Książę Przesytu. Tom 4 - ebook

Epi­graf

Mą­dry, gdy pije, po­wi­nien się upić.

Upi­ciem chwilę są naj­słod­sze z młodu;

W mi­ło­ści, sła­wie, zło­cie, wi­nie sku­pić

Można na­dzieje lu­dzi i na­rodu…

Geo­rge Gor­don By­ron, Don Juan*

Niech to­ast wzniosą oczy twe,

a ja ci od­po­wiem oczyma;

lub zo­staw po­ca­łu­nek w szkle,

a ja nie będę szu­kać wina.

Ben Jon­son, To Ce­lia**

------------------------------------------------------------------------

1.

* Geo­rge Gor­don By­ron, Don Juan, tłum. Edward Po­rę­bo­wicz, War­szawa 1885, s. 136. Tekst do­stępny on­line w ser­wi­sie Po­lona: https://po­lona.pl/pre­view/9f93d676-9763-4fbd-a819-101f6f8026c0 .
2.

** tłum. wła­sne.Roz­dział 1

Lon­dyn, 20 li­sto­pada 1814 roku

Coś było nie tak. Lady Aga­tha Tem­pe­rance Hale wy­czuła to w chwili, gdy otwo­rzyła drzwi sa­lo­niku.

W nie­wiel­kim holu stał nie­zna­jomy. Był młody i ni­ski. Trzy­mał w rę­kach cy­lin­der, jakby cze­kał tu już od dłuż­szej chwili. Jego bla­do­ró­żowa cera, dwa wy­sta­jące przed­nie zęby i ner­wowy spo­sób, w jaki roz­glą­dał się na boki, spra­wiały, że przy­po­mi­nał szczura.

– Pro­szę wy­ba­czyć… – Skło­nił się na jej wi­dok. – Wy­gląda pani blado. Czy do­brze się pani czuje, panno…?

W ten uprzejmy spo­sób za­py­tał, jak się na­zywa, a strach prze­szył ją ni­czym ostrze. Tem­pe­rance wy­szła z sa­lo­niku do holu i skie­ro­wała się ku scho­dom.

– Flet­cher.

Mimo sza­leń­czo bi­ją­cego serca zmu­siła się do za­cho­wa­nia spo­koju. Świat znał ją jako lady Aga­thę Hale – tak ją przed­sta­wiano pod­czas przy­jęć kar­cia­nych i tak się do niej zwra­cano na ba­lach. Tylko papa znał dru­gie imię, które mama nadała jej na łożu śmierci… Tem­pe­rance, co zna­czy „umiar­ko­wa­nie” lub „wstrze­mięź­li­wość.” Tylko papa tak ją na­zy­wał, a po­nie­waż ko­chała go nad ży­cie, uwa­żała to za swoje praw­dziwe imię. Imię, któ­rego nie po­winna zdra­dzać.

Na­zwi­sko Flet­cher brzmiało obco na jej ję­zyku, lecz ten szczu­rzy nie­zna­jomy nie za­słu­gi­wał ani na po­zna­nie jej imie­nia, ani na choćby naj­mniej­szą wska­zówkę do­ty­czącą jej praw­dzi­wej toż­sa­mo­ści. Zwłasz­cza że agenci jej ma­co­chy mo­gli wciąż po­szu­ki­wać rze­komo Sza­lo­nej Dzie­dziczki, by wy­dać ją za okrut­nego lorda Bar­tho­lo­mewa Lang­stona – albo za­mknąć w za­kła­dzie dla obłą­ka­nych.

Męż­czy­zna naj­wy­raź­niej ocze­ki­wał ja­kie­goś wy­ja­śnie­nia, więc Tem­pe­rance do­dała:

– Je­stem nową to­wa­rzyszką pani Bar­ton.

Nie­zna­jomy po­now­nie się skło­nił.

– Ed­mund Sto­kes, do usług, pani. Je­stem kan­ce­li­stą syna pani Bar­ton. Pan Bar­ton po­pro­sił mnie, abym ode­brał do­ku­menty, które tu wczo­raj zo­sta­wił.

Tem­pe­rance uśmiech­nęła się sztywno. Czy wi­dział jej strach?

– Oczy­wi­ście. – Choć w jej gło­sie po­brzmie­wała uprzej­mość, cof­nęła się o jesz­cze je­den krok.

Małe oczka pana Sto­kesa omio­tły ją uważ­nie od stóp do głów.

– Pan Bar­ton ni­gdy o pani nie wspo­mi­nał.

Wszyst­kie in­stynkty krzy­czały, że grozi jej nie­bez­pie­czeń­stwo. Pan Sto­kes in­te­re­so­wał się nią zde­cy­do­wa­nie bar­dziej, niż wy­pa­dało ob­cemu męż­czyź­nie.

– Do­łą­czy­łam do pani Bar­ton do­piero w ze­szłym ty­go­dniu.

Tem­pe­rance cof­nęła się jesz­cze bli­żej scho­dów. Kostką wy­czuła pierw­szy sto­pień, nie za­mie­rza­jąc ani na chwilę od­wra­cać się do męż­czy­zny ple­cami. Kiedy zro­bił krok w jej stronę, serce omal nie wy­sko­czyło jej z piersi.

– Oba­wiam się, że nie czuję się naj­le­piej i mu­szę się po­ło­żyć – wy­mam­ro­tała.

– Oczy­wi­ście. Mam na­dzieję, że wkrótce się pani po­prawi.

Tem­pe­rance ski­nęła głową, od­wró­ciła się i ru­szyła po scho­dach tak spo­koj­nie, jak tylko po­tra­fiła. Do­piero gdy do­tarła na pół­pię­tro, obej­rzała się przez ra­mię. Pan Sto­kes na­dal ją ob­ser­wo­wał. Miał lekko prze­chy­loną głowę, a jego oczy zwę­ziły się w dwie wą­skie szparki. Kiedy po­spiesz­nie zmie­rzała do swo­jej sy­pialni, po­czuła to ca­łym swym je­ste­stwem: jej kry­jówka wła­śnie prze­stała być bez­pieczna.

Do końca dnia trwała przy oknie wy­cho­dzą­cym na ulicę. Pani Bar­ton za­pew­niała ją, że panu Sto­ke­sowi można ufać, po­nie­waż od dwóch lat pra­cuje w kan­ce­la­rii jej syna. Mimo to Tem­pe­rance wciąż była na­pięta jak struna. Jej ma­co­cha nie cof­nie się przed ni­czym, by prze­jąć spa­dek. Torba przy­go­to­wana na ucieczkę – z za­pa­sem ubrań, do­dat­kową parą bu­tów, cie­płą chu­stą, kil­koma mo­ne­tami oraz ka­wał­kiem chleba i sera – le­żała na łóżku. Tuż obok spo­czy­wała jej pe­lisa.

Sie­dząc na pa­ra­pe­cie, ob­ser­wo­wała nie­liczne po­wozy prze­jeż­dża­jące ulicą i prze­chod­niów spo­ra­dycz­nie prze­mie­rza­ją­cych tę skromną część mia­sta. Wkrótce po­po­łu­dnie ustą­piło miej­sca zmro­kowi, a prze­suwne okna ce­gla­nych do­mów przy Che­ap­side roz­bły­sły cie­płym świa­tłem.

Tego roku ostat­nia nie­dziela przed ad­wen­tem przy­pa­dała wy­jąt­kowo wcze­śnie. Była to już druga taka nie­dziela od śmierci jej papy, któ­rego pół­tora roku wcze­śniej za­brał udar. Tego dnia każda ro­dzina zbie­rała się ra­zem, by wy­mie­szać cia­sto na bo­żo­na­ro­dze­niowy pud­ding i wy­po­wie­dzieć ży­cze­nia na nad­cho­dzący rok. Papa za­wsze od­da­wał jej pierw­szeń­stwo przy mie­sza­niu. Za­my­kała wtedy oczy i ży­czyła so­bie no­wych ksią­żek, wię­cej czasu w jego la­bo­ra­to­rium oraz tego, by oj­ciec przez ko­lejny rok po­zo­stał zdrów.

