MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Życie bez maski - ebook
„Życie bez maski” to opowieść o kobiecie, która wiele razy musiała zaczynać od nowa. O stracie, samotności, rozczarowaniach, macierzyństwie, zamkniętych drzwiach i decyzjach podejmowanych mimo strachu. To nie jest historia bohaterki, która zawsze wiedziała, co robić. To historia zwykłej kobiety, która bała się, wątpiła, popełniała błędy — ale za każdym razem próbowała zrobić kolejny krok. Inspirowana prawdziwymi doświadczeniami książka pokazuje, że nie trzeba mieć całego planu, żeby zmienić swoje życie. Czasami wystarczy jedna decyzja. Jeden mały krok. Odwaga, która pojawia się dopiero wtedy, gdy zaczynamy działać. „Życie bez maski” jest dla każdego, kto choć raz pomyślał: „jest już za późno”, „nie dam rady” albo „tak już musi być”. Bo zamknięte drzwi nie zawsze oznaczają koniec. Czasami są początkiem zupełnie innej drogi.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Literatura faktu |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788398310703 |
| Rozmiar pliku: | 301 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
ROZDZIAŁ PIERWSZY
Walizka
“Niektóre podróże zaczynają się od kupienia biletu. Moja zaczęła się dużo wcześniej. Od utraty człowieka, który był całym moim światem.”
Nie pamiętam dokładnie dnia, w którym po raz pierwszy poczułam, że dzieciństwo dobiega końca. Pamiętam za to mojego tatę. Kiedy zamykam oczy, nadal widzę jego dłonie. Spracowane, mocne, zawsze zajęte. Potrafił naprawić niemal wszystko. Jeśli czegoś nie umiał, siadał, zastanawiał się chwilę i po prostu próbował, aż w końcu znajdował rozwiązanie. Jako dziecko byłam przekonana, że tacy ludzie się nie poddają. Że są jak stare drzewa. Mocno zakorzenione. Niewzruszone. Nie wiedziałam jeszcze, że nawet najsilniejsze drzewa czasem przegrywają z burzą.
Miałam piętnaście lat. To wiek, w którym człowiek powinien martwić się sprawdzianem z matematyki albo tym, czy koleżanka usiądzie obok niego w szkolnej ławce. Ja patrzyłam, jak mój tata gaśnie. Nie stało się to z dnia na dzień. To był powolny proces. Każdego tygodnia wydawał się trochę drobniejszy. Trochę bardziej zmęczony. Trochę bardziej zgarbiony. Patrzyłam na niego i nie potrafiłam zrozumieć, jak to możliwe, że ktoś tak silny może stawać się tak bezradny. Do dziś nie potrafię pogodzić w pamięci tych dwóch obrazów. Mężczyzny, który brał mnie na ręce. I człowieka, którego choroba zabierała mi kawałek po kawałku.
I człowieka, którego choroba odbierała kawałek po kawałku. Kiedy odszedł, świat nie zatrzymał się nawet na chwilę. Słońce wstało następnego dnia dokładnie tak samo. Ludzie szli do pracy. Autobusy jeździły według rozkładu. Ptaki śpiewały za oknem. Tylko ja miałam wrażenie, że wszystko powinno choć na moment zamilknąć. Jakby świat nie zauważył, że właśnie straciłam swojego najlepszego przyjaciela. Bo tym właśnie był dla mnie tata. Nie bohaterem z bajki. Nie ideałem. Najlepszym przyjacielem. Pierwszym człowiekiem, któremu ufałam bezgranicznie. Dopiero wiele lat później zrozumiałam, jak wielki prezent dostałam od życia. Nie każdy ma szczęście spotkać kogoś, przy kim może być sobą od pierwszego do ostatniego dnia. Ja miałam. I dlatego jego brak bolał tak bardzo. Po jego śmierci dorosłość nie zapytała mnie o zgodę. Po prostu usiadła obok mnie i została.
