MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Nietwórcze pisanie. Zarządzanie językiem w erze cyfrowej - ebook
Nietwórcze pisanie. Zarządzanie językiem w erze cyfrowej - ebook
O książce
Czy takie techniki, tradycyjnie uznawane za pozostające poza zakresem literatury, jak przetwarzanie tekstu, tworzenie baz danych, szyfrowanie tożsamości czy intensywne programowanie, mogą zainspirować do zredefiniowania pisarstwa? Internet i środowisko cyfrowe stawiają przed pisarzami nowe wyzwania i otwierają możliwości ponownego przemyślenia kwestii kreatywności, autorstwa oraz ich relacji z językiem. W obliczu niespotykanej dotychczas ilości tekstów i ekspansji języka pisarze mają szansę wyjść poza tworzenie nowych utworów. Zamiast tego mogą zarządzać utworami już istniejącymi, mogą te utwory rekonstruować, analizować i przywłaszczać je.
Oprócz wyjaśnienia swojej koncepcji nietwórczego pisania, której nazwa jest tożsama z nazwą jego popularnego kursu na University of Pennsylvania, Goldsmith czyta utwory autorów, którzy podjęli wyzwanie przemyślenia swoich relacji z językiem. Analizując szeroki wachlarz tekstów i technik, w tym wykorzystywanie wyszukiwań Google do tworzenia poezji, apropriację zeznań sądowych oraz możliwości robopoetyki, Goldsmith łączy te współczesne praktyki z propozycjami sięgającymi początku XX wieku, odwołując się do działalności takich pisarzy i artystów, jak Walter Benjamin, Gertruda Stein, James Joyce czy Andy Warhol. Owi twórcy ucieleśniali etos, zgodnie z którym etap konstrukcji lub samego tworzenia koncepcji tekstu był równie ważny jak gotowy utwór. Nietwórcze pisanie, rozszerzając tę tradycję na sferę cyfrową, oferuje nowe sposoby myślenia o tożsamości i tworzeniu znaczenia.
Autor
Kenneth Goldsmith jest autorem dziesięciu książek poetyckich oraz założycielem i redaktorem internetowego archiwum UbuWeb (ubu.com). Jest współredaktorem Against Expression: An Anthology of Conceptual Writing oraz I’ll Be Your Mirror: The Selected Andy Warhol Interviews. Na podstawie zbioru wywiadów z Warholem powstała opera Trans-Warhol, która miała premierę w Genewie w marcu 2007 roku. Godzinny film dokumentalny o twórczości Goldsmitha, zatytułowany Sucking on Words, miał premierę w British Library. Goldsmith wykłada na University of Pennsylvania i jest starszym redaktorem PennSound, internetowego archiwum poezji.
Blurby
Książka Goldsmitha to most, hiperłącze analogowe, dzięki któremu będziemy mogli po raz kolejny w dziejach uświadomić sobie (poczuć ?), że nie ma innej sytuacji niż sytuacja przejściowa, a każda książka to... farmakon? Ta książka to wykład na temat niekreatywnego pisania (przed AI), opis fascynacji nowymi mediami i sposobów wykorzystania istniejących już zasobów, ale to będzie także... po prostu przedmiot, dzięki któremu będziemy mogli poczuć się odrobinę niekreatywnymi (?) niedzisiejszymi czytelnikami?
Piotr Siwecki
Prowokacyjne wyzwanie Uncreative Writing, że wchodzimy w epokę końca oryginalności, jest dziś aktualne jak nigdy dotąd. W dobie „tekstowej apokalipsy” – zmasowanej nadprodukcji tekstu ze strony sztucznej inteligencji – rola artysty sprowadza się coraz bardziej do zarządzania „językiem, który już istnieje” i poszukiwania kodu kreatywności w strategiach, które nie dają się uchwycić ani maszynom, ani zastanym protokołom gatunkowym i kulturowym.
Mariusz Pisarski
Wydanie tej książki w kraju, w którym romantyczny mit wieszcza z rozwianą grzywą ma się świetnie, a pisarzowi nie wypada ani reklamować mercedesów, ani czule promptować, jest prowokacją. Marjorie Perloff pisała o „nieoryginalnym geniuszu”, Kenneth Goldsmith idzie o krok dalej i promuje „niekreatywne pisanie”. Literackie kłusownictwo, plagiaryzm? Skądże, straż tylna! „To nie jest kopia” – można sparafrazować słynny obraz Magritte’a, jak to zrobiła Kaja Marczewska. Stańmy na ramionach gigantów – prekursorami „niekreatywnego pisania” byli przecież Walter Benjamin, Gertrude Stein i James Joyce. Wyobraźmy sobie, jak będą pisać maszyny dla maszyn.