Smu­tek prze­szył jej pierś ni­czym nóż. Osiem­na­ście mie­sięcy temu trzy­mała go za rękę, gdy jego pełne mi­ło­ści szare oczy spo­częły na niej po raz ostatni. Ból ni­gdy na­prawdę jej nie opu­ścił.

Tę­sk­niła za papą. Tę­sk­niła za świą­tecz­nymi przy­go­to­wa­niami w Au­ster Co­urt, które wła­śnie o tej po­rze za­czy­nał or­ga­ni­zo­wać. Tę­sk­niła za apa­ra­turą do swo­ich eks­pe­ry­men­tów z elek­trycz­no­ścią. Tę­sk­niła za swoją po­ko­jówką Mil­lie.

Tem­pe­rance ode­tchnęła z drże­niem, a na szy­bie osia­dła de­li­katna mgiełka. Wkrótce wróci do domu. Wróci do swo­ich do­świad­czeń, do Mil­lie, do wszyst­kiego, co przy­po­mi­nało jej uko­cha­nego ojca. Mu­siała się ukry­wać jesz­cze tylko do Bo­żego Na­ro­dze­nia, kiedy skoń­czy dwa­dzie­ścia je­den lat. Wów­czas ma­co­cha prze­sta­nie być jej prawną opie­kunką. Tem­pe­rance pod­pi­sze akt w kan­ce­la­rii pana Bar­tona i wej­dzie w po­sia­da­nie spadku po­zo­sta­wio­nego jej przez papę.

Ni­gdy wię­cej chłod­nego głosu lady Au­ster oznaj­mia­ją­cej, że jest „nie­zdolna do funk­cjo­no­wa­nia w to­wa­rzy­stwie”, twier­dzą­cej, że cierpi na „nie­zdrową fa­scy­na­cję elek­trycz­no­ścią” i „hi­ste­rię wy­wo­łaną nad­mierną lek­turą”. Ni­gdy wię­cej kłó­dek na drzwiach la­bo­ra­to­rium. Ni­gdy wię­cej lo­do­wa­tych dłoni Bar­tho­lo­mewa, lorda Lang­stona, za­ci­ska­ją­cych się na jej nad­garst­kach. Ni­gdy wię­cej szep­ta­nych gróźb o tym, na co mę­żom wolno so­bie po­zwa­lać wo­bec żon.

Wy­cią­gnęła z tego na­ukę. Przede wszyst­kim pra­gnęła nie­za­leż­no­ści i wol­no­ści. Ni­gdy nie wyj­dzie za mąż – ani za Lang­stona, ani za ko­go­kol­wiek in­nego.

Przy­szłość bę­dzie na­le­żeć wy­łącz­nie do niej.

Ko­la­cja upły­nęła spo­koj­nie i bez roz­mów. Pani Bar­ton już spała, gdy Tem­pe­rance wró­ciła na swoje miej­sce przy oknie. Wtedy zo­ba­czyła trzech męż­czyzn prze­cho­dzą­cych przez ulicę i kie­ru­ją­cych się w stronę domu pani Bar­ton. Żo­łą­dek ści­snął jej się ze stra­chu. To nie wró­żyło nic do­brego.

Tem­pe­rance wy­bie­gła na ko­ry­tarz, by pod­słu­chać, kim są przy­by­sze. Stam­tąd mo­gła spoj­rzeć w dół scho­dów, do holu, gdzie go­spo­dyni wła­śnie otwo­rzyła fron­towe drzwi.

– Czy lady Aga­tha Hale jest w domu? – za­py­tał je­den z trzech męż­czyzn. – Na­zy­wam się Finch.

Pan Finch był ni­skiego wzro­stu, a jego okrą­gła, nie­mal mat­czyna twarz spra­wiała za­ska­ku­jąco życz­liwe wra­że­nie. Dwu­rzę­dowy brą­zowy płaszcz z wełny opi­nał jego po­kaźny brzuch i sze­roką pierś. Trudno było oba­wiać się ko­goś o tak do­bro­dusz­nym wy­glą­dzie.

– Po­szu­kuję lady Aga­thy w imie­niu jej uko­cha­nej ma­co­chy – cią­gnął pan Finch. – Hra­biny Au­ster. Stan umy­słu jej pa­sier­bicy bu­dzi nie­po­kój za­równo u niej, jak i u jej le­ka­rza.

Tem­pe­rance po­czuła, jak jej serce za­miera.

Nikt nie wie­dział, że tu prze­bywa – poza pa­nem Bar­to­nem, jego matką i służbą. Pan Bar­ton był wier­nym radcą praw­nym jej ojca i chciał ją chro­nić. Co do tego nie miała naj­mniej­szych wąt­pli­wo­ści. Przez dwa ty­go­dnie, które spę­dziła w domu pani Bar­ton, nie po­ja­wił się tu ża­den gość. Nikt jej nie wi­dział, poza służbą… i pa­nem Sto­ke­sem wcze­śniej tego dnia.

Być może ni­gdy nie miała się prze­ko­nać, czy jej prze­czu­cie wzglę­dem pana Sto­kesa było trafne. Z pew­no­ścią jed­nak słusz­nie się nie­po­ko­iła. Ktoś przy­był tu­taj i szu­kał jej, uży­wa­jąc jej praw­dzi­wego na­zwi­ska…

Ist­niało tylko jedno wy­ja­śnie­nie.

Od­na­leźli ją. Przy­je­chali, by od­dać ją w ręce hra­biny Au­ster i Bar­tho­lo­mewa, zmu­sić do mał­żeń­stwa z nim, aby prze­jąć kon­trolę nad jej ma­jąt­kiem… A po­tem Bóg je­den ra­czy wie­dzieć, ile jesz­cze si­nia­ków po­kryje jej ciało.

A je­śli na­dal bę­dzie od­ma­wiać, za­mkną ją w Be­th­lem Royal Ho­spi­tal, zwa­nym Be­dlam.

W za­kła­dzie dla obłą­ka­nych.

Wszystko dla spadku war­tego trzy­dzie­ści ty­sięcy fun­tów.

Żo­łą­dek Tem­pe­rance ści­snął się bo­le­śnie. To był ko­niec.

Była w pu­łapce.

– Och, ja… ja… oba­wiam się, że za­szła po­myłka – wy­ją­kała go­spo­dyni. – Nie ma tu żad­nej ta­kiej damy. Do­bra­noc.

Pró­bo­wała za­mknąć drzwi, lecz za­nim zdą­żyła to zro­bić, wzrok pana Fin­cha po­wę­dro­wał ku scho­dom i na­po­tkał spoj­rze­nie Tem­pe­rance.

W tej sa­mej chwili z jego twa­rzy znik­nęła uprzejma, ser­deczna ma­ska, od­sła­nia­jąc praw­dzi­wego łowcę. Prze­ni­kliwe brą­zowe oczy. Zimne. In­te­li­gentne. Oczy psa tro­pią­cego.

Tem­pe­rance cof­nęła się chwiej­nie o krok.

Gdy go­spo­dyni usi­ło­wała za­trza­snąć drzwi, pan Finch pchnął skrzy­dło z taką siłą, że przy­gniótł ko­bietę do ściany. Za­dzi­wia­jąco szybki jak na swój ni­ski wzrost, już po chwili pę­dził po scho­dach, a jego dwaj to­wa­rzy­sze po­dą­żali tuż za nim.

Nie!

Tem­pe­rance rzu­ciła się bie­giem ko­ry­ta­rzem do swo­jej sy­pialni, po­rwała torbę przy­go­to­waną na ucieczkę i pe­lisę, po czym po­pę­dziła ku scho­dom dla służby. Le­d­wie czuła pod­łogę pod sto­pami. Le­d­wie sły­szała wła­sny ury­wany od­dech i tu­pot bu­tów trzech ści­ga­ją­cych ją męż­czyzn.

– Ko­niec ucieczki, lady Aga­tho!