Mieszkaliśmy w bloku, w takim naszym M4. Miałam typowy pokój dziewczynki, z plakatami JUST5 i Backstreet Boys na ścianach. Jadło się tam poranne śniadania przy piosenkach płynących z radia. Nikt nikogo nie poganiał, nikt na nikogo nie krzyczał. Miłość rodziców była tak ogromna, że wypełniała każdy centymetr naszego mieszkanka.. Potem każdy szedł do swoich obowiązków. Ja do szkoły, a rodzice do miejsca, w którym prowadzili własną działalność gospodarczą. Nie było w niej wielkich biur ani eleganckich garniturów. Były za to silikonowe formy, zapach stearyny i dłonie ubrudzone od pracy. Powstawały tam znicze. Dla wielu były zwykłym produktem. Dla mnie były symbolem rodzinnej współpracy. Tata wykonywał najtrudniejszą część. Mama wykańczała każdy detal. A ja… Miałam swoje ważne zadanie. Razem z moją przyjaciółką Gosią układałyśmy knoty. Z niezwykłą dokładnością. Jakby od tego zależało powodzenie całego świata. Piszę to i wspominam… To był czas, którego nie da się cofnąć. Z przyjaciółką dzieliłyśmy nie tylko wspólną ławkę w klasie, ale również czas spędzony poza szkołą. Śmiałyśmy się. Rozmawiałyśmy o chłopcach. O szkole. O wszystkim i o niczym. Nie wiedziałam wtedy, że po latach właśnie te zwyczajne chwile będą dla mnie najcenniejszym wspomnieniem.
Bo szczęście bardzo rzadko wygląda spektakularnie. Najczęściej pachnie domem. Był jeszcze jeden obraz, który wraca do mnie bardzo często. Tata robiący wafle. A ja… podkradająca mleko w proszku. Byłam przekonana, że robię to tak sprytnie, że nigdy się nie zorientuje. Po latach przyznał mi z uśmiechem, że wiedział od samego początku. “- Skąd? - zapytałam zdziwiona.” Roześmiał się. “- Bo zawsze zostawiałaś poklejoną łyżkę.” To jedno zdanie zostało ze mną na zawsze. Nie dlatego, że dotyczyło mleka w proszku. Ale dlatego, że przypomniało mi, jak wygląda miłość. Czasem miłość wie. I udaje, że nie widzi. Po to, żeby dziecko mogło jeszcze chwilę wierzyć, że jest sprytniejsze od całego świata.
Kiedy dziś wracam myślami do tamtych lat, nie pamiętam drogich prezentów. Nie pamiętam modnych ubrań. Nie pamiętam rzeczy. Pamiętam ludzi. Rozmowy. Zapach domu. Śmiech i poczucie bezpieczeństwa. Dopóki był tata, wydawało mi się, że świat zawsze będzie miał swoje miejsce.
Kiedy odszedł… po raz pierwszy poczułam, że życie potrafi spakować człowiekowi walizkę, zanim zdąży zapytać, czy jest gotowy do podróży.
Usiądź na chwilę
Zamknij na moment oczy.
Nie myśl o tym, czego Ci brakuje.
Pomyśl o jednej osobie, dzięki której kiedyś czułaś się naprawdę bezpiecznie.
Może nadal jest obok Ciebie.
A może została już tylko we wspomnieniach.
Jeśli możesz…
powiedz jej dziś “dziękuję”.
Nigdy nie wiemy, ile takich okazji jeszcze przed nami.ROZDZIAŁ DRUGI
Pierwszy wyjazd
“Są takie chwile, w których człowiek nie wybiera odwagi. Wybiera jedyną drogę, jaka została.”
Po śmierci taty wydawało mi się, że najtrudniejsze już za mną. Myliłam się. Życie potrafi zaskakiwać wtedy, kiedy człowiek najbardziej potrzebuje chwili spokoju. Niedługo po maturze moja mama wyjechała za granicę. Nie dlatego, że chciała. Dlatego, że musiała. W naszym domu nigdy nie baliśmy się pracy. Ale były czasy, kiedy sama ciężka praca przestawała wystarczać. Pamiętam dzień, w którym mama zamknęła walizkę. Do dziś słyszę dźwięk przesuwanego zamka. Tak zwyczajny. A jednak od tamtej chwili wszystko miało wyglądać inaczej. Zostałam sama. Dziwnie jest wypowiadać te dwa słowa. Bo przecież miałam rodzinę. Miałam znajomych. Miałam dach nad głową. A jednak czułam się tak, jakby ktoś nagle wyjął ze świata osobę, do której mogłam zadzwonić z każdym problemem. Nie było telefonów komórkowych. Nie było komunikatorów. Nie było wiadomości wysyłanych jednym kliknięciem. Rozmawiałyśmy raz w tygodniu. Kilka minut. Każde słowo było cenne. Każde “u mnie wszystko dobrze” miało uspokoić tę drugą stronę. Dziś wiem, że obie mówiłyśmy to samo. I obie nie mówiłyśmy całej prawdy.
