher

PS. Za­łą­czam por­tret Al­berta.

Czy­ta­jąc, Be­atrix od­czu­wała na prze­mian tro­skę, wzru­sze­nie i roz­ba­wie­nie. Skoń­czyła lek­turę cał­ko­wi­cie ocza­ro­wana.

– Po­zwól mi od­pi­sać za sie­bie – po­pro­siła. – Jesz­cze je­den list. Pro­szę cię, Pru. Po­każę ci go, za­nim go wy­ślę.

Pru­dence ro­ze­śmiała się.

– Na­prawdę, to naj­głup­sza rzecz, jaką w ży­ciu… Och, no do­brze, od­pisz mu, je­śli cię to bawi.

Ko­lejne pół go­dziny Be­atrix po­świę­ciła na błahą po­ga­wędkę o tań­cach, go­ściach, któ­rzy na nie przy­byli, i naj­śwież­szych plot­kach z Lon­dynu. Wsu­nęła list od Chri­sto­phera Phe­lana do kie­szeni… i za­marła, gdy wy­czuła pal­cami nie­znany przed­miot. Me­ta­lowa rączka… i je­dwa­bi­ste wło­sie pędzla do go­le­nia. Zbla­dła, gdy zro­zu­miała, że nie­świa­do­mie za­brała go z ko­mody Chri­sto­phera.

Jej pro­blem po­wró­cił.

Zdo­łała się uśmiech­nąć i pod­trzy­my­wała roz­mowę z Pru­dence, choć w środku czuła bu­rzę.

Od czasu do czasu gdy była zde­ner­wo­wana lub zmar­twiona, wkła­dała do kie­szeni różne małe przed­mioty w skle­pach i re­zy­den­cjach są­sia­dów. Ro­biła tak od śmierci ro­dzi­ców. Za­zwy­czaj była tego zu­peł­nie nie­świa­doma, cza­sami jed­nak im­puls był tak silny, że po­ciła się i drżała, do­póki mu nie ule­gła.

Sama kra­dzież ni­gdy nie była kło­po­tem. To zwra­ca­nie dro­bia­zgów ich wła­ści­cie­lom przy­spa­rzało pro­ble­mów. Be­atrix z po­mocą ro­dziny za­wsze się to jed­nak uda­wało. Cza­sami jed­nak wy­ma­gało to wy­jąt­ko­wych sta­rań – wi­zyt skła­da­nych o zu­peł­nie nie­od­po­wied­niej po­rze dnia, wy­my­śla­nia naj­dzi­wacz­niej­szych wy­mó­wek, by móc wa­łę­sać się po czy­imś domu – to wszystko tylko umac­niało re­pu­ta­cję Ha­tha­wayów jako eks­cen­try­ków.

Na szczę­ście tym ra­zem odło­że­nie pędzla nie po­winno być trudne. Może go prze­cież zwró­cić przy na­stęp­nej wi­zy­cie u Au­drey.

– Chyba mu­szę się już ubrać – oświad­czyła w końcu Pru­dence.

Be­atrix bez wa­ha­nia sko­rzy­stała z oka­zji.

– Oczy­wi­ście. Ja mu­szę wra­cać do domu i do obo­wiąz­ków. – Uśmiech­nęła się i do­dała lek­kim to­nem: – Mam list do na­pi­sa­nia.

– Tylko wy­strze­gaj się dzi­wactw – po­le­ciła jej Pru­dence. – Miej na uwa­dze moją re­pu­ta­cję.