Tem­pe­rance otwo­rzyła drzwi i rzu­ciła się w dół wą­skich ka­mien­nych scho­dów, z płu­cami ści­śnię­tymi pa­niką.

Od­dy­chaj. Po pro­stu od­dy­chaj. Od­dy­chaj… i bie­gnij.

Usi­ło­wała nie po­tknąć się na ko­lej­nym stop­niu, gdy ma­te­riał sukni plą­tał się wo­kół jej ko­stek. Nie­zgrab­nie na­rzu­cała na sie­bie pe­lisę. Do­piero wtedy miała wolne ręce, by unieść prze­klęte spód­nice. Jej prze­śla­dowcy byli szybsi, sil­niejsi i nie mu­sieli wal­czyć z war­stwami dam­skiego stroju. Tem­pe­rance pod­cią­gnęła spód­nice tak wy­soko, jak tylko się od­wa­żyła, i po­pę­dziła w dół scho­dów ile sił w no­gach.

– Lady Aga­tho! – do­bie­gło ją wo­ła­nie pana Fin­cha. – Pro­szę się za­trzy­mać!

Ani my­ślała.

Prze­mknęła ko­ry­ta­rzem służby i mi­nęła kuch­nię, gdzie ku­charka i po­my­waczka krzyk­nęły ze zdu­mie­nia. Na końcu przej­ścia szarp­nęła drzwi, wy­bie­gła na tylne po­dwó­rze, prze­mknęła przez furtkę i po­gnała ulicą w ciem­ność li­sto­pa­do­wej nocy.

Byli tuż za nią, lecz wciąż miała nie­wielką prze­wagę.

Na końcu ulicy obej­rzała się przez ra­mię. Trzy ma­sywne syl­wetki wy­pa­dły przez furtkę. Za­lała ją fala pa­nicz­nego stra­chu. Przy­spie­szyła. Skrę­ca­jąc za róg, omal nie po­śli­zgnęła się na ob­lo­dzo­nych ko­cich łbach, lecz roz­pacz­li­wym wy­sił­kiem od­zy­skała rów­no­wagę. Bie­gła da­lej. Płuca pa­liły ją ży­wym ogniem przy każ­dym łap­czy­wym od­de­chu, a w uszach dud­nił je­dy­nie sza­leń­czy rytm jej wła­snego serca.

Ulice mi­gały jej przed oczami, a za­bu­dowa zmie­niała się z każ­dym ko­lej­nym za­krę­tem, gdy pę­dziła przez Che­ap­side. Skromne fa­sady ustę­po­wały miej­sca bar­dziej ozdob­nym gzym­som i de­ko­ra­cjom. W oknach pa­liły się świa­tła, a za nimi za­pewne sie­działy szczę­śliwe ro­dziny. Ro­dziny ta­kie jak ta, którą utra­ciła.

Tem­pe­rance prze­bie­gała przez ko­lejne ulice, skrę­ca­jąc to w lewo, to w prawo, a po­tem znów w lewo przy każ­dym moż­li­wym rogu. Mu­siała zo­sta­wić pana Fin­cha i jego lu­dzi jak naj­da­lej za sobą, choć pierś bo­lała ją przy każ­dym od­de­chu, a nogi bła­gały o od­po­czy­nek.

Na szczę­ście o tak póź­nej po­rze i przy tak prze­ni­kli­wym chło­dzie ulice były nie­mal pu­ste. Mi­nęła je­dy­nie je­den po­wóz, któ­rego pa­sa­że­ro­wie pa­trzyli na nią z sze­roko otwar­tymi oczami. Spo­ra­dyczne świa­tło pa­da­jące z okien po­ma­gało jej od­na­leźć drogę, lecz poza tym pa­no­wały ta­kie ciem­no­ści, że czę­sto mu­siała zga­dy­wać, do­kąd bie­gnie.

Raz po raz oglą­dała się przez ra­mię, prze­ko­nana, że wi­dzi męż­czyzn wy­ła­nia­ją­cych się zza ko­lej­nych ro­gów, i zmu­szała wy­czer­pane ciało do dal­szego wy­siłku. Spód­nice i torba ją spo­wal­niały, po­liczki pło­nęły, gar­dło pie­kło od lo­do­wa­tego po­wie­trza, nogi od­ma­wiały po­słu­szeń­stwa – a mimo to brnęła na­przód.

Kiedy po dłu­giej, zda­ją­cej się nie mieć końca ucieczce wresz­cie się za­trzy­mała i obej­rzała się za sie­bie...

Nie było ich wi­dać.

Mimo to nie od­wa­żyła się uznać, że udało jej się ich zgu­bić.

Gdy od­zy­skała choć odro­binę ja­sno­ści umy­słu, ro­zej­rzała się wo­kół. Po obu stro­nach ulicy cią­gnęły się na­gie szkie­lety sze­re­go­wych do­mów w bu­do­wie. Wszę­dzie le­żały przy­kryte śnie­giem sterty ce­gieł i ziemi, de­ski oraz ka­mie­nie.

Gdzie ona wła­ści­wie była? Z pew­no­ścią nie w dziel­nicy, w któ­rej po­winna się zna­leźć córka hra­biego.

Zdła­wiw­szy na­ra­sta­jącą pa­nikę, szła da­lej. Co­raz czę­ściej śli­zgała się na bło­cie i lo­dzie, bo zmę­cze­nie cią­żyło jej w każ­dym mię­śniu. Była spra­gniona i spo­cona, choć lo­do­waty wiatr bez­li­to­śnie ci­skał jej w twarz płat­kami śniegu.

Do­tarła do końca dłu­giej ulicy peł­nej nie­do­koń­czo­nych do­mów. Nie mo­gła wie­dzieć, co czeka za ro­giem.

Świat eks­plo­do­wał.

W niebo wy­strze­liły roz­bły­ski zło­tego, błę­kit­nego, ró­żo­wego i po­ma­rań­czo­wego świa­tła, prze­ci­na­jąc po­wie­trze i wpa­da­jąc przez po­zba­wione szyb okna, pu­ste fra­mugi drzwi oraz nie­ukoń­czone ce­glane fa­sady no­wych bu­dyn­ków.

Tem­pe­rance za­chwiała się i omal nie upa­dła na ko­lana. Fa­jer­werki?

Tę­tent ga­lo­pu­ją­cych ko­pyt. Krzyki męż­czyzn. Tak wła­śnie wy­obra­żała so­bie wojnę.

Co tu się, na Boga, działo?

Od­zy­skała rów­no­wagę i znie­ru­cho­miała. Od­dech ugrzązł jej w gar­dle, gdy go­rącz­kowo prze­no­siła wzrok mię­dzy ciem­nymi za­ka­mar­kami, w któ­rych mo­gli się kryć jej prze­śla­dowcy, a eks­plo­zjami świa­tła roz­świe­tla­ją­cymi noc wo­kół niej. Co było groź­niej­sze – męż­czyźni ści­ga­jący ją uli­cami Lon­dynu czy na­głe roz­bły­ski fa­jer­wer­ków wy­bu­cha­ją­cych w ciem­no­ści?

Z kłę­bów dymu i ognia wy­rwał się ga­lo­pem ogromny koń. Jeź­dziec po­chy­lał się ni­sko nad jego kasz­ta­no­wym grzbie­tem, a poły płasz­cza po­wie­wały za nim ni­czym skrzy­dła. W jed­nej dłoni trzy­mał rzym­ską świecę, z któ­rej try­skały złote iskry. Twarz skry­wał ka­pe­lusz jeź­dziecki, a cie­nie cał­ko­wi­cie po­chła­niały jego rysy.

Tem­pe­rance po­winna była ucie­kać. Ale nie miała już sił. Jej ciało zdrę­twiało, a stopy zda­wały się przy­ro­śnięte do ziemi.

Za­raz umrze.