Przyszedł czas wyboru studiów. Brzmi poważnie. Jak decyzja, którą człowiek podejmuje świadomie. Ja nie podejmowałam świadomej decyzji. Ja się bałam. Bałam się tak bardzo, że trudno to dziś opisać. Pochodziłam z niewielkiej miejscowości. Miasto wydawało mi się innym światem. Nie znałam nikogo, kto usiadłby ze mną przy stole i powiedział: „- Zastanówmy się, co naprawdę chciałabyś robić.” Nie było internetu. Nie mogłam obejrzeć filmów o różnych zawodach. Nie mogłam przeczytać opinii studentów. Nie było mamy. Była tylko cisza. I ogromna odpowiedzialność, która nagle spadła na dziewczynę mającą ledwie osiemnaście lat. Wybrałam miasto dlatego, że wybierała je koleżanka. Dziś uśmiecham się na tę myśl. Wtedy wydawało mi się to najrozsądniejszą decyzją świata. Nie kierunek. Nie marzenia. Koleżanka. Koleżanka, z którą kiedyś dzieliłam pokój w internacie i z którą spędziłam mnóstwo czasu. Niekiedy także weekendy, gdy nie chciałyśmy jechać do domu, żeby uczyć się do sprawdzianów. Bo kiedy człowiek się boi, czasami wystarczy, że obok będzie ktoś znajomy. Pamiętam swój pierwszy dzień. Tramwaje. Światła na przejściach. Tłum ludzi. Hałas. Wszystko wydawało się ogromne. Patrzyłam na miasto z zachwytem i jednocześnie z lękiem. Czułam się jak dziewczynka, która przypadkiem trafiła do świata dorosłych. Nikt nie zauważył mojego strachu. Bo strach rzadko widać na twarzy. Najczęściej ukrywa się pod zwykłym uśmiechem. Studia okazały się inne, niż sobie wyobrażałam. Szybko zrozumiałam, że wybrałam kierunek, który nie był moim marzeniem. Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Ale pewnego egzaminu nie zdałam. Wtedy miałam poczucie, że nie było to do końca przypadkowe. Usłyszałam, że mogę podejść do poprawki. Potrzebowałam jednak pieniędzy. Kwoty, która dla wielu nie była wielka. Dla mnie była wtedy nieosiągalna. Mogłam poprosić mamę. Ale wiedziałam, jak ciężko pracuje. Nie umiałam. Do dziś nie wiem, czy była to duma, czy troska. Wiem tylko, że nie zadzwoniłam. Nie poprosiłam. I tym sposobem zakończył się pewien rozdział mojego życia. Zostałam skreślona z listy studentów. Musiałam opuścić akademik. Nie miałam planu. Miałam tylko jedną walizkę.
Walizka
“Niektóre podróże zaczynają się od kupienia biletu. Moja zaczęła się dużo wcześniej. Od utraty człowieka, który był całym moim światem.”
Nie pamiętam dokładnie dnia, w którym po raz pierwszy poczułam, że dzieciństwo dobiega końca. Pamiętam za to mojego tatę. Kiedy zamykam oczy, nadal widzę jego dłonie. Spracowane, mocne, zawsze zajęte. Potrafił naprawić niemal wszystko. Jeśli czegoś nie umiał, siadał, zastanawiał się chwilę i po prostu próbował, aż w końcu znajdował rozwiązanie. Jako dziecko byłam przekonana, że tacy ludzie się nie poddają. Że są jak stare drzewa. Mocno zakorzenione. Niewzruszone. Nie wiedziałam jeszcze, że nawet najsilniejsze drzewa czasem przegrywają z burzą.
Miałam piętnaście lat. To wiek, w którym człowiek powinien martwić się sprawdzianem z matematyki albo tym, czy koleżanka usiądzie obok niego w szkolnej ławce. Ja patrzyłam, jak mój tata gaśnie. Nie stało się to z dnia na dzień. To był powolny proces. Każdego tygodnia wydawał się trochę drobniejszy. Trochę bardziej zmęczony. Trochę bardziej zgarbiony. Patrzyłam na niego i nie potrafiłam zrozumieć, jak to możliwe, że ktoś tak silny może stawać się tak bezradny. Do dziś nie potrafię pogodzić w pamięci tych dwóch obrazów. Mężczyzny, który brał mnie na ręce. I człowieka, którego choroba zabierała mi kawałek po kawałku.