Izabella Adamczewska
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Literatura piękna obca |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-67713-92-4 |
| Rozmiar pliku: | 4,5 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Kilka esejów z tej książki zostało zainspirowanych tekstami pierwotnie zamówionymi przez Poetry Foundation. To na stronie internetowej tej organizacji ukazywały się one jako tygodniowy dziennik w styczniu 2007 roku. Inne pomysły rozwijałem na blogu Harriet. Chciałbym podziękować Emily Warn, która po wysłuchaniu mojego wystąpienia podczas panelu MLA za prezydentury Marjorie Perloff w 2006 roku zaproponowała opublikowanie go na stronie fundacji, co przerodziło się w długą i owocną współpracę. Moje podziękowania kieruję również do Dona Share’a, Christiana Wimana, Cathy Halley i Travisa Nicholsa za ich otwartość i nieustające wsparcie.
Fragmenty rozdziału _Język jako materia_ pojawiły się w książce _New Media Poetics_ (2006) i zostały pierwotnie napisane na konferencję _New Media Poetry_, która odbyła się w październiku 2002 roku na Uniwersytecie Iowa. Inne części tego rozdziału zostały wygłoszone podczas _Digital Poetics_ na SUNY Buffalo w 2000 roku. Rozdział _Niezawodne procesy: o tym, czego literatura może nauczyć się od sztuk wizualnych_ powstał na bazie dwóch wykładów w galerii, zleconych przez Dia:Beacon w 2008 i 2009 roku. Wczesna wersja _Dlaczego apropriacja?_ została wygłoszona podczas konferencji _Untitled: Speculations on the Expanded Field of Writing_ w CalArts¹, która odbyła się w 2008 roku w Disney REDcat Theatre, a następnie ponownie w Cabinet Space w 2009 roku w Brooklynie.
Niniejsza książka początkowo była planowana jako projekt dotyczący samplingu realizowany wspólnie z Marcusem Boonem, ale ostatecznie powstały materiał posłużył do napisania dwóch osobnych publikacji. Mojej, zatytułowanej _Uncreative Writing_, oraz znakomitej książki _In Praise of Copying_ Boona. Choć obie publikacje eksplorują różne obszary, wywodzą się z tego samego okresu dziesięciu dni pomiędzy świętami a Nowym Rokiem niemal dekadę temu.
Pomysł rozwijał się w ciągu wielu lat podczas rozmów z moimi rówieśnikami. O wielu z nich wspominam. Bez tego trwającego ponad półtorej dekady dialogu ta książka w obecnej formie nie mogłaby powstać.
Dziękuję Uniwersytetowi Pensylwanii za umożliwienie wcielania moich pomysłów w życie. W szczególności jestem wdzięczny za wsparcie Alowi Filreisowi i Charlesowi Bernsteinowi z Centrum Programów Pisania Współczesnego oraz Claudii Gould i Ingrid Schaffner z Instytutu Sztuki Współczesnej.
Chciałbym wyrazić wdzięczność Wydziałowi Studiów Amerykańskich na Uniwersytecie Princeton za przyznanie mi w zimie 2009 roku tytułu Anschutz Distinguished Professorship, który zapewnił mi wsparcie i środowisko, w którym te idee mogły się zakorzenić. Dziękuję Hendrikowi Hartogowi i Susan Braun z Princeton.
Bez zaangażowania Susan Pensak z Wydawnictwa Columbia University Press ta książka nie byłaby wystarczająco dopracowana. Nie potrafię znaleźć właściwych słów, by podziękować mojemu redaktorowi, Philipowi Leventhalowi, za czytanie tej książki uważniej, niż na to zasługiwała, za kształtowanie jej, ratowanie i za danie mi możliwości doprowadzenia jej do szczęśliwego finału w postaci publikacji. Jego intelektualne wyzwania i prowokacje sprawiły, że podjąłem tematy, których wcześniej nawet nie dostrzegałem.