W ostat­niej chwili męż­czy­zna szarp­nął wo­dze, a ogromny wa­łach sta­nął dęba. Jeź­dziec utrzy­mał się jed­nak w sio­dle. Obok nich prze­mknęło na ko­niach pię­ciu męż­czyzn, je­den za dru­gim. Każdy trzy­mał wła­sny fa­jer­werk i wy­krzy­ki­wał coś gło­śno, nie­mal dziko. Te­raz wielki koń wy­da­wał się bar­dziej prze­ra­żony niż wcze­śniej. Po­now­nie wspiął się na tylne nogi, wy­trzesz­cza­jąc oczy, a jego tylne nogi roz­je­chały się na lo­dzie. Ru­nął na bok, przy­gnia­ta­jąc jeźdźca.

I na­gle wszystko uci­chło.

Przez chwilę Tem­pe­rance nie mo­gła po­ru­szyć na­wet pal­cem. Jej ciało było jak wy­kuta z lodu rzeźba. Ja­kimś cu­dem nie zgi­nęła.

Ale jeź­dziec i kasz­ta­no­waty koń mo­gli nie mieć tyle szczę­ścia.

Nogi zwie­rzę­cia le­żały pod dziw­nym ką­tem, a jego głowa gwał­tow­nie się uno­siła. Białka oczu były wy­raź­nie wi­doczne, noz­drza sze­roko roz­warte, a wo­kół wę­dzi­dła po­ja­wiła się piana. Wa­łach pry­chał gwał­tow­nie, wy­rzu­ca­jąc z sie­bie ury­wane, roz­pacz­liwe od­de­chy.

Męż­czy­zna zo­stał wy­rzu­cony z sio­dła na bok. Jedna noga utkwiła pod ko­niem, za­pewne za­plą­tana w strze­mię. Tu­łów miał nie­na­tu­ral­nie skrę­cony, a ru­do­brą­zowy płaszcz pod­wi­nął się aż do pasa i na­siąkł bło­tem oraz śnie­giem. Mru­gał szybko, wy­raź­nie oszo­ło­miony. Jęk­nął coś pod no­sem, może prze­kleń­stwo, nie do­sły­szała.

Para uno­siła się z jego ust i z ciała ogrom­nego ko­nia, ra­zem two­rzyli bez­ładną stertę.

Tem­pe­rance się ro­zej­rzała. Ulica była pu­sta.

– Za­mie­rza mi pani po­móc czy nie? – ode­zwał się na­gle jeź­dziec.

Od­chrząk­nęła, otrzą­sa­jąc się z resz­tek szoku.

– O-o-czy­wi­ście. – Pa­dła obok niego na ko­lana, a serce tłu­kło się w jej piersi jak osza­lałe. – Czy czuje pan nogę?

– Tak – od­parł, krzy­wiąc się przy pró­bie po­ru­sze­nia nią. – Ale nie mogę… nie mogę jej uwol­nić.

Ruch jeźdźca naj­wy­raź­niej spło­szył ko­nia. Zwie­rzę prych­nęło i roz­pacz­li­wie pró­bo­wało się pod­nieść, prze­bie­ra­jąc ko­py­tami. Tem­pe­rance cof­nęła się, żeby zro­bić mu miej­sce. Ko­lana drżały jej ze stra­chu przed tak ogrom­nym stwo­rze­niem. Na­gle koń w jed­nym nie­zgrab­nym, gwał­tow­nym ru­chu sta­nął na nogi. Za­chwiał się, po czym po­mknął przed sie­bie. Tem­pe­rance pa­trzyła, jak ga­lo­puje ulicą. Ja­kieś trzy­dzie­ści jar­dów da­lej wo­kół świa­teł zgro­ma­dziło się kilku męż­czyzn – za­pewne tam koń­czył się wy­ścig.

Od­wró­ciła się z po­wro­tem do le­żą­cego męż­czy­zny.

Te­raz mo­gła przyj­rzeć mu się do­kład­niej. Miał za­pewne nie­wiele po­nad trzy­dzie­ści lat, może nieco mniej. Spod gę­stych ru­da­wo­brą­zo­wych brwi pa­trzyły na nią brą­zowe oczy. Ka­pe­lusz z bo­bro­wego filcu le­żał kilka stóp da­lej w bło­cie. Płaszcz pod­wi­nął mu się aż do pasa, od­sła­nia­jąc po­tężne uda opięte ja­snymi bry­cze­sami z je­le­niej skóry oraz wy­so­kie, lśniące czarne buty.

Tem­pe­rance wstrzy­mała od­dech. Nie po­tra­fiła od­wró­cić wzroku od znie­wa­la­ją­cego jeźdźca. Rzeź­bione rysy twa­rzy pod roz­wia­nymi ko­smy­kami wło­sów w ko­lo­rze ciem­nego miodu. Wy­so­kie ko­ści po­licz­kowe. Mocno za­ry­so­wana szczęka. Pełne, zmy­słowe usta… Zda­wał się męż­czy­zną, któ­rzy przy­wykł się­gać po to, co czego pra­gnął. W mroku jego oczy wy­da­wały się nie­mal czarne. Błysz­czało w nich coś nie­bez­piecz­nego, coś, co wy­wo­łało w jej wnę­trzu nie­zro­zu­miałe drże­nie. Był w nich głód, su­rowy, nie­skry­wany, nie­mal pier­wotny.

– Czy za­mie­rza mi pani po­móc wstać, czy zo­stawi mnie tu­taj, bym bo­ha­ter­sko sko­nał w bło­cie, nie­ko­chany i nie­opła­kany? – burk­nął.

Tem­pe­rance prze­łknęła ślinę. Och, był nie­bez­pieczny. I ku­szący. Jak ina­czej wy­ja­śnić to, że od do­brych dzie­się­ciu mi­nut nie mo­gła prze­stać się w niego wpa­try­wać?

Ale czy po­winna mu po­móc? Z jed­nej strony dla mło­dej, nie­za­męż­nej ko­biety do­ty­ka­nie ob­cego męż­czy­zny w miej­scu pu­blicz­nym było nie do po­my­śle­nia. Z dru­giej ta jedna za­sada do­brego wy­cho­wa­nia zda­wała się błaha wo­bec znacz­nie po­waż­niej­szego uchy­bie­nia, ja­kim było sa­motne prze­by­wa­nie mło­dej nie­za­męż­nej ko­biety na ulicy po zmroku.

A poza tym nie mo­gła zo­sta­wić ran­nego czło­wieka bez po­mocy.

– Oczy­wi­ście – po­wie­działa uprzej­mie. Ostroż­nie od­sta­wiła torbę z rze­czami na chod­nik i wy­cią­gnęła do niego rękę.

Tem­pe­rance nie miała na so­bie rę­ka­wi­czek ani czepka, na­wet szala. Pa­da­jący śnieg kłuł jej nagą skórę ni­czym ty­siące igieł. Kiedy męż­czy­zna ujął jej dłoń w swoją odzianą w rę­ka­wiczkę, uczu­cie lo­do­wa­tego chłodu na­gle ustą­piło miej­sca go­rącu. Po­czuła mięk­kość je­le­niej skóry, za­pach no­wego nu­buku. W sła­bym świe­tle do­strze­gła sy­gnet ozdo­biony her­bem ro­do­wym. Przed­sta­wiał dzika.

Po karku prze­biegł jej dreszcz. Był ary­sto­kratą. Ja­kie było praw­do­po­do­bień­stwo, że ją roz­po­zna? Nie przy­po­mi­nała so­bie, by spo­tkała go pod­czas swo­jego pierw­szego i je­dy­nego se­zonu to­wa­rzy­skiego po­nad dwa lata temu, lecz w bar­dziej kon­wen­cjo­nal­nych oko­licz­no­ściach wy­glą­dałby z pew­no­ścią znacz­nie bar­dziej dys­tyn­go­wa­nie.

Męż­czy­zna skrzy­wił się z bólu. Tem­pe­rance od­ru­chowo uklę­kła obok niego, wsu­nęła jedno ra­mię pod jego pa­chę, a drugą dłoń oparła na jego ple­cach. Przy jego po­mocy unio­sła go do po­zy­cji sie­dzą­cej, po czym prze­su­nęła się na bok i nad­sta­wiła mu ra­mię, by mógł wstać.