I człowieka, którego choroba odbierała kawałek po kawałku. Kiedy odszedł, świat nie zatrzymał się nawet na chwilę. Słońce wstało następnego dnia dokładnie tak samo. Ludzie szli do pracy. Autobusy jeździły według rozkładu. Ptaki śpiewały za oknem. Tylko ja miałam wrażenie, że wszystko powinno choć na moment zamilknąć. Jakby świat nie zauważył, że właśnie straciłam swojego najlepszego przyjaciela. Bo tym właśnie był dla mnie tata. Nie bohaterem z bajki. Nie ideałem. Najlepszym przyjacielem. Pierwszym człowiekiem, któremu ufałam bezgranicznie. Dopiero wiele lat później zrozumiałam, jak wielki prezent dostałam od życia. Nie każdy ma szczęście spotkać kogoś, przy kim może być sobą od pierwszego do ostatniego dnia. Ja miałam. I dlatego jego brak bolał tak bardzo. Po jego śmierci dorosłość nie zapytała mnie o zgodę. Po prostu usiadła obok mnie i została.
Mieszkaliśmy w bloku, w takim naszym M4. Miałam typowy pokój dziewczynki, z plakatami JUST5 i Backstreet Boys na ścianach. Jadło się tam poranne śniadania przy piosenkach płynących z radia. Nikt nikogo nie poganiał, nikt na nikogo nie krzyczał. Miłość rodziców była tak ogromna, że wypełniała każdy centymetr naszego mieszkanka.. Potem każdy szedł do swoich obowiązków. Ja do szkoły, a rodzice do miejsca, w którym prowadzili własną działalność gospodarczą. Nie było w niej wielkich biur ani eleganckich garniturów. Były za to silikonowe formy, zapach stearyny i dłonie ubrudzone od pracy. Powstawały tam znicze. Dla wielu były zwykłym produktem. Dla mnie były symbolem rodzinnej współpracy. Tata wykonywał najtrudniejszą część. Mama wykańczała każdy detal. A ja… Miałam swoje ważne zadanie. Razem z moją przyjaciółką Gosią układałyśmy knoty. Z niezwykłą dokładnością. Jakby od tego zależało powodzenie całego świata. Piszę to i wspominam… To był czas, którego nie da się cofnąć. Z przyjaciółką dzieliłyśmy nie tylko wspólną ławkę w klasie, ale również czas spędzony poza szkołą. Śmiałyśmy się. Rozmawiałyśmy o chłopcach. O szkole. O wszystkim i o niczym. Nie wiedziałam wtedy, że po latach właśnie te zwyczajne chwile będą dla mnie najcenniejszym wspomnieniem.
Bo szczęście bardzo rzadko wygląda spektakularnie. Najczęściej pachnie domem. Był jeszcze jeden obraz, który wraca do mnie bardzo często. Tata robiący wafle. A ja… podkradająca mleko w proszku. Byłam przekonana, że robię to tak sprytnie, że nigdy się nie zorientuje. Po latach przyznał mi z uśmiechem, że wiedział od samego początku. “- Skąd? - zapytałam zdziwiona.” Roześmiał się. “- Bo zawsze zostawiałaś poklejoną łyżkę.” To jedno zdanie zostało ze mną na zawsze. Nie dlatego, że dotyczyło mleka w proszku. Ale dlatego, że przypomniało mi, jak wygląda miłość. Czasem miłość wie. I udaje, że nie widzi. Po to, żeby dziecko mogło jeszcze chwilę wierzyć, że jest sprytniejsze od całego świata.
Kiedy dziś wracam myślami do tamtych lat, nie pamiętam drogich prezentów. Nie pamiętam modnych ubrań. Nie pamiętam rzeczy. Pamiętam ludzi. Rozmowy. Zapach domu. Śmiech i poczucie bezpieczeństwa. Dopóki był tata, wydawało mi się, że świat zawsze będzie miał swoje miejsce.
Kiedy odszedł… po raz pierwszy poczułam, że życie potrafi spakować człowiekowi walizkę, zanim zdąży zapytać, czy jest gotowy do podróży.
Usiądź na chwilę
Zamknij na moment oczy.
Nie myśl o tym, czego Ci brakuje.
Pomyśl o jednej osobie, dzięki której kiedyś czułaś się naprawdę bezpiecznie.
Może nadal jest obok Ciebie.
A może została już tylko we wspomnieniach.