Cierpliwość i oddanie mojej żony, Cheryl Donegan, i zadziorne poczucie humoru moich synów, Finnegana i Cassiusa, stanowiły przez lata pisania tej książki solidne wsparcie. Szczególne podziękowania należą się Marjorie Perloff za jej nieustające wsparcie na najwyższym poziomie. Mój podziw i wdzięczność za jej pracę nigdy nie słabną.
I na koniec, tę książkę dedykuję tym „sześciu gościom, wszystkim stojącym w szeregu, mniej więcej w tym samym wieku, o podobnej krępej budowie ciała, z takimi samymi kiepskimi fryzurami i w czarnych koszulkach ”. Wiecie, kim jesteście.PRZYPISY
1 California Institute of the Arts . ↩
2 D. Huebler, wstęp napisany przez artystę do katalogu towarzyszącego wystawie, _January 5–31_, Seth Segelaub Gallery, 1969. ↩
3 S. LeWitt, _Paragraphs on Conceptual Art_, http://radicalart.info/concept/LeWitt/paragraphs.html; dostęp: 15.7.2009. ↩
4 C. Dworkin, wprowadzenie do _The UbuWeb Anthology of Conceptual Writing_, http://ubu.com/concept; dostęp: 9.2.2010. ↩
5 Pojęcia cut-ups i fold-ins odnoszą się do działania, które polega na cięciu gazet na paski i sklejaniu ich w innej kolejności, czytaniu na krzyż i tworzeniu w ten sposób wiersza. ↩
6 Wyraźny sprzeciw wobec takich gestów pojawia się w świecie sztuki, gdzie takie gesty, dalekie od tego, żeby były jedynie zagadnieniami filozoficznymi, mogą być warte miliony dolarów. W marcu 2011 roku sędzia federalny orzekł przeciwko Richardowi Prince’owi w sprawie przywłaszczenia przez niego fotografii z książki o rastafarianach w celu stworzenia serii kolaży i obrazów. Sprawa jest obecnie przedmiotem apelacji wniesionej przez Prince’a oraz jego galerzystę. ↩
7 Kiedy Koons popada w kłopoty prawne, dzieje się tak dlatego, że czasami nie zadaje sobie trudu, by wskazać źródło tego, co przywłaszczył (na przykład wtedy, gdy przekształcił fotografię przedstawiającą parę trzymającą w ramionach osiem szczeniąt w rzeźbę zatytułowaną _String of Puppies_), jednak powszechnie wiadomo, że wszystko, co robi, opiera się na wcześniej istniejącym obrazie i chodzi jedynie o to, że osoby, od których zapożyczył motyw, słusznie chciałyby uczestniczyć w finansowym zysku Koonsa. ↩
8 Być może sytuacja się zmienia. Młoda niemiecka pisarka, Helene Hegemann, opublikowała w 2010 roku bestsellerowe wspomnienia, które okazały się w dużej mierze splagiatowane. Po tym, jak została zdemaskowana przez blogera, pisarka przyznała się do winy i odbyła typową rundę przeprosin. Jednak nawet po ujawnieniu sprawy, książka została wybrana na finalistkę nagrody w kategorii fikcji na Targach Książki w Lipsku. Jury oświadczyło, że nie było świadome posądzenia autorki o plagiat. „The New York Times” poinformował, że „chociaż pani Hegemann przeprosiła za to, że nie była bardziej otwarta co do swoich źródeł, broniła się również jako reprezentantka innego pokolenia – takiego, które swobodnie miesza i zestawia elementy z wirującej powodzi informacji płynących z nowych i starych mediów, aby stworzyć coś nowego. »W ogóle nie istnieje coś takiego jak oryginalność, istnieje tylko autentyczność«, powiedziała pani Hegemann w oświadczeniu wydanym przez jej wydawcę po wybuchu skandalu”, Nicholas Kulish, „Author, 17, Says It’s ‘Mixing,’ Not Plagiarism,” _New York Times_, 12.02.2010, http://www.nytimes.com/2010/02/12/world/europe/12germany.html?src=twt&twt=nytimesbooks&pagewanted=print; dostęp: 12.02.2010. ↩
9 L. Rozakis, _The Complete Idiot’s Guide to Creative Writing,_ New York: Alpha, 2004, s. 136. ↩
10 G. Stein, _The Autobiography of Alice B. Toklas_, New York: Vintage, 1990, s. 119. . ↩