Do­piero te­raz uświa­do­miła so­bie, o ile jest od niej wyż­szy. Był zresztą nie tylko wyż­szy, lecz także znacz­nie szer­szy w ra­mio­nach i bar­dziej umię­śniony. Po raz pierw­szy w ży­ciu męż­czy­zna opie­rał się o nią ca­łym cię­ża­rem ciała. Po­wi­nien jej cią­żyć, a jed­nak wy­dał się za­ska­ku­jąco przy­jemny.

– Niech to dia­bli, wła­śnie kosz­to­wała mnie pani for­tunę – mruk­nął, gdy pro­wa­dziła go, wy­raź­nie uty­ka­ją­cego na jedną nogę, ku ścia­nie naj­bliż­szego domu.

Do­piero gdy zła­pała od­dech, do­tarło do niej z całą mocą, że wy­czuwa od niego silną woń al­ko­holu.

Na chwilę za­bra­kło jej słów. Jak śmiał ją o coś ta­kiego oskar­żać? I to jesz­cze bę­dąc pod wpły­wem trunku!

– Ja pana kosz­to­wa­łam? – obu­rzyła się. – Prze­cież to pan omal mnie nie za­bił! Pan i pań­ski koń!

Po­czu­cie winy i strach bły­ska­wicz­nie ustą­piły miej­sca gnie­wowi. Być może spra­wiła to ucieczka przed pa­nem Fin­chem. A może na­gro­ma­dzone przez ostat­nie dwa ty­go­dnie na­pię­cie i nie­po­kój. Albo bez­sil­ność i upo­ko­rze­nia, któ­rych do­świad­czała przez ostat­nie mie­siące po śmierci papy. Zdrada je­dy­nej ro­dziny, jaka jej po­zo­stała – ma­co­chy i jej sio­strzeńca, lorda Bar­tho­lo­mewa Lang­stona.

Pchana wście­kło­ścią, wska­zała ręką ulicę.

– Co to za ab­surd? Fa­jer­werki? Wy­ścigi? W środku nocy i w peł­nym ga­lo­pie? Po co? Dla pie­nię­dzy?

– Męż­czy­zna musi cza­sem po­czuć, że żyje – burk­nął. – To miał być mój ostat­nia sza­leń­cza przy­goda. Moja ulu­biona roz­rywka. A więc, moja droga, jest mi pani coś winna.

Cóż za bez­gra­niczna bez­czel­ność!

– Je­stem panu coś winna? To nie­do­rzeczne! Musi pan być pi­jany!

– Być może. Ale to jedna z przy­jem­no­ści ży­cia. Po­dob­nie jak to…

Po­chwy­cił ją w ra­miona i za­nim zdą­żyła za­pro­te­sto­wać, po­ca­ło­wał.

Może spra­wiło to jego sze­ro­kie ciało, które oto­czyło ją cie­płem i po­czu­ciem bez­pie­czeń­stwa, od­gra­dza­jąc od ca­łego świata. Tem­pe­rance ule­gła grze­chowi jego mięk­kich ust i nie ode­pchnęła go od razu.

Przez dłuż­szą chwilę przy­ci­skał usta do jej ust. Pach­niał skórą, mo­krą wełną, ko­niem, drze­wem san­da­ło­wym, wa­ni­lią i dro­gim al­ko­ho­lem – za­pa­chami do­brze jej zna­nymi, a jed­nak te­raz prze­mie­nio­nymi w coś zu­peł­nie no­wego. Smak jego ust prze­szył ją dresz­czem ra­do­ści i roz­ko­szy, który do­tarł aż do szpiku ko­ści.

Kiedy wresz­cie zna­la­zła w so­bie siłę, by oprzeć dło­nie o jego pierś i od­su­nąć go od sie­bie, dy­szała ciężko. On rów­nież.

Jego ciemne spoj­rze­nie spo­czy­wało na jej ustach, a na przy­stoj­nej twa­rzy błą­kał się pe­łen uzna­nia uśmiech.

– Jak pan śmiał?! – za­wo­łała Tem­pe­rance, czu­jąc, jak po­liczki płoną jej ży­wym ogniem.

Męż­czy­zna par­sk­nął śmie­chem.

– To tylko nie­wielka za­płata za ból i cier­pie­nie, któ­rego mi pani przy­spo­rzyła. Mu­szę przy­znać, że cał­kiem sa­tys­fak­cjo­nu­jąca za­płata.

– Nie po­wi­nien pan tak mó­wić. Za­cho­wuje się pan w spo­sób zu­peł­nie nie­godny dżen­tel­mena!

– Czy ma już pani plany na dzi­siej­szy wie­czór? – za­py­tał nie­zna­jomy, cał­ko­wi­cie igno­ru­jąc jej słowa.

– Słu­cham?

– Młoda, piękna ko­bieta sama w środku nocy w Cler­ken­well. Bez czepka, bez rę­ka­wi­czek… bez przy­zwo­itki. – Uśmiech­nął się sze­roko. – Jest pani ulicz­nicą, prawda?

Krew za­sty­gła Tem­pe­rance w ży­łach.

To bez­czelne przy­pusz­cze­nie ode­brało jej resztki tchu. Wście­kłość ude­rzyła w nią ni­czym wez­brana fala i za­nim zdą­żyła się opa­no­wać, jej ręka wy­strze­liła w górę i…

Spo­licz­ko­wała go.

Głowa nie­zna­jo­mego od­sko­czyła w bok, a dłoń Tem­pe­rance za­pie­kła ży­wym ogniem. Jego skóra była go­rąca, twarda i gładka, z le­d­wie wy­czu­wal­nym śla­dem za­ro­stu. Nie po­winna była pa­lić jej aż tak mocno.

– Nie je­stem żadną ulicz­nicą! – wy­krzyk­nęła, a obu­rze­nie pul­so­wało w każ­dej kro­pli jej krwi. – A pan… pan… Jest pan czło­wie­kiem zu­peł­nie nie­li­czą­cym się z kon­se­kwen­cjami! Ob­raża pan ko­biety, na­raża wszyst­kich wo­kół i sa­mego sie­bie! Jest ciemno, czuć od pana al­ko­hol, omal nie za­bił pan mnie i tego pięk­nego zwie­rzę­cia! A mo­gło być jesz­cze go­rzej, pa­nie nik­czem­niku. Co by było, gdyby na pań­skiej dro­dze zna­la­zło się dziecko albo star­sza osoba? Pę­dzi pan uli­cami jak czło­wiek ucie­ka­jący… przed czym? Przed du­chami? Wspo­mnie­niami? A może jest pan tak śmier­tel­nie znu­dzony swoim bo­ga­tym, pu­stym ży­ciem, że nie po­trafi ustać spo­koj­nie choćby przez chwilę?

Męż­czy­zna gwał­tow­nie od­chy­lił głowę, jakby spo­licz­ko­wała go po raz drugi. Uśmiech znik­nął z jego twa­rzy. Za cza­ru­jącą ma­ską uwo­dzi­ciela i roz­pust­nika kryło się coś zu­peł­nie in­nego. Praw­dziwy ból.

A za­raz po­tem gniew.

Nik­czem­nik, jak go na­zwała, otwo­rzył usta, naj­wy­raź­niej go­tów od­po­wie­dzieć ciętą ri­po­stą, lecz za­nim zdą­żył wy­do­być z sie­bie choć słowo, za jej ple­cami roz­legł się od­głos kro­ków.

O nie!

Tem­pe­rance od­wró­ciła się gwał­tow­nie. Strach po­now­nie ści­snął jej serce i spa­ra­li­żo­wał nie­mal wszyst­kie mię­śnie. Była pewna, że od­na­leźli ją trzej prze­śla­dowcy. Ale to był tylko je­den męż­czy­zna. Je­den z to­wa­rzy­szy nie­zna­jo­mego biegł w ich stronę. Poły ja­sno­sza­rego płasz­cza fur­ko­tały za nim na wie­trze, a jedną ręką przy­trzy­my­wał ka­pe­lusz jeź­dziecki.