Jeśli możesz…
powiedz jej dziś “dziękuję”.
Nigdy nie wiemy, ile takich okazji jeszcze przed nami.ROZDZIAŁ DRUGI
Pierwszy wyjazd
“Są takie chwile, w których człowiek nie wybiera odwagi. Wybiera jedyną drogę, jaka została.”
Po śmierci taty wydawało mi się, że najtrudniejsze już za mną. Myliłam się. Życie potrafi zaskakiwać wtedy, kiedy człowiek najbardziej potrzebuje chwili spokoju. Niedługo po maturze moja mama wyjechała za granicę. Nie dlatego, że chciała. Dlatego, że musiała. W naszym domu nigdy nie baliśmy się pracy. Ale były czasy, kiedy sama ciężka praca przestawała wystarczać. Pamiętam dzień, w którym mama zamknęła walizkę. Do dziś słyszę dźwięk przesuwanego zamka. Tak zwyczajny. A jednak od tamtej chwili wszystko miało wyglądać inaczej. Zostałam sama. Dziwnie jest wypowiadać te dwa słowa. Bo przecież miałam rodzinę. Miałam znajomych. Miałam dach nad głową. A jednak czułam się tak, jakby ktoś nagle wyjął ze świata osobę, do której mogłam zadzwonić z każdym problemem. Nie było telefonów komórkowych. Nie było komunikatorów. Nie było wiadomości wysyłanych jednym kliknięciem. Rozmawiałyśmy raz w tygodniu. Kilka minut. Każde słowo było cenne. Każde “u mnie wszystko dobrze” miało uspokoić tę drugą stronę. Dziś wiem, że obie mówiłyśmy to samo. I obie nie mówiłyśmy całej prawdy.
Przyszedł czas wyboru studiów. Brzmi poważnie. Jak decyzja, którą człowiek podejmuje świadomie. Ja nie podejmowałam świadomej decyzji. Ja się bałam. Bałam się tak bardzo, że trudno to dziś opisać. Pochodziłam z niewielkiej miejscowości. Miasto wydawało mi się innym światem. Nie znałam nikogo, kto usiadłby ze mną przy stole i powiedział: „- Zastanówmy się, co naprawdę chciałabyś robić.” Nie było internetu. Nie mogłam obejrzeć filmów o różnych zawodach. Nie mogłam przeczytać opinii studentów. Nie było mamy. Była tylko cisza. I ogromna odpowiedzialność, która nagle spadła na dziewczynę mającą ledwie osiemnaście lat. Wybrałam miasto dlatego, że wybierała je koleżanka. Dziś uśmiecham się na tę myśl. Wtedy wydawało mi się to najrozsądniejszą decyzją świata. Nie kierunek. Nie marzenia. Koleżanka. Koleżanka, z którą kiedyś dzieliłam pokój w internacie i z którą spędziłam mnóstwo czasu. Niekiedy także weekendy, gdy nie chciałyśmy jechać do domu, żeby uczyć się do sprawdzianów. Bo kiedy człowiek się boi, czasami wystarczy, że obok będzie ktoś znajomy. Pamiętam swój pierwszy dzień. Tramwaje. Światła na przejściach. Tłum ludzi. Hałas. Wszystko wydawało się ogromne. Patrzyłam na miasto z zachwytem i jednocześnie z lękiem. Czułam się jak dziewczynka, która przypadkiem trafiła do świata dorosłych. Nikt nie zauważył mojego strachu. Bo strach rzadko widać na twarzy. Najczęściej ukrywa się pod zwykłym uśmiechem. Studia okazały się inne, niż sobie wyobrażałam. Szybko zrozumiałam, że wybrałam kierunek, który nie był moim marzeniem. Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Ale pewnego egzaminu nie zdałam. Wtedy miałam poczucie, że nie było to do końca przypadkowe. Usłyszałam, że mogę podejść do poprawki. Potrzebowałam jednak pieniędzy. Kwoty, która dla wielu nie była wielka. Dla mnie była wtedy nieosiągalna. Mogłam poprosić mamę. Ale wiedziałam, jak ciężko pracuje. Nie umiałam. Do dziś nie wiem, czy była to duma, czy troska. Wiem tylko, że nie zadzwoniłam. Nie poprosiłam. I tym sposobem zakończył się pewien rozdział mojego życia. Zostałam skreślona z listy studentów. Musiałam opuścić akademik. Nie miałam planu. Miałam tylko jedną walizkę.
więcej..