A Tem­pe­rance nie mo­gła so­bie po­zwo­lić na ry­zyko.

Co, je­śli tam­ten męż­czy­zna ją roz­po­zna? Cały Lon­dyn wie­dział o po­szu­ki­wa­niach Sza­lo­nej Dzie­dziczki, a za jej od­na­le­zie­nie obie­cano po­kaźną na­grodę.

A je­śli obaj uznali ją za ulicz­nicę? Co wtedy? Czy ten bru­tal mógłby pró­bo­wać zmu­sić ją, by po­je­chała z nimi?

Nie. Mu­siała uciec, za­nim ko­lejna osoba spró­buje prze­jąć kon­trolę nad jej lo­sem.

Tem­pe­rance chwy­ciła torbę i po­spiesz­nie skrę­ciła w ciemną uliczkę.

– Pro­szę za­cze­kać! – do­bie­gło ją wo­ła­nie pierw­szego męż­czy­zny. – Do­kąd pani idzie? Pro­szę chwilę po­cze­kać!

Zi­gno­ro­wała go. Obo­lałe nogi od­ma­wiały po­słu­szeń­stwa przy każ­dym kroku, lecz zmu­szała się do dal­szego biegu. Skrę­cała raz w lewo, raz w prawo, klu­cząc noc­nymi za­uł­kami, byle tylko zgu­bić po­ścig.

Do­kąd wła­ści­wie miała się udać? Miała przy so­bie za­le­d­wie kilka mo­net. Za mało, by utrzy­mać się przez cały mie­siąc.

W pa­mięci na­gle po­ja­wiło się wspo­mnie­nie. Czy nie czy­tała nie­dawno w ga­ze­tach o przy­tułku dla ko­biet w Whi­te­cha­pel?

Whi­te­cha­pel…

Dziel­nica pełna prze­stęp­ców, ta­jem­nic i nie­bez­pie­czeństw. Miej­sce kłamstw i de­spe­ra­cji. Miej­sce, do któ­rego córka hra­biego i dzie­dziczka po­kaź­nego ma­jątku pod żad­nym po­zo­rem nie po­winna się za­pusz­czać.

A za­tem wła­śnie tam mu­siała się ukryć.Roz­dział 6

Tem­pe­rance wpa­dła do ga­bi­netu księ­cia, ciężko dy­sząc. Prze­szu­kała, jak jej się zda­wało, każdy po­kój w roz­le­głej lon­dyń­skiej re­zy­den­cji i już kilka mi­nut temu stra­ciła z oczu za­równo Jego Ksią­żęcą Mość, jak i Ja­mesa. Wresz­cie zna­la­zła jed­nego z nich… lecz nie tego, któ­rego miała na­dzieję od­na­leźć.

Całe ciało mro­wiło ją tak, jakby zo­stała po­cięta mnó­stwem drob­nych ostrzy wsku­tek kilku wstrzą­sów, któ­rych do­świad­czyła w sa­lo­nie.

Pierw­szy prze­żyła, gdy do­tarło do niej, że już wcze­śniej po­znała Ar­chi­balda, księ­cia Enve­igh. Zo­stali so­bie przed­sta­wieni w Al­mack’s, a póź­niej tań­czyli ra­zem pod­czas wiej­skiego kon­tre­dansa na balu wy­da­nym przez księżną Ash­ton. Był jed­nym z nie­licz­nych dżen­tel­me­nów, któ­rzy oka­zy­wali szczere za­in­te­re­so­wa­nie jej roz­wa­ża­niami o fi­lo­zo­fii przy­rody, za­miast uzna­wać je za coś nie­sto­sow­nego. Na szczę­ście nie wspo­mniał ani o tańcu, ani o jej za­in­te­re­so­wa­niu na­uką, mo­gła więc je­dy­nie mieć na­dzieję, że ani jej nie pa­mięta, ani nie roz­po­znał.

Dru­gim wstrzą­sem oka­zał się wi­dok Ja­mesa mie­rzą­cego z na­ła­do­wa­nego pi­sto­letu naj­pierw do niej, a po­tem do So­phie. Zmro­ziło jej krew w ży­łach, wszyst­kie mię­śnie ze­sztyw­niały, a od­dech ugrzązł gdzieś po­mię­dzy gar­dłem a płu­cami. Do­sko­nale znała to uczu­cie – ta­kie samo, ja­kie bu­dziły w niej palce Bar­tho­lo­mewa bo­le­śnie za­ci­ska­jące się na jej nad­garstku.

Trze­cim wstrzą­sem był gniewny wy­buch księ­cia Ec­cess. Przez ostatni ty­dzień ob­ser­wo­wała, jak usi­łuje od­zy­skać rów­no­wagę i jak z dnia na dzień ga­śnie w nim po­czu­cie hu­moru, które tak ją urze­kło pod­czas ich pierw­szego spo­tka­nia. Po­cząt­kowo wy­dał jej się bły­sko­tliwy, skryty i opa­no­wany. Jako gu­wer­nantka jego pod­opiecz­nych po­znała jed­nak czło­wieka zgorzk­nia­łego, zdy­stan­so­wa­nego i chłod­nego. Ale to, co zo­ba­czyła dziś, wy­kra­czało da­leko poza tę me­lan­cho­lię. Być może miała ra­cję… ucie­kał przed wła­snymi de­mo­nami. Czy w końcu go do­pa­dły?

A jed­nak Tem­pe­rance nie mo­gła za­prze­czyć, że od­po­wie­dzial­ność za Ja­mesa spo­czy­wała na niej. Książę pod­dał ją pró­bie, chcąc się prze­ko­nać, czy dzieci po­tra­fią za­cho­wy­wać się od­po­wied­nio w to­wa­rzy­stwie, a Ja­mes wy­raź­nie tej pró­bie nie spro­stał. Go­niła za nimi, roz­pacz­li­wie pra­gnąc na­pra­wić to, co ze­psuła.

A to, co zo­ba­czyła w ga­bi­ne­cie, spra­wiło, że ogar­nęło ją jesz­cze więk­sze przy­gnę­bie­nie.

Książę Ec­cess prze­trzą­sał jedną z szu­flad biurka. Po chwili wy­cią­gnął bu­telkę cze­goś, co wy­glą­dało na ko­niak, i zna­lazł kor­ko­ciąg. Za­miast zmie­rzyć się z tym, co go drę­czyło, po raz ko­lejny szu­kał uko­je­nia w al­ko­holu. Po ty­go­dniu spę­dzo­nym z dziećmi wie­działa już, jak bar­dzo ko­chają swo­jego opie­kuna i jak chęt­nie go na­śla­dują, zwłasz­cza Ja­mes.

– Wa­sza Ksią­żęca Mość, my­śla­łam, że prze­stał pan pić – po­wie­działa.

Książę gwał­tow­nie od­wró­cił głowę w jej stronę, a na jego twa­rzy ma­lo­wało się po­czu­cie winy czło­wieka przy­ła­pa­nego na go­rą­cym uczynku.

Kiedy ru­szyła w jego kie­runku, książę za­czął się co­fać ni­czym skar­cone dziecko. Ustę­po­wał krok za kro­kiem, aż oparł się o ścianę, która od­cięła mu drogę od­wrotu, a mimo to Tem­pe­rance na­dal szła na­przód, wy­cią­ga­jąc rękę po bu­telkę.

– Pro­szę mi ją od­dać.

Książę zmru­żył oczy.

– Panno Fields, za­po­mina się pani. Je­stem pani pra­co­dawcą.

I oto zna­lazł się za­le­d­wie krok od niej. Gdy Tem­pe­rance się­gnęła po bu­telkę, jej dłoń na­po­tkała pustkę. Książę rzu­cił się w prze­ciwną stronę, a ona ru­szyła za nim.

Krą­żyli po ga­bi­ne­cie ni­czym dzieci ba­wiące się w berka. Dłu­gie, cięż­kie spód­nice plą­tały się wo­kół ko­stek Tem­pe­rance, utrud­nia­jąc każdy krok. Mimo wzro­stu i po­staw­nej syl­wetki książę był szybki, po­ru­szał się z nie­mal zwie­rzęcą gra­cją, taką samą, jaką do­strze­gła, gdy do­sia­dał kasz­ta­no­wego ko­nia.

Ale kiedy Tem­pe­rance okrą­żyła biurko, jego noga za­ha­czyła o me­bel i książę się po­tknął – a to wy­star­czyło. Chwy­ciła chłodną szyjkę bu­telki, sama zdu­miona, że udało jej się prze­chy­trzyć ko­goś tak sil­nego i zwin­nego, i jed­nym szarp­nię­ciem wy­rwała mu ją z rąk.

– Pro­szę mi ją od­dać, panno Fields – wark­nął książę.

Przy­ci­ska­jąc bu­telkę do piersi, od­wró­ciła się na pię­cie i umknęła. Spód­nice za­sze­le­ściły wo­kół jej nóg, gdy prze­mknęła mię­dzy me­blami, wy­mi­ja­jąc krze­sła i sto­liki.

Sły­szała za sobą cięż­kie kroki; nie­mal czuła cie­pło jego ciała. Serce wa­liło jej o że­bra, gdy na­gle czy­jaś dłoń za­ci­snęła się na jej łok­ciu i ob­ró­ciła ją gwał­tow­nie.

Tem­pe­rance po­spiesz­nie scho­wała bu­telkę za plecy.

Książę Ec­cess gó­ro­wał nad nią ni­czym góra – rów­nie za­pie­ra­jący dech w pier­siach, co bu­dzący lęk. Na­pie­rał na nią, aż, co­fa­jąc się, oparła się ple­cami o twardy re­gał z książ­kami. Książę po­chy­lał się nad nią, co naj­mniej o głowę wyż­szy, ni­czym dra­pież­nik, który wresz­cie do­padł swoją zdo­bycz. Jego spoj­rze­nie było dzi­kie; oczy mie­niły się od­cie­niami brązu nie­mal prze­cho­dzą­cego w czerń, błysz­czały in­ten­syw­no­ścią, gło­dem i pra­gnie­niem, które już wcze­śniej w nim do­strze­gła.

Choć przy­pie­rał ją do kąta, Octa­vius trzy­mał ręce opusz­czone wzdłuż ciała i nie wy­ko­nał na­wet naj­mniej­szego ru­chu w stronę bu­telki, którą Tem­pe­rance ści­skała za ple­cami. A prze­cież jego dłu­gie ra­miona po­zwo­li­łyby mu bez trudu wy­rwać ją jej z rąk. Za­miast tego stał przed nią, a jego spo­kój bu­dził w niej to samo po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa, któ­rego do­znała w jego ra­mio­nach tam­tej ciem­nej nocy, gdy spo­tkali się po raz pierw­szy.

Tem­pe­rance sta­rała się nie my­śleć. Pro­blem po­le­gał na tym, że wtedy za­czy­nała czuć, a na to zde­cy­do­wa­nie nie po­winna so­bie po­zwa­lać. Po­chy­lił się bli­żej, wcią­gnęła w płuca jego cu­downy, mę­ski za­pach – skóry, drzewa san­da­ło­wego i wa­ni­lii. Jego usta zbli­żały się co­raz bar­dziej, a ona przy­po­mniała so­bie ich miękki, zmy­słowy do­tyk na swo­ich war­gach. Bra­ko­wało jej tchu. Cała jej uwaga, całe jej je­ste­stwo sku­piło się na ustach.

Nie mo­gła jed­nak ulec tym pra­gnie­niom. Nie po raz drugi. Obie­cała so­bie, że nie po­zwoli mu prze­kro­czyć tej gra­nicy.

Gdy jego twarz była już tak bli­sko, Tem­pe­rance za ple­cami mo­co­wała się z kor­kiem. Na chwilę przed tym, jak ich usta miały się ze­tknąć, wy­cią­gnęła go z szyjki bu­telki, od­wró­ciła na­czy­nie do góry dnem i wy­lała jego za­war­tość pro­sto na pod­łogę.

Po­kój wy­peł­nił plusk al­ko­holu wsią­ka­ją­cego w dy­wan oraz ostry za­pach dro­giego ko­niaku.

Książę Ec­cess wy­dał z sie­bie gar­dłowy po­mruk i rzu­cił się, by ode­brać jej bu­telkę, pró­bu­jąc oca­lić choć ostat­nie kro­ple trunku, lecz było już za późno.

Do­piero wtedy cof­nął się o krok, a jego twarz przy­brała wy­raz de­spe­rac­kiej fu­rii.

– Czy ma pani po­ję­cie, jak cenny był ten ko­niak? – wy­buch­nął. – Mu­sia­łem prze­my­cić go z Fran­cji za po­śred­nic­twem kilku kom­plet­nie nie­wia­ry­god­nych lu­dzi, ry­zy­ku­jąc wła­sną re­pu­ta­cję, a pani wy­lewa go na pod­łogę, jakby to były po­myje?

– Pań­ski pod­opieczny przed chwilą wy­ce­lo­wał na­ła­do­waną broń w So­phie – od­cięła się Tem­pe­rance, a jej dło­nie drżały. – Po­nie­waż na­uczył się od pana, że kiedy sprawy się kom­pli­kują, dzia­łamy, nie za­sta­na­wia­jąc się nad tym, kto może ucier­pieć. Pan pę­dzi uli­cami z fa­jer­wer­kami, on wy­ma­chuje pi­sto­le­tami wśród dzieci. Staje się taki jak pan, Wa­sza Ksią­żęca Mość!

Spo­dzie­wała się, że za­cznie się spie­rać, lecz on za­milkł, po czym spu­ścił głowę i ski­nął nią po­woli.

– Wiem.

Ta na­gła ule­głość, cał­ko­wity brak oporu, były w ja­kiś spo­sób bar­dziej roz­bra­ja­jące niż ja­ka­kol­wiek kłót­nia.

Książę Ec­cess po­trzą­snął głową, a gdy po­now­nie pod­niósł wzrok, w jego oczach cza­iło się coś na kształt na­wie­dza­ją­cego go wspo­mnie­nia.

– To po pro­stu… ta prze­klęta pora roku. Boże Na­ro­dze­nie… To… Nie po­tra­fię…

Tem­pe­rance zmarsz­czyła brwi. Nie­na­wi­dził świąt? Dla­czego? Co ta­kiego go spo­tkało?

– Nie po­trafi pan czego?

Książę Ec­cess wziął długi, po­wolny od­dech.

– Ma pani ra­cję, panno Fields. Mu­szę za­cho­wać trzeź­wość. To moja wina, że Ja­mes spra­wia kło­poty. Stra­cił ro­dzi­ców, a ja, za­miast oto­czyć go opieką, któ­rej tak bar­dzo po­trze­buje, ja… ja ucie­ka­łem w al­ko­hol za każ­dym ra­zem, gdy ży­cie sta­wało się zbyt trudne. Do dia­bła, on roz­pacz­li­wie po­trze­buje ko­goś, na kim może po­le­gać.

Przez chwilę Tem­pe­rance nie była w sta­nie wy­do­być z sie­bie ani słowa. Spo­dzie­wała się, że wszyst­kiemu za­prze­czy, że na­dal bę­dzie się ukry­wał i ucie­kał od rze­czy­wi­sto­ści. Tym­cza­sem wy­ka­zał się nie­zwy­kłą świa­do­mo­ścią wła­snych sła­bo­ści, a sza­cu­nek, który w niej wzbu­dził, roz­lał się cie­płem po jej piersi.

– Już od­mie­niła pani te dzieci – cią­gnął. – Przed chwilą wy­rwała mi pani z rąk bu­telkę ko­niaku. Na­wet moi naj­bliżsi przy­ja­ciele by się na to nie od­wa­żyli… Pro­szę mi po­móc, panno Fields. Niech mnie pani trzyma z dala od al­ko­holu. By­łem prze­ko­nany, że je­stem wy­star­cza­jąco silny, by się oprzeć, ale nie do­ce­ni­łem świąt.

Wciąż nad nią gó­ro­wał, przy­stojny i onie­śmie­la­jący, a świa­do­mość, że ten po­tężny męż­czy­zna prosi ją o po­moc, przy­zna­jąc się do wła­snej sła­bo­ści i bez­bron­no­ści, wy­da­wała się wręcz nie­re­alna. Tem­pe­rance wie­działa, że po­wie­rzono jej coś nie­zwy­kle cen­nego.

Czy była w sta­nie mu po­móc? Czy mo­gła zło­żyć taką obiet­nicę? Co wła­ści­wie wie­działa o uzdra­wia­niu po­ra­nio­nych męż­czyzn? Była prze­cież Sza­loną Dzie­dziczką – ko­bietą ucie­ka­jącą z za­kładu dla obłą­ka­nych, ży­jącą wśród kłamstw, ukry­wa­jącą na­wet wła­sną toż­sa­mość, opła­ku­jącą ojca i ży­cie, które, jak są­dziła, miało ją cze­kać. Jak ktoś tak głę­boko skrzyw­dzony mógł po­móc ule­czyć dru­giego czło­wieka?

A jed­nak ból księ­cia Ec­cess po­ru­szał w niej coś głę­boko ukry­tego, czego nie po­tra­fiła zi­gno­ro­wać.

– Po­mogę panu – szep­nęła.

W jego spoj­rze­niu zmie­szały się ulga, wdzięcz­ność i cień prze­moż­nego pra­gnie­nia.

– Panno Fields – wy­szep­tał ochry­płym gło­sem, na­pię­tym od le­d­wie po­wstrzy­my­wa­nego po­żą­da­nia. – Nie ma pani po­ję­cia, co pani ze mną robi.

Za­nim Tem­pe­rance zdą­żyła od­po­wie­dzieć, za­nim w ogóle zdo­łała ze­brać my­śli, jego dło­nie ujęły jej twarz, a usta wpiły się w jej wargi. To nie był już ten śmiały po­ca­łu­nek z ich pierw­szego spo­tka­nia. To była czy­sta, ni­czym nie­skrę­po­wana żą­dza.

Siła tego po­ca­łunku przy­ci­snęła Tem­pe­rance do re­gału. Książki po­sy­pały się na pod­łogę, gdy książę na­parł na nią swym cia­łem. Był na­tar­czywy, za­chłanny. Wes­tchnęła przy jego ustach i roz­chy­liła wargi, nie­zdolna oprzeć się wzbie­ra­ją­cej fali po­żą­da­nia, która prze­szy­wała całe jej ciało. Za­mie­rzała go ode­pchnąć, lecz za­miast tego za­ci­snęła dło­nie na po­łach jego sur­duta i przy­cią­gnęła go bli­żej, otwie­ra­jąc się przed nim bez reszty. Sma­ko­wał pra­gnie­niem tak nie­okieł­za­nym, że aż krę­ciło jej się od niego w gło­wie.

– Do­prawdy… – jęk­nął przy jej ustach. – Nie po­wi­nie­nem…

Ale książę Ec­cess nie prze­stał. Jego dło­nie zsu­nęły się na jej ta­lię, palce za­ci­snęły się na ma­te­riale sukni, gdy lekko uniósł ją ku gó­rze, przy­ci­ska­jąc Tem­pe­rance moc­niej do re­gału. Cię­żar jego ciała wię­ził ją w miej­scu, a ona czuła twar­dość jego torsu i szyb­kie, mocne ude­rze­nia jego serca.

I po­do­bało jej się to.

Gdy jego wargi po­wę­dro­wały ku jej szyi, Tem­pe­rance bez­wied­nie od­chy­liła głowę, a z jej ust wy­do­było się ci­che wes­tchnie­nie, ja­kiego ni­gdy wcze­śniej nie sły­szała. Zu­peł­nie za­tra­ciła się w tej chwili. Jego usta mu­skały wraż­liwą skórę pod jej uchem, a dło­nie błą­dziły po jej ple­cach z le­d­wie ha­mo­waną na­mięt­no­ścią.

– Cu­downa – wy­szep­tał chra­pli­wie przy jej szyi, a jego od­dech był go­rący i nie­równy. – Każ­dego dnia, gdy na pa­nią pa­trzę… umie­ram z tę­sk­noty…

Drżące dło­nie Tem­pe­rance po­wę­dro­wały na jego pierś. Przez ak­sa­mit ka­mi­zelki czuła szyb­kie bi­cie jego serca. Chciała go do­tknąć, po­trze­bo­wała po­czuć go bar­dziej, lecz to­nęła w na­tłoku wra­żeń, przy­tło­czona gwał­tow­no­ścią jego pra­gnie­nia.

Książę znów od­na­lazł jej usta. Ten po­ca­łu­nek był głęb­szy i bar­dziej za­chłanny niż po­przed­nie. Jedna z jego dłoni wplo­tła się w jej włosy, roz­luź­nia­jąc sta­ran­nie upięty kok, druga zaś spo­częła na jej ple­cach tuż nad ta­lią, przy­cią­ga­jąc ją jesz­cze bli­żej.

– Musi mnie pani po­wstrzy­mać – wy­mru­czał przy jej ustach.

Ale Tem­pe­rance nie po­tra­fiła zna­leźć słów. Nie była zdolna my­śleć o ni­czym poza ogniem, który roz­lał się w jej ży­łach. A kiedy nie ode­pchnęła księ­cia, kiedy pod­da­nie się wy­da­wało się tak przy­jemne, ta­kie ku­szące…

Roz­le­gło się pu­ka­nie do drzwi.

Od­sko­czyli od sie­bie jak opa­rzeni, oboje ciężko od­dy­cha­jąc. Tem­pe­rance na­tych­miast unio­sła dło­nie do wło­sów, pró­bu­jąc do­pro­wa­dzić do po­rządku zbu­rzoną fry­zurę, pod­czas gdy Octa­vius sta­nął przed nią od­ru­chowo, nie­mal osła­nia­jąc ją wła­snym cia­łem. Jego ra­miona były na­pięte jak struny.

Drzwi się otwo­rzyły i książę Enve­igh wy­chy­lił głowę, pró­bu­jąc zaj­rzeć po­nad ra­mie­niem księ­cia Ec­cess. Spo­glą­dał to na przy­ja­ciela, to na gu­wer­nantkę, a czoło marsz­czyło się co­raz bar­dziej. Ką­ciki ust za­ci­snęły, zdra­dza­jąc nie­po­kój… i coś jesz­cze. Coś mrocz­niej­szym. Coś, co do złu­dze­nia przy­po­mi­nało za­zdrość.

– Zna­leź­li­śmy Ja­mesa – po­wie­dział. – Twój pod­opieczny jest bez­pieczny.

Ra­miona księ­cia Ec­cess się roz­luź­niły, jakby spadł z nich ogromny cię­żar.

Od­dech Tem­pe­rance rów­nież po­woli wra­cał do normy, choć wargi wciąż ją mro­wiły, a całe ciało drżało od emo­cji.

Chle­bo­dawca po­słał jej spoj­rze­nie tak in­ten­sywne, że aż ugięły się pod nią ko­lana – obiet­nicę do­koń­cze­nia tej roz­mowy, która po­now­nie roz­nie­ciła w niej ogień. Szybko od­wró­ciła wzrok, czu­jąc su­chość w ustach.

W żo­łądku już za­czy­nało ją kłuć po­czu­cie winy. Za­cho­wała się nie­roz­waż­nie. Po­winna była go po­wstrzy­mać.

Nie­ważne. Mu­siała ukry­wać się jesz­cze tylko przez trzy ty­go­dnie. Do­tąd była tu bez­pieczna… Na­wet książę Enve­igh jej nie roz­po­znał. Wy­star­czyło za­cho­wać ostroż­ność i nie ulec po­ku­sie, którą sta­no­wił książę Ec­cess.

Choć po tym, co wła­śnie mię­dzy nimi za­szło, Tem­pe­rance nie była już pewna, czy sama ostroż­ność wy­star­czy